Top-20 Εγχώρια Albums

Of 2017

(+ 10 EPs)

Αφού σας παρουσιάσαμε τα 50 καλύτερα εγχώρια και τα ισάριθμα διεθνή αγαπημένα μας κομμάτια για το 2017, περνάμε στους δίσκους και ξεκινάμε με τις Ελληνικές κυκλοφορίες, οι οποίες και φέτος ήταν πολλές, αξιοσημείωτες και άκρως ενδιαφέρουσες, κάποιες από αυτές μάλιστα αριστουργηματικές. Το λέω ακόμα μια φορά και περνάω στη λίστα: Ζούμε μεγάλες μέρες, ζούμε μια χρυσή εποχή - η ελληνική ανεξάρτητη μουσική διάγει περίοδο μεγάλης ακμής και δημιουργικότητας, χίλια μπράβο σε όλους τους μουσικούς μας που μέσα σε αντίξοες συνθήκες φτιάχνουν κομματάρες και μας δίνουν κάθε χρόνο δισκάρες. Νιώθω τυχερός που το ζω, το ακούω κάθε μέρα στα ηχεία μου και ενίοτε το βλέπω ζωντανά μπροστά μου στις ολοένα και περισσότερες μικρές και μεγάλες σκηνές της Αθήνας. Αυτά τα ολίγα. Ακολουθεί η λίστα με τους 20 πιο αγαπημένους μου ελληνικούς δίσκους για τη χρονιά που σε λίγες μέρες μας αποχαιρετούν. Τη λίστα ακολουθεί άλλη μία με 10 εξαιρετικά EPs.

 

1. Έτοιμοι 2 - The Boy (4/9)
Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης επιστρέφει με το δεύτερο μέρος του "Έτοιμοι" και μας αποδεικνύει αβίαστα για ακόμα μία φορά πως πρόκειται για έναν από τους πιο αντιπροσωπευτικούς και φαρμακερούς μουσικούς δημιουργούς της εποχής μας. 

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 10/9 από τον συντάκτη μας Mike N.]

O σταθμός του τρένου περιμένει μια γυναίκα, η οποία είναι στο ταξί καθ'οδόν προς τα κει. Το ραδιόφωνο παίζει Τάνια Τσανακλίδου. Απ'το τζάμι στο παράθυρο μπορεί και βλέπει την Αθήνα να λιώνει, πάντα μόνη, μπροστά σε πλήθος κόσμου να μαραζώνει σαν με Καρκίνο, τα παιδιά του Καρκίνου παίζουν αλήθεια ή θάρρος, πίνουν αίμα και δεν θολώνουν και τους πίνουν το αίμα άνθρωποι που οδηγούν μαύρες μοτοσικλέτες. Και είναι και κάποιοι που δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα και δεν έχουν να πιουν νερό, περπατούν στον αιώνιο λαβύρινθο και περιμένουν να έρθει ο υπερήρωας Μπράιαν Λήθη να τους σώσει απ'τα ζόμπι, πετώντας τον Αλέξη Ευθύνη στα σκουπίδια της αγαπημένης εξ έιτις διαβόητης φαύλως εναλασσόμενης Αλλαγής. Κοιτάζει απ'το παράθυρο και της έρχεται εμετός, αναδεύεται και τρεμοπαίζει το στομάχι της σαν σεντόνι που το τινάζουν στο μπαλκόνι, μα ακούει τη Μητέρα μέσα της και ηρεμεί. Ύστερα κοιτάζει την τσάντα της και νιώθει ακόμα πιο σίγουρη και δυνατή, έχει μέσα την ταυτότητα που θα την σώσει από το να γίνει ο θηλυκός Bourne και το κραγιόν της για να χαρακώσει πρόσωπα. Περνάει από το Πολύδροσο και ακούει τρανς, θυμάται που η κόρη της στο μέλλον θα ήθελε να γίνει Μις Πελοπόννησος, τότε που άναψε η φωτιά που την έκανε να θέλει να γίνει γονείς. Βλέπει θολά πια μέσα απ'το τζάμι. Η Αθήνα λιώνει. Ταξιδεύει με το ταξί προς την ερημιά, η κοιλιά της ξάφνου χειροτερεύει, μοιάζει νεκρή, κρύβει μέσα έναν αγέννητο κάποιον, δεν είναι η κόρη που κάποτε θα κάνει, είναι ένα πλάσμα που μοιάζει με εξωγήινο και θέλει να αποτυπωθεί, όμοιο με εκείνον στη θάλασσα του Ασημένιου Πλανήτη, εκείνον που είχε δει σε ένα ασυνάρτητο όνειρο το βράδυ στην Πολωνία, το 1988, μπορεί και να μην ήταν όνειρο, μπορεί να ήταν κι αλήθεια. Η γυναίκα κοιτάζει στο τζάμι, δυο αδέλφια περνάνε και χάνονται μέσα σε κρυμμένα πορνοπεριοδικά, ο Βασίλης και ο Αντώνης, ο Αντώνης χάθηκε για πάντα μέσα στο βρώμικό του κόκκινο αίμα και ο Βασίλης συνέχισε να βάφει άσπρο το σπίτι για να φύγει η μαυρίλα. Η γυναίκα τώρα βλέπει ένα παιδί τυφλό γεμάτο σκόνη, αποστρέφει το βλέμμα της και κοιτάζει μπροστά βουρκωμένη, προς το σταθμό που δεν φάνηκε ακόμη. Όταν θα φτάσει στον προορισμό της, θα ντύνεται όπως θέλει αυτή, με γάτας σώμα. Με γάτας σώμα. Και θα πάει και θα πει σε αυτόν που θέλει πως έτσι είναι η Αγάπη της και δεν θα ντρέπεται διόλου να μιλάει όλη νύχτα γυμνή γι'άυτήν, θα τα πει κι όπου βγει, θα ξεχάσει για πάντα και τα πάντα όταν θα φτάσει εκεί, θα γεννηθεί από την αρχή, θα θυμηθεί όσα γνώρισε κι ένιωσε από παιδί κι ό,τι βγει. Ξέρει τι θέλει, θέλει κάτι το απαλό να της γεμίσει το κενό, έχει νυχτώσει στην Αθήνα πια έξω απ'το τζάμι, είναι μούσκεμα όλοι και βγήκαν οι ρόλοι, τα τρένα φάνηκαν στην άκρη του δρόμου, η γυναίκα τρέμει από συγκίνηση και φοβισμένη χαρά, δεν θα υπάρξει -λυπάμαι- happy end, η γυναίκα γεννήθηκε και θα πεθάνει στο θρίλερ, τα ζόμπι ήρθαν, ο Άγιος Βασίλης τελικά υπήρξε και κανείς δεν είχε μαμά, η Αθήνα ξέρει να λιώνει, φτάσαμε στο σταθμό, άκου το "Έτοιμοι Ένα". 
 

Ενάμιση χρόνο έπειτα από το "Ετομοι Ένα" (Μάϊος 2016), ο The Boy επιστρέφει, όπως μας είχε εξαρχής υποσχεθεί, με το sequel (ενδεχομένως prequel) "Ετοιμοι Δύο". Ακούγοντας πολλές φορές το δίσκο την τελευταία εβδομάδα, διαβάζοντας τους (καταπληκτικούς) στίχους και τα δελτία τύπου που συνοδεύουν την Βουλγαρική... διλογία, εμπνεύστηκα απνευστί το παραπάνω κείμενο και σκέφτηκα να το "χρησιμοποιήσω" εν είδει review για το Υπόγειο. Περιγράφει ενδεχομένως ως κάποιον βαθμό τον δυστοπικό σκοτεινό κόσμο που ο Boy μας βάζει και με το δεύτερο μέρος του Έτοιμοι, όπως έκανε και με το πρώτο. Εδώ όμως οι τόνοι έχουν πέσει, το πιάνο αναλαμβάνει περισσότερο πρωταγωνιστικό ρόλο, οι καταιγιστικές απαγγελίες-ρίμες του 1, έχουν περιοριστεί, αλλά όχι παντελώς εκλείψει, δύο απ'τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου είναι αυτής της κοπής: "Μπράιαν Λήθη" και "Πολύδροσο". Είναι όμως και δύο συγκλονιστικά 'κοστουμακίζοντα' ζεϊμπέκικα στο άλμπουμ, σου κόβουν την ανάσα και σου δένουν το στομάχι κόμπο: "Αγέννητος" και "Γλυκειά μου Αγάπη". Στο δεύτερο τραγουδάει η Δεσποινίς Τρίχρωμη - συγκλονιστική ερμηνεία, όπως και όλη της η συμβολή στο δίσκο. Ένα είδος ταχυπαλμίας με έπιασε στο τρομακτικό "Φίμωσέ Με", αλλά και στην ιστορία των δύο αδελφών - τα "Δύο Αδέλφια" είναι μία συγκινητική μουσική διήγηση θανάτου (υποθέτω φόνου). Το "υποθέτω" είναι ένα ρήμα που ασταμάτητα είχα στο μυαλό μου προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσω το νόημα των στίχων, συνηθισμένο φαινόμενο όταν έχουμε να κάνουμε με την αφαιρετική και πολυσήμαντη γραφή του Βούλγαρη. Αυτό, βεβαία, δεν είναι καθόλου κακό, η φαντασία του ακροατή "ανοίγει" και δουλεύει σκληρά κατά τις ακροάσεις, το μυαλό εργάζεται και σίγουρα δεν μιλάμε για μουσική για να ακούς σαν συμπλήρωμα όταν κάνεις διάφορα στο σπίτι σου, δεν είναι επ'ουδενί ένα μουσικό χαλί για να περνάει ευχάριστα και χαλαρά η ώρα, είναι 'δύσκολο' το έργο του Boy και απαιτεί την προσοχή και αρκετή απ'τη φαιά ουσία του ακροατή. Το reward, όμως, (και) στο Έτοιμοι Δύο, είναι απλόχερο και πολύ σημαντικό, ο δίσκος σου δίνει πίσω πλήθος συναισθημάτων και δημιουργικών σκέψεων. Επιστρέφοντας στα κομμάτια του δίσκου, πρέπει οπωσδήποτε να αναφερθώ στον "Ασημένιο Πλανήτη", ένα Χατζιδακικό αριστούργημα, στο οποίο ο Boy δίνει τα ρέστα του, τόσο σε επίπεδο σύνθεσης και στίχων, όσο και ερμηνείας. Εξίσου κομματάρα και το ending track "Θρίλερ", το οποίο κλείνει εφτασφράγιστα τα όποια παραθυράκια αισιοδοξίας πρόκαναν να ανοίξουν σε κάποια σημεία του δίσκου.  

