To ypogeio.gr

Album Stories (12)

OK Computer

Radiohead

Πριν λίγες μέρες, το μεγαλειώδες και εμβληματικό OK Computer των Radiohead έκλεισε 20 χρόνια ζωής. Ήταν 21 Μαϊου του 1997, όταν ο 3ος κατά σειρά δίσκος των Βρετανών (Οξφόρδη) εμφανίστηκε στο μουσικό στερέωμα και... τη συνέχεια την ξέρετε. Ακολουθούν τρία κείμενα για έναν από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών, από τον αγαπημένο μας φίλο Στέργιο Κωστούλα, από τον εξαίρετο μουσικό και συντάκτη Μιχάλη Τσαντίλα και από τον μόνιμο κάτοικο του Υπογείου Mike N

 

Στέργιος Κωστούλας
Η ημερομηνία που γράφτηκε μια από τις ομορφότερες ροκ ιστορίες. Ολόκληρα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του OΚ Computer (21 Μαϊου 1997).

Ξέραμε τι θα γίνει; Είχαμε υποψιαστεί κάτι; Περιμέναμε με κομμένη την ανάσα; Θα υπήρχε συνέχεια του ήδη αγαπημένου μας “The Bends”; Ερωτήματα, μία mini αναδρομή 20 χρόνων, το πρώτο άκουσμα και οι αντιδράσεις μας. 

Τους γνωρίσαμε με το “Creep”, λατρέψαμε το “Stop Whispering” και το “Τhinking about You” από τον πρώτο τους δίσκο "Pablo Honey". Μικροί και ανόητοι τότε (κάπου στα 17 μας), σημασία δε δώσαμε και ακολουθήσαμε την πεπατημένη του κλασσικού ροκ και του grunge. Στο ράφι λοιπόν ο δίσκος…Μάρτιος του 1995, 19χρονοι «ξεψαρωμένοι» badass rockers, νέοι όροι στο ροκ λεξιλόγιο μας όπως alternative, indie και Britpop και τα τυπάκια από την Οξφόρδη ξανά εκεί με καινούργιο δίσκο. 

-“The Bends” λέγεται, από τους Radiohead, το αγόρασα σε κασέτα…

“You can force it but it will not come” του Planet Telex λίγα δευτερόλεπτα αφού έχω πατήσει το play στο Walkman κάπου στο Νέο Ηράκλειο και “Rows of houses all bearing  down on me” λίγο πριν φτάσω στο Κουκάκι. Αργές κινήσεις, τα πάντα τριγύρω σε slow motion και η ομορφότερη μελωδία του κόσμου. Αισθάνθηκα πως ο τραγουδιστής (ναι ο τραγουδιστής, δεν θυμόμουν το όνομα του εκείνη τη στιγμή) έβγαζε όλη του την ψυχή, η μελαγχολία "χτυπούσε κόκκινο" και για τέσσερα λεπτά περίπου και κάτι, απλά αναρωτιόμουν εάν είμαι ξύπνιος ή αν ονειρεύομαι.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που το "Street Spirit (Fade Out)" αποτελεί το τελευταίο κομμάτι του δίσκου "The Bends" των Radiohead. Ουσιαστικά σηματοδοτεί το τι θα ακολουθήσει μετά και όλοι ξέρουμε ακριβώς τι ήταν αυτό...η τελειότητα και ένας από τους επιδραστικότερους Ροκ δίσκους όλων των εποχών (OΚ Computer). Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν το “The Bends” και το “OΚ Computer”, σαν έναν δίσκο που βγήκε σε δυο μέρη και όχι σαν δύο ξεχωριστούς. Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί τους.

Το τελευταίο riff λοιπόν της κιθάρας των Jonny Greenwood και Ed O' Brien στο εν λόγω τραγούδι, αποτελεί το πρώτο του αριστουργήματος που ακολουθεί, εκεί που σταματάει το "Sreet Spirit (Fade Out)" ξεκινάει το Ok Computer και όταν ξεκίνησε το OK Computer, για εμάς απλά σταμάτησε ο χρόνος.

