Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα

Αύγουστος 17

Πάει το Καλοκαίρι mates, του χρόνου πάλι. Τώρα, θα ήταν το ιδανικό σημείο στο κείμενο να σας ευχηθώ "Καλό Χειμώνα", αλλά αν κρίνω από τις αντιδράσεις των (συν)ανθρώπων μου όταν τους το λέω, φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια η παραδοσιακή ευχή της Ελληνικής γλώσσας έχει γίνει συνώνυμη με το "Καλό Ψόφο" ή κάτι τέτοιο πολύ κακό τελοσπάντων. Γι'αυτό και επινοήθηκε σταδιακά σαν υποκατάστατο το "Καλό Φθινόπωρο", αλλά ούτε αυτό χαίρει και πολύ καλής υποδοχής στ'αυτιά των διακοποχτυπημένων Ελλήνων. Οκέι, απανταχού καυσωνάκηδες και παραλιομανείς, σας εύχομαι... Καλό Κι Άλλο Καλοκαίρι. As you wish... :) Χωρίς πλάκα, δεν έχω καταλάβει γιατί όλοι μου οι φίλοι και οι γνωστοί παθαίνουν αλλεργία με το "Καλό Χειμώνα" και θέλουν να με χτυπήσουν όταν το ξεστομίζω, είναι μία όμορφη ευχή για τη νέα εποχή, μία ευχή που εμπεριέχει θαλπωρή και ζεστασιά, ένα ευγενικό κατευόδιο για ένα νέο και δημιουργικό ξεκίνημα.

Όπως και να'χει, ο τελευταίος μήνας του Καλοκαιριού με βάση το ημερολόγιο μάς αποχαιρέτησε. Δυστυχώς, ο Αύγουστος ήταν πύρινος, κάηκε πάλι η Ελλάδα απ'άκρη σ'άκρη, δεν μπορέσαμε να αποφύγουμε τούτη τη συμφορά και μάστιγα ούτε αυτό το Καλοκαίρι. Ειδικά, η φωτιά στην Ανατολική Αττική ήταν ένα αληθινό φλογισμένο τέρας, έκαψε 30.000 στρέμματα, που θα μπορούσαν να ήταν πολλά πολλά περισσότερα, εάν οι πυροσβέστες δεν έδιναν για ακόμα μία φορά μέχρι και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών τους, όντας στα μέτωπα της φωτιάς για ώρες ατέλειωτες, κόντρα σε ένα Ελληνικό κράτος που -ως συνήθως τα τελευταία περίπου 187 χρόνια, από το έτος ίδρυσής του δηλαδή- "περί άλλων τυρβάζεται"...

Αίσθηση έκανε η φωτογραφία ενός ηρωικού πυροσβέστη (βλ.παραπάνω), ο οποίος μέσα στο χαμό της πυρκαγιάς έσπευσε να σώσει τρία πουλιά, τα πήρε στις χούφτες του και τα απομάκρυνε από την κόλαση που επικρατούσε τριγύρω τους. Εξίσου αίσθηση λίγες μέρες αργότερα, έκανε και η φωτογραφία που ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, o Αντρέας Μανάλης -στέλεχος του Δήμου Κηφισιάς, αντιπροέδρος της πρωτοβάθμιας σχολικής επιτροπής. Τη συγκεκριμένη φώτο την βλέπετε παρακάτω και τα σχόλια είναι περιττά. Προσέξτε μόνο και το πού έδρασε ο Ελληνάρας κυνηγός: στο Σέσι του Γραμματικού, ακριβώς στο σημείο της φωτιάς δηλαδή, στις στάχτες του καμμένου δάσους... Ακολούθησε διαδικτυακό λιντσάρισμα από οικολόγους και όχι μόνο, και ομολογώ πως το χάρηκα... Ο πυροσβέστης είναι η Ελπίδα, το στέλεχος του Δήμου Κηφισιάς, ο πρόεδρος της πρωτοβάθμιας σχολικής επιτροπής, η Κατάρα.  

 

Ακολουθούν τα κομμάτια του Αυγούστου, 10 ελληνικά και "ξένα" τραγούδια ανακατεμένα, σε τυχαία σειρά και επιλεγμένα με μοναδικό κριτήριο το πόσο έπαιξαν και σημάδεψαν τον περασμένο μήνα τον Υπόγειο αέρα, ανεξάρτητα από τη χρονολογία κυκλοφορίας τους και το είδος τους. Επιλέγουν ο Μιχάλης Αποστόλου (1,2), ο Δημήτρης Νικολίτσης (3) και ο Mike N. (4-10).