Το "Έτοιμοι Δύο" είναι ένας πολύ καλός δίσκος, ένας δίσκος της εποχής του, ένας δίσκος του τώρα, μια βαθιά χαρακιά στο χλωμό πρόσωπο της άρρωστης Αθήνας και κατ'επέκταση της Ελλάδας του 2017, ένα ζοφερό μα συγχρόνως απείρως ενσυναισθητικό και τρυφερό δημιούργημα ενός μουσικού, που είναι πια ξεκάθαρο πως αποτελεί ένα από τα πιο ξεχωριστά και σημαντικά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Στο πλάι του, ο χαρισματικός Κτίρια Τη Νύχτα, ο οποίος και σ'αυτό το δίσκο έχει επιμεληθεί της παραγωγής και παίζει όλα τα όργανα πλην του πιάνου.
 


 

 

2. αστρογόνο - αστρογόνο (26/4)
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ντεμπούτα της χρονιάς και των τελευταίων χρόνων εν γένει, μία ακόμα εξαιρετική κυκλοφορία που μας θυμίζει εκκωφαντικά πως το ελληνόστιχο ελληνικό ροκ έχει προ πολλού ξεπράσει τη σκια των ένδοξων 90's, σε αντίθεση με ό,τι ευρέως πιστεύεται και... δοξολογείται από πολλούς ανυποψίαστους μουσικόφιλους. 

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Νιώθω αληθινά τυχερός που ζω από πολύ κοντά και κάποιες φορές εκ των έσω (και) λόγω του Υπογείου την ελληνική μουσική σκηνή των 10's. Είναι αμέτρητες οι μπάντες που ξεπηδούν στο μουσικό στερέωμα η μια μετά την άλλη, μουσικοπαρέες που δημιουργούν εξαιρετικές μουσικές κάθε είδους και υποείδους, χρσιμοποιώντας είτε ελληνικό είτε ξένο στίχο. Είναι μάλιστα κάποιες από αυτές που με τα τραγούδια και τους δίσκους τους με αφήνουν άφωνο. Μία τέτοια είναι οι "αστρογόνο", το εξαμελές Αθηναϊκό σχήμα που απαρτίζεται από τους Σωκράτη Μπαρμπουνάκη (τραγούδι, κιθάρα), Ορέστη Τσιχλάκη (τραγούδι, τρομπέτα, ούτι, μπουζούκι και άλλα έγχορδα), Βασίλη Κούρτη (τύμπανα), Γιάννη Μαυριτσάκη (βιολί και βιόλα), Θωμά Μελετέα (μπάσο - αντικατέστησε προσφάτως τον Θάνο Αθανασόπουλο) και Στέφανο Μουρούτσο (κιθάρα, φωνητικά, συντονισμός μίξης). Το self-titled ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε τον περασμένο Απρίλη και κεραυνοβόλησε τα ηχεία μου, γέμισε (υπερ)ήχους τα αυτιά μου και με αμέτρητα, έντονα και ολοζώντανα, συναισθήματα τη μουσική καρδιά μου. 11 καλοφτιαγμένα τραγούδια, γεμάτα έμπνευση και στημένα πάνω σε μία καταπληκτική παραγωγή, με προσεγμένο βαθύ στίχο, εξαιρετικές φωνές. Παράδοση, ροκ, ποστ, ψυχεδέλεια, όλα αψεγάδιαστα και στις σωστές αναλογίες βαλμένα, συνθέτοντας ένα "θανατηφόρο" και εθιστικό μίγμα. Με διάρκειες άνω των 5 λεπτών (με εξαίρεση το ending track 'Σαν Γαλήνη' των 4'40") που φτάνουν έως και τα σχεδόν 11', οι "αστρογόνο" μας δίνουν το βασικό θέμα του κάθε κομματιού κι ύστερα κεντάνε πάνω του μελωδίες με σχεδόν πρωτόγνωρους ήχους, σε ένα πραγματικό ενορχηστρωτικό ντελίριο, που οδηγεί σε ένδοξα και αξέχαστα φινάλε. Κατατάσσω το δίσκο στους καλύτερους της χρονιάς, μία συμπαγή και απείρως σημαντική κυκλοφορία, η οποία μας συστήνει μία φοβερή μπάντα.
 


 

 

3. τεφλόν - Κομμάτια Από Τα Ερείπια (30/11)
Λίγο πριν το τέλος της χρονιάς, η Αθηναϊκή post-rock μπάντα μας δίνει τον δεύτερο δίσκο της, ο οποίος είναι μία ατμοσφαιρική και υπερεμπνευσμένη μουσική περιπέτεια...

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Το genre του post-rock, έτσι γενικά και με κάποια ασάφεια όπως έχει (επαν)οριστεί από τα late 90's, όταν και οι Godspeed You! Black Emperor και οι Sigur Ros μας άφησαν εμβρόντητους με τις πρώτες κυκλοφορίες τους, αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου είδη μουσικής, ένα δύσβατο, μα πάντα ασφαλές και "rewarding", μουσικό καταφύγιο. Η 'μόδα' και το ρεύμα που δημιούργησαν οι GY!BE και η εξ Ισλανδίας "εξωγήινη" κολεκτίβα, γέννησε πλήθος post σχημάτων στα 00's, κάποια πολύ καλά και σημαντικά, αλλά και κάποια μετριότατα και της σειράς. Φτάνοντας στις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε, το παλιρροιακό κύμα κόπασε και στα απόνερά του δημιουργήθηκαν κάποιες νέες μπάντες, λιγότερες, αλλά εντέλει πιο συμπαγείς και 'τίμιες', μπάντες που θα παίζανε αυτό το υπέροχο "κάτι σαν post rock" μουσικό ιδίωμα ούτως ή άλλως, από φυσικού τους και από ανάγκη να το πω έτσι, και όχι απλά ακολουθώντας το όλο trend.

Εδώ, στα μέρη μας, έχω 4-5 ονόματα στο μυαλό μου που κάνουν παπάδες και βγάζουν δισκάρες κάτω από τη βαριά και κάπως 'αντικοινωνική' ομπρέλα του post rock. Ένα από αυτά είναι σίγουρα οι τεφλόν, οι οποίοι μας συστήθηκαν δισκογραφικά το 2014, όταν και μας έδωσαν το self titled ντεμπούτο τους. Η Αθηναϊκή μπάντα έδειξε εξαρχής το πολυσχιδές ταλέντο της και μας κατέστησε εμφανές πως δεν αστειεύεται. Και φτάνοντας στο... χτες, στις 30 Νοεμβρίου 2017, έχουμε και επίσημα στα αυτιά μας τον δεύτερο δίσκο τους "Κομμάτια Από Τα Ερείπια". Ένα 6 track μεγαλούργημα, άλλοτε σκοτεινό και δυστοπικό, άλλοτε φωτεινό και ευοίωνο, γεμάτο ανοιχτούς έναστρους ουρανούς. Εμπνευσμένο και στιβαρό, 'καλοπαιγμένο' και εξαιρετικά φτιαγμένο, αποτελεί κατά τη γνώμη μου μία από τις καλύτερες εγχώριες κυκλοφορίες της χρονιάς. Το "Κομμάτια Από Τα Ερείπια" είναι ένας δίσκος που θα μείνει, θα είναι πάντα εκεί για μένα, για να μου δώσει αυτά τα πολλά και σπάνια, που μόνο ένας καλός και άρτιος post rock δίσκος μπορεί (απλόχερα) να προσφέρει...
 


 

 

4. Comfort Food - Jef Maraawi (11/12)
O Athens-based Συρο-Βραζιλιάνος μουσικός και ηθοποιός, ο οποίος μας συστήθηκε (μουσικά) με το project Egg Hell, μας δίνει την πρώτη του σόλο δουλειά και είναι... σοκαριστικά νεωτεριστική και υπέροχη.

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 11/12 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Πάει να το κάνει έθιμο και παράδοση απ΄ό,τι φαίνεται η Inner Ear να μας δίνει στο τέλος του χρόνου, Δεκέμβρη μήνα, τις δισκάρες της χρονιάς... Κι αν πέρσι ήταν τα Συγκεκριμένα Διαμερίσματα (12/12) του Κτίρια Τη Νϋχτα, φέτος είναι το Comfort Food του Jef Maarawi, το οποίο κυκλοφόρησε σήμερα, 11 Δεκεμβρίου. 

Καταρχάς, ας δούμε (θυμηθούμε) ποιος είναι ο Jef Maarawi: 27 ετών, γεννημένος στo Σάο Πάολο από Σύρο πατέρα και Βραζιλιάνα μητέρα, επέλεξε να μείνει στην Ελλάδα και στην πάντα μυστηριωδώς γοητευτική Αθήνα, έπειτα από πολλά και περιπετειώδη πέρα-δώθε μεταξύ της χώρας του καφέ και του Πελέ και του Ελ.Βενιζέλος... Μεγάλο ταλέντο στην υποκριτική, αλλά και στη μουσική. Μας συστήθηκε -δισκογραφικά πια μιλώντας- με το project Egg Hell, με το οποίο μας έδωσε 2 EPs (self-titled/2009, "Brownie Crumbs"/2011) και ένα full LP, το "Once Part of a Whole Ship" του 2014. Φτάνοντας στο Χειμώνα του 2016, τον βρίσκουμε στο στούντιο, όπου ηχογραφεί με τον King Elephant τον πρώτο solo του δίσκο, το προαναφερθέν "Comfort Food". Μαζί τους, ο Sir Cosmiche (μπάσο) και ο Βασίλης Βλαχάκος (ηλεκτρική κιθάρα).

