The Song Diaries (41)

Όλα Εντάξει

Sadahzinia

Κείμενο Από Νένα Παραμυθιώτη

25/11/2017 ‌
Ένας γνωστός μου με ρώτησε σήμερα στο τελείως άσχετο, αν είμαι ευτυχισμένη. Η ερώτησή του πάγωσε για λίγο την σκέψη μου και έσφιξε το στομάχι μου. Τι να του πω τώρα, σκέφτηκα. Το μυαλό μου έχει κονιορτοποιηθεί, το σώμα μου είναι αναίτια κουρασμένο, η ψυχή μου γέρασε απότομα. Η ανάγκη να εκφραστώ είναι επιτακτική κι όμως δε μπορώ. Έχω αδειάσει ενώ είμαι γεμάτη από θλίψη, από υπαρξιακές απορίες, από άγχη και νεοφερμένες πανίσχυρες φοβίες. Συνειδητοποίησα βίαια το μάταιο της καθημερινότητας μας. Στην αρχή τρόμαξα, μα τώρα ξέρω πως είμαι ένα σκαλί πιο ψηλά από εκείνους που δεν έχουν πονέσει. Η άγνοιά τους δεν μπορεί να αγγίξει την σκέψη μου. Βίωσα παράδοξα πολλά και τώρα προσπαθώ να τα βάλω σε μια τάξη, να τα εκλογικεύσω. Μια ακατανόητη αμηχανία με κατέλαβε από τις 26 Σεπτεμβρίου και μετά, μια αδυναμία που δε με άφηνε να είμαι ο εαυτός μου, που άλλαζε τον τρόπο που τον βλέπω κι αυτό ήταν πέρα από κάθε έλεγχο μου. Λέξεις και έννοιες άλλαξαν μέσα μου νόημα και χροιά. Μια δυσφορία συνοδεύει πλέον το "όνομα" που κάποτε του έδωσα. Έπαψε να είναι μια τυχαία λέξη που μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ανεξάρτητα από αυτόν. Κάθε άκουσμά της μου δίνει κι από μια σφαλιάρα. Έζησα την αλληλεπίδραση μεταξύ ατόμων που σε άλλα πλαίσια και συνθήκες είτε είχε παντελώς διαφορετικό χαρακτήρα είτε δεν υπήρχε καν. Μαζώξεις παράξενες που δεν θα συνέβαιναν ποτέ και που τώρα φαίνονταν φυσιολογικές. Μια ουσιώδης επαφή αναπτύχθηκε μεταξύ "ξένων" ανθρώπων σαν μια προσπάθεια λύτρωσης. Νιώθω το δέσιμο που σιγά σιγά γίνεται άλυτο, με τον άνθρωπο που του στάθηκε όσο κανείς. Που ίσως τον έφερε κοντά μας για να μας αφήσει εδώ κάτι πολύ δικό του. Και από την άλλη, η σχέση ανάμεσα στους φίλους που έμειναν πίσω, μετουσιώνεται, μέρα με τη μέρα έπαιρνε και παίρνει μέσα μου άλλη μορφή. Λέω πράγματα που πριν δεν είχα καν σκεφτεί, επιδιώκω την συναναστροφή μαζί τους όσο ποτέ. Ένα παραλήρημα αγάπης με κυριεύει παλεύοντας ίσως να ξορκίσω το κακό. Είδα εικόνες παράλογες που θα μείνουν καρφωμένες στο μυαλό μου για πολύ καιρό. Συναισθήματα αταίριαστα μ’ εμάς. Κι από ‘δω και στο εξής την μόνιμη απουσία του, απέραντη και μεταφυσική, να με προκαλεί να αναρωτιέμαι τι θα σκεφτόταν αν ΄΄έβλεπε΄΄ τα όσα συμβαίνουν έκτοτε. Να με κάνει να αναζητώ το κράξιμό του, τη φωνή του, τις κινήσεις του μέσα στον χώρο. Να μην με αφήνει να θυμηθώ την πρότερη μορφή του. Να με βάζει να σπάω το κεφάλι μου σκεπτόμενη πόσο αλλιώτικα θα είχε κυλήσει μαζί του το ΄17 αν ξέραμε γι αυτό που έρχεται. Να μου ξυπνά νοσταλγία για τις στιγμές που δεν ζήσαμε, για τα λόγια που δεν είπαμε. Να με αλλάζει. Να έχει μετατρέψει το χαμόγελό μου σε απλή γκριμάