The Man From Managra

(Coti K.)

Ένα από τα πιο πολύτιμα soundtrack του Καλοκαιριού μου, που αυτές τις μέρες σιγά-σιγά μας αποχαιρετά, ήταν ο δεύτερος δίσκος του The Man From Managra, Half Century Sun. Κι όπου Man From Managra, βάλτε το όνομα του θρυλικού παραγωγού Coti K. ή το Κωνσταντίνος Λουκάς Ρολάνδος Κυριάκος, όπως είναι το πλήρες και μεγαλοπρεπές πραγματικό όνομά του. (Υπερ)δραστήριος στα μουσικά δρώμενα της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ως μέλος (πλήκτρα ή/και μπάσο) στους Dada Data, Raw, Film Noir, In Trance 95. Στη δεκαετία του '90 συνεργάζεται με τους υπέρτατους Στέρεο Νόβα στους 3 πρώτους δίσκους της Αθηναϊκής μπάντας (self-titled, Ντισκολάτα, Ασύρματος Κόσμος) και κυκλοφορεί την πρώτη προσωπική δουλειά, το EP "Θέρος" και την ίδια δεκαετία ακολουθούν και τα πρώτα δύο LPs, "Quasi" (1997) και "Lego" (1999). Στα 00's ακολουθούν άλλα έξι.  Παράλληλα, συνεχίζει και ασχολείται παραπάνω από ενεργά με την παραγωγή, συνεργάζεται -πέρα από τους Στέρεο Νόβα που προαναφέρθηκαν- με τους Bocomolech και τους Sigmatropic, με τα Διάφανα Κρίνα, με τον Παύλο Παυλίδη και το Γιάννη Αγγελάκα, αλλά και με τους Tuxedomoon και τον Blaine Reininger. Το 2001 κάνει την παραγωγή στο δίσκο ορόσημο της δεκαετίας, στο Flood των Raining Pleasure. Σε όλες αυτές τις παραγωγές (συν πλήθος άλλων που δεν μας φτάνει ο χώρος να αναφέρουμε), αλλά και στους δίσκους του, υπογράφει με το προσωνύμιο Coti K.

Ώσπου φτάνουμε στο 2014 και ο Coti μας δίνει μία εντελώς διαφορετική και ξεχωριστή δουλειά, στην οποία μάλιστα τραγουδάει ο ίδιος. Απαρνιέται το πειραματικό και ηλεκτρονικό του παρελθόν και μας δίνει 10 pop κομψοτεχνήματα με το moniker The Man From Managra. 

The Man came a long time ago from Managra island. 
It was a small forgotten isle in the backwaters of the Mediterranean,
or was it somewhere in the Indian sea? No one 
seems to remember, or care. 
Some say a nearby volcanic eruption wiped all traces of the man's homeland.
The Man from Managra
is also Coti K. 's songs project.  
 

 

 

 

Η sophomore κυκλοφορία του...Μαναγραίου έρχεται 3 χρόνια μετά, στις 25 Ιανουαρίου 2017. Το album ήταν στη δισκοθήκη μου από τον Φλεβάρη, είχα εξαρχής καταλάβει και νιώσει πως πρόκειται για μία εξαιρετική δουλειά, μία ευγενική και γλυκόπικρη κατάθεση, αποτυπωμένη στα αυλάκια 11 καλοσμιλεμένων τραγουδιών. Ήταν το Καλοκαίρι όμως, που οι ακροάσεις του Half Century Sun μου έδωσαν την ολοκληρωτική υπόστασή του, μου αποκάλυψαν ακόμα περισσότερο διακριτικό μεγαλείο και με έκαναν να αισθανθώ τη συγκινητική εσωτερική συναισθηματική ένταση των κομματιών. Μαζί του στο δίσκο, οι από χρόνια συνεργάτες του Χρήστος Λαϊνάς και Πάνος Γαλάνης, αλλά και ο Blaine L.Reininger των μεγάλων Tuxedomoon και ο Jim White, drummer των αγαπημένων μας Dirty Three, ενώ στα γυναικεία φωνητικά ακούμε την Ρένα Ρασούλη, της οποίας η συμβολή στην τελική ηχητική ατμόσφαιρα είναι καταλυτική. 

Ακολουθεί η συνέντευξη με τον Coti K., έναν από τους σπουδαιότερους (μετ)εφηβικούς μου μουσικούς (υπερ)ήρωες. 

