To ypogeio.gr

The Song Diaries (120)

Space Song

Beach House

 
To artwork είναι του Χρήστου Φουσέκη.

 

Το βλέπω μπροστά μου ξαφνικά, ένα τηλεφωνο αντίκα που ενώ δείχνει συνδεδεμένο, δεν λειτουργεί. Ωστόσο σηκώνω το ακουστικό χωρίς καμιά απολύτως σκέψη και αυτόματα σχηματίζω τον εξής συνδυασμό: ΄΄5821077΄΄. Ολοκληρώνοντας, συνειδητοποίησα ότι επιχείρησα ασυναίσθητα να καλέσω τον έφηβο εαυτό μου. Σα να ξύπνησα από μια στιγμιαία ύπνωση, στην διάρκεια της οποίας προσπάθησα να πραγματοποιήσω μία μάταιη κλήση στο παρελθόν. Αυτό το νούμερο ήταν το σταθερό μας τηλέφωνο από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι και τα 19 μου περίπου (ναι, κάποτε ήταν επταψήφιοι οι αριθμοί αυτοί). Μέτα την επίγνωση της πράξης που μόλις είχα επιτελέσει, ένιωσα κάπως παράξενα που το υποσυνείδητό μου είχε παρεί για λίγα λεπτά τον έλεγχο της ύπαρξής μου. Οι σκέψεις, οι μνήμες, οι συνειρμοί, τα συναισθήματα, η θλίψη, οι απορίες, όλα έτρεχαν μέσα μου και δονούσαν το σώμα μου:
- Οι low bap αφίσες και τα εισιτήρια απ΄ τις συναυλίες, σκέτα κομμάτια χαρτιού χωρίς αξία, με πόση χαρά με γέμιζαν, εκείνα τα χρόνια. Τότε που ακούραστη μάζευα για να φυλάξω ό,τι από αυτά ερχόταν στα χέρια μου και έσκαγα από ευχαρίστηση. Αξέχαστη αίσθηση, το τίποτα να σου προσφέρει ένα κομματάκι ευτυχίας. Που και πώς θα νιώσω έτσι ξανά;
- Η χειραψία γνωριμίας ή χαιρετισμού, που ο πατέρας μου με έμαθε πως πρέπον είναι να την σφίγγω σε σημείο κατάγματος της παλάμης του άλλου, πόσο σημαντική έγινε τελικά και για εμένα; Βγάζω συμπεράσματα από τις χειραψίες των ανθρώπων σχεδόν σε όλη μου τη ζωή. Πώς κάποιος θα μου σφίξει ειλικρινά το χέρι, αν δεν στέκεται μπροστά μου ανοιχτός; Πόσα ακόμα τέτοιου είδους ΄΄μυστικά΄΄ θα είχα μάθει απ΄ τον πατέρα μου, αν δεν είχαμε χωριστεί;
- Γιατί κάποιοι αριθμοί τηλεφώνου (συμπεριλαμβανομένου και του σταθερού της παιδικής μου ηλικίας), δεν θα ξεχαστούν ποτέ; Ακόμα κι αν δεν έχουν για χρόνια χρησιμοποιηθεί! Πόσο βαθιά και χωρίς θεραπεία, χαράζεται η μνήμη μας; Γιατί δεν υποτάσσεται στις ορέξεις μας; Και φυσικά ο προβληματισμός αυτός δεν αφορά τους εν λόγω αριθμούς, αλλά οτιδήποτε στοιχειώνει τους εσωτερικούς μου μονολόγους, οτιδήποτε μού δίνει τροφή για αιώνια σκέψη, όταν ακόμα και μια ασήμαντη λέξη ή εικόνα, ξύνοντας το ανάλογο σημείο της αθεράπευτης χαρακιάς, κυριεύει όχι μόνο το μυαλό μου, μα και το σώμα μου. Ένα τσίμπημα στο στήθος που γίνεται αντιληπτό σαν αληθινή μαχαιριά. Πώς θα απαλλαγώ απ΄ τη μνήμη μου;
- Γιατί επιμένω σε μία μη αποδεκτή απ΄ την κοινωνία, άρνηση ενηλικίωσης; Γιατί νιώθω ακόμα όπως τότε; Σα να είμαι στην αρχή, σα να έχω απεριόριστο χρόνο μπροστά μου. Σαν το μόνο χάσιμο του χρόνου μου, να είναι ο ύπνος μου. Δεν θέλω να κοιμάμαι. Πάντα πέφτω ανυπομονώντας ενδόμυχα να ξυπνήσω. Στην πραγματικότητα βέβαια ο χρόνος έχει προσπεράσει τα θέλω μου προ πολλού (έχοντας μάλιστα την συγκατάθεσή μου). Τι θα γίνει λοιπόν με τα τετελεσμένα και τα ανεκπλήρωτα; Πώς θα αποδεχτώ την ιδέα του μη γενόμενου και πότε θα σταματήσω να θεωρώ τον ύπνο υπαίτιο για τις χαμένες μου ώρες; Πώς θα καταφέρω να βρω την ηρεμία μου, διαγράφοντας συνειδητά τις απραγματοποίητες επιθυμίες απ΄ την λίστα της ψυχής μου;