Και μετά τις απαραίτητες συστάσεις, ας περάσουμε στο δίσκο: 35λεπτο κομψοτέχνημα, ακούγεται απνευστί και μονορούφι, αρχής γενομένης από το pop uplifting μεγαλούργημα "Corcovado" και καταλήγοντας στο mellow και κολληματικό "Oh My God, Omayra!", αναφερόμενο στη 13χρονη Κολομβιανή Omayra Sánchez, που έχασε τη ζωή της από έκρηξη ηφαιστείου πίσω στο 1985.  Μεσολαβούν πανέμορφα κομμάτια και υπέροχες μουσικές στιγμές, βασισμένες στην ακουστική κιθάρα και στην ξεχωριστή φωνή του Jef, 'στολισμένες' και γεμισμένες όμως από μία εξαιρετική ενορχήστρωση και παραγωγή, πολλά μπράβο και εύσημα και στον King Elephant. "Forest", "Eggshell" και "Dread And Breakfast" ξεχωρίζουν, ενώ το track No3 που τιτλοφορείται "Reverend Jones" (βλ. Jim Jones, εμπνευστής και υποκινητής της Jonestown Massacre) είναι ένα από τα καλύτερα και συγκλονιστικότερα κομμάτια της δεκαετίας. Masterpiece.  

To "Comfort Food" είναι ένα κοφτερό μουσικό δημιούργημα, ακούγεται εξαιρετικά σύγχρονο και φρέσκο. Κάτω από τις εν γένει χαλαρές και αέρινες μελωδίες του, κρύβεται (και) άπειρο στιχουργικό σκοτάδι. Το τελικό αποτέλεσμα της ακρόασης είναι μία εντονότατη επιθυμία να ξαναπατήσεις play και να το ακούσεις από την αρχή και να ξεκινήσεις τις καθιερωμένες λίστες της χρονιάς που πλησιάζουν, τοποθετώντας το δίσκο του Jef Maarawi σε περίοπτη θέση...
 


 

 

5. Alarm - Deaf Radio (9/1)
Ένα ακόμα σούπερ ντεμπούτο για το 2017, από τους ταλαντούχους και καταιγιστικούς Deaf Radio. Το περιμέναμε καιρό και μας ήρθε νωρίς-νωρίς το 2017, ένας καθώς πρέπει ροκ εν ρολ δυναμίτης που θα μας... μπιστάει για χρόνια.

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 21/1 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Τους "παρακολουθώ" από το 2014, όταν και έγραφαν μουσική με το όνομα 12 Gafs... Στη συνέχεια μετονομάστηκαν σε Deaf Radio. Όπως μου έλεγε ο κιθαρίστας και τραγουδιστής της μπάντας Πάνος Γκλίνος τον Ιούνιο του 2015, "παίζουμε μαζί με τα παιδιά 2-3 χρόνια τώρα και μέσα σε αυτό το διάστημα ωριμάσαμε κάπως σε σχέση με τον τρόπο που γράφαμε και παίζαμε μουσική. Νιώσαμε κάπως την ανάγκη να αφήσουμε κάποια πιο 'πρώιμα' κομμάτια μας πιο πίσω. Και μαζί με αυτά νιώσαμε και την ανάγκη να αλλάξουμε όνομα και να επιλέξουμε κάτι πιο αντιπροσωπευτικό" . Είχαν τότε κυκλοφορήσει το debut single Down On Her Knees / No Hay Banda. Και το ένιωθες από τότε πως τούτη η Αθηναϊκή παρέα δεν αστειευόταν - είχε "αυτό το κάτι" που χρειάζεται για να ξεχωρίσει και να κάνει το 'μπαμ'...

"Αυτό το κάτι" = τρελό καταιγιστικό παίξιμο, εμπνευσμένες συνθέσεις, καταπληκτικά φωνητικά, στιχάρες, φιλοσοφημένη και υπερβατική σπουδή στο stone/desert rock, όπως αυτό οριοθετήθηκε από τις βρώμικες παρέες του Josh Homme, με τους Kyuss και τους Queens Of The Stone Age. Αυτό, και τριγύρω βέβαια απλωμένο σχεδόν όλο το φάσμα του αγνού heavy rock 'n' roll... Έχω όμως εν γένει μια δυσκολία να περιγράφω τα είδη μουσικής, ένα άγχος για την ακρίβεια, ανησυχώ μήπως με κάποιο τρόπο περιορίζω ή και παραμορφώνω με τα λόγια μου το πεδίο...βολής της εκάστοτε μπάντας. Στην προκειμένη περίπτωση, έχω προνοήσει και έχω ρωτήσει τους ίδιους τους Deaf Radio για το πώς θα περιέγραφαν τον ήχο τους, στην περσινή τους συνέντευξη εδώ στο Υπόγειο: "...με ρυθμικές κιθάρες και μπασογραμμές πιο βαριές και παραμορφωμένες, συνοδευόμενες από σκοτεινά θέματα και βασικό στοιχείο τις φωνητικές γραμμές, χτίζουμε μια ατμόσφαιρα την οποία... «καταστρέφουν» τα ογκώδη τύμπανα".

Το debut album τους Alarm το περίμενα με ανυπομονησία μέσα στο 2016, εντέλει έμελε να είναι μία από τις πρώτες εγχώριες κυκλοφορίες -αν όχι η πρώτη- του 2017. 9 Ιανουαρίου χτύπησε ο Συναγερμός και ήταν όπως τον περίμενα: Θορυβώδης και παταγώδης. 9 διαμαντάκια σμιλεμένα πάνω στις άνωθεν περιγεγραμμένες μουσικές καταβολές και αρετές, τα οποία σε κρατάνε επί 40 λεπτά σε δαιμονισμένη τσίτα και μουσική (υπερ)ικανοποίηση - τέτοιων εντάσεων που μετά το πέρας της ακρόασης να αναζητάς το repeat. Κάθε κομμάτι έχει τη δική του μαγεία, αλλά και τη δική του ξεχωριστή ηχητική διαδρομή, δαιδαλώδη περάσματα καθηλωτικού θορύβου που διακόπτεται από αγωνιώδεις παύσεις, αναπάντεχες και μεγαλοφυείς αλλαγές ρυθμικής πορείας, πλούτος συναισθημάτων και έντονη εκ των έσω ώθηση για ταξίδι έξω στη σκοτεινή και βρώμικη μα πάντα όμορφη πόλη, ιδρωμένο χορό με συνοδεία μπύρας ή και υποβρυχίου με jack...

Must listen, ειδικά αν είσαι του...είδους θα βάλεις το Alarm στο εικόνισμα της δισκοθήκης σου και θα τον δοξολογείς για χρόνια...
 


 

 

6. Harmony Of Spheres - Puta Volcano (28/4)
Τα αδέλφια Αλέξανδρος και Άννα Παπαθανασίου (Alex P. & Luna Stoner) και η παρέα τους επιστρέφουν με το 2ο LP τους και κάνουν ένα (ακόμα) τεράστιο βήμα μπροστά - ένα βήμα απείρως θορυβώδες και εκκωφαντικό... 

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Ενάμιση χρόνο έπειτα από την πρώτη τους συνέντευξη στο Υπόγειο (check here), οι εκρηκτικοί και επιβλητικοί Puta Volcano κατεβαίνουν και πάλι τα σκαλιά, με αφορμή την πρόσφατη (Απρίλιος 2017) κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου τους, Harmony Of Spheres. Πρόκειται για ένα σχεδόν αψεγάδιαστο heavy rock δημιούργημα, μία αρτιότατη και (υπερ)προσεγμένη δουλειά, από την αρχή ως το τέλος της - από το εναρκτήριο και εθιστικό "Dune", ως και το ending track "Infinity". Ένα νέο μεγάλο βήμα για την Αθηναϊκή μπάντα, ένα τραχύ και εκκωφαντικό δείγμα εξέλιξης, τόσο σε συνθετικό όσο και στιχουργικό επίπεδο. Και παικτικό. Ο Alex Pi (κιθάρα), ο Bookies (μπάσο) και ο Steven Stefanidis (τύμπανα) παίζουν παπάδες. Ομοίως και οι ερμηνείες της Luna Stoner είναι πιο καθηλωτικές από ποτέ.

Όχι ότι οι πρόγονοι του "Harmony Of Spheres" δεν ήταν αξιόλογοι, τουναντίον -και το EP "Represent Victory Below Eye" του 2011, αλλά φυσικά και το debut LP "The Sun" του 2015, ήταν κυκλοφορίες πέρα για πέρα δυνατές και ενδιαφέρουσες. Απλώς εδώ, στο τρίτο ηχογράφημά τους, οι Puta Volcano δείχνουν να συναρμολογούν για τα καλά το παζλ της μουσικής του ταυτότητας, ένα συμπαγές κράμα της 90's grunge και της 00's stoner, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τις περιπέτειες του Josh Homme μαζί με τους Queens Of The Stone Age. Κι αν η έκφανση των Puta στο δεύτερο προαναφερθέν σημείο αναφοράς, αυτό της...ερήμου, ήταν ξεκάθαρη στις πρώτες κυκλοφορίες τους, όλη η υπέροχη και θηριώδης 90τίλα που έκρυβαν μέσα τους, εμφανίζεται -τουλάχιστον τόσο μεγαλειώδης και επιβλητική- για πρώτη φορά στο "Harmony Of Spheres". Οι ακροάσεις του δίσκου σε παίρνουν και σε ανεβάζουν στα σκαλιά του ιστορικού Mo Better των Εξαρχείων των 90's, σε καθίζουν στην μπάρα και σε κερνάνε υποβρύχια με Jack κι ύστερα ζαλισμένο σε στέλνουν στην ένδοξη και ασφυκτικά γεμάτη... πίστα. Προσοχή όμως: το άλμπουμ δεν είναι ένα απλώς καλοπαιγμένο νοσταλγικό και στείρο αναμάσημα εκείνων των εποχών. Έχει πολλά να δώσει στο τώρα, πατάει γερά στο 2017 και είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους του είδους τα τελευταία χρόνια. Οι φανατικοί heavy rockers και οι stoner-άδες ενδεχομένως θα τον κάνουν εικόνισμα, εγώ θα τον βάλω σίγουρα στη 10άδα μου με τα καλύτερα εγχώρια άλμπουμ της χρονιάς.
 

 

 

 

7. Alpha Waves - Skinner Box (27/4)
Έχοντάς μας πολύ καιρό στην αναμονή και εξελισσόμενοι σαν έναν ανικανοποίητο μουσικό έρωτα, οι Αθηναίοι Skinner Box -4 ολόκληρα χρόνια έπειτα από την κυκλοφορία του EP τους "Life Is Chemistry"- μας δίνουν τελικά το ντεμπούτο τους Alpha Waves. Και είναι υπέροχο...