 


 

 

 


Το Υπόγειο: Man From Managra, καλώς ήρθες στο Υπόγειο. Ας ξεκινήσουμε από το όνομα-moniker: Πώς προέκυψε η ανάγκη και η ιδέα για τη χρήση του, θέλω να πω το Coti K. ήταν παραπάνω από αναγνωρίσιμο και απόλυτα σεβαστό, αν αναλογιστούμε την ιστορία σου στα τεκταινόμενα της ελληνικής μουσικής εδώ και σχεδόν 30 χρόνια...
Καλώς σας βρήκα. Το όνομά μου συνεχίζει να ειναι Coti (με ή χωρίς Κάππα), με λένε έτσι απο μωρό ενός χρόνου... Απλά ακριβώς λόγω ίσως της αναγνωριμότητας να είχα την ανάγκη για ένα νέο ονομα, κυρίως για εμένα, ένας τρόπος να προχωρήσω σε μια κατεύθυνση που αρχικά μου ήτανε σχεδόν άγνωστη, μια ανάγκη για απελευθέρωση από το 'βεβαρυμένο' ηλεκτρονικό παρελθόν μου - χαχα!

 

Το Υπόγειο: Γκούγκλαρα τη λέξη Managra και έπεσα σ’ένα βιβλίο σχετικό με τον περιβόητο Dr Who. Επίσης, βρήκα πως είναι αναγραμματισμός του... αναγραμματισμού (anagram - managra). Από κει πήρε το όνομά του το νησί του Μαναγραίου;
Το όνομα αυτό, το κουβαλούσα τουλάχιστον για 15 χρόνια μέσα στο μυαλό μου, δεν ήξερα για τον χαρακτήρα του Dr Who, είναι σύμπτωση. Και ναι, είναι αναγραμματισμός της λέξης anagram.


Το Υπόγειο: Ο εξαιρετικός 2ος δισκος σου, Half Century Sun, κυκλοφορεί και αποστέλλεται με τη μορφη επιστολής στους ακροατές εδώ και 7 μήνες αποσπώντας πολύ καλά σχόλια και πολύ καλές κριτικές. Είναι κάτι που περίμενες; 
Σε ευχαριστώ. Ναι, το σκεφτήκαμε σαν ενα γράμμα ή μάλλον σαν ένα δέμα από την Μανάγρα, παρέα με τα παιδιά από τους Bend που επιμελήθηκαν το εξώφυλλο. Όσον αφορά στα τόσο καλά σχόλια, όντως δεν το περίμενα, αλλά βέβαια τι σημαίνει στην Ελλάδα καλή αποδοχή; Και πώς μεταφράζεται; Αναρωτιέμαι μερικές φορές, αλλά είμαι ευγνώμων, δεν το θεωρώ δεδομένο ότι κάτι θα αρέσει.


Το Υπόγειο: Το άλμπουμ κυκλοφόρησε από την Inner Ear. Πώς προέκυψε η συνεργασία σου μαζί της; Ποια είναι η γνώμη σου γενικά για τις εταιρείες και το ρόλο τους στο ελληνικό μουσικό στερέωμα;
Είναι απλό, έστειλα το υλικό στον Περικλή απο την Inner Ear και τον ρώτησα αν τον ενδιαφέρει και δέχτηκε να το κυκλοφορήσει. Πρέπει να σου πώ πως ο πρώτος δίσκος δεν είχε την ίδια τύχη και έτσι τον κυκλοφόρησα στη δική μου εταιρεία. Ο ρόλος των εταιρειών είναι να κυκλοφορούν και να προωθούν τους δίσκους, τι άλλο να κάνουν; Στην Ελλάδα νιώθω πως δεν υπάρχουν πια πολλές δισκογραφικές όπως στα 90's, μπορεί να κάνω και λάθος, μακάρι. Θα ήθελα να υπάρχει ενα αντίπαλο δέος της Inner Ear, αυτό θα σήμαινε πως θα υπήρχε μια δισκογραφική ενεργοποίηση στην Ελλάδα και μιλάω βέβαια για εταιρείες που ασχολούνται με την “ανεξάρτητη” μουσική προφανώς.


