Album Stories (39)

Μυστικοί Κήποι

Λευκή Συμφωνία


Με αφορμή την επανέκδοση των “Μυστικών Κήπων” και των “Χρωμάτων” από τη Labyrinth of Thoughts Records και τη The Lab Records στις 26 Ιανουαρίου, ο Mike N. συνθέτει την 39η Album Story.


Η αρχή της δεκαετίας του 90 (Σεπτέμβριος 1991) με μετέφερε από το Γυμνάσιο (της σχετικά αποκομμένης συνοικίας του Δαφνιού) στο Λύκειο (της... πρωτεύουσας του Δάσους Χαϊδαρίου). Μαζί με τον Όμηρο, τις μαθηματικές ταυτότητες και τα διανύσματα, κουβάλησα στην καινούρια σχολική μου τσάντα και όλα μου τα μουσικά κολλήματα της εποχής, τον Jim Morrison και τον Mick Jagger, τους Pink Floyd και τους Kinks. Σχεδόν ταυτόχρονα ήρθαν και οι Nirvana και άρχισα να μυρίζω από χιλιόμετρα “Teen Spirit”… 

Άκουγα, απ’το Γυμνάσιο κιόλας, και ελληνικό ροκ. Σιδηρόπουλο και Πουλικάκο και απ’το Δημοτικό Παπακωνσταντίνου (Βασίλη) και Σαββόπουλο. Ανακάλυψα τότε και την λαίλαπα των Τρύπες (check Τρύπες: The Hole Story). Ένας μύθος πλανιόταν όμως στο Λύκειο του Δάσους Χαϊδαρίου, ένας μύθος που στον ψιθύριζαν στ’αυτί οι ψαγμένοι ροκάδες της Γ’Λυκείου και οι μεγαλύτεροι φίλοι τους, οι εξωσχολικοί: “αν την ψάχνεις φίλε με το ελληνικό ροκ, να ακόυσεις Λευκή Συμφωνία. Είναι Δασιώτες, τα ξέρω τα παιδιά”. H τελευταία πρόταση ερχόταν σε παραλλαγές, δίνοντας στο μύθο μία ακόμα... μυθικότερη υπόσταση: “Είναι Δασιώτες, χτες τα πίναμε μαζί στο Blue” ή “Είναι Δασιώτες, χτες τους είδα στο πάρτυ του Κώστα”

Από μικρός είχα βρει τον τρόπο να συναντώ τέτοιους μύθους και να λύνω τις απορίες μου: Πήγαινα στο Metropolis και στο 7+7. Αυτό ακριβώς έκανα και με το μύθο της Λευκής Συμφωνίας. Ένα Κυριακάτικο πρωινό πήγα στο Μοναστηράκι και αγόρασα την πρώτη κυκλοφορία της Δασιώτικης μπάντας, τους “Μυστικούς Κήπους”. Ο δίσκος είχε κυκλοφορήσει το 1986. Θυμάμαι ακόμα στο λεωφορείο που χάζευα το εξώφυλλο (created by Rita Dibert) - πανέμορφο αλλά, φίλε, κοιτάζοντάς το επίμονα με είχε πιάσει μια μυστήρια μελαγχολία και ένα επίμονο δέος. Τα οποία (η μελαγχολία και το δέος) θα σκαρφάλωναν για τα καλά και πανηγυρικά στην κορφή της ψυχής μου με την καθαυτή ακρόαση του δίσκου.   

Ξεκινώντας από το ομώνυμο τραγούδι, με την ιστορική πια μπασογραμμή του και την ατμόσφαιρα που χτίζεται σε δευτερόλεπτα, τους βαθιά ποιητικούς μα άμεσους στίχους, και την στιβαρή μα συγχρόνως τρεμάμενη φωνή του Θοδωρή Δημητρίου, ένιωσα φυλακισμένος μια για πάντα στα αυλάκια εκείνου του δίσκου και δέσμιος του συγκροτήματος. 

