The Song Diaries (40)

Caramel

Blur

1999, πλησιάζουμε το millennium και υπάρχει μια διάχυτη αγωνία στην ατμόσφαιρα λες και η ζωή μας θα μπει σε άλλη τροχιά. Βασικά θυμάμαι όλοι φοβόμασταν κατά βάθος και τις συνωμοσιολογίες περί τέλους του κόσμου, που τότε ήταν στα ντουζένια τους. Τέλος πάντων, Σεπτέμβρης ήταν, στο παγωμένο Βερολίνο. Σπούδαζα εκεί. Δεν πολύ γούσταρα γενικά, μου την είχε δώσει που έπρεπε να κάνω νέους φίλους και που η επικοινωνία με Ελλάδα ήταν δύσκολη. Με έριχνε και ο καιρός, παρ’όλο που το κρύο είναι κάτι σαν κολλητός μου. Πότε δεν ένιωσα ότι ανήκω εκεί.

 Μια Πέμπτη λοιπόν, μετά από 11 ώρες μάθημα είπαμε με τον Αλέξη (τότε κολλητός και συμπατριώτης) να πάμε το βράδυ για ένα ποτό. Δεν πηγαίναμε συχνά γιατί δεν υπήρχαν και πολλά λεφτά, οπότε τη βγάζαμε σπίτι. Λιώναμε στις μπύρες και ακούγαμε φουλ Massive Attack, Radiohead και τις καλές μέρες τα σπάγαμε με Smashing Pumpkins. Εν τέλει, μπήκαμε σε μαγαζί και καθίσαμε μπάρα, εγώ πήρα ένα ρούμι και ο Αλέξης τζιν τόνικ. Λέγαμε ότι να ναι, για γκόμενες για κάτι μαλάκες καθηγητές και γενικά ότι μας ερχόταν. Κυρίως όμως λέγαμε για ταινίες και μουσική γιατί τότε η μία ταινιάρα έβγαινε μετά την άλλη και το ίδιο συνέβαινε και με τους δίσκους. Πότε δεν μιλούσαμε για πιο βαθιά θέματα, υπαρξιακά και τα σχετικά. Ντρεπόμασταν, εγώ νομίζω φοβόμουν να μιλήσω πολύ ανοιχτά. Δεν μου άρεσε η "έκθεση". Μετά από κάνα δίωρο και 4-5 ποτά είχαμε χάσει επαφή με τον κόσμο και ζούσε ο καθένας την φάση του. Εγώ χόρευα μετά μανίας μόνος μου και ο Αλέξης είχε σκύψει στη μπάρα. Θυμάμαι πήγα να τσακωθώ και με έναν τύπο γιατί έπεσα πάνω του. Ευτυχώς με λυπήθηκε. Γενικά και οι δύο ήμασταν λίγο καταθλιπτικοί, χανόμασταν συχνά στις σκέψεις μας. Εγώ πιο πολύ γιατί ο Αλέξης είχε γκόμενα και ξεχνιόταν που και που. Αφού λοιπόν κουράστηκα και είπα να κάτσω λίγο, ξαφνικά γυρνάει ο Αλέξης και μου λέει “Μαλάκα τι θα γίνει, γιατί είμαστε έτσι;”.