Το Υπόγειο: Στο Half Century Sun ακούγεσαι λίγο πιο εξωστρεφής και φωτεινός, αισιόδοξος, σε σχέση με το self-titled debut. Ποιοι παράγοντες “ευθύνονται” γι’αυτήν την -ας την πούμε- αλλαγή διάθεσης; Έπαιξε ρόλο η περίφημη πατρότητα; 
Χα χα! Δεν ξέρω, δεν νομίζω να σου πώ την αλήθεια, νομίζω πως ειναι μια κατεύθυνση που ήθελα το πρότζεκτ να πάρει ετσι και αλλιώς και αυτό τον καιρό που ξεκινάω πολύ αργά να επεξεργάζομαι τον τρίτο δισκο, νομίζω θέλω να το κάνω ακόμα πιο ανοιχτό και φωτεινό. Αλλά θα δούμε, γιατί η μουσική σε πάει όπου θέλει αυτή, για αλλού ξεκινάς και αλλού καταλήγεις...


Το Υπόγειο: Η προαναφερθείσα εξωστρέφεια εντοπίζεται και στο άνοιγμά σου να προσκαλέσεις φιλους μουσικούς στο νέο σου project. Διάβασα σε κάποιες συνεντεύξεις σου πως σου ήταν κάπως δύσκολο να ζητήσεις τη συνδρομή φίλων και συναδέλφων:  “ντρεπόμουν να ζητήσω κάτι τέτοιο, νόμιζα πως δεν θα τους ενδιέφερε για κάποιον λόγο”. Θεωρώ τη συγκεκριμένη θέση μεγαλείο μετριοφροσύνης και σεμνότητας από τη μία, αλλά και πιθανό δείγμα ευάλωτης αυτοπεποίθησης. Ποιο από τα δύο θεωρείς πως υπερτερεί στην προσωπικότητά σου;
Έλλειψη αυτοπεποίθησης σίγουρα, αλλά το δουλεύω και το πολεμάω! 


Το Υπόγειο: Η θάλασσα είναι πανταχού παρούσα, τόσο στους στίχους σου όσο και στη ζωή σου. Πώς και πότε πρόεκυψε αυτός ο μεγάλος έρωτας;
Από μικρός είχα αυτό το πάθος, ειδικά για το μεταφυσικό της θάλασσας, δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω, είναι ένα δέος και μια ηρεμία... Όλα είναι πιο ξεκάθαρα δίπλα στη θάλασσα, τα βάζει όλα στο μέγεθός τους, όλες τις καθημερινές βλακείες που μάς τρέχουν. Όταν μένω στην Αθήνα και περνάω απο κάποιο περιφερειακό, Φιλοπάππου ή Τουρκοβουνίων, και την βλέπω, ταράζομαι...


Το Υπόγειο: Αποτελείς έναν από τους πιο αφανείς και μυστηριώδεις (μετ)εφηβικούς μου ήρωες, οπότε επέτρεψέ μου μια βουτιά στο παρελθόν: Γεννήθηκες στο Μιλάνο. Ποιες οι αναμνήσεις σου από την Ιταλία; Πότε ήρθες στην Ελλάδα; 
Ναι στο Μιλάνο, ήρθα πεντέμιση χρονών Αθήνα οικογενειακά μέσα στη Χούντα, το 1971. Δεν ηξερα Ελληνικά, τα έμαθα ουσιαστικά στο δρόμο, θυμάμαι να παίζω μπάλα με ενα φίλο στο Νέο Ψυχικό, οπου πρωτοέμεινα, και να μου μαθάινει λέξεις ελληνικές. Να σου πω και ένα αστείο - στο δίπλωμα οδήγησής μου κάνανε λάθος και γράφει ότι γεννήθηκα στην Ιταλία Αττικής. Το φαντάζομαι σαν ένα μέρος δεξιά μετά τον Αγιο Στέφανο, όπως βγαίνεις απο την Αθήνα στην Εθνική.


Το Υπόγειο: Ποια ήταν τα πρώτα μουσικά σου ακούσματα και πότε πρωτοξεκίνησες να ασχολείσαι με τη μουσική; 
Ασχολήθηκα σχετικά μεγάλος, μέχρι τα 14-15 ημουνα μανιώδης skateboarder, κάθε απόγευμα την έβγαζα στην ΧΑΝ στην Κηφησιά, όπου είχαμε φτιάξει μια ράμπα. Μιλάμε για τα... αρχαιολογικά τέλη '70, αρχές ΄80. Πω-πω! Το γράφω και μου φαίνεται περίεργο που ζούσα εκείνες τις εποχές. Βέβαια, ως παιδί -συνεχίζοντας-  μια μέρα αντάλλαξα το skate μου με μια κιθάρα και αυτό ήτανε, ακόμα δεν έχω μάθει να παίζω καλά βέβαια! Τα πρώτα ουσιαστικά ακούσματα ήταν συγκροτήματα όπως οι Stranglers και οι Specials. Και βεβαίως άκουγα ανελλιπώς τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Γιάννη Πετρίδη και του Αργύρη Ζήλου, μεγάλο σχολείο!