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

To Φθινόπωρο του 2011, το Υπόγειο ξεκίνησε τις ραδιοφωνικές του περιπέτειες στον ιντερνετικό αέρα του ηρωικού flippinradio του one of a kind Άγγελου Κουκλάκη. Εκεί, είχαμε την τύχη και την χαρά να γνωρίσουμε μερικούς σπάνιους σε ήθος και ευγένεια ανθρώπους, τόσο από το κοινό μας όσο και από τον νέο συναδελφικό κύκλο που μόλις είχε ανοίξει. Δύο από αυτούς ήταν στα σίγουρα ο Στέφανος (Μανούσης) και η Βάνα (Vana Rose), οι οποίοι έκαναν μία γαμάτη εκπομπή κάθε Σάββατο μεσημέρι.

Ο Στέφανος και η Βάνα είχαν και μία μπάντα, τους Skinner Box. Ο Στεφ στο μπάσο και στα πλήκτρα και η Βάνα στο τραγούδι. Τους πλαισίωναν ο Σπύρος Μητροκώστας στις κιθάρες και ο Γιώργος Παπαναστασίου στα τύμπανα. Το Μάρτιο του 2013 μας έδωσαν την πρώτη τους ever κυκλοφορία, το εξαιρετικό 5-track EP Life Is Chemistry. Είχαμε κάνει και τότε μία συνέντευξη, για το "παλιό" Υπόγειο, την οποία μπορείς να διαβάσεις εδώ. Ένα χρόνο αργότερα, την Άνοιξη του 2014, και εμείς, αλλά και ο Στέφανος και η Βάνα, για διάφορους λόγους δεν βρισκόμασταν πια στο πρόγραμμα του flippin. Χαθήκαμε με τα παιδιά, αλλά μαζί με όλα αυτά φαινόταν πως χάθηκαν και οι Skinner Box... 

To Δεκέμβριο του 2015 όμως, εμφανίστηκε στο facebook feed μου (καλά το είπα; με ψιλομπερδεύουν οι fb ορολογίες) το παρακάτω χαρμόσυνο μήνυμα:

"Hello friends! 
It's been awhile since the release of our E.P. "Life is Chemistry".
Our forthcoming album "Alpha Waves" is almost finished, so we are proudly presenting you an introduction to it... (as promised)
"The World In Your Hands (Spirit of the staircase)"
Love and Share x"

Αυτό λοιπόν το καταπληκτικό κομμάτι σηματοδότησε την μεγάλη επιστροφή των Αθηναίων Skinner Box στο μουσικό στερέωμα και μας προϊδέασε για το debut full album της μπάντας. Με κάποιες αλλαγές στο line up (αποχώρηση του Παπαναστασίου από τα drums, αντικατάστασή του από τον Κωνσταντίνο Αθανασόπουλο και προσθήκη δεύτερου κιθαρίστα, Νίκου Ζουρμπάκη), οι Skinner Box στην ουσία δεν εγκατέλειψαν ποτέ το μουσικό τους όραμα και καταφύγιο, παρόλο που στο μεσοδιάστημα -όπως θα διαβάσεις και παρακάτω- πέρασαν αρκετές δύσκολες καταστάσεις. Το debut album τους λοιπόν ονομάζεται Alpha Waves και θα κυκλοφορήσει επίσημα μεθαύριο (27 Απριλίου) με ανεξάρτητη χρηματοδότηση και διανομή από τον Inner Ear. Η κυκλοφορία θα συνδυαστεί με ένα μεγάλο live στο Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου, Ψυρρή) την ίδια μέρα. Στο πλευρό των Skinner Box, θα είναι οι Youth In Outer Space.

Η προακρόαση του album από την πλευρά μας έδειξε...δισκάρα: Τα βασικά χαρακτηριστικά της μπάντας -dark εν γένει ηχοτοπία, εμπνευσμένα από το σκοτάδι του 80's dark wave και από τη μελαγχολία της 90's shoegaze- ξεδιπλώνονται στα αυλάκια του δίσκου με περισσή δημιουργικότητα και μουσικό ταλέντο, τραγουδοποιία όχι της σειράς και του συρμού, τουναντίον εξαιρετικά προσεγμένη και αρκούντως πρωτότυπη. Η αιχμή του δόρατος ήταν, είναι και θα είναι η εξαιρετική φωνή της Vana Rose, η οποία καθ'όλη τη διάρκεια του δίσκου σε κρατάει σε μία αγωνιώδη και μυστικιστική εγρήγορση, οι λέξεις και οι στίχοι που τραγουδά αποκτούν επιπλέον υπόσταση και δυναμική, η ερμηνεία της στέλνει στ'αυτιά σου άλλοτε παγωμένες σύγκρυου ανατριχίλες και άλλοτε ζεστές εξιλέωσης ανάσες, συνεπέστατη από το πρώτο ως και το τελευταίο λεπτό σε αυτό που η ίδια και οι bandmates της χτίζουν με το Alpha Waves, μία στιβαρή και συμπαγή μουσική δημιουργία.  Από το εναρκτήριο track Casimir (προσωπικό αγαπημένο), ως και το καταληκτικό -υπέροχο- I Lose You (με την προσθήκη εγχόρδων να σου κλέβει την ψυχή), οι Skinner Box κατορθώνουν να μας δώσουν με τα συνολικά 10 κομμάτια του ντεμπούτου τους έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς ως τώρα.
 

 

 

 

8. Όταν οι Κακοί Βλέπουνε Ταινία - Σταύρος Δάλκος (9/6)
Βασισμένο σε αράδες ευρηματικών στίχων που σε αρπάζουν και σε στοιχειώνουν ακαριαία, σε μία βαθιά και επιβλητική φωνή και σε μία εν γένει ακουστική προσέγγιση-ενορχήστρωση, το δεύτερο πόνημα του Αθηναίου singer/songwriter Σταύρου Δάλκου είναι ένα αληθινό κομψοτέχνημα, μία γκλυκόπικρη περιήγηση σε 7 ιστορίες, δωσμένες με απέραντη αμεσότητα, μα συνάμα και με μια πολύπλοκη ποιητικότητα, που αργά ή γρήγορα σε κάνει να θες να βυθιστείς ξανά και ξανά στον φλογερό πυρήνα των 7 κομματιών. Θα μπορούσα να γράψω πως με κάποιο τρόπο ο Δάλκος συνεχίζει την παράδοση της Σαββοπουλικής τραγουδοποίιας και της Δεληβορικής one of a kind μυσταγωγίας, αλλά φοβάμαι πως θα γινόμουν επικίνδυνα γραφικός και ρισκαδόρικα... μπερδευτικός. Καλύτερα λοιπόν να γράψω πως ο Σταύρος χαράζει με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο το δικό του ξεχωριστό μουσικό μονοπάτι, το οποίο αναμφίβολα οδηγεί σε ένα πραγματικά αξιοπρόσεκτο και υπερμπνευσμένο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.   

Ο Σταύρος Δάλκος μας συστήθηκε δισκογραφικά το 2014 με το debut LP "Σαν Όλα Αυτά Που Φύγανε". Ανάμεσα στους δύο προσωπικούς δίσκους του, μεσολάβησε το μεγαλειώδες 'δεν μοιάζω με τίποτα και τα γκρεμίζω όλα στο πέρασμά μου' "Όλοι Στον 3ο" EP, το οποίο μας έδωσε με το ομώνυμο σχήμα/side project το 2015 (check nice to meet you).
 

    
 

 

9. The Shadow - Emi Path (20/5)
Eξαιρετική πρώτη κυκλοφορία από την 26χρονη Αιμιλία Παπαθεοχάρη aka Emi Path, η οποία μας δίνει ένα ατμοσφαιρικό ταξιδιάρικο μεγαλούργημα...

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 11/7 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Εδώ ένας από τους καλύτερους εγχώριους debut δίσκους που έχω ακούσει φέτος, το The Shadow από την Emi Path...

Εφτά τραγούδια βασισμένα στο πιάνο και στη φωνή της καταπληκτικής και υπερταλαντούχας Αιμιλίας Παπαθεοχάρη aka Emi Path. Βασισμένα μεν στο πιάνο, απ'την άλλη οι θανατηφόρες post προεκτάσεις που έρχονται από τις κιθάρες του Alessandro Giovanetto σε σκίζουν σαν ένα κομμάτι χαρτί, ενώ τα βιολιά και οι βιόλες του Ilias Sdoukos σε επανασυναρμολογούν απ'την αρχή με μία γλυκόπικρη ραφή, σημάδι στην ψυχή σου από μία μαγική (και μαγεμένη) μουσική εμπειρία, που όμοιά της δεν βρίσκεις και δεν ζεις κάθε μέρα. Είναι ξεχωριστή η τραγουδοποιία της Emi, ακολουθεί ένα μονοπάτι απόμακρο από τον συρμό, δύσβατο και μοναχικό, και σίγουρα δεν μιλάμε για έναν δίσκο που μπορείς να ακούς ανά πάσα στιγμή της ημέρας και ανά πάσα φάση της ρέουσας ζωής σου. Υπάρχει σκοτάδι, υπάρχει ενίοτε κλίμα κλειστοφοβικό και...στενοχωρητικό, θα βρεις όμως στα (περίπου) 35 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος, λαμπερές και ένδοξες καθαρτικές στιγμές, σκονισμένα παράθυρα που κοιτάνε στο φως και στον απέραντο ουρανό...  ΄Ενα μουσικό ταξίδι που πρέπει να κάνεις, ένα όνειρο που πρέπει να δεις, ένας δίσκος που πρέπει να ακούσεις.  

Η Emi Path είναι μία άρτια και πολύ δυνατή 26χρονη μουσικός με εξαιρετικές και σπάνιες φωνητικές δυνατότητες, σπουδάζει και παίζει μουσική σχεδόν όλη της τη ζωή και είναι ξεκάθαρο πως έχει πολλά ακόμα να μας δώσει. Πάντοτε, όμως, αυτό "το έχει πολλά ακόμα να μας δώσει" κάπως με ενοχλούσε όταν το διάβαζα σε παρουσιάσεις νέων καλλιτεχνών, διότι σαν φράση κάπως αναιρεί -έστω κι άθελά της- το τώρα, αυτό που ο καλλιτέχνης μας έχει ήδη δώσει.
 