Υ.Γ. Το ότι όταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο αποχώρησε από την Εθνική λόγω τραυματισμού και έθεσε εαυτόν εκτός Eurobasket, έπεσε η μισή Ελλάδα να τον φάει αποκαλώντάς τον μέχρι και "σκυλάραπα", δεν με εκπλήσσει ειλικρινά καθόλου. Έχω καταλάβει πού ζω και πού μεγαλώνω τα παιδιά μου.

Υ.Γ.2 Όπως έγραψε στο fb και ο Υπόγειος mate Στέφανος Βαχάρης, "Καλό Ταξίδι γλυκειά Αρλέτα"...


 

1. Andata (Electric Youth Remix) - Ryuichi Sakamoto (2017)
Πως ακουμπάς ένα όνομα όπως αυτό του Ιάπωνα Ryuichi Sakamoto; Το ακουμπάς και μάλιστα παίρνεις μέσα σου και τη μαγεία και τον έρωτα και τα πάντα. Ο άνθρωπος που ό,τι synthesizer και αν πιάσει θα το κάνει να κελαηδήσει κανονικά, το 2017 μας έδωσε έναν υπέροχο δίσκο ονόματι “Async”. 40 χρόνια καριέρας, επιστροφή με νέο άλμπουμ μετά από 8 χρόνια απουσίας και μια μάχη με τον καρκίνο που φαίνεται πως κερδήθηκε. Το 2014, ο θρυλικός συνθέτης διαγνώστηκε με καρκίνο του φάρυγγα και υποβλήθηκε σε θεραπεία. Τρία χρόνια μετά, ο Sakamoto επέστρεψε με ένα άλμπουμ που κουβαλά μια αίσθηση θνησιμότητας σε κάθε του ήχο. Σε αντίθεση με την δεκαετία του '80, όταν έγραφε pop μουσικές και βρέθηκε στο στούντιο με τον Iggy Pop, τον David Byrne ή τον Maceo Parker, η νέα του δουλειά μοιάζει με πείραμα. Λόγω και των συνεργασιών του με σύγχρονους της ambient ηλεκτρονικής, ο Ryuichi γράφει ambient μουσική με στόχο την κάθαρση, το λέει άλλωστε σε όλες του τις συνεντεύξεις. Η μουσική αυτή θεραπεύει, επαναφέρει τα ανθρώπινα κύτταρα στους φυσιολογικούς τους ρυθμούς. Η ζεστασιά και η ευθραυστότητα του άλμπουμ του όμως, το κάνει να ξεχωρίζει από ο,τιδήποτε άλλο της ίδιας κατηγορίας. Αγαπημένο κομμάτι για τον Αύγουστο, το εκπληκτικό remix των Καναδών Electric Youth στο Andata, που ανοίγει τον δίσκο και είναι η πιο χαρακτηριστική μελωδία του Async. Το κομμάτι απέκτησε ρυθμό και θα βρίσκεται σε ένα remix δίσκο με τίτλο “Async - Remodels”, με remixes από μερικά μεγάλα ονόματα όπως οι Oneohtrix Point Never, ο Jóhann Jóhannsson, οι Motion Graphics, ο Cornelius, ο ARCA, και άλλοι.
 


 


2. Invinsible Prison - Electric Eye (2017)
Η αλήθεια είναι ότι τους γνωρίζαμε, παρότι ακούγοντας αρχικά το κομμάτι δεν μας θύμισε και πολλά από τον ήχο που ξέραμε. Το Invisible Prison δεν έχει καμία σχέση με το ψυχεδελικό χάσιμο του ντεμπούτου τους "Pick-Up, Lift-Off, Space, Time” πίσω στο 2013. Είναι μια εντελώς progressive προσέγγιση στην σύγχρονη pop μουσική, με μίξεις από ολίγη jazz με ethnic (χρήση sitar) στοιχεία. Μη μπερδευόμαστε όμως με τους όρους. Μετά από μερικές ακροάσεις, όταν συνειδητοποιείς πως το κομμάτι έχει σίγουρα κάτι να πει, θα πειστείς πως όντως πρόκειται για κομμάτι των Νορβηγών. Ένα χρόνο λοιπόν μετά τη δεύτερη τους κυκλοφορία, οι Σκανδιναβοί ανακοινώνουν με αυτό το single το τρίτο τους almbum με τίτλο “The Poisonous Tree”, που θα βρίσκεται στα δισκοπωλεία στις 8 Δεκεμβρίου. Συγκρίνοντας με κομμάτια όπως το “Heavy Steps On Desert Floor” της τελευταίας τους δουλειάς του 2016, η στροφή προς τη ραδιοφωνικότητα είναι ολοφάνερη. Και μιας και είμαστε σε επαφή μαζί τους, η σημαντική πληροφορία που προέκυψε είναι πως για την προώθηση του νέου τους δίσκου θα βρίσκονται σε περιοδεία στην Ευρώπη τον Απρίλιο και μάλιστα ενδιαφέρονται να παίξουν και στην Ελλάδα! Οι ενδιαφερόμενοι σπεύσατε...
 


