Γιατί Εμίσησα Εντέλει

τους Arctic Monkeys

[με και χωρίς ερωτηματικό]


Ο Παπαμιχαήλ
Κάποιες μουσικές επαφές δεν ξεχνιούνται εύκολα, you know... Τις χαρακτηρίζω “Στενές Μουσικές Επαφές Τρίτου Τύπου”: Είναι οι φορές που ακούς κάτι για πρώτη φορά και σου φαίνεται εξωγήινο, εξωγήινο όχι απαραίτητα με την έννοια του καινούριου και του επαναστατικού-νεωτεριστικού, απλά (μμμ...όχι και τόσο απλά) αισθάνεσαι πως αλλάζει ο κόσμος σου και η οντότητά σου ολόκληρη, νιώθεις πως σε χτυπησε ηλεκτρικό ρεύμα, νομίζεις πως είσαι χορδή από κιθάρα ή πως πετιέσαι αύτανδρος μέσα σε έναν ενισχυτή ηλεκτρικής, νιώθεις πως είσαι πλήκτρο πιάνου και σε πατάνε με δύναμη τα δάχτυλα ενός μουσικού. Τέτοιου τύπου επαφή ήταν η πρώτη μου με τους Arctic Monkeys.

Το μακρινό πια 2006, ήμουν σε ένα mini party (τυπου “συγκέντρωση”) ενός πολυ καλου φίλου, μην φανταστείς χορους και πανηγύρια, ποτακια (πολλά ποτάκια) και μπίρι-μπίρι (πολυ μπίρι-μπίρι). Around midnight, ξεχύθηκα εις στην δισκοθήκη του φίλου και αρχισα να παίζω μουσική, ετσι για το χάζι, που λένε και οι παλιοί. Κομμάτι στο κομμάτι και εξερευνώντας τα περίπου 200-300 cd που ήταν τοποθετημένα αλφαβητικά σε μια DIY βιβλιοθήκη, πέτυχα ένα CD που ήταν εκτός θήκης, χύμα στοιβαγμένο ανάμεσα στα υπόλοιπα. Αποκρουστικό ήταν, ένα μάτσο γόπες η φωτό επάνω του, σαν ένα τασάκι που είχαν να το αδειάσουν ένα μήνα. Διάβασα προσεκτικά τα στοιχεία που αναγράφονταν πάνω του για να το βάλω στη θήκη του, καμία τύχη, είχε εταιρείες, χρονολογίες κλπ., αλλά όχι το όνομα του δίσκου ή της μπάντας. Απευθύνθηκα λοιπόν στον κάτοχο, στον φίλο, για να με κατατοπίσει:

- Πού να το βάλω αυτό ρε, ποιοι είναι αυτοι;
-Στη σιντιέρα να το βάλεις και άστο να παίζει όπως είναι, θα πάθεις πλάκα.

Αυτό έκανα και βίωσα μία Στενή Μουσική Επαφή Τριτου Τύπου, με όλα τα χαρακτηριστικά που σας προανάφερα. Προφανώς και το ίδιο βράδυ έμαθα το όνομα της μπάντας και του δισκου: Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am That’s What I’m Not. Βρήκα και τη θήκη και είδα πάνω της, στο εξώφυλλο, τον Παπαμιχαηλ το Δημήτρη αυτοπροσώπως, και μ’αυτον τον κωδικό πέρασε τα επόμενα χρόνια στο μυαλό μου ο συγκεκριμένος δίσκος: “ο Παπαμιχαήλ”. 

 

 

O Brian
Τον επόμενο χρόνο, ο ‘Παπαμιχαήλ’ είχε γίνει ο καλύτερός μου μουσικός φίλος, τον άκουγα στο τέρμα πριν πάω δουλειά καθώς ετοιμαζόμουν, το ίδιο και απαράλλαχτο έκανα μόλις επέστρεφα το βράδυ σπίτι μου, τον ζητούσα απεγνωσμένα από τους DJ στα μπαρ που έβγαινα για τα ποτάκια μου, τον έβαζα σχεδόν ολόκληρο στα πάρτυ που έπαιζα μουσική. 

Έτσι, με το Whatever People Say I Am στο repeat, φτάσαμε μέχρι και την Άνοιξη του 2007. Συμπτωματικά (;) στο ίδιο σπίτι του φίλου που πρωτοάκουσα Monkeys στη ζωή μου. Αυτή τη φορά ήμουν εκεί να βοηθήσω σε μια μετακόμιση - ανακαίνιση. Προσπαθώντας να βάλουμε κάτι κουρτινόξυλα, με τη “μαστοριά” που χαρακτηρίζει τόσο εμένα, όσο και τον φίλο μου, μάς ξέφυγε ένα και έπεσε στο κεφάλι μου. Καρούμπαλο, ζαλάδα, νερό. Ο φίλος με καθίζει σε μια πολυθρόνα και, ανοίγοντας τον υπολογιστή απέναντί μου, μου λέει “έλα, έλα, sorry, θα σε αποζημιώσω, το πρωί βγάλαν καινούριο κομμάτι οι Monkeys”. Η καταιγίδα του Brian ήταν και η ζαλάδα μου χειροτέρεψε. 