 

 

10. Euphoria - Sofia Sarri (13/1)
Δαιμονισμένο και θεοσκότεινο debut από τη Σοφία Σαρρή, μια στοιχειωμένη και οξύμωρη σπουδή στην... Ευφορία.

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε την 1/3 από τον συντάκτη μας Mike N.]

[...] Σήμερα όμως θα γράψω μερικές σκέψεις και εντυπώσεις για το ντεμπούτο της Σοφίας Σαρρή. Αν και ντεμπούτο, το όνομά της μου ήταν ήδη οικείο από τις συνεργασίες της με το Φοίβο Δεληβοριά και το Θανάση Παπακωνσταντίνου. Αλλά φυσικά και από την μπάντα της, τους εξαιρετικούς Night On Earth, με τους οποίους κυκλοφόρησε 2 δίσκους (self-titled/2006, Second Hand/2008). Φτάνοντας πια στο 2017, η εκ Χανίων ορμώμενη μουσικός αποφασίζει να μας δώσει τον πρώτο της προσωπικό άλμπουμ, το οποίο ονόμασε Euphoria και κυκλοφόρησε στις 13 Ιανουαρίου. Σύμφωνα με τα λόγια της ίδιας, “κάθε κομμάτι του δίσκου έχει την ιστορία του, ένας ιερός δεσμός με τη φύση, σαν να υπάρχει ένα τοτέμ στο πνεύμα του κάθε τραγουδιού”.

Euphoria όπως ευφορία λοιπόν, αλλά καμία σχέση ο δίσκος αυτός καθαυτός... Τριπχοπίσιες στοιχειωμένες μελωδίες, σκεπασμένες από βαθύ σκοτάδι, τραγουδισμένες από την τρομακτικά εκφραστική και ενίοτε...φοβιστική φωνή της Σαρρή. Πλήκτρα και beats, έγχορδα ως και Κρητική λύρα, συνθέτουν ένα στιβαρό και εξαιρετικά πρωτότυπο κράμα παραδοσιακών και σύγχρονων μουσικών τοπίων. Από το εναρκτήριο 'Kira Kitana' κιόλας, νιώθεις ένα απαλό χέρι φαντασμαγορίας να σε τραβάει απαλά στον μυστικιστικό κόσμο του Euphoria. Ύστερα έρχεται το μάλλον κατά τη γνώμη μου καλύτερο κομμάτι του δίσκου, το 'Stil Universe', το οποίο μ'ενα βασανιστικό υπόκωφο build up και περνώντας στο ενδιάμεσο από μία σχεδόν εφιαλτική μουσική γέφυρα, καταλήγει σε μία λυτρωτική κάθαρση, εκφραζόμενη με καταπληκτικά φωνητικά και υπερεμπνευσμένες ενορχηστρώσεις... Κι αν το συγκεκριμένο το θεωρώ την κορυφαία στιγμή του δίσκου, πολύ κοντά του θα τοποθετούσα την φαρμακερή τριάδα που απαρτίζεται απ'τα The Moon (Massive Attack are around!), το καθηλωτικό 'Fire' και το ασύλληπτο εξαγνιστικό DeadCanDance-ίζον 'Ingen Vinner Frem Til Den Evige Ro'. Το ρίσκο με το ending track 'Ο Λύκος' νομίζω δεν πέτυχε. Το χαρακτηρίζω 'ρίσκο', διότι σε αντίθεση με τον υπόλοιπο δίσκο, η Σοφία επιστρατεύει εδώ τον ελληνικό στίχο, κάτι που όμως τελικά στοιχίζει στο κομμάτι και το κάνει να μοιάζει κάπως ξεκομμένο και εκτός κλίματος σε σχέση με τον υπόλοιπο δίσκο. Δεν είναι ικανό όμως αυτό το... μπερδεματάκι να χαλάσει τη γενική εικόνα του Euphoria, το οποίο στέκεται σαν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και πρωτότυπα εγχώρια debuts των τελευταίων χρόνων.   
 


 

 

11. Μώλυ - Σείριος Σαββαϊδης (7/9)
O Καβαλιώτης Σείριος Σαββαϊδης, έπειτα από την εντυπωσιακή "Πλανωδία" του 2015 και το EP "Ο Γάμος της Γουέντυ" του 2016, συνεχίζει να δημιουργεί psych/folk... παπάδες.  

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 21/1 από τον συντάκτη μας Petros Michopoulos]

Εδώ στο Υπόγειο δεν έχουμε κρύψει ποτέ την αγάπη μας για την τραγουδοποιία του Καβαλιώτη Σείριου Σαββαϊδη. Το παιδί αυτό έχει το σπάνιο χάρισμα να φτιάχνει καθηλωτικές μουσικές με απλά υλικά, τις οποίες όμως ταυτόχρονα φροντίζει να τις δουλεύει και να τις καλλιεργεί συνεχώς.

Δεν είναι τυχαίο ότι έχω δοκιμάσει τον Σείριο στα αυτιά ανθρώπων με διαφορετικές προσωπικότητες και ετερόκλητα ακούσματα και αυτό που πάντα συμβαίνει μετά από λίγα δευτερόλεπτα είναι να «σταμάτανε ό,τι κάνουν» και να απορροφούνται από αυτές τις τόσο ιδιαίτερες αλλά και οικείες ταυτόχρονα μελωδίες.

Μώλυ λέγεται λοιπόν η νέα του ολόφρεσκη δουλειά και όπως μας πληροφορεί ο ίδιος από το Δελτίο Τύπου, ο τίτλος του δίσκου αναφέρεται στο Ομηρικό "μώλυ", βότανο το οποίο ο Ερμής έδωσε στον Οδυσσέα ως αντίδοτο στα λυγρά φάρμακα "μάγια" της Κίρκης. Περιέχει 6 κομμάτια σε στίχους και μουσική του Σείριου ενώ ένα από αυτά αποτελεί μελοποίηση στο ποίημα "στο Σταυραητό" του Κώστα Κρυστάλλη.

Όταν άκουσα πρώτη φορά το «μώλυ» το πρώτο πράγμα που είπα για ακόμη μια φορά και συνεχίζω και λέω είναι η φράση «πώς το κάνει…»
Να φταίει το μέρος που ζει; Να φταίει η προσωπικότητα του; Τα ακούσματα του που αγαπούν την ελληνική παράδοση όσο και το ψυχεδελικό rock και τη folk τραγουδοποιία; Η ιδιαίτερα όμορφη φωνή του; Όι «παραμυθένιοι» στίχοι του; Όι λιτές ενορχηστρώσεις με τη «φεύγα» διάθεση τους; Όλα αυτά μαζί και άλλα τόσα; Ποιος ξέρει… Το μόνο που ξέρω είναι όπως και με ΟΛΕΣ τις προηγούμενες δουλειές του (όπως και με τη τελευταία των Μωβαστρο) ο Σείριος με ανάγκασε να «σταματήσω ό,τι κάνω» πάλι και να ξεφύγω…Να ονειρευτώ, να ψάξω την κρυμμένη ομορφιά αυτού του κόσμου…

Δε μας λέει τι να κάνουμε, δεν μας χειραγωγεί, δε μας προτείνει. Απλά θέλει να ταξιδέψει και μας καλεί σε αυτό το ταξίδι μαζί του…

Ό Σείριος Σαββαϊδης είναι ο κορυφαίος τραγουδοποιός που έχει βγάλει αυτή η χώρα τα τελευταία 10-15 χρόνια και αν θέλετε την άποψη μου, το απολύτως προσωπικό του στυλ του δίνει world class χαρακτήρα. Αυτό που κάνει έχει τα φόντα να πάει μακριά στον κόσμο…

Μώλυ λοιπόν, το βότανο με τις βαθιές μαύρες ρίζες και τα λευκά άνθη που εύκολα μόνο θεός μπορεί να εκριζώσει, μας την προσφέρει ο τραγουδοποιός, σαν άλλος Ερμής, ως αντίδοτο στα μαγικά φίλτρα της κάθε σύγχρονης Κίρκης. Για όσους την βλέπουν...
 

 

 

 

12. Finchley Road - Panos Birbas (23/11)
Ο Αθηναίος τραγουδοποιός συνεχίζει με συνέπεια και περίσσιο singing/songwriting ταλέντο την χαμηλών τόνων, μα σημαντικότατη, πορεία του...

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις  από τον συντάκτη μας Mike N.]

Τον Πάνο Μπίρμπα τον γνώρισα, μουσικά και (λίγο) από κοντά, το 2015, όταν και κυκλοφόρησε το single "Lullaby", το οποίο αυτομάτως με οδήγησε να ακούσω και την πρώτη του δουλειά, "Mournful", η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2013. Μου ήταν πολύ εύκολο να (του) αναγνωρίσω και να τύπου εθιστώ στην εξαιρετική φωνή του και στην προσεγμένη και εμνευσμένη τραγουδοποιία του. Το κάπως Nick Cave-ικό υπόβαθρο και η εν γένει mellow αισθητική και προσέγγιση του Μπίρμπα ήταν για μένα ένα ιδανικό ηχοτοπίο, μέσα στο οποίο συχνά-πυκνά χανόμουν και βυθιζόμουν. Ακολούθησε η ενασχόληση και συμμετοχή του Πάνου στους Dustbowl, μία συνεργασία που έφερε μία δισκάρα, το "The Great Fandango" του 2016.

Φτάνοντας στο 2017, στις 23 Νοεμβρίου συγκεκριμένα, ο Πάνος Μπίρμπας μας έδωσε τον δεύτερο solo album του, το "Finchley Road", για το οποίο μας μίλησε αναλυτικά στην πρόσφατη συνεντευξή του στο Υπόγειο (check here). Κι έρχεται τώρα η ώρα (η ανάγκη για την ακρίβεια), να μιλήσουμε και μεις γι αυτό: Ο άρτι αφιχθέντας νέος δίσκος του Αθηναίου μουσικού αποτελείται από 10 καλοφτιαγμένα τραγούδια, όλα εμπνευσμένα και γραμμένα στο Λονδίνο και ηχογραφημένα στη συνέχεια στην Αθήνα. 10 διαφορετικές ιστορίες, ιδωμένες από το βαθύ βλέμμα του Πάνου και ειπωμένες μέσα από τον συγκινητικό στιχουργικό λόγο του, τραγουδισμένες από την σταθερή επιβλητική φωνή του, πάνω σε στιβαρές και -για άλλη μια φορά- υπερεμπνευσμένες μελωδικές γραμμές, αλλά και ευρηματικές ενορχηστρώσεις.