Να κάτσω να γράψω για το OΚ Computer λοιπόν; Για τον αγαπημένο μου δίσκο ever και ενός από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών;  Όχι, η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια ημέρα. Το “Creep” αποτελεί το πρώτο λιθαράκι και το OΚ Computer το λαμπρότερο οικοδόμημα. 

Ας γυρίσω λοιπόν το χρόνο 20 ολόκληρα χρόνια πίσω, εκεί που σταμάτησε τότε… phew, for a minute there I lost myself, I lost myself.

 

Μιχάλης Τσαντίλας
Τα 'χω ξαναγράψει, νομίζω, για την πρώτη αντίδρασή μου κατά την ακρόαση του OK Computer των Radiohead (που έκλεισε χτες τα 20 χρόνια του). Επιστρέφοντας από το BLOW UP του Κώστα Τσέγγου (χρόνια πολλά Κώστα!) με το CD στα χέρια και βάζοντάς το να παίξει σε ένα φορητό player που είχαμε στο σπίτι στη Σπάρτη, έπειτα από τα πρώτα δευτερόλεπτα του "Airbag" σκέφτηκα αμέσως: "πάει κι αυτό το πεντοχίλιαρο..." Κι έπειτα υπέκυψα στις φωνές από το βάθος που καλούσαν να μαζευτούμε στο μεσημεριανό τραπέζι.

Ευτυχώς δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να καταλάβω ότι εκείνος ήταν ένας σπουδαίος δίσκος, τον οποίο πλέον ξεχωρίζω ως το σημαντικότερο ηχογράφημα της νεανικής μου ηλικίας, εκείνο που ευθύνεται περισσότερο για το δικό μου άνοιγμα στον ωκεανό του ήχου, πέραν όσων έρχονταν από τα χρόνια των γονιών μου (Σαββόπουλος, Jesus Christ Superstar, Beatles, Pink Floyd κλπ.).

Κάπως έτσι, επιλέγω πλέον να παίζω και στα live κάποια τραγούδια από εκεί μέσα, προτιμώντας περισσότερο το Exit Music (For A Film), το οποίο, by the way, κάπου πήρε το μάτι μου ότι λέει συχνά και ο Vassilikos. Άμα τον πετύχετε πουθενά, πείτε του ότι ο Τσαντίλας τον προκαλεί σε ζωντανή μονομαχία.

 


Mike N.
Στις 15 Σεπτεμβρίου του 1997 πέταξα πρώτη φορά για το Λονδίνο, όπου και θα έμενα και τέσσερα χρόνια για σπουδές... Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αποχαιρετηστήρια μάζωξη που έκανα στην αυλή του πατρικού μου, συγκινησιακά φορτισμένη λες και πήγαινα στον πόλεμο. Ήταν όμως όλα αληθινά και γεμάτα, γι'αυτό και μάλλον 20 ακριβώς χρόνια μετά θυμάμαι ακόμα εκείνη τη νύχτα με κάθε λεπτομέρεια και τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις το στομάχι μου γεμίζει πεταλούδες και ένας αναθεματισμένος κόμπος ανεβαίνει με την ταχύτητα του φωτός στο λαιμό μου. Οι γονείς μου προσπαθούσαν να το παίξουν ψύχραιμοι. Ο αδερφός μου μιλούσε ακόμα λιγότερο απ'ό,τι συνήθως. Είχαν έρθει και οι φίλοι μου και οι φίλες μου και ο καθένας τους μου είχε φέρει κι ένα σημαντικό δώρο-κατευόδιο για να με συντροφεύει στα ξένα. Ο Γιώργος την Υψικάμινο του Εμπειρίκου, ο Μανώλης το πρώτο cd των Ωχρά Σπειροχαίτη που μόλις είχε "κοπεί", ήταν ο ντράμερ τους. Ο Πέτρος το The Snow Goose των Camel και η Πένη το Reflections του Χατζηδάκι και των New York Rock & Roll Ensemble. Και η Νόνη το καινούριο άλμπουμ των Radiohead, το OK Computer