Το Υπόγειο: Εποχή Στέρεο Νόβα: Πώς γνωρίστηκες με τα παιδιά και τι έχεις να θυμάσαι από τη στενή συνεργασία που είχες μαζί τους;
Με τους Στέρεο Νόβα γνωρίστηκα όταν η δισκογραφική του πρώτου δίσκου τους, η Wipe Οut Records, τους πρότεινε να πάνε να ηχογραφήσουν σε ένα στούντιο, όπου υπήρχε ένας ηχολήπτης που ήξερε από ηλεκτρονική μουσική, μιας και ο ίδιος ήτανε μέλος ενός τέτοιου γκρουπ, τους DADA DATA που είχανε βγάλει 2 δισκάκια στην Wipe Out. Ο Μιχάλης Δέλτα είχε μάλιστα και ενα σινγκλάκι τους κι έτσι πήγανε στο studio PRAXIS. Αυτός ο ηχολήπτης ήμουν βεβαίως εγώ, πρέπει να ήτανε το 1991, κάναμε μαζί τους πρώτους 3 δίσκους τους, ενίοτε συμμετείχα και σε κάποια λάιβ τους.


Το Υπόγειο: Έζησες εκ του σύνεγγυς και εκ των έσω τη χρυσή εποχή της ελληνικής εναλλακτικής μουσικής, τα 90’s. Ζεις όμως και την τωρινή, τα ‘10’s, την οποία προσωπικά θεωρώ ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και ακόμα πιο...χρυσή. Συμμερίζεσαι μια τέτοια άποψη; 
Οταν έζησα τα 90's εκ των έσω οπως λές, δεν καταλάβαινα ιδιαίτερα ότι ήταν κάτι σημαντικό, αλλά κοιτώντας φευγαλέα πίσω, χαίρομαι που ήμουν εκεί. Ξέρεις, τότε στα 90s στην ανεξάρτητη σκηνή οι παραγωγοί ήταν ελάχιστοι, στην Αθήνα νομίζω ήμασταν μονο ο Άρης Χρήστου και εγώ. Ζητώ συγγνώμη αν κάνω λάθος. Πέρασα μια εποχή, στα 00's, που εχασα το ενδιαφέρον μου για τις παραγωγές, έκανα πολύ λίγες, κυρίως με φίλους σαν τον Γιάννη Αγγελάκα, και ασχολιόμουν κυρίως με πειραματική μουσική. Τώρα έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον μου για την ανεξάρτητη σκηνή και νιώθω ότι υπάρχει και πάλι κινητικότητα, έτσι και αποφάσισα να στήσω για πρώτη φορά εναν χώρο ηχογραφήσεων όπως αρέσει σε εμένα και ελπίζω να προσελκύσω μερικά συγκροτήματα που εκτιμώ. Και ελπίζω και κάποια που θα ανακαλύψουμε παρέα την ύπαρξή τους. Έχω ήδη ξεκινήσει να το δουλέυω, παρότι δεν ήτανε εντελώς έτοιμο, με την Σtella και ένα καινούργιο γκρουπ, ονόματι Sister. To στούντιο λέγεται Suono, Ήχος δηλαδή στα Ιταλικά.