Έζησα 4 χρόνια στο Λονδίνο πίσω στα late 90's ως και το 2001, στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας άλλαξα...αιώνα. Όπως προαναφέρθηκε, το "Finchley Road" γράφτηκε εκεί και ακούγοντάς το ένιωσα ξανά τη μυρωδιά του Ωκεανού και τον συννεφιασμένο ουρανό να στέκει βαρύς πάνω απ'το κεφάλι μου. Ανεβοκατέβηκα πάλι στις κυλιόμενες του tube, είδα μέσα από τα βρεγμένα και θολά τζάμια του λεωφορείου τον κόσμο να πηγαινοέρχεται βιαστικός ψάχνοντας κάποιο νόημα που σχεδόν 20 χρόνια μετά ακόμα δεν έχει βρεθεί... Περπάτησα πάλι από την αρχή τα στενά σοκάκια του κέντρου, παγωμένος μέσα στο γκρίζο παλτό που μου είχε πάρει δώρο η μάνα μου και καπνίζοντας νευρικά ένα ακόμα τσιγάρο. Παράγγειλα ακόμα μια γύρα Guinness με ένα σφηνάκι Jameson και έβαλα στα ηρωικά jukeboxes των μελαγχολικών pubs των προαστίων ένα ακόμα τραγούδι. Είδα πάλι τον εαυτό μου στο Heathrow, έτοιμο για ένα ακόμα ταξίδι προς το σπίτι. Και μετά πάλι πίσω, σε ένα ξενοδοχείο, μέχρι να βρω το καινούριο flat ή house να στεγάσει τα νέα μετεφηβικά μου όνειρα...

Προφανώς όμως, το "Finchley Road" δεν ακούγεται απολαυστικό και μαγικό μονάχα από ακροατές που έχουν... προϋπηρεσία στο σκοτεινό, μα συγχρόνως λαμπερό, Λονδίνο. Είναι ένας άρτιος και ξεχωριστός δίσκος στο σύνολό του, ο οποίος στα αυλάκια του περιέχει υψηλής ποιότητας songwriting, μία σημαντική και πέρα για πέρα αξιοπρόσεκτη μουσική πρόταση που αν την... αποδεχθείς, έχεις μόνο να κερδίσεις. Δισκάρα από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, ένας από τους καλύτερους αυτής (της απείρως ενδιαφέρουσας μουσικής) χρονιάς. Αν κάποιος με τύπου πίεζε να διαλέξω τα αγαπημένα μου κομμάτια, δεν θα μπορούσα να αφήσω απ'έξω το "Brighton Pier", το "Back Home", το σκαλωματικό "St James Hotel", αλλά και το μάλλον συγκλονιστικό "Tears Like Raindrops". Από κοντά και το leading single του δίσκου, το "Room 7", που το ακούμε σταθερά και... ευλαβικά από πέρσι.  
 

 

 

 

13. Half A Century Sun - The Man From Managra (25/1)
Ο θρυλικός Coti K. κυκλοφορεί τη δεύτερη δουλειά του με το προσωνύμιο The Man From Managra: Το εξαίσιο και βραδυφλεγώς εθιστικό Half A Century Sun.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης του Coti K. στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]​

Ένα από τα πιο πολύτιμα soundtrack του Καλοκαιριού μου, που αυτές τις μέρες σιγά-σιγά μας αποχαιρετά, ήταν ο δεύτερος δίσκος του The Man From Managra, Half A Century Sun. Κι όπου Man From Managra, βάλτε το όνομα του θρυλικού παραγωγού Coti K. ή το Κωνσταντίνος Λουκάς Ρολάνδος Κυριάκος, όπως είναι το πλήρες και μεγαλοπρεπές πραγματικό όνομά του. (Υπερ)δραστήριος στα μουσικά δρώμενα της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής από τα μέσα της δεκαετίας του '80 ως μέλος (πλήκτρα ή/και μπάσο) στους Dada Data, Raw, Film Noir, In Trance 95. Στη δεκαετία του '90 συνεργάζεται με τους υπέρτατους Στέρεο Νόβα στους 3 πρώτους δίσκους της Αθηναϊκής μπάντας (self-titled, Ντισκολάτα, Ασύρματος Κόσμος) και κυκλοφορεί την πρώτη προσωπική δουλειά, το EP "Θέρος" και την ίδια δεκαετία ακολουθούν και τα πρώτα δύο LPs, "Quasi" (1997) και "Lego" (1999). Στα 00's ακολουθούν άλλα έξι.  Παράλληλα, συνεχίζει και ασχολείται παραπάνω από ενεργά με την παραγωγή, συνεργάζεται -πέρα από τους Στέρεο Νόβα που προαναφέρθηκαν- με τους Bocomolech και τους Sigmatropic, με τα Διάφανα Κρίνα, με τον Παύλο Παυλίδη και το Γιάννη Αγγελάκα, αλλά και με τους Tuxedomoon και τον Blaine Reininger. Το 2001 κάνει την παραγωγή στο δίσκο ορόσημο της δεκαετίας, στο Flood των Raining Pleasure. Σε όλες αυτές τις παραγωγές (συν πλήθος άλλων που δεν μας φτάνει ο χώρος να αναφέρουμε), αλλά και στους δίσκους του, υπογράφει με το προσωνύμιο Coti K.

Ώσπου φτάνουμε στο 2014 και ο Coti μας δίνει μία εντελώς διαφορετική και ξεχωριστή δουλειά, στην οποία μάλιστα τραγουδάει ο ίδιος. Απαρνιέται το πειραματικό και ηλεκτρονικό του παρελθόν και μας δίνει 10 pop κομψοτεχνήματα με το moniker The Man From Managra. ​​​Η sophomore κυκλοφορία του...Μαναγραίου έρχεται 3 χρόνια μετά, στις 25 Ιανουαρίου 2017. Το album ήταν στη δισκοθήκη μου από τον Φλεβάρη, είχα εξαρχής καταλάβει και νιώσει πως πρόκειται για μία εξαιρετική δουλειά, μία ευγενική και γλυκόπικρη κατάθεση, αποτυπωμένη στα αυλάκια 11 καλοσμιλεμένων τραγουδιών. Ήταν το Καλοκαίρι όμως, που οι ακροάσεις του Half A Century Sun μου έδωσαν την ολοκληρωτική υπόστασή του, μου αποκάλυψαν ακόμα περισσότερο διακριτικό μεγαλείο και με έκαναν να αισθανθώ τη συγκινητική εσωτερική συναισθηματική ένταση των κομματιών. Μαζί του στο δίσκο, οι από χρόνια συνεργάτες του Χρήστος Λαϊνάς και Πάνος Γαλάνης, αλλά και ο Blaine L.Reininger των μεγάλων Tuxedomoon και ο Jim White, drummer των αγαπημένων μας Dirty Three, ενώ στα γυναικεία φωνητικά ακούμε την Ρένα Ρασούλη, της οποίας η συμβολή στην τελική ηχητική ατμόσφαιρα είναι καταλυτική. ​
 

 

 

14. IV - Baby Guru (28/2)
Τολμηρό και για άλλη μια φορά εμπνευσμένο τέταρτο βήμα από τους δαιμόνιους και μουσικά αεικίνητους Baby Guru.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Michael Apostolou. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Οι Baby Guru έπρεπε να κυκλοφορήσουν αυτό το άλμπουμ. Ήταν η ώρα του. Η ωρίμανση της μουσικής τους, αλλά πάνω από όλα η ανάγκη για εξωτερίκευσή της, είναι ολοφάνερη. Όλα εδώ οδηγούν στο συμπέρασμα ότι προείχε η μουσική, όπως και το λιτό εξώφυλλο σε κόκκινο χρώμα, με το απλό λογότυπο, χωρίς τα εντυπωσιακά σχέδια. Επειδή, όντως, δεν είναι δυνατόν να γράφεις ένα άλμπουμ με κομμάτια όπως το “Amarousion” ή το “Oaxaca” και να έχεις ανάγκη το εξώφυλλο. Ο ρομαντισμός ήταν πάντα ίδιον των Baby Guru. Ακόμη και σε κομμάτια kraut rock προσανατολισμού, υπήρχε με τον τρόπο του. Στο “IV” όμως, οι έξτρα δόσεις ρομαντισμού, δείχνουν την ανάγκη για ουσιαστική έκφραση, για αληθινή επικοινωνία. Η αλά Electric Litany κιθάρα στο ξεκίνημα του γλυκύτατου “Before Sundown” κι ύστερα ο στίχος “please, my darling, I hate that sadness in your eyes”, δεν είναι δυνατόν να μην σε συγκινήσουν. Το κομμάτι μοιάζει με πρελούδιο, αλλά είναι το τελείως αντίθετο και νομίζω πως πρόκειται για την κεντρική ιδέα του “IV”. Είναι η ελπίδα που παρά τα σκοτάδια και τα βάσανα, θα αναδυθεί και πάλι. Το λένε ξεκάθαρα άλλωστε στον αμέσως προηγούμενο στίχο: “the girls in the abyss, will rise just to see your sweet smile”.

