Stop Me If You Think You've

Read This One Before (1):

Μια νύχτα του ’65 οι Velvets κοίταξαν με τον Drella προς τα αστέρια

 

Τι άλλο είναι η ανθρώπινη ιστορία από ιστορίες ανθρώπων; Οι δικές τους προσωπικές ιστορίες και οι ιστορίες της αρμονικής ή μη συναναστροφής κι αλληλεπίδρασής τους. Ιστορίες άλλοτε αληθινές κι άλλοτε φανταστικές. Οι μοναχές κι από κοινού τους ονειροπολήσεις. Οι σκέψεις τους, τα λόγια και οι πράξεις τους...​

 


Μια νύχτα του ’65 οι Velvets κοίταξαν με τον Drella προς τα αστέρια.

Ο Lou παράτησε τον John και βγήκε βιαστικά στον δρόμο. Είχε αρχίσει να νιώθει άρρωστος εδώ και ώρα και χρειαζόταν οπωσδήποτε ένα φιξάρισμα για να στανιάρει. Μόλις πριν λίγο είχε πέσει η νύχτα και δύσκολα θα την έβγαζε μέχρι το ξημέρωμα αν δεν έβρισκε κάτι. Δεν είχε ιδέα όμως προς τα πού να κατευθυνθεί. Παρόλο που ήταν Σαββατόβραδο, όλες του οι άκρες είχαν στερέψει και το μυαλό του ήταν υπερβολικά κουρασμένο για να καταφέρει να βρει μια κάποια λύση.

Έστριψε στην 42η οδό  κι έπειτα στο πρώτο στενό αριστερά, που μπορεί και να έπαιζε κάτι, αλλά το είδε απελπιστικά άδειο. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε. Είτε είχαν πλακώσει ξαφνικά οι μπάτσοι και είχαν τρέξει όλοι να κρυφτούν, είτε είχαν φέρει όλο το πράμα νωρίς κι όλοι είχαν γίνει, ενώ αυτός καθόταν και μίλαγε για τα πάντα και το τίποτα με τον John τις προηγούμενες 6 ώρες περιμένοντας να πέσει ο ήλιος.  «Τί μαλάκας», σκέφτηκε. Αυτό πρέπει να είχε συμβεί.

Ενώ είχε ρίξει τον ρυθμό του βαδίσματός του, μην ξέροντας τι ακριβώς να κάνει, είδε δύο άτομα να ξεπροβάλλουν στο βάθος του δρόμου. Προσπάθησε να δει αν τους γνώριζε. Δύσκολα θα πέρναγε κάποιος απο κει που δεν τον ήξερε. Επικέντρωσε όσο μπορούσε τα μάτια του αλλά δεν μπορούσε να διακρίνει τις λεπτομέρειες των δύο μορφών που έβλεπε. Είχε να κοιμηθεί 3 ημέρες, ίσως και 4. Δεν μπορούσε να θυμηθεί με σιγουριά. Η όρασή του είχε αρχίσει ώρες πριν να τον δυσκολεύει. Υπήρχε περίπτωση να μην υπήρχε κανείς εκεί και απλώς το μυαλό του να τού έπαιζε περίεργα παιχνίδια, αναζητώντας μια κάποια όαση. Όπως και να χε, άρχισε να περπατάει λίγο πιο γρήγορα ξανά και να κατευθύνεται προς τα πάνω τους.

Οι μορφές άρχισαν να παρουσιάζουν τις λεπτομέρειές τους σιγά σιγά εισερχόμενες και στο κομμάτι του δρόμου που φωτιζόταν κάπως απ’ τα λιγοστά νέον φώτα. Τον υπόλοιπο δρόμο τον είχε καλύψει το σκοτάδι πλέον. Η νύχτα είχε πέσει πια για τα καλά. Άρχισε να περπατάει ακόμη πιο γρήγορα και πιο νευρικά. Έβλεπε μία γυναίκα και μία εκκεντρική ανδρόμορφη παρουσία μαζί της. Κάτι του θύμιζαν. Ήταν σίγουρος. Μακάρι να μην ήταν ιδέα του κι όντως να τους ήξερε.

«Lou;», άκουσε τη γυναίκα τότε ξάφνου να φωνάζει και κάτι του θύμισε η χροιά της φωνής της. Τον ήξεραν. Τους ήξερε. Αυτή πρέπει να ήταν μια κατάλληλη στιγμή να ευχαριστήσει σιωπηλά τον Θεό. Έτρεξε κατά πάνω του και τον αγκάλιασε. Δεν ήταν οφθαλμαπάτη.