Είχα λοιπόν την τύχη να ακούσω για πρώτη φορά το μεγαλούργημα των Radiohead στην πατρίδα του, στη χώρα και στα εδάφη που γράφτηκε, κάτω από τους μουντούς ουρανούς της Γηραιάς Αλβιώνας, κοιτώντας από το μικρό παράθυρο του box room μου τα παγωμένα Λονδρέζικα ηλιοβασιλέματα, χαζεύοντας τη βροχή να πέφτει για μήνες, την ομίχλη να μαζεύεται σιγά-σιγά μέχρι που μ'έπνιγε, τους ανθρώπους να τρέχουν πολυάσχολοι πάνω-κάτω τη High Street του Southgate και τους σκίουρους να τσακώνονται στα δέντρα της πυλωτής μου μέχρι ακρωτηριασμού... Μετά ανάσκελα στο κρεβάτι σκεπτόμενος ένα κοριτσίστικο όνομα, άλλοτε οκλαδόν μπροστά στο ΑΚΑΙ στερεοφωνικό μου των 60 λιρών ταξιδεύοντας με το μυαλό πίσω στην Αθήνα, μέχρι να χτυπήσει η πόρτα και να μου κάνει "παρατήρηση" να χαμηλώσω την ένταση ο mister caretaker με τα 2 δάχτυλα στο αριστερό του χέρι - τα άλλα τρία αγνοούνταν κάπου σε κάποια φρικτή ιστορία που έλαβε χώρα σε ένα πιο παλιό και άγριο Λονδίνο. Μα πόση ένταση μπορεί να κρύβει κύριε caretaker ένα AKAI των 60 λιρών; Αποκλείεται τόση, όση των ανέμων που έρχονταν από τον απέραντο Ατλαντικό και ρήμαζαν τους τοίχους του σπιτιού μου, δαιμονισμένοι σήκωναν τα (τότε) 75 κιλά μου και τα έστελναν στο υπερπέραν. Άλλες φορές στεκόμουν βλοσυρός πάνω απ'τον αυτοσχέδιο κουμπαρά μου και μετρούσα όλες τις πένες μου για να μου βγουν 4 λίρες και 30 και να πάρω τσιγάρα, μου τέλειωσαν οι κούτες (και τα λεφτά) νωρίτερα απ'ό,τι περίμενα. Κι όλα αυτά τα...υπέροχα, κι άλλα πολλά που δεν μου φτάνει ο χώρος (όχι του κειμένου, αλλά της νοσταλγίας) έπαιρναν μία ολοζώντανη καινούρια όψη, μία φαντασματική εξαίσια μελαγχολία, μία δαντελένια κατάθλιψη που ομόρφαινε ολοένα κάθε μέρα, ώσπου να γίνει μία απέραντη ευτυχία, εκεί στην πρωτεύουσα της Αγγλίας και υπό τους ήχους του OK Computer, κάθε μέρα στ'αυτιά μου για 4 μήνες.

Ώσπου ήρθαν Χριστούγεννα και γύρισα Αθήνα για διακοπές. Οι γονείς μου με παρέλαβαν χαμογελαστοί από το αεροδρόμιο του Ελληνικού προσπαθώντας πάντως να το παίξουν ψύχραιμοι, ο αδερφός μου μιλόυσε, αλλά τον πήρε ο ύπνος στο αμάξι καθώς επιστρέφαμε προς το σπίτι. Κοιμήθηκα αληθινά ευτυχισμένος και την άλλη μέρα συνάντησα τους φίλους μου. Πιο πολύ συζητήσαμε για το OK Computer παρά για το Λονδίνο, πώς τα πέρναγα εκεί, πώς ήταν οι σπουδές μου κλπ.      

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (52)
Turn On The Bright Lights:
Interpol
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Album Stories (51)
Κουστουμάκι
The Boy
(27/04/2020)
ypogeio.gr
Album Stories (2)
(What's the Story) Morning Glory?
Oasis
(03/10/2015)
ypogeio.gr
The Song Diaries (33)
Oxford Suite
Ed Alleyne Johnson
(16/07/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