Το συγκρότημα, μοιάζει πλέον να γράφει μουσική τόσο αβίαστα και φυσικά, τόσο απλοϊκά, αλλά παράλληλα τόσο μεστά. Αυτό δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας παραξενεύει. Το “Marginalia” του 2014 ήταν ενός είδους αποκορύφωμα όλων αυτών των ετών προσπάθειας και αποκάλυψε μια από τις μουσικές κορυφές που μπορούσε να κατακτήσει η μπάντα. Γιατί οι κορυφές από ό,τι φαίνεται, είναι πολλές για τους Baby Guru. Η νέα τους δουλειά δεν μοιάζει συνολικά με τον ήχο του 2014, είναι κάτι διαφορετικό. Η ψυχεδέλεια και οι σκληρές kraut rock κορυφώσεις, έχουν δώσει τη θέση τους σε περισσότερο σαφή και ρυθμικά κομμάτια αλλά και σε 70’s συνθέσεις, με έμφαση στους στίχους και τις μελωδίες. Στο “Bluebird Picnic”, οι αφρικανικές ρίζες που οι ίδιοι επικαλούνται στο δελτίο τύπου που συνοδεύει το release, αναπτύσσονται σε ένα μελωδικότατο κομμάτι τρεισήμισι λεπτών, με τα φωνητικά του Prince Obi και συνοδεία των υπόλοιπων μελών εν είδη χορωδίας. Η πιο groovy πλευρά του δίσκου, βρίσκεται στο “Oaxaca (The Calvino Song)”. Και τα φωνητικά σκέρτσα βραχνάδας του vocalist αλλά και τα κρουστά, θυμίζουν τεχνοτροπίες της δεκαετίας του 70’. Η έκπληξη-γύρισμα, έρχεται όπως μας έχουν συνηθίσει. Κάπου στο μέσον του τραγουδιού, αναλαμβάνει το kraut alter ego των Baby Guru, για να ολοκληρώσει το κομμάτι εν μέσω μπόλικης φασαρίας από synthesizer και τύμπανα. 

Στο επίσης funky και αφρικανικής καταγωγής “Motel Rwanda”, ορθώς υποψιαστήκαμε πως πρόκειται για παράφραση ενός φιλμ του 2004, του “Hotel Rwanda”. Η μπάντα με βραζιλιάνικους και αγγλικούς στίχους, όπως μας απαντούν σε σχετική ερώτηση, θίγει ζητήματα ανθρώπινης καταπίεσης και ασφυκτικών συνθηκών ζωής. Τα κατά τα άλλα αληθινά γεγονότα της γενοκτονίας στην Ρουάντα το 1994, παραλληλίζονται με όμοια ζητήματα του σύγχρονου κόσμου. Το ξεκίνημα του τελευταίου τμήματος του νέου δίσκου της παρέας από το Μαρούσι, σηματοδοτείται από το μυσταγωγικό “Palace in the Sun”. Φαντασιακά σκηνικά και ανεκπλήρωτες διαστημικές αγάπες, με ολίγον από μπλέξιμο με Sun Ra. Στο “Nothing Really Bothers Me”, όμορφα πλήκτρα, 60’s κιθάρες και backing vocals λες και ξαφνικά εισβάλει στο στούντιο ο Larry Gus, το οποίο τελικά θα είναι και το τελευταίο uptempo δημιούργημα του LP. Το άλμπουμ θα κλείσει με το άκρως συναισθηματικό “Amarousion” ενώ η θέση που επέλεξαν να τοποθετηθεί, δε θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Το συγκεκριμένο κομμάτι μου άρεσε πολύ, εκτός της πανέμορφης μουσικής του και για έναν ακόμα λόγο. Για τον στίχο “in my dreams I try to hide from a monster bereft of any pride”. Μεγάλο πράγμα η υπερηφάνεια, ειδικά στο σήμερα που μας βρίσκει ΟΛΟΥΣ παγωμένους, απενεργοποιημένους και ανίκανους να αντιδράσουμε για να πάρουμε πίσω την υπερηφάνεια μας.

Το “IV” είναι άλλη μια απόδειξη της ικανότητας των Baby Guru να ελίσσονται ανάμεσα στα μουσικά είδη και να χτίζουν επιδέξια νέες βάσεις κάθε φορά. Ναι, προτιμώ τους Guru που αλλάζουν και δεν μας αναγκάζουν να ακούσουμε μια παράλλαξη τους. Προτιμώ τους συναρπαστικούς Guru που θα αναζητήσουν νέους τόπους, από το να προσθέτουν απλά λίγη γαρνιτούρα. Θα μπορούσα να παρομοιάσω τη νέα τους δουλειά, με μια ασφαλή πλεύση στον αυτόματο πιλότο, με τις αυθόρμητες και απαραίτητες κάθε φορά διορθώσεις ύψους και πορείας, όταν έρχονται οι αναταράξεις.
 

 

 

 

15. Ocean - Lower Cut (27/9)
Αποχαιρετιστήριο άλμπουμ από τους εμβληματικούς Lower Cut, ένα συγκινητικό και αιχμηρό κύκνειο άσμα.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Από τον Απρίλιο του 2016, όταν και οι Αθηναίοι Lower Cut μας έδωσαν το νέο τους κομμάτι "Ocean", ξεκίνησε... το ανυπόμονο μέτρημα των ημερών για τον δεύτερο δίσκο τους. Και ήταν ανυπόμονο, αφενός διότι το debut της μπάντας "Off My Head" πίσω στο 2014 ήταν ένα αξιολογότατο πρώτο δείγμα γραφής και αφετέρου γιατί και το "Ocean" από μόνο του μας προϊδέασε με τον πιο εμφατικό τρόπο για μία ακόμα εξίσου καλή -ή και καλύτερη- sophomore κυκλοφορία. 

Οι μέρες που μετρήσαμε ήταν...πολλές, ώσπου στις 27 του περασμένου Σεπτέμβρη η μπάντα ανακοίνωσε και μας έδωσε (αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή) την δεύτερη κυκλοφορία της, η οποία πήρε το όνομά της από το προαναφερθέν leading single, "Ocean". Δυστυχώς, όμως, η συγκεκριμένη ανακοίνωση περιλάμβανε και μία ακόμα πολύ σημαντική πληροφορία, όχι και τόσο ευχάριστη: " [...]  Ακολουθούν όμως και "περίεργα" νέα. Μετά από περίπου 8 χρόνια ύπαρξης, αποφασίσαμε να σταματήσουμε τη δραστηριότητα μας. Λειτουργούσαμε όσο αυτό ήταν εφικτό και παύουμε να λειτουργούμε τώρα που ένας συνδυασμός συγκυριών το κάνει ανέφικτο. Κρατάμε πάντα μέσα μας ένα μοναδικό δεσμό και τα δυνατά συναισθήματα που αφήνει μια μουσική σύμπραξη με μοναδικούς ανθρώπους".  Ένα τέλος, που για μας τους απ'έξω μπορεί να έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία, απ'την άλλη -αυτό τουλάχιστον συμπέρανα εγώ από την παρακάτω συνέντευξη που μας έδωσαν- οι ίδιοι οι Lower Cut φαίνεται πως πήραν την απόφαση έπειτα από ψύχραιμη και ώριμη σκέψη. Όπως και να 'χει, η μουσική παρέα της Ειρήνης Αργύρη (φωνή) και των Βαγγέλη Σταυρουλάκη (κιθάρα) Αλέξανδρου Δαρμή (πλήκτρα), Βασίλη Μπάλδου (τύμπανα), Γιάννη Ευθυμίου (μπάσο) και Πάνου Γούνα (κιθάρα, φωνητικά) μας αποχαιρέτησε, αφήνοντάς μας όμως μία εξαίσια και άκρως ενδιαφέρουσα μουσική παρακαταθήκη - το "Ocean" είναι ένας φοβερός δίσκος. 

Εμφανώς πιο 'τραχύς' και 'επιθετικός' σε σχέση με τον πρόγονό του, "Off My Head", ο Ωκεανός των Lower Cut είναι σκοτεινός, τρικυμιώδης και ταραγμένος, περιπετειώδης και απρόβλεπτος, σου επιφυλάσσει αρκετές εναλλαγές και εκπλήξεις όσο τον ταξιδεύεις, αν μη τι άλλο δεν θα σ'αφήσει ποτέ να τον βαρεθείς και να πλήξεις, ίσα-ίσα σε καλεί συνεχώς να τον εξερευνήσεις και να τον ψάξεις με απανωτές ακροάσεις. Από το εναρκτήριο και ήδη γνωστό μας ομώνυμο "Ocean" ως και το καταληκτικό "Joke", o δίσκος στα 35 λεπτά της διάρκειάς του απλώνεται ως ένα στιβαρό και συμπαγές shoegaze/new wave ηχογράφημα, μία εξαιρετικά προσεγμένη και άρτια κατάθεση, το κύκνειο άσμα των Lower Cut είναι αυτό ακριβώς που θα άρμόζε σαν επίλογος στην 8ετή πορεία τους στα δρώμενα της ελληνικής σκηνής.
 

 

 

 

16. The Age Of Tourlou - Prins Obi (22/4)
Εδώ ο Prins Obi (Γιώργος Δημάκης), σταθερό μέλος των Baby Guru, μας δίνει τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, τρία χρόνια έπειτα από το πολύ καλό Notions του 2014. Παρέα με την εξέχουσα μουσική κολεκτίβα των Dream Warriors, απαρτιζόμενη από μέλη των The Voyage Limpid Sound, Chickn and Baby Guru, έχτισε με πολύ μεράκι και τόνους δημιουργικότητας, ένα πολυσυλλεκτικό και φιλόδοξο δίσκο, μία χειμαρρώδης μουσική Βαβέλ, η οποία όμως κατορθώνει να παραμένει συμπαγής στο όριο του concept καθόλη τη διάρκεια της ακρόασης. 40 λεπτά και 14 tracks, το καθένα με το δικό του ενδιαφέρον και τη δική του ξεχωριστή προσέγγιση. Το leading single και opening του δίσκου "Anatolian Rock" προεξέχει αγέρωχο και... επικίνδυνο, είναι όμως μόνο η αρχή ενός καταιγιστικού δισκογραφήματος. Προσωπικό αγαπημένο το δίλεπτο και διακριτικό "Rafinity", το οποίο όμως κρύβει μέσα του τόνους εμπνευσμένου songwriting.  
 


 

 

17. Works For You - Σtella (13/2)
H Στέλλα Χρονοπούλου (aka Σtella) επιστρέφει με τον δεύτερο δίσκο της και μας δίνει καλοφτιαγμένη και... ακριβή ποπ για το λαό.

[ακολουθεί αυτούσιο το review του Υπογείου για τον δίσκο, όπως αυτό δημοσιεύτηκε στις 2/4 από τον συντάκτη μας Mike N.]

