Νέες Κυκλοφορίες

Finchley Road

Panos Birbas


 

Τον Πάνο Μπίρμπα τον γνώρισα, μουσικά και (λίγο) από κοντά, το 2015, όταν και κυκλοφόρησε το single "Lullaby", το οποίο αυτομάτως με οδήγησε να ακούσω και την πρώτη του δουλειά, "Mournful", η οποία είχε κυκλοφορήσει το 2013. Μου ήταν πολύ εύκολο να (του) αναγνωρίσω και να τύπου εθιστώ στην εξαιρετική φωνή του και στην προσεγμένη και εμνευσμένη τραγουδοποιία του. Το κάπως Nick Cave-ικό υπόβαθρο και η εν γένει mellow αισθητική και προσέγγιση του Μπίρμπα ήταν για μένα ένα ιδανικό ηχοτοπίο, μέσα στο οποίο συχνά-πυκνά χανόμουν και βυθιζόμουν. Ακολούθησε η ενασχόληση και συμμετοχή του Πάνου στους Dustbowl, μία συνεργασία που έφερε μία δισκάρα, το "The Great Fandango" του 2016.

Φτάνοντας στο 2017, στις 23 Νοεμβρίου συγκεκριμένα, ο Πάνος Μπίρμπας μας έδωσε τον δεύτερο solo album του, το "Finchley Road", για το οποίο μας μίλησε αναλυτικά στην πρόσφατη συνεντευξή του στο Υπόγειο (check here). Κι έρχεται τώρα η ώρα (η ανάγκη για την ακρίβεια), να μιλήσουμε και μεις γι αυτό: Ο άρτι αφιχθέντας νέος δίσκος του Αθηναίου μουσικού αποτελείται από 10 καλοφτιαγμένα τραγούδια, όλα εμπνευσμένα και γραμμένα στο Λονδίνο και ηχογραφημένα στη συνέχεια στην Αθήνα. 10 διαφορετικές ιστορίες, ιδωμένες από το βαθύ βλέμμα του Πάνου και ειπωμένες μέσα από τον συγκινητικό στιχουργικό λόγο του, τραγουδισμένες από την σταθερή επιβλητική φωνή του, πάνω σε στιβαρές και -για άλλη μια φορά- υπερεμπνευσμένες μελωδικές γραμμές, αλλά και ευρηματικές ενορχηστρώσεις.

Έζησα 4 χρόνια στο Λονδίνο πίσω στα late 90's ως και το 2001, στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας άλλαξα...αιώνα. Όπως προαναφέρθηκε, το "Finchley Road" γράφτηκε εκεί και ακούγοντάς το ένιωσα ξανά τη μυρωδιά του Ωκεανού και τον συννεφιασμένο ουρανό να στέκει βαρύς πάνω απ'το κεφάλι μου. Ανεβοκατέβηκα πάλι στις κυλιόμενες του tube, είδα μέσα από τα βρεγμένα και θολά τζάμια του λεωφορείου τον κόσμο να πηγαινοέρχεται βιαστικός ψάχνοντας κάποιο νόημα που σχεδόν 20 χρόνια μετά ακόμα δεν έχει βρεθεί... Περπάτησα πάλι από την αρχή τα στενά σοκάκια του κέντρου, παγωμένος μέσα στο γκρίζο παλτό που μου είχε πάρει δώρο η μάνα μου και καπνίζοντας νευρικά ένα ακόμα τσιγάρο. Παράγγειλα ακόμα μια γύρα Guinness με ένα σφηνάκι Jameson και έβαλα στα ηρωικά jukeboxes των μελαγχολικών pubs των προαστίων ένα ακόμα τραγούδι. Είδα πάλι τον εαυτό μου στο Heathrow, έτοιμο για ένα ακόμα ταξίδι προς το σπίτι. Και μετά πάλι πίσω, σε ένα ξενοδοχείο, μέχρι να βρω το καινούριο flat ή house να στεγάσει τα νέα μετεφηβικά μου όνειρα...

Προφανώς όμως, το "Finchley Road" δεν ακούγεται απολαυστικό και μαγικό μονάχα από ακροατές που έχουν... προϋπηρεσία στο σκοτεινό, μα συγχρόνως λαμπερό, Λονδίνο. Είναι ένας άρτιος και ξεχωριστός δίσκος στο σύνολό του, ο οποίος στα αυλάκια του περιέχει υψηλής ποιότητας songwriting, μία σημαντική και πέρα για πέρα αξιοπρόσεκτη μουσική πρόταση που αν την... αποδεχθείς, έχεις μόνο να κερδίσεις. Δισκάρα από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, ένας από τους καλύτερους αυτής (της απείρως ενδιαφέρουσας μουσικής) χρονιάς. Αν κάποιος με τύπου πίεζε να διαλέξω τα αγαπημένα μου κομμάτια, δεν θα μπορούσα να αφήσω απ'έξω το "Brighton Pier", το "Back Home", το σκαλωματικό "St James Hotel", αλλά και το μάλλον συγκλονιστικό "Tears Like Raindrops". Από κοντά και το leading single του δίσκου, το "Room 7", που το ακούμε σταθερά και... ευλαβικά από πέρσι.      

Ο Πάνος Μπίρμπας θα παρουσιάσει το "Finchley Road" μεθαύριο Πέμπτη (21/12) στη σκηνή του Faust (Καλαμιώτου 11 & Αθηναϊδος 12).

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Comfort Food
Jef Maarawi
(11/12/2017)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Μώλυ
Σείριος Σαββαϊδης
(02/10/2017)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
Έτοιμοι 2
The Boy
(10/09/2017)
ypogeio.gr
Νέες Κυκλοφορίες
The Shadow
Emi Path
(11/07/2017)