Album Stories (18)

13

Blur


 

Το "13" το αγόρασα -στη λευκή Limited Edition- την πρώτη ημέρα κυκλοφορίας του, στις 15 Μαρτίου 1999, από τα HMV του Λονδίνου. Σπούδαζα τότε εκεί, στη μονίμως συννεφιασμένη και μουντή πρωτεύουσα της Αγγλίας. Την ημέρα που πήρα το δίσκο, όμως, είχε ήλιο. Έναν υπέροχο ανοιξιάτικο ήλιο. Τα σκιουράκια είχαν μετά από καιρό ξεμυτίσει από τις φωλιές τους και έπαιζαν (σφαζόντουσταν για την ακρίβεια) στα δέντρα του κήπου και ο caretaker του block of flats κλάδευε τους θάμνους που περιστοίχιζαν το απέραντο γρασίδι της κοινόχρηστης αυλής. Η γάτα της στρίντζως κυρίας Helen λιαζόταν μπροστά από την κεντρική πόρτα και την παραμέρισα όσο πιο απαλά μπορούσα για να περάσω μέσα. Μπήκα στο διαμέρισμά μου βιαστικά και ανυπόμονα κρατώντας στο χέρι μου τη μικρή πορτοκαλί σακκουλίτσα του HMV και πήγα γρήγορα στην κουζίνα κι έφτιαξα τον πρώτο φραπέ της "θερινής" σεζόν, καλοχτυπημένο και με πολύ πάγο. Έβαλα το cd στην 50 λιρών CDιέρα μου. Οι συγκάτοικοι όλοι έλειπαν, άλλοι είχαν πάει στη σχολή και άλλοι είχαν μείνει στα κορίτσια τους, οπότε έβαλα την ένταση αρκετά δυνατά, άναψα ένα ηρωικό Assos International και άραξα στον καναπέ.

Μπήκε το Tender, αυτό το gospel-esque αριστούργημα έφτανε πρώτη φορά στ'αυτιά μου και ο ήλιος του Λονδίνου πέρναγε μεγαλοπρεπής μέσα από τα μεγάλα παράθυρα, φώτιζε τα πάντα στο παγωμένο από την υγρασία ενός ατέλειωτου Χειμώνα σαλόνι μου, άκουγα τα σκιουράκια στα δέντρα να παίζουνε (να σφάζονται), την ψαλίδα του caretaker να κλαδεύει τους θάμνους και την Mrs Helen να φωνάζει επιτακτικά τη γάτα της να γυρίσει σπίτι και από τότε το Tender είναι μέσα μου το απόλυτο σύμβολο του ερχομού της Άνοιξης... Κι είχα πάθει κι ένα σοκ, δεν το λες και τυπικό Blur κομμάτι το Tender και αναρωτιόμουνα πού θα το πάνε στη συνέχεια του δίσκου. Την απάντηση φυσικά θα την έπαιρνα στα επόμενα 60 λεπτά και με επόμενα 12 τραγούδια του δίσκου. Από το καταιγιστικό παραμορφωμένο Bugman, το "βρώμικο" και αλήτικο Swamp Song και το εμβληματικό Coffee & TV (γραμμένο και τραγουδισμένο από τον Graham Coxon), ως και τα βαθιά πηχτά σκοτάδια του 1992 και του Caramel και από τα ασήκωτα νεωτεριστικά, εμπνευσμένα σε σημείο παρθενογένεσης, BattleTrailerpark και Trimm Trabb, ως και τα "πονεμένα" τρυφερά Mellow Song και No Distance Left To Run, οι Blur είχαν φτιάξει έναν "αντιεμπορικό" υπερηχητικό υπερδίσκο, που καμία σχέση δεν είχε με τα britpop πρόσφατα μεγαλεία τους, όπως αυτά μας δόθηκαν με τα πρώτα ηχογραφήματά τους, με κορωνίδα φυσικά το Parklife του 1994. 
 


 

Η αλλαγή πλεύσης της μπάντας σε χωράφια διαφορετικά από εκείνα του britpop είχε βέβαια φανεί από το 1997, δύο χρόνια πριν από την κυκλοφορία του "13", όταν και κυκλοφόρησαν το self-titled album τους. Εδώ όμως, στο "13", το πήγαν ακόμα παραπέρα και συνειδητά και ασυνείδητα: Ο στιχουργικός και συνθετικός πυρήνας του δίσκου βρίσκεται σε έναν επίπονο χωρισμό -ξέρεις, αυτούς που μοιάζουν με μικρό θάνατο-, αυτόν του Damon Albarn με την frontwoman των Elastica, Justine Frishmann. Τα είχανε από το 1992 (θυμήσου και το προαναφερθέν κομμάτι με αυτόν τον τίτλο) και χώρισαν το 1997, έπειτα από ένα ταξίδι στο Μπαλί, κατά το οποίο προσπάθησαν να σώσουν την, ήδη σε κρίση τα τελευταία 1-2 χρόνια, σχέση τους. Mission Unsuccessful και ο Albarn μετακομίζει σε ένα flat στο Λονδίνο με συγκάτοικο τον κομίστα Jamie Hewlett (ναι, αυτόν με τον οποίο λίγο αργότερα δημιούργησε τους Gorillaz), τον οποίο είχε γνωρίσει μέσω του Coxon. Εκεί, σε εκείνο το διαμέρισμα και υπό τη σκιά του πρόσφατου χωρισμού του Albarn, γράφτηκε εν πολλοίς το "13", με την προοδευτική και ριζοσπαστική επιρροή του Hewlett να επηρεάζει έμμεσα (ή και άμεσα, δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς) τη δημιουργία του δίσκου.