 Δεν έχω ίδεα σε τι αναφερόταν αλλά σαν να πάτησε κάποιο κουμπί εκείνη τη στιγμή και ξαφνικά να έσπασα. Του λέω λοιπόν, “Νομίζεις ρε πως δεν θέλω να είμαι ευτυχισμένος; Δεν ζηλεύω όσους είναι συνέχεια χαμογελαστοί; Ξέρω καλά τι κάνω λάθος. Μου αρέσει νομίζεις που σκέφτομαι τόσο πολύ και που αγχώνομαι με το παραμικρό. Θα ήθελα πολύ στο τέλος της κάθε μέρας και στο τέλος του κάθε πάρτι να μην κλαίω και να μην φοβάμαι. Να μην σκέφτομαι όσα έχω κάνει λάθος και όσα θα κάνω. Να μην φοβάμαι για τους ανθρώπους μου και να μην αμφισβητώ την αγάπη τους για μένα. Να τα παίρνω όλα πιο πολύ στη πλάκα. Να μην γερνάω ρε πούστη πριν την ώρα μου. Δεν γουστάρω ρε να σκέφτομαι τι θα κάνω αύριο και να υπεραναλύω τα πάντα. Θέλω να πηγαίνω να μιλάω σε κάθε γκόμενα που μου αρέσει, αλλά φοβάμαι. Θέλω να σου λέω ότι μου έρχεται στο μυαλό και να μην ντρέπομαι να σου πω πως σε αγαπώ. Φαντάζομαι πώς θα ήταν αν δεν με ένοιαζε τόσο αν τσακωθώ με κάποιον ή αν δεν κάνω κάτι σωστά. Μαλάκα κάτι στιγμές κάνω εικόνα τον εαυτό μου να έχω παιδιά και δουλειά και σπίτι και λεφτά, ξέρεις γιατί; Γιατί φοβάμαι το αύριο. Όλοι μου λένε να χαλαρώσω και να μην αγχώνομαι, σαν είναι κάτι εύκολο. Μου το λένε συνέχεια γιατί νομίζουν ότι το ξεχνάω. Μακάρι να ήξεραν ότι το σκέφτομαι σταμάτητα και να το βούλωναν για λίγο. Ξέρεις τι όμως; Έτσι είμαι εγώ, έτσι λειτουργώ. Νιώθω ασφαλής μέσα στη μαυρίλα μου. Ξέρω ότι αυτός είμαι. Ξέρω ότι δεν θα δείξω ποτέ όλα όσα έχω στο μυαλό μου γιατί έτσι πατάω στα πόδια μου. Και αν το τίμημα είναι να καπνίζω μέσα στο κρύο και να μου παγώνουν το πρόσωπο τα δάκρυα μου, ας είναι. Να πάει στο διάολο, ας είμαι μια ζωή δυστυχισμένος, ότι και αν σημαίνει αυτό. Εγώ την ευτυχία τη βρίσκω όχι σε μένα, αλλά σε σένα και σε όσους ακόμα αγαπώ. Στα μάτια τους και στο χαμόγελο τους. Υποθέτω πρέπει να υπάρχουν και άνθρωποι σαν και εμένα. Μπορεί έτσι να διατηρείται η ισορροπία στον κόσμο. Και εμένα μου αρέσει η ισορροπία, με κρατάει στη θέση μου.”.

 Αυτή ήταν η τελευταία μου λέξη για εκείνο το βράδυ. Φύγαμε και πήγαμε ο καθένας σπίτι του. Εγώ άκουσα για κάνα τρίωρο στο repeat το "Caramel"  γιατί μου ήρθε στο μυαλό ο ρυθμός όσο περπατούσα και μετά πήγα για ύπνο. Δεν ξαναμίλησα ποτέ με τον Αλέξη. Την επόμενη μέρα παράτησα τη σχολή και γύρισα Αθήνα. Το μόνο που βρήκα ήταν ένα άδειο τοπίο, γεμάτο καπνούς και θάνατο. Τίποτα δεν άλλαξε.
 


 

 

Το "Caramel" θα το συναντήσεις στον αριστουργηματικό έκτο δίσκο της βρετανικής μπάντας "13". Κυκλοφόρησε τον Μάρτιο το 1999 και κατα πολλούς θεωρείται ο καλύτερος δίσκος των Blur. Όπως πολλά κομμάτια του δίσκου, έτσι και το "Caramel" αναφέρεται σε μια σχέση του Albarn. Όσο για την λέξη "caramel", εννοεί την ηρωίνη, την οποία έπαιρνε κατά τη διάρκεια της δύσκολης αυτής σχέσης!

 

Lyrics
I've gotta get over
I've gotta get over
I've got to get better
Will love you forever
I've gotta find genius
I've gotta get better
I've gotta stop smoking
I've gotta get better

Caramel Caramel...

Where is the magic?
I've gotta get better
Oh lord give me magic
I'll love you forever
I've gotta find mounts hill
And live by the mountains
I'll love you forever
You are...And you are...

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (39)
Muscle Museum
Muse
(23/11/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (38)
Για Λίγο
Α.Καλοφωλιάς, Θ.Αμοργινός remix
(27/10/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (9)
Σύνεργα
Νίκος Παπάζογλου
(13/03/2016)
ypogeio.gr
Album Stories (2)
(What's the Story) Morning Glory?
Oasis
(03/10/2015)