Υπάρχει ένας άγραφος ‘μουσικός’ νόμος στη Βρετανία, ο οποίος κρατάει από χρόνια και συνοψίζεται στην φράση “η κατάρα του 2ου άλμπουμ’ και θέλει τις Βρετανικές μπάντες που κάνουν ένα επιτυχημένο και δυνατό ντεμπούτο, να κυκλοφορούν ένα μέτριο -έως και κακό- δεύτερο. Αυτόν τον μύθο - κατάρα, τον κατέρριψαν οι Monkeys με το ‘Favourite Worst Nightmare’ που είναι, αν όχι καλύτερο, ισάξιο του 'Whatever People Say I Am That’s What I’m Not'. Οι δυναμίτες εκεί μέσα σκάνε ο ένας μετά τον άλλον, με το 'Brianstorm' πάντα να σέρνει το χορό, κατά τη γνώμη μου ένα από τα καλύτερα κομμάτια της περασμένης δεκαετίας. Και είναι και το καταραμένο '505' εκεί στο τέλος, να σου κόβει τα γόνατα και να σού πλακώνει τα πνευμόνια...

 

 

 

Παρέες στην Έρημο
Το 2008, ο frontman των Monkeys Alex Turner συνεργάζεται με τον κολλητό του Miles Kane και κυκλοφορούν το μορικονικό επικό αριστούργημα 'The Age Of Understatement' με το όνομα The Last Shadow Puppets. Αβίαστη και αβάδιστη επίδειξη ταλέντου και δημιουργικότητας και απ’τους δύο, μια κυκλοφορία που με άφησε σύξυλο, εμένα μαζί με όλον τον υπόλοιπο πλανήτη.

Εγώ στο μεταξύ, την Άνοιξη του ‘08, μετακομίζω (εδώ, πάνω από το Υπόγειο) και  περιμένω να έρθει στον κόσμο το πρώτο μου παιδί. Ο Αύγουστος ήταν για μένα ένας πολύ δύσκολος μήνας, από τους δυσκολότερους της ζωής μου. Παρέα και κουράγιο μού έδιναν κάθε βράδυ το demo των Monkeys ‘Beneath The Broadwalk’ και το αριστουργηματικό EP ‘Who The Fuck Are Arctic Monkeys’. Aκουστικά. Στη διαπασών. Tanqueray. Το 'Cigarette Smoke' ειδικά, έγινε το ost της αγωνιώδους και περιπετειώδους δικής μου εγκυμοσύνης, το ανήγαγα σε ένα είδος τοτέμ, το γούρι μου που αργά-αργά θα με οδηγούσε στην λύτρωση. Όπως κι έγινε, η ιστορία είχε happy end, καθώς στις αρχές του Σεπτέμβρη γεννήθηκε υγιέστατο το πρώτο μου αστέρι. Στα πρώτα μου βραδινά νυχτερινά ξεμυτίσματα μετά τη γέννησή του, γύρω στα Χριστούγεννα του 2008, έκανα ζέσταμα με το DVD του Live At The Apollo, που τότε μόλις είχε κυκλοφορήσει. Το έβαζα να παίζει στο τέρμα και ετοιμαζόμουν για την νυχτερινή μου εξόρμηση. Είχα κολλήσει και τη σύζυγο, το παίρναμε και στο αμάξι και κατεβαίναμε την Εθνική τραγουδώντας (ουρλιάζοντας) “they said it changes when the sun goes down”.

To Καλοκαίρι του 09 πήγαμε (καθυστερημένα) μήνα του μέλιτος στο Εδιμβούργο. Το ‘ορεκτικό’ του ‘Humbug’ , το 'Crying The Lightning', ηχούσε παντού στο νησί. Στην πτήση της επιστροφής πήρα το αγαπημένο μου, από την εποχή των σπουδών μου στο Λονδίνο, μουσικό περιοδικό Q. Στο εξώφυλλο οι Μαϊμούδες και μέσα μια συνέντευξή τους. Είχε μια φωτογραφία, τη θυμάμαι ακόμα, που μου είχε κάνει κάπως κακή εντύπωση: Η μπάντα παραταγμένη πίσω από ένα συρματόπλεγμα. O Matt, o Nick και ο Jamie, χαλαροί και απλοί, αγγλόνια από το Sheffield, κλασικοί cool ατσούμπαλοι χαρούμενοι νεαροί indieροκάδες. O Alex; Κάπως αποστασιοποιημένος από τους υπόλοιπους, με πιο “γαμάτο” και σικάτο ντύσιμο, τα μάτια μισόκλειστα και τα χείλη κάπως σουφρωμένα, ένας διστακτικός προάγγελος αυτού που αργότερα μάθαμε πως λέγεται duckface. Και τελικά αυτή η φωτό ηταν ένας προάγγελος του γιατί εντέλει εμίσησα τους Arctic Monkeys, με και χωρίς ερωτηματικό.