«Barbara, δώξα τω Θεό!», ξεφώνισε με ανακούφιση και σχεδόν την έσπρωξε προς τα πίσω.
«Γιατί τόσο επιθετικός;», ρώτησε με στυλ η ανδρόμορφη παρουσία δίπλα της.
«Και ποιος είσαι εσύ;», απάντησε ο Lou χωρίς να τον αφήσει να τελειώσει την πρόταση του καν. Δεν ήταν καλή στιγμή για να του την μπεις.
«Να σου γνωρίσω τον Andy. Andy, αυτός είναι ο Lou, που σου έλεγα.», τους σύστησε η Barbara και γύρισε ξανά το κεφάλι της προς τον Lou. «Δεν μου φαίνεσαι καθόλου καλά. Έλα μαζί μας. Ξέρεις κατεβήκαμε ως εδώ για σένα. Όχι για σένα μόνο, προφανώς... αλλά ήλπιζα ότι θα σε συναντήσουμε κάπου.»
«Πες μου ότι έχετε ότι χρειαζόμαστε και πάμε, όπου θέλετε.», αποκρίθηκε ο Lou, που είχε αρχίσει οριακά να ιδρώνει πλέον.
«Χαχα, o Andy πάντα έχει ότι χρειάζεσαι Lou.», απάντησε αμέσως η Barbara, χαϊδεύοντας το δεξί αυτί του Andy.
«Πάμε... Φύγαμε... Όχι, περίμενε, πρέπει να πάρουμε και τον John. Με περιμένει πίσω στο μαγαζί.», αποκρίθηκε αυθόρμητα ο Lou, νιώθοντας πιο έντονα από ποτέ πως δεν είχε τίποτα απολύτως να χάσει.
«Δεν γίνεται. Δεν θέλει ο Andy να τον δουν εδώ. Δεν έχει καμία όρεξη σήμερα. Πάμε εμείς, και θα πάρουμε τηλέφωνο απ’ του Andy να του πούμε να έρθει. Βγες στον κεντρικό να σταματήσεις ταξί. Δεν ξαναπερπατάμε πάλι πίσω. Βγες και σφύρα μας να έρθουμε μόλις σταματήσεις.»



Ο Lou έτρεξε πίσω προς την 42η, σταμάτησε ένα ταξί, τους σφύριξε, και στριμώχτηκαν και οι 3 στο πίσω κάθισμα.
«Ήταν ανάγκη να έρθετε και οι δύο πίσω;», φώναξε ο Lou στην Barbara, μην μπορώντας πλέον να συγκρατήσει τα νεύρα και τις αντιδράσεις του.
«Αν ήθελες, ας καθόσουν εσύ μπροστά γλυκέ μου.», τού απάντησε αυτή με μια ακατάβλητη πραότητα, και συνέχισε: «Ο Andy δεν κάθεται ποτέ μπροστά. Κι εγώ δεν πρόκειται να καθόμουν χωριστά απ’ τον Andy».
«Τι εννοείς; Καλά εντάξει... Δεν έχει σημασία... Πάτα το εσύ, πάμε πιο γρήγορα!», γύρισε και φώναξε στον οδηγό τώρα ο Lou.

Έφτασαν στην 47η και ο Lou πετάχτηκε πρώτος έξω από το ταξί, αφήνοντας τους άλλους να πληρώσουν. Βγήκαν και ξεκίνησαν να περπατούν, ενώ ο Lou τους ακολουθούσε μηχανικά. Έφτασαν στον αριθμό 231, η Barbara άνοιξε την πόρτα και μπήκαν στο ασανσέρ. Κατέβηκαν στον πέμπτο όροφο.

«Καλώς ορίσατε στο Factory κύριε Reed.», είπε ο Andy με μία σιγανή φωνή, καθώς χάιδεψε την πλάτη του Lou, παρακινώντας τον να βγει πρώτος. Μπαίνοντας ο Lou είδε καμια δεκαριά άτομα ακόμη σκόρπια μέσα στο δωμάτιο, πίνακες, αρνητικά από φιλμ, ένα χάος. Ένα δημιουργικό καλλιτεχνικό χάος. Έμεινε έκθαμβος για ένα λεπτό περίπου, καθώς περίμενε να βρεθούν σε κανα καταγώγι. Έπειτα, όμως, θυμήθηκε τον σκοπό της ύπαρξής του στο συγκεκριμένο μέρος. Η Barbara είχε ήδη πάει να καλέσει στο μαγαζί που βρισκόταν ο John.