 



3. Habibi - Mashrou' Leila (2011)
Πάμε Λίβανο και Βηρυττό και τσιμπάμε αυτό το υπερκομμάτι των Mashrou' Leila, της alternative 5άδας, που αρχής γενομένης από το 2009 μας έχει δώσει 3 δισκάρες γεμάτες κομματάρες... Το Habibi, όμως, το βρίσκεις στο μοναδικό EP τους "El Hal Romancy" του 2011 και είναι αναμφίβολα ένα από τα καλύτερα τραγούδια τους ever. Ένα επικό hyper-emotional τραγούδι, στο οποίο κλέβουν την παράσταση η αισθαντικότατη και επιβλητική φωνή του frontman Hamed Sinno και τα βιολιά που ολούθε στοιχειώνουν την ενορχήστρωση. Bonus (must watch): η live εκτέλεση από το θέατρο Baalbeck της Βηρυττού - check here.
 


 


4. Fortress - Queens Of The Stone Age (2017)
Δεν έχω ακόμα καταλήξει στο πόσο μου αρέσει ο ολόφρεσκος νέος δίσκος των QOTSA ("Villains"/out 25/8), έχω όμως εντοπίσει από την πρώτη ακρόαση το αγαπημένο μου κομμάτι από εκεί: Το πενταμισάλεπτο επιβλητικό Fortress στέκει περήφανο κάπου στα μισά του άλμπουμ και σε ψαρώνει ακαριαία από τα πρώτα του κιόλας δευτερόλεπτα, από τη μυστηριώδη πληκτροφόρα εισαγωγή του. Master-minded masterpiece με την υπογραφή του χρυσοχέρη Mark Ronson φαρδιά πλατιά all over. 
 


 


5. D-Day - King Gizzard And The Lizard (2017)
Η "παίζω-τα-πάντα-και-βγάζω-πεντέξι-δίσκους-το-χρόνο" τρελοπαρέα του Stu Mackenzie τον Αύγουστο μας έδωσε τον τρίτο (3) από τους πέντε (5) δίσκους που μας υποσχέθηκε μέσα στο 2017. Παρέα και σε συνεργασία με τους Mid High Club, μας έδωσαν αυτήν τη φορά ένα τζαζέ κομψοτέχνημα, το οποίο ακούγεται μονορούφι και κατεβαίνει σαν δροσερό νεράκι. Μία από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ είναι το cool και υπερόχως ανατολίζον D-Day. Ούτε ενάμιση λεπτό... 
 


 


6. Glass Hillside - Grizzly Bear (2017)
Ο πολυαναμενόμενος (για μας τουλάχιστον) νέος δίσκος των Grizzly Bear ήταν όντως ένα διαμάντι (check full review here), το "Painted Ruins" είναι μία από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς ως τώρα. Από εκεί διαλέξαμε το αριστουργηματικό Glass Hillside, ένα κομμάτι που όσο κυλούν τα περίπου 290 δευτερόλεπτα της διάρκειάς του, αναδιπλώνεται και απογυμνώνεται όλο το συνθετικό μεγαλείο της μπάντας και η ερμηνευτική δεινότητα του χαρισματικού Ed Droste. Love at first... hearing.
 