Τη Σtella την γνωρίσαμε προ διετίας (2015) με το self-titled ντεμπούτο της, το οποίο ξεχώρισε για τις μεστές και προσεγμένες pop συνθέσεις του, αλλά και για την πολύ καλή ερμηνεία της Αθηναίας μουσικού, απόφοιτης της Καλών Τεχνών, πρώην μέλος των Fever Kids και συνεργάτιδα των My Wet Calvin, Coti K. και NTEIBINT. Δύο χρόνια μετά επιστρέφει με τον δεύτερο δίσκο της Works For You (Inner Ear), ο οποίος -αν θέλετε την ταπεινή μου γνώμη- είναι καλύτερος του προγόνου του. Κι αυτό διότι οι συνθέσεις είναι πιο ώριμες και πιο στιβαρές, τα 34 λεπτά του δίσκου ρέουν γεμάτα έμπνευση και αδιάκοπα, χωρίς κενά δημιουργικότητας και ποιότητας. Σε πρώτο πλάνο καθ'όλη τη διάρκεια του δίσκου τα synths, 80's καταβολές καλοδεχούμενες και προσαρμοσμένες ευρηματικά στο σήμερα, οι κιθάρες συνοδεύουν άλλοτε διακριτικά και άλλοτε επιτακτικά. Η Σtella τραγουδά με έναν συγκινητικά γαλήνιο τρόπο, υποστηρίζει φωνητικά το έργο της χωρίς κραυγές και υπερβολές, σαν πέπλο η φωνή της αγκαλιάζει τη μουσική, τη σκεπάζει απαλά και ίσα-ίσα, τόσο όσο χρειάζεται για να δημιουργηθεί εντέλει ένας απογειωτικός συνδυασμός μουσικής-φωνής, ο οποίος σταδιακά αποκαλύπτει στ'αυτιά του ακροατή ένα εξαιρετικά εθιστικό γοητευτικότατο ηχοτοπίο. Το tracklist περιλαμβάνει 11 καλοφτιαγμένα τραγούδια, ξεχωρίζω το ομώνυμο leading single του δίσκου Works For You, το mellow Watch Me Dive και το ραδιοφωνικότατο uplifting Way To Go. Συνολικά και μνημονεύοντας τους Κόρε Ύδρο που εν έτει 2006 χαρακτήριζαν τη μουσική τους "φτηνή ποπ", να αναφέρω πως εδώ έχουμε να κάνουμε με...ακριβή ποπ, με την έννοια πως ο νέος δίσκος της Στέλλας Χρονοπούλου είναι ένα καλοφτιαγμένο και σχεδόν αψεγάδιαστο δημιούργημα, που αναμφισβήτητα μπορεί αβίαστα να συγκαταλεγεί στα καλύτερα του είδους των τελευταίων χρόνων.
 


 

 

18. Lilac Days - Acid Baby Jesus (29/9)
Εντυπωσιακός δίσκος από τους Acid Baby Jesus. Το πολυαναμενόμενο follow up του "Selected Recordings" ήρθε τρία χρόνια μετά και από τις πρώτες νότες του, έδειξε πως η αναμονή άξιζε τον κόπο. Το εναρκτήριο και ομώνυμο "Lilac Days" είναι ένα διαμαντένιο 60's masterpiece και σε εισάγει με τον πιο γλαφυρό και εντυπωσιακό τρόπο στον πυρήνα του δίσκου. Ο οποίος πυρήνας είναι τούτη η πολυτραγουδισμένη και χιλιοαναβιωμένη τα τελευταία χρόνια ψυχεδέλεια της δεκαετίας του 60, οι ABJ το κάνουν πολύ καλά, το κάνουν υπέροχα, με τρόπο και μεράκι που θα τον ζήλευαν ενδεχομένως και οι Allah Las... Ίσως αυτό όμως να είναι και το drawback του άλμπουμ εντέλει, τόσο σιξτίλα που ο δίσκος τελικά ακούγεται κάπως αναχρονιστικός. Ίσως αν το Lilac Days κυκλοφορούσε το 2013 ας πούμε, πριν όλη τούτη η 60's revival τάση ισοπεδώσει τα πάντα και εντέλει κορεστεί, θα το βρίσκαμε σίγουρα στη 10αδα αυτής της λίστας. Κι αν το άλμπουμ κυκλοφορούσε στην Αθήνα των 60's, μάλλον θα ήταν στο Νο1. Όπως και να χει, το τρίτο πόνημα των Acid Baby Jesus είναι εδώ που είναι, πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο και προφανώς κομμάτια σαν το αριστουργηματικό ending track "Love Has Left My House Today" δεν γράφονται κάθε μέρα...  
 


 

 

19. Faith Bender - Supersoul (28/9)
Ακόμα ένα εξαιρετικό debut για τη χρονιά που πέρασε. Heavy rock κομψοτεχνήματα από μία μπάντα που δεν αστειεύεται...

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της μπάντας στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας Mike N. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Η μουσική χρονιά βαδίζει ολοταχώς προς το τέλος της και ήταν και αυτή εντυπωσιακή ως προς τον όγκο και την ποιότητα των κυκλοφοριών που έφτασαν στ'αυτιά μας. Επικεντρώνοντας στην εγχώρια σοδειά και παραγωγή, για άλλη μία φορά έμεινα εντυπωσιασμένος και... υπερπλήρης. Προφανώς, αυτά θα τα πούμε πολύ πιο αναλυτικά τον επόμενο μήνα, όταν και θα ξεκινήσουμε τις λίστες... Προς το παρόν, θα αναφερθώ στον τελευταίο ελληνικό δίσκο που μου πήρε τα μυαλά, μία ακόμα αρτιότατη και συμπαγή κυκλοφορία, που εγκαταστάθηκε για τα καλά στον... αέρα του Υπογείου τις προηγούμενες 10-15 μέρες: "Faith Bender" το όνομα του άλμπουμ, το ντεμπούτο της Αθηναϊκής μπάντας SuperSoul, η οποία αν και δραστηριοποιείται στο χώρο εδώ και εφτά χρόνια, μας έδωσε το πρώτο της ηχογράφημα τον περασμένο Σεπτέμβριο. 14 heavy rock δυναμίτες, όλοι τους καλοφτιαγμένοι και μαεστρικά δουλεμένοι, τραγουδισμένοι από μία "αλήτικη" και "βρώμικη" φωνή και παιγμένοι στην εντέλεια από τρεις πολύ δυνατούς και δεμένους μεταξύ τους μουσικούς. Ο αέρας των 90's στροβιλίζει διακριτικά τις μελωδίες και την εν γένει προσέγγιση της μπάντας, δίνοντάς μας το "δικαίωμα" να αναφερθούμε στο genre του grunge και στα σκοτεινά απόνερα που άφησε πίσω του, δημιουργώντας έτσι το post grunge... Το "Faith Bender" έρχεται να προσθέσει έναν ακόμα (ποιοτικό και εμπνευσμένο) κρίκο στην αλυσίδα των heavy rock κυκλοφοριών που σκάνε σαν βόμβες στην Ελληνική Επικράτεια η μια πίσω απ'την άλλη τα τελευταία χρόνια και να επιβεβαιώσει πως το ελληνικό rock 'n' roll διάγει μέρες ένδοξες και ιστορικές.
 


 

 

20. Junea - May Roosevelt (23/10)
H Μαρία Ψευτόγκα aka May Roosevelt μας δίνει τον 4ο δίσκο της Junea, ένα απολαυστικό electro τριπάκι, ο οποίος είναι μάλλον και ο καλύτερός της ως σήμερα.

[ακολουθεί το εισαγωγικό κείμενο της συνέντευξης της May Roosevelt στο Υπόγειο, όπως το έγραψε ο συντάκτης μας George Dimitriadis. Διάβασε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ]

Σε ένα ιδανικό σενάριο θα είχαμε συναντήσει την May Roosevelt, στα στενά ανάμεσα στην Τσιμισκή και τη Μητροπόλεως στη Θεσσαλονίκη και η συνέντευξη που ακολουθεί, θα ήταν προιόν μιας βόλτας μέχρι τα Άνω Λαδάδικα. Εντάξει, οκ, το ιδάνικο δεν υπάρχει, εμείς όμως στο Υπόγειο, ακόμα και έτσι, απολάυσαμε κάμποσες στιγμές με μια από τις πιο ιδιαίτερες φυσιογνωμίες της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής.

Είπα ηλεκτρονικής μουσικής και συνειδητοποίησα πως το κορίτσι αυτό δεν κάνει ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής. Πειραματίζεται συνεχώς από το 2009, οπότε και μας συστήθηκε με το debut album της "Panda (A Story About Love And Fear)". Αλλάζει τον ήχο της, μπερδεύει υπέροχα τα είδη κάνοντας το κάθε ένα να λειτουργήσει και να ακουστεί σαν να είναι ήδη δικό της. Αφορμή για αυτή μας την κουβέντα ήταν ο νέος δίσκος της, το φωτεινό Junea. Ο δίσκος είναι αυτό που λέει το όνομα του, εν πολλοίς. Ένας καλοκαιρινός δίσκος, μέσα στη μέση του χειμώνα. Ανεβαστικός ρε παιδί μου, σου φτιάχνει τη διάθεσή ή τουλάχιστον αυτό έκανε σε μένα. Νέα μουσικά μονοπάτια για την May Roosevelt, νέα κολλήματα και για μας ("Flowers", "Air", "Let’s"). Give it a try. Για μένα, έχει θέσει ήδη υποψηφιότητα για έναν από τους καλύτερους ελληνικούς δίσκους του 2017. 
 


 

 

 

+ 10 EPs (σε χρονολογική σειρά)
 

1. Metavasi_3 - Sigmataf (21/1) [read interview]

2. ΑWSS - OP3 (3/3)

3. Pause The World - Le Page (28/4) [read interview]

4. Quadrivium - Circassian (1/5) [read track by track by the band]

5. Hang Me Love Me - Meat Injection (1/6) [read nice to meet you]

6. The Rain - Honey Badger (23/6) [read nice to meet you]

7. Fraction - Beetroot (2/10) 

8. Lench - Lench (12/11) [read nice to meet you]

9. demo. - Vaulter (24/11) [read nice to meet you]

10. Ζούγκλα - Bazooka (27/11)

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
50 Δίσκοι για το 2018
(06/01/2018)
ypogeio.gr
Top-50 Διεθνή Tracks Of 2017
(+10 Εγχώρια Τραγούδια)
by Tasos Zannis
(05/01/2018)
ypogeio.gr
Τα 10 Καλύτερα Live
Της Ζωής Μου Ως Σήμερα
(25/02/2016)
ypogeio.gr
10 Τραγούδια
Για το Καλοκαίρι
by M.Apostolou
(08/07/2016)