To 'Humbug' κυκλοφόρησε στις 19 Αυγούστου εκείνου του Καλοκαιριού. Οι Monkeys το ηχογράφησαν στην έρημο Mojave, στο στουντιο-τροχόσπιτο Rancho De La Luna του mega QOTSA man, Josh Homme. Φήμες λένε πως πειραματίστηκαν όχι μόνο μουσικά, αλλά και με διαφόρων ειδών μαγικά βοτάνια, υποχθόνια και ‘ύποπτα’ τσάγια και άλλα τέτοια περίεργα. Δεν μού άρεσε πολύ στην αρχή, σύντομα όμως αποδείχθηκε ένα βραδυφλεγές ασύλληπτο αριστούργημα.

 

 

From The Rubble To The Ritz
Και φτάνουμε στον Ιούνιο του 2011, οπότε και οι Arctic Monkeys κυκλοφορούν τον πολυαναμενόμενο 4ο δίσκο τους. Εκείνο το Καλοκαίρι τους είχα δει και live στην Μπολόνια, μαζί με τους εξίσου αγαπημένους Kasabian. Το single που μάς προετοίμαζε για το LP ήταν το ‘Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair’, το οποίο μου άρεσε τρελά, ακόμα μ’αρέσει.. Θυμάμαι πως με είχε ψήσει για μία ακόμα δισκάρα, 4η στη σειρά! Αμ δε... Το Suck It And See ήταν κατά τη γνώμη μου ένα νερόβραστο άλμπουμ, κατά βάση γλυκανάλατες και άγευστες μελωδίες, προορισμένες να παίζουν σε σαλόνια ξενοδοχείων και σουαρέ χαλαρών τακτοποιημένων συνδαιτημόνων. Η κακιά μέρα από το εξώφυλλο φαίνεται... Και το χειρότερο; Γεννιέται το celebrity Alex Turner, παίρνει σάρκα και οστά πια: εμφανίζονται σιγά-σιγά τα πρώτα κοκοράκια και οι πρώτες τσατσάρες. Τα πρώτα δερμάτινα συνολάκια και οι πρώτες μοντέλες. Η εποχή των σπυρακίων και της ακμής, του χυμαδιού και του αυθορμητισμού ανήκουν στο παρελθόν. Τα πεταχτά αυτάκια του Alex με έναν μαγικό τρόπο δεν φαίνονται ποτέ πια, όχι, πρέπει να χτίσουμε το icon. Αψεγάδιαστο. Γυάλινο. Σαν όλα τα άλλα που έφεραν εκατομμύρια δολάρια σε εκατοντάδες τσέπες μεσαζόντων και παρατρεχάμενων. Έρχεται έπειτα και η μετακόμιση στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Τα παιδιά από το Sheffield δεν μένουν πια στο Sheffield. Στο Los Angeles, αδελφές μου, στο Los Angeles... Μην ξεχνάς ποτέ και την Αμερικάνικη σημαία που ανέμιζε περήφανα στο φινάλε του video για το κομμάτι Suck It And See. 

 


 

To Καρδιογράφημα
Το Φεβρουάριο του 2012 οι Monkeys κυκλοφορούν ένα από τα καλύτερα κομμάτια τους ever, το καταιγιστικό 'R U Mine?', το οποίο αναζωπύρωσε τον έρωτά μου για την μπάντα. “Μια κακή παρένθεση ήταν όλα αυτά, τα παιδιά είναι ακόμα πολύ μικρά σε ηλικία, είναι υπερταλαντούχοι, είναι παιχταράδες, ο Alex έχει πένα και φωνή από τις λίγες, επιστροφή στις δισκάρες!” - αυτά σκεφτόμουν για μήνες, αυτά σκεφτόμουν όλα τα μεσημέρια που χτυπιόμουν μόνος μου ακούγοντας το κομμάτι πριν φύγω για δουλειά (όπως τότε, το 2006, με τον ‘Παπαμιχαήλ’), αυτά σκεφτόμουν όλα τα βράδια που το ζητουσα από τους DJ και μόλις έμπαινε κερνούσα υποβρύχια όλο το μπαρ (όπως τότε, το 2006, με τον ‘Παπαμιχαήλ’). Ενάμιση χρόνο (!) το 'R U Mine?' με είχε πείσει πως οι Arctic Monkeys θα το συνεχίσουν από εκεί που το άφησαν το 2009 με το Humbug. Τότε, ενάμιση χρόνο μετά, τον Ιούνιο του 2013 κυκλοφόρησε το single ‘Do I Wanna Know?’. Ένα...αργό R U Mine?, βρωμιά και cool μαγκιά, στιχάρες, κομματάρα. Το ότι από κείνο το μεσημέρι του Ιουνίου το έχω ακούσει περίπου 3.000.000 φορές, σε μπαρ (προφανώς), ταβέρνες και τσιπουράδικα (σουρρεαλιστικώς), super markets (αναποφεύκτως) και αναμονές οδοντιατρείου (τραγελαφικώς), δεν με χαλάει. Έτσι συμβαίνει με τις catchy πιασάρικες κομματάρες, έτσι συνέβη και με το Seven Nation Army π.χ. στα 00’s, έτσι είναι η pop(ular) μουσική. Και η ευρύτερη ροκ είναι pop(ular) μουσική.