 


7. Se Ti Rivedro - The Man From Managra (2017)
H δεύτερη υπέροχη δισκογραφική του The Man From Managra (ο θρυλικός παραγωγός-μουσικός Coti K.) "Half Century Man", κοσμεί τη δισκοθήκη μου σχεδόν από την 1η μέρα της κυκλοφορίας της, από τον Ιανουάριο δηλαδή του 2017. Από τότε και εξαρχής ήξερα πως είχα να κάνω με ένα διακριτικό και γλυκόπικρο pop κομψοτέχνημα. Οι ακροάσεις του Αυγούστου, όμως, ήταν αυτές που μου αποκάλυψαν την ομορφιά του άλμπουμ στην ολότητά της, ένιωσα κάτω από τον Καλοκαιρινό ήλιο και έναστρο ουρανό όλο το συνθετικό και συναισθηματικό μεγαλείο που κουβαλάει στα αυλάκια του. Το peak του δίσκου είναι κατά τη γνώμη μου το Se Ti Rivedro, ένα τραγούδι που ο Coti έχει γράψει στη μητρική του γλώσσα, την Ιταλική, και αναφέρεται στην ιστορία ενός αγαπημένου του φίλου.

*(διάβασε την πρόσφατη συνέντευξη του Man From Managra στο Υπόγειο εδώ
 


 


8. Undoing Luciferian Towers - Godspeed You! Black Emperor (2017)
Η Καναδέζικη post-rock κολεκτίβα επιστρέφει με τον 3ο της δίσκο από την επανένωσή της κι έπειτα και τον 6o της συνολικά. Το πρώτο δείγμα από το επερχόμενο "Luciferian Towers" (out 22/9) είναι το opening track του δίσκου και ονομάζεται Undoing Luciferian Towers. Όπως σημειώναμε στο news section του Υπογείου, πρόκειται για "ενα δαιμονισμένο σχεδόν 8λεπτο ορχηστρικό (προφανώς) κομμάτι, γεμισμένο κλειστοφοβικά με δυστοπικούς απόκοσμους ήχους... Από τη μέση και μετά εμφανίζονται για πρώτη φορά (νομίζω) στα ενορχηστρωτικά χρονικά της μπάντας πνευστά, φλάουτο και σαξόφωνο αναλαμβάνουν να σύρουν τον στοιχειωμένο χορό ως το καθαρτικό φινάλε, εισχωρούν στο κομμάτι με τέτοιο τρόπο που σου φέρνουν ζάλη, αισθάνεσαι πως ακούς δυο διαφορετικά τραγούδια συγχρόνως, αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό, οι GY!BE όμως αποδεδειγμένα ξέρουν να φτιάχνουν δρόμους χωρίς να χαράζουν γραμμές, ίσως μονάχα έτσι μπορεί κάποιος να Ξεκάνει τους Πύργους του Λούσιφερ"...  
 

 



9. Siren - OP3, Runes (2017)
Οι Έλληνες OP3 (Omega Project 3) και το EP τους "AWSS" αποτελεί για μένα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μουσικά ευρήματα και ακούσματα της τρέχουσας χρονιάς, ένα εντελώς ξεχωριστό και απείρως εμπνευσμένο project, το οποίο συνδυάζει τη μουσική με το θέατρο, τη λογοτεχνία και την εικόνα (stay tuned στο Υπόγειο, έρχεται σύντομα interview). Από το προαναφερθέν EP, το AWSS του 2017, το ασύλληπτο και ζοφερό Siren, το οποίο στοίχειωσε για τα καλά τον "αέρα" του Υπογείου κατά το μήνα Αύγουστο.
 


 


10. Γλυκειά Μου Αγάπη (2017)
Λίγο πριν το Καλοκαίρι μας αφήσει στα Φθινιπωρινά και μελαγχολικά χέρια του Σεπτεμβρίου, ο The Boy μας άφησε ένα γνήσιο Αλεξανδροβουλγαρικό αριστούργημα, έτσι για το κατευόδιο της νέας εποχής που λέγαμε και στον πρόλογο αυτού του άρθρου. Γλυκειά Μου Αγάπη, ένα συγκινητικό και εκκωφαντικά όμορφο πιανιστικό ζεϊμπέκικο, τραγουδισμένο εξίσου συγκινητικά από την Δεσποινίδα Τρίχρωμη. Από τον νέο δίσκο του The Boy, "Έτοιμοι 2", ο οποίος είναι ήδη εκεί έξω (από τις 4/9) και είναι όλος ένα απέραντο σκάλωμα.  

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
I'm With The Band:
10 Τραγούδια
για Groupies
(09/11/2017)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Οκτώβριος 2017
(29/10/2017)
ypogeio.gr
Top-20 Εγχώρια Albums
Of 2016
(08/01/2017)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Ιούνιος 17
(03/07/2017)