Όλες αυτές οι σκέψεις δεν κράτησαν παραπάνω από μερικά λεπτά. Έφυγα απ΄ το μέρος όπου βρήκα αυτή την παλιά μαρμάρινη συσκευή, που άθελά της με έσπρωξε δυνατά σε υπαρξιακές αναζητήσεις.  Στο δρόμο, οδηγώντας προς το σπίτι μου και ακούγοντας από επιλογή, το ταυτόσημο της νοσταλγίας, το αγαπημένο μου "Space Song" των Beach House (το λατρεύω, αν και μού προκαλεί δύσπνοια και στεναχώρια), βάλθηκα να σκέφτομαι πώς θα ήταν ο κόσμος αν δεν είχα γεννηθεί. Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή κάποιων πολύ κοντινών μου ανθρώπων. Όχι καλύτερη ή χειρότερη, απλά άλλη. Μια άλλη ζωή σε όλα τα επίπεδα των εμπειριών της. Αναρωτιόμουν τι να απέγινε το φουσκωτό μου, που μου το πήρε ο αέρας πέρυσι στην Άνδρο κι έτρεχαν άσκοπα, άλλοι αντί για ΄μένα, να το προφτάσουν. Μήπως οι άνθρωποι που το κυνήγησαν με ζήλο, όσο εγώ ήμουν στον κόσμο μου, κατασκεύασαν εκείνη τη στιγμή με την πράξη τους, ένα νοερό καθρέφτη για να αναγνωρίσω μέσα του τη μόνιμη στάση μου, απέναντι στις ίδιες μου τις ανάγκες και σε ό,τι με αφορά; Αναλογιζόμουν τις διεργασίες μέσα από τις οποίες, έγινα ξένη με ανθρώπους που κάποτε ήμασταν το φωτιστικό κι η λάμπα του, το τραπέζι και η καρέκλα του. Έψαχνα να δω σε ποιους θα ήθελα να πω πράγματα που έως τώρα δεν έχω πει, έχοντας την ψευδή αίσθηση της αιωνιότητας που ανέφερα και πρωτύτερα. Και τρόμαζα στο ενδεχόμενο να μην προλάβω, να μην αποφασίσω να τα πω. Κι ακόμα πιο πολύ τρόμαζα που μπορεί αντίστοιχα να μη μου δοθεί, για τους ίδιους λόγους, η ευκαιρία να ακούσω αυτό που ίσως έχει κάποιος να μου πει. Τι γίνεται λοιπόν με αυτά που ενώ προορίζονταν να ειπωθούν, κανείς δεν τα άκουσε, και με εκείνα που ενώ προορίζονταν να ακουστούν, κανένας δεν τα είπε; Αιωρούνται και χώνονται τελικά σε μικρές γωνιές του κεφαλιού μας. Μόνο και μόνο επειδή σαν γνήσια αλαζονικά όντα που είμαστε, δεν λογαριάζουμε ότι η καθημερινότητά μας είναι κι αυτή σαν ένα μυθιστόρημα, έχει αναγκαστικά ένα τέλος. Δεν έχει τύχει να βρω ένα βιβλίο που να μην τελειώνει ποτέ, πλάκα θα είχε.
Κάπου εκεί έφτασα ευτυχώς στο σπίτι. Λίγο ακόμα μέσα στο αμάξι και θα τα έχανα. Ξάπλωσα αποφασισμένη να σκεφτώ κάτι όμορφο, κάτι που θα σκεπάσει όλη αυτή την ταραχή που είχε προκληθεί από μια ακούσια εσωτερική ανάγκη. Ήθελα τουλάχιστον να δω ένα καλό όνειρο, το λαχταρούσα! Τότε θυμήθηκα μια φράση από την τελευταία ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη (aka The Boy), "Γυμναστήριο": "από μικρή πίστευα ότι όταν βλέπω κάποιον στον ύπνο μου, με βλέπει κι αυτός". Αυτή η φανταστική πεποίθηση ήταν αρκετή για να ξεχαστώ και να φύγω για ταξίδια αστρικά και όνειρα ζηλευτά, εκεί όπου οι άνθρωποι συναντιούνται κι αγαπιούνται, ακόμα κι αν το αγνοούν. Αυτό ήταν το μοναδικό επιτρεπτό κλείσιμο για τη βραδιά αυτή, που αφέθηκα ελεύθερη να βουτήξω βαθιά σε σκέψεις που μπορεί να μην οδηγούν πουθενά, εξυπηρετούν ωστόσο τους ευγενείς σκοπούς της αυτογνωσίας, ξεδιαλύνοντας το γιατί έγινα αυτό που είμαι.  Αισιόδοξα κλείνω τα μάτια μου, έχοντας εναποθέσει τις ελπίδες μου στο όνειρο που πρόκειται να δω, που σίγουρα θα δω. Ας είναι οι πρωταγωνιστές του, το ερχόμενο πρωί, να φέρουν την εικόνα μου στο συνειδητό τους.-

 
 
To "Space Song" το βρίσκεις στο 5o album της Αμερικάνικης (Baltimore) μπάντας των Beach House, "Depression Cherry", που κυκλοφόρησε στις 28 Αυγούστου του 2015. 
 
Lyrics

It was late at night
You held on tight
From an empty seat
A flash of light
It will take a while
To make you smile
Somewhere in these eyes
I'm on your side
You wide-eyed girls
You get it right
Fall back into place
Fall back into place
Tender is the night
For a broken heart
Who will dry your eyes
When it falls apart?
What makes this fragile world go round?
Were you ever lost?
Was she ever found?
Somewhere in these eyes
Fall back into place
Fall back into place
Fall back into place
Fall back…
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (122)
D'you know what I mean?
Oasis
(13/04/2021)
ypogeio.gr
The Song Diaries (121)
Losing My Religion
R.E.M.
(21/03/2021)
ypogeio.gr
The Song Diaries (33)
Oxford Suite
Ed Alleyne Johnson
(16/07/2017)
ypogeio.gr
Album Stories (22)
Archetypes
Cyanna Mercury
(20/11/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