«Τι θα γίνει ρε; Δεν πιστεύω να ξέχασες το λόγο που ήρθαμε ως εδώ.», είπε ο Lou στον Andy, ανεβάζοντας τον τόνο της φωνής του λέξη με την λέξη.
«Όλα θα γίνουν φίλε μου. Βολέψου. Και σταμάτα να είσαι τόσο αγρoίκος τέλος πάντων.», του αποκρίθηκε ο Andy πηγαίνοντας προς ένα δωμάτιο, που έμοιαζε σαν αποθήκη.
Ο Lou έκατσε όσο πιο απομακρυσμένα μπορούσε από τον υπόλοιπο κόσμο, που γύρναγε σμασμωδικά μέσα στο δωμάτιο και άρχισε να περιεργάζεται τον χώρο, προσπαθώντας να αδιαφορήσει για το γεγονός πως το κάθε δευτερόλεπτο φαινόταν σαν ώρες ολόκληρες. 

Ο Andy επέστρεψε μετά από μερικά λεπτά με όλα τα σύνεργα, μα αντί να τα δώσει στο χέρι του Lou τα άφησε δίπλα στο παράθυρο, έπιασε μια κάμερα και την έστησε στραμμένη προς τον Lοu.

«Τι είναι αυτά; Δεν θέλω να με τραβήξεις και τέτοιες μαλακίες, που κάνεις στα κοριτσάκια. Απλά δώσε μου το πράμα κι άσε με στην ησυχία μου.» 
«Δεν λειτουργούμε έτσι εδώ Lou», ψιθύρισε σχεδόν ο Andy, χωρίς να γυρίσει καν το προσωπό του. «Θα σου δώσω ό,τι θες και αντί για χρήματα, θα με αφήσεις να σου φτιάξω μια ταινία. Αυτή είναι η συμφωνία μας»
«Ας είναι. Πάσαρέ μου τώρα τα πάντα και κάνε ό,τι γουστάρεις μετά.»



Η κορδέλα της κάμερας άρχισε να γυρνάει. Ο Lou έφτιαξε μια γερή δόση κι έβγαλε την ζώνη του. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να την δέσει στο χέρι του, όμως, ο Andy τον σταμάτησε.

«Περίμενε. Θέλω να σας δω να βαράτε μαζί.», είπε στον Lou πιάνοντας το δυνατό του χέρι και φέρνοντας μια επιβλητική γυναίκα να κάτσει δίπλα του. «Lou καλοσώρισε την Nico δίπλα σου, μην είσαι τόσο αντικοινωνικός.»
Ο Lou δεν είχε όρεξη για κουβέντες πλέον. Της έριξε ένα απότομο νεύμα και ξανακατέβασε το κεφάλι του. Η Nico, έχοντας έτοιμη την δική της δόση, σωριάστηκε δίπλα στον Lou και πράγματι βάρεσαν μαζί μπροστά στην κάμερα. Εκείνη την στιγμή έφτασε κι ο John, που σχεδόν έτρεξε δίπλα από τον Lou κι άρχισε να τον βρίζει που τον είχε αφήσει πίσω.

«John συνέχισε, μείνε στο πλάνο. Προσθέτει μια τόσο ωραία οπτική η παρουσία σου αυτή.», είπε με μία σιγανή φωνή ευχαρίστησης ο Andy και μετά από μερικά λεπτά πήρε την κάμερα και πήγε να την τοποθετήσει σε ένα σημείο κοντά στην είσοδο, από όπου έπιανε σφαιρικά το μεγαλύτερο μέρος του δωματίου.

Έστειλε δύο γυναικείες παρουσίες να ανάψουν τα κεριά περιμετρικά του δωματίου και πήγε κι έκατσε ανάμεσα στον Lou, τον John και την Nico, που ήδη είχαν ηρεμήσει για τα καλά και ένιωθαν το αίμα τους να κυλάει σε ολόκληρο το σώμα τους μέχρι μέσα βαθιά στο μυαλό τους.