Οι μουσικές μου αναφορές δεν είχαν ακόμα στα κατάστιχά τους τις ενδεχόμενες επιρροές και καταβολές της Λευκής Συμφωνίας. Δεν άκουγα τότε καν τους Cure - δεν με είχα καταφέρει να μου αρέσουν αρκετά για την ακρίβεια. Οπότε, όλο αυτό το “μαύρο” σκουριασμένο πλέγμα και όλο εκείνο το σαβανιασμένο πέπλο που με τύλιξε στα 45 λεπτά της διάρκειας του δίσκου ήταν για μένα κάτι εντελώς πρωτόγνωρο και μοναδικό. Τόσο που ήθελα να το ζω ξανά και ξανά, οι “Μυστικοί Κήποι” έγιναν ένας από τους πιο σημαντικούς και αγαπημένους μου δίσκους, σύντροφος ζωής που μέσα τους ήθελα να περνάω ατέλειωτες “ώρες αναμονής”, μοναχικές ακροάσεις “χωρίς να περιμένω κανέναν ποτέ πια”

Μέσα από μία υπερεμπνευσμένη και -κοιτάζοντας από το τώρα στο τότε- πρωτοποριακή αλυσίδα συνθέσεων καταλήγουμε στο ασύλληπτο ending track του δίσκου, “Ποιος Θα Διώξει Μακριά Τη Θλίψη”. Έχουν προηγηθεί τα “Η Βροχή Πέφτει Δυνατά”, “Λευκό Φως”, “Νεκροί Άγγελοι” και “Ένα Μέρος Να Κρυφτώ”. Τραγούδια ιστορικά για την Ελληνική μουσική, τραγούδια που εισήγαγαν στα αυτιά μας genres, όπως το goth και το dark wave με έναν τρόπο γεμάτο ψυχή και αλήθεια, και με ελληνικό στίχο.

Στη δεύτερη πλευρά του βινυλίου έβρισκες live εκτελέσεις των “Μυστικών Κήπων”, του “Η Βροχή Πέφτει Δυνατά” και “Ένα Μέρος Να Κρυφτώ”, αλλά και τα demo των ιστορικών anthems “Πολύ Μακριά” και “Το Φεγγάρι Αιμορραγεί”.

Η επιστροφή μου στους ψαγμένους ροκάδες του Λυκείου ήταν πανηγυρική: “Τους άκουσα, είναι πολύ καλοί ρε φίλε! Τι πράγμα είναι αυτό! Να τους φέρουμε αν γίνεται να παίξουν στο αμφιθέατρο στην εκδήλωση για την πενταήμερη...”. ‘Οπερ και εγένετο: Τους είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου στο αμφιθέατρο του Λυκείου και θυμάμαι ακόμα εκείνη τη νύχτα σαν χθες. 

 

 

Σχεδόν 30 χρόνια αργότερα και με την επανένωση και επάνοδο της Λευκής Συμφωνίας στα μουσικά δρώμενα να είναι ένα υπέροχο γεγονός, η επανέκδοση των “Μυστικών Κήπων” (1986), αλλά και των εξαίσιων “Χρωμάτων” (1996), από την Labyrinth Of Thoughts Records και The Lab Records αποτελεί μία κίνηση κατά τη γνώμη μου απαραίτητη, μία κίνηση που επανατοποθετεί ένα σημαντικότατο κομμάτι της ιστορίας της Ελληνικής μουσικής στη θέση του. 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ένα από τα επιδραστικότερα και σημαντικότερα συγκροτήματα της ελληνικής ανεξάρτητης σκηνής ήταν και είναι αναμφισβήτητα η Λευκή Συμφωνία. Κυκλοφόρησαν 4 δίσκους, o καθένας από τους οποίους έχει αφήσει ανεξίτηλο το μουσικό του στίγμα, στο μουσικό ύφος που υπηρέτησε.

Οι Labyrinth of thoughts records και Τhe Lab records επανακυκλοφορούν σε βινύλιο, τα albums «Μυστικοί Κήποι» (1986) και «Χρώματα» (1996).