Φυσικά, ειδική μνεία πρέπει να γίνει και στον παραγωγό William Orbit, για τα... μουσικά κάλλη του οποίου οι Blur άφησαν στην άκρη τον επί χρόνια παραγωγό τους, Stephen Street. Επ'αυτού, ο Albarn δήλωσε πως "it was such a personal thing going on, we needed to have someone who didn't really know us" και δεν είχε και άδικο, εκ του αποτελέσματος κρίνοντας. Το οποίο (τελικό) αποτέλεσμα πέρασε από πολλά στάδια μέχρι να φτάσει στ'αυτιά μας, στα studios Sýrland του Ρέυκιαβικ (!) και του Mayfair του Λονδίνου, είχαμε κάποιες μικρές μάχες μεταξύ Albarn και Coxon (πρώιμα δείγματα των early 00's σφοδρών συγκρούσεών τους, που θα οδηγούσαν εντέλει στο 6ετές hiatus της μπάντας) για την προσέγγιση που θα υιοθετούσαν στις ηχογραφήσεις. Ο "απ'έξω" William Orbit αναφέρει: "There was a battle between Damon's more experimental direction, and Graham's punk one, and Graham prevailed. If that tension had been growing on previous LPs, it came to a head here" . Ενώ και ο συνήθως χαλαρός και μειλίχιος drummer της μπάντας, Dave Rawntree, τα λέει εξίσου γλαφυρά: "Things were starting to fall apart between the four of us. It was quite a sad process making it. People were not turning up to the sessions, or turning up drunk, being abusive and storming off"... 

Μέσα σε αυτές τις περίεργες και κάπως αντίξοες συνθήκες ηχογραφήθηκε το "13". Το οποίο τελείωσε και με άφησε αποσβολωμένο, εκεί στον καναπέ του σαλονιού μου στο flat που νοίκιαζα το 1999 στο Λονδίνο. Έμεινε μέσα στo CD player ακούνητο για μήνες, το "13" έπαιζε στο ριπίτ και μου έκανε παρέα ως και την φορτωμένη και αγχωμένη εξεταστική του εκείνου του Ιουνίου. Ύστερα, γύρισα για Καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα και στις 13 Ιουλίου (ω,ναι, στις 13!) πήγα στο Rockwave να δω τους Blur να παίζουν live τον καλύτερο δίσκο της ζωής τους. Κάτι που δεν συμμερίζονταν καθόλου οι Έλληνες fans της εποχής, καθόλη τη διάρκεια του live έδειχναν να βαριούνται, ψιλογιουχάρανε και ζητούσαν πίσω τους Placebo (είχαν παίξει πριν τους Blur). Καταλήξαμε μετά από καμιά ώρα ο Albarn να πει κάπως τσαντισμένος στο μικρόφωνο κάτι του στιλ "οκέι, ξέρω τι θέλετε να ακούσετε, Girls And Boys, Parklife και Song 2", τα έπαιξαν στο καπάκι και μετά εξαφανίστηκαν δια παντός.

Το Καλοκαίρι στην Αθήνα συνεχίστηκε με πολλές περιπέτειες για μένα, ξημέρωμα του 15αυγουστου και πριν φύγω για διακοπές για Κουφονήσια, τσακίστηκα με έναν φίλο μου με μηχανή, σηκωθήκαμε και είπαμε δεν έχουμε τίποτα, είμαστε μια χαρά, πήγαμε σπίτια μας, το μεσημέρι συναντηθήκαμε τυχαία στο Κρατικό Νικαίας, αυτός με βγαλμένο ώμο και γω με σπασμένη περόνη. Κι ύστερα ήρθε ο μεγάλος σεισμός του 99, με θυμάμαι να φέυγω τρέχοντας με γύψο στο πόδι από το σειόμενο πατρικό μου, καθώς περνούσα σφαίρα από το καθιστικό, έριξα μία ασυναίσθητη γρήγορη ματιά στη ραφιέρα με τα CDs μου, έπεφταν πανικόβλητα και ταρακουνημένα στο πάτωμα, μαζί και το ολόλευκο limited edition "13". Την μεθεπόμενη μέρα πήγα με τον πατέρα μου στο σπίτι και το μάζεψα, ήταν ψιλοθαμμένο κάτω από κάτι σοβάδες, το πήρα στα χέρια μου σαν να έπαιρνα αγκαλιά ένα μωρό, το έχω ακόμα, το ίδιο αντίτυπο που είχα αγοράσει 18 χρονιά πριν από τα HMV του Λονδίνου... 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (21)
Καλλιθέα
Φοίβος Δεληβοριάς
(12/11/2017)
ypogeio.gr
Album Stories (20)
His 'n' Hers
Pulp.
(10/11/2017)
ypogeio.gr
Album Stories (12)
OK Computer
Radiohead
(25/05/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (12)
Evil
The Flaming Lips
(20/05/2016)