Το Υπόγειο: Ποιες είναι οι πιο βασικές διαφορές ανάμεσα στις δυο εποχές ; Ποια ήταν τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα που αντιμετώπιζε ένα μουσικό σχήμα στα 90’s και ποια είναι τα αντίστοιχα για μία μπάντα του σήμερα;
Νομίζω οι διαφορές ειναι κυρίως σε τεχνολογικό επίπεδο, στα 90's αν θυμάσαι δεν είχαμε καν internet για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας, δεν μπορούσες π.χ. εύκολα να κάνεις self-promotion. Επίσης, και πιο σημαντικό, δεν υπήρχαν τα μέσα για να κάνει κανείς μια αξιοπρεπή ηχογράφηση χωρίς να πάει σε ενα επαγγελματικό στούντιο. Με το που εμφανίστηκε η τεχνολογία, ήμουν απο τους πρώτους που βγήκανε απο το στούντιο,  άρχισα να ηχογραφώ σε προβάδικα, εξοχικά και όπου αλλού μπορούσα. Το πρώτο νομίζω ήταν το σινγκλάκι των Διάφανων Κρίνων το 1999, γραμμένο με ενα 8κάναλο ψηφιακό μαγνητόφωνο στο χώρο προβών τους. 1-2 χρόνια αργότερα, όταν πια οι φορητοί υπολογιστές μπορούσαν να γράψουν πολυκάναλα, γράψαμε το Flood των Raining Pleasure στο σπίτι της θείας του Βασίλη στο Ρίο... Τώρα, μετα απο 15 χρόνια, και αφού ήρθε η παρακμή των studios στα 00's, οπότε πολλοί πλέον ηχογραφούσαν σπίτι τους, νιώθω ότι είναι καιρός να μαζευτώ σε εναν χώρο όπου εχω συγκεντρώσει όλα τα καλά ενός home και ενός επαγγελματικού studio. Έχω βάλει πολλή σκέψη και δουλειά σε αυτό, θέλω να γίνει ένας δημιουργικός χώρος και όχι ένα στείρο στούντιο, το σχεδίασα να είναι φωτεινό, μεταβαλλόμενο και χωρίς control room. Δούλεψα πρόσφατα σε ένα studio με control room και φρίκαρα, είχα πολλά χρόνια να ξαναβρεθώ σε κλασσικό studio, θέλω να είμαι στον ίδιο χώρο με τον μουσικό, δεν μπορώ το γυαλί να μας χωρίζει.


Το Υπόγειο: Αφηνόντας το παρελθόν και κοιτώντας το μέλλον, ποια είναι τα επόμενα μουσικά σχέδιά σου;
Εκτός απο το στήσιμο του Suono και την Σtella, αυτή την εποχή γράφω τη μουσική για την κανούργια ταινία του Άγγελου Φραντζή (γυρισμένη στην Σιβηρία!), βοηθάω και στις μίξεις του καινούργιου δίσκου του αγαπητού μου φίλου Blaine Reiniger. Σύντομα, ξεκινάω καινούργιο Managra! Έχω λίγο αργήσει να το πιάσω, αλλά δεν βιάζομαι, υπάρχουν οι ιδέες για νέα κομμάτια, ο φάκελος στον υπολογιστή μου λέει πως υπάρχουν 135 σημειώσεις κομματιών, θα το ξεκινησω σιγά-σιγά το Φθινόπωρο και όποτε τελειώσει. Δεν φαντάζομαι να το έχω έτοιμο πρίν την Άνοιξη, συν βάλε και ένα εξάμηνο για να κυκλοφορήσει... Αλλά πιο άμεσα, τον Σεπτέμβριο, βγαίνει ένα βίντεο κλιπ απο το Half Α Century Sun, σε σκηνοθεσία του Χάρη Πατραμάνη.


Το Υπόγειο: Man From Managra, σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για την επίσκεψή σου στο Υπόγειο. Πριν σε αφήσουμε να επιστρέψεις στο νησί σου, θα θέλαμε μία λίστα με τους 10 all time αγαπημένους σου μουσικούς και μπάντες. :)  
Εγώ ευχαριστώ! Δεν είμαι πολύ καλός στις λίστες, αλλά θα σου πω όποιους μου έρθουν πρώτα, ανάκατα, ασχέτως αν κάποιους έχω να τους ακούσω χρόνια, ίσως και δεκαετίες...

Triffids
Gyorgi Ligeti
Tuxedomoon
Brian Eno
Alabama Shakes
Vangelis
Radiohead
Erik Satie
La Monte Young
Leonard Cohen

Thank you Man From Managra!!!
 

Latest interviews
interviews ypogeio.gr
αστρογόνο
15/09/2017
interviews ypogeio.gr
Kin Corruption
(The Basement Goes To Schoolwave)
29/06/2017
interviews ypogeio.gr
Seconds Out
(The Basement Goes To Schoolwave)
27/06/2017
interviews ypogeio.gr
Dawn Of Sorrow
(The Basement Goes To Schoolwave)
25/06/2017