Με νέο mastering, από τις αναλογικές μπομπίνες, των studio τραγουδιών από τον Νίκο Στυλίδη της Labyrinth of thoughts records, ενώ το ανανεωμένο artwork έχει επιμεληθεί η Melanie Merges Δημητρίου.

Hμερομηνία κυκλοφορίας: 26/1/2019. Οι προ-παραγγελίες ξεκίνησαν στο mailorder.

«Μυστικοί Κήποι» υπήρξαν το θεμέλιο του new wave- gothic rock – dark wave ήχου με ελληνικό στίχο  στη χώρα μας, αφού η επίδραση του δίσκου είναι καταλυτική μέχρι τις μέρες μας. Η πρώτη έκδοση περιείχε 6 συνθέσεις. Στην τωρινή επανέκδοση, στην Α’ πλευρά υπάρχει  επιπλέον το ακυκλοφόρητο studio κομμάτι «Μελαγχολία», ηχογραφημένο την ίδια περίοδο με τα υπόλοιπα. Παρουσιάζοντας έτσι τους «Μ.Κ.» για πρώτη φορά στην ολότητά τους, μετά από 33 χρόνια.

Η Β’ πλευρά, περιλαμβάνει ένα πραγματικό ηχητικό ντοκουμέντο. 7 συνθέσεις από live που έδωσε η μπάντα στην πτέρυγα ανηλίκων των φυλακών Κορυδαλλού την Πρωτοχρονιά του 1986 και είχε μεταδοθεί ζωντανά από το ραδιόφωνο της ΕΡΤ. Εδώ, επίσης παρουσιάζονται για πρώτη φορά τα «Κάποια μορφή θανάτου», «Πανικός» και «Υγρό καρδιακό άρωμα».

Περιορισμένη έκδοση 400 αντίτυπων βινυλίου 150gr, σε βιολετί χρώμα.
Pre -order: http://www.labyrinthofthoughts.gr/opencart/index.php?route=product/product&product_id=661

 

Τα «Χρώματα» είναι ένας κατά βάση progressive rock δίσκος που ξεχείλιζε από ενέργεια και δύναμη. Με τον  τραγουδιστή και στιχουργό της μπάντας, Θοδωρή Δημητρίου, να γράφει τους καλύτερους ίσως στίχους του που έχουν αποτυπωθεί δισκογραφικά  μέχρι τώρα. 16 υπέροχες συνθέσεις – μικρές ιστορίες που οδηγούσαν  σε ένα δαιδαλώδες, μελωδικό και ταυτόχρονα ερεβώδες ηχοτοπίο που νομίζουμε πως ήταν και ο στόχος της μπάντας να βρει και να καταλήξει  από την αρχή της ύπαρξής της. Κυκλοφόρησαν όμως λίγο πριν την διάλυσή της, με ότι αυτό συνεπάγεται ως προς  την αναγνωρισιμότητά του.

Περιλαμβάνονται σαν bonus, τα «Σε καλώ» και «Δεν θα έχεις χαθεί» που δεν είχαν συμπεριληφθεί στην πρώτη έκδοση του βινυλίου το 1996. Ακόμα, οι ακυκλοφόρητες συνθέσεις «Ελεύθερη πτώση από τον ήλιο» και «Κάτι πιο μεγάλο από τη ζωή» οι οποίες είχαν ηχογραφηθεί την ίδια περίοδο, αλλά δεν υπήρχαν σε καμία έκδοση του album μέχρι τώρα.

Περιορισμένη έκδοση 400 αντιτύπων βινυλίου 150gr, σε μπλε χρώμα.
Pre – order: http://www.labyrinthofthoughts.gr/opencart/index.php?route=product/product&product_id=662

 

* Οι επανεκδόσεις θα συνδυαστούν με ένα μεγάλο Live Party στο An Club στις 26 Ιανουαρίου.
fb event: https://www.facebook.com/events/305173413441997/


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (43)
Murmur
R.E.M
(11/04/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (42)
Entropicalia
The Soundcarriers
(02/04/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (10)
Ερρέτω
Μωβάστρο
(16/02/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (24)
Κοστουμάκι
The Boy
(08/12/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