Αυτό που με χάλασε είναι ο δίσκος που ήρθε λίγους μήνες αργότερα, τον Σεπτέμβριο. Το AM. To περίφημο A.M., που πολλοί το θεωρούν έναν απο τους καλύτερούς τους δίσκους, κάποιοι τον καλύτερο. Χάλια. Οι δύο κομματάρες που προανάφερα, δύο καλά ('Fireside', 'Knee Socks') και μετά ένα μάτσο καλοσμιλεμένα πανέμορφα χάλια, ντυμένα στην πιο mainstream και ευκολοχώνευτη παραγωγή που έχει γίνει ποτέ. Αλλά ξέρετε τι με διαλύει και με στενοχωρεί περισσότερο απ’όλα; Ότι αυτό το “μάτσο χάλια” δεν έτυχε, πέτυχε. Ήταν συνειδητή επιλογή, ήταν μια στοχευμένη υπερπαραγωγή που απόλυτο σκοπό είχε αυτό που έγραψα και λίγο πριν: τα δολάρια. Φυσικά, ο στόχος επετεύχθη, γιατί ανέλαβαν να τον φέρουν εις πέρας 3 υπερταλαντούχοι μουσικοί και ένας χαρισματικός performer, ο οποίος διαθέτει φωνάρα και γράφει στιχάρες, από τους πιο ταλαντούχος, αν οχι ο πιο ταλαντούχους, της γενιάς του. Τώρα, το ότι ‘καρδιογράφημα’ του εξωφύλλου, όπως συνηθίζω να το λέω, έχει γίνει τατουάζ, μπλούζα, τσάντα και τσαντάκι, πορτοφόλι, σορτσάκι, φούστα, βρακί και δεν ξέρω και γω τι άλλο, έχει μεν καταντήσει αηδία, αλλά προφανώς δεν φταίνε οι φανς που τα αγοράζουν και μάς τα μοστράρουν στο φου μπου ολημερίς. Οι Monkeys φταίνε, γιατί το επιδίωξαν και το επέτρεψαν, οι Monkeys φταίνε που ακούνε τους μανατζαρέους και τους γύρω-γύρω και ακολουθούν τις γλοιώδεις εντολές τους κατά γράμμα. Ούτε φταίνε τα κορίτσια που ερωτεύονται τον Alex και τον ποστάρουν όπου βρεθούν και όπου σταθούν, ο Alex φταίει, που σίγουρα κάποια στιγμή ‘την άκουσε’ και σίγουρα δέχτηκε να ‘πουλήσει’ τη μούρη του και να απαρνηθεί έτσι τη μουσική του την ίδια. Το’κανε. Δυστυχώς. Δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει, αλλά ο Turner είναι ο Justin Bieber της indie, πριν κάτι μήνες οι Έλληνες φανς του είχαν ραντεβού στο Μοναστηράκι! Το ξαναλέω, οι φανς καλά κάνουν. Με τους Monkeys είναι το θέμα. Αυτοί πούλησαν την ψυχή τους στο Διάβολο και γι’αυτό τους μίσησα εντέλει (με και χωρίς ερωτηματικό)...

Μου λείπει ο Παπαμιχαήλ, όχι άλλο καρδιογράφημα...

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Sunday Tapes:
Live... πόνος από
τη Sonic Playground
(20/09/2017)
ypogeio.gr
Πού είναι η Μούσα μου;
(11/09/2017)
ypogeio.gr
Καλημέρα Άνθρωποι
του 2017.
(31/12/2016)
ypogeio.gr
Tα 60's Που Δεν Έζησα
(και 6+1 Mπάντες Mε Tον Ίδιο Καημό)
(15/06/2017)