«Ξέρετε αυτό είναι ό,τι πιο δυνατό και γλυκό θα βρείτε σε όλο το Μανχάταν.», ψιθύρισε ο Andy φέρνοντάς τους κυκλικά γύρω του.
«Ξέρεις Andy... Μακάρι να είχα γεννηθεί πριν από χίλια χρόνια.», αποκρίθηκε ο Lou με την φωνή του να έχει ηρεμήσει αισθητά πλέον.
«Θα φέρουμε τα χίλια χρόνια σε αυτό το λεπτό. Εσύ θα είσαι ο Severin και η Nico θα είναι η Wanda. Θα σας φτιάξω μια παράσταση και τον John θα τον αφήσουμε να απλά να βγάζει τους εκνευριστικά όμορφους ήχους του με τη βιόλα του. Μπορεί να μην έχετε ιδέα, αλλά σας έχω ακούσει και ξέρω ακριβώς τι χρειάζεστε.»
«Άλλο ένα σουτάρισμα από αυτό το υπέροχο πράμα χρειαζόμαστε, Andy», αποκρίθηκε η Nico γέρνοντας στον ώμο του.
«Πάρε τον John και πηγαίνετε να φτιαχτείτε μόνοι σας γλυκιά μου. Τα ξέρεις τα κατατόπια.»

H Nico σηκώθηκε, σήκωσε και τον John, που ήταν έτοιμος να τον πάρει ο ύπνος και κατευθύνθηκαν προς την αποθήκη. Ο Andy έστρεψε απαλά τον Lou προς το μεγάλο παράθυρο, που κάλυπτε σχεδόν ολόκληρη την μία πλευρά του δωματίου, του πάσαρε ένα τσιγάρο και του έδειξε με το μεσαίο του δάχτυλο προς τον ουρανό.

«Κοίτα τι όμορφα που είναι τα αστέρια Lou. Θα μπορούσαμε να βρισκόμαστε οπουδήποτε αυτή την στιγμή κι όμως βρισκόμαστε μαζί στην ανατολική πλευρά του Μανχάταν να κοιτάμε τα αστέρια.»
«Δεν ξέρω, Andy...»
«Ξέρεις...» συνέχισε ο Andy χωρίς να τον αφήσει να τελειώσει. «Ζούμε σε αυτόν τον γαμημένο βούρκο όλοι μας, όπως είχε πει ο Wilde, μα εμείς είμαστε αυτοί που κοιτάμε προς τα αστέρια. Αυτό είδα σε εσάς, γι αυτό θέλω να σας φτιάξω μια παράσταση. Ο ακραίος τρόπος που μιλάς για την ολοκληρωτική καταστροφή της ελευθερίας είναι συναρπαστικός Lou. Σε νιώθω και σε καταλαβαίνω. Εδώ είναι Νέα Υόρκη, δεν είναι Καλιφόρνια ... Εδώ είναι σκληρά τα πράγματα. Εδώ είναι η πραγματική ζωή... Δεν θέλω να σας φτιάξω, ούτε να σας αλλάξω. Θέλω απλά να κοιτάξουμε μαζί προς τα αστέρια.»

O Lou γύρισε και τον κοίταξε με ένα πλάνο βλέμμα, μα δεν είπε λέξη. Για πρώτη φορά, ωστόσο, τον κοίταξε με εκτίμηση από την στιγμή που τον είχε γνωρίσει.

«Απόλαυσε την φιλοξενία μου για τώρα», ολοκλήρωσε ο Andy και σηκώθηκε, φέρνοντας ένα νεαρό κορίτσι να κάτσει στην θέση του. 

Ο Lou σηκώθηκε διψασμένος μετά από ώρες, ψάχνοντας κάτι να πιει. Νερό δεν υπήρχε πουθενά και η βρύση ήταν χαλασμένη. Βρήκε ένα μπουκάλι βότκα και κατέβασε όσες γουλιές άντεξε μονομιάς. Έριξε ένα βλέφαρο γύρω του και τους είδε όλους να κοιμούνται σε ζευγάρια ή σε τριάδες. Τα λόγια του Andy ηχούσαν σαν όνειρο ακόμη μέσα στο κεφάλι του, αλλά δεν μπορούσε να θυμηθεί τι ακολούθησε τις επόμενες ώρες. Πήρε ένα τσιγάρο που βρήκε πάνω στο κεντρικό τραπεζάκι του δωματίου, το άναψε και πήγε προς το παράθυρο να δει τον ήλιο που ανέτελλε.
Ένα γλυκό συναίσθημα τον είχε κατακλύσει.
Ξημέρωνε Κυριακή. 


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Προσεχως:
Οι Δίσκοι Του
Νοεμβρίου
(07/11/2017)
ypogeio.gr
Circassian - Quadrivium EP:
A Track by Track Analysis
Aπό την Ίδια την Mπάντα
(24/10/2017)
ypogeio.gr
Είναι οι Kasabian Φλώροι;
(12/07/2016)
ypogeio.gr
Black Heart Procession
Made In Greece
(31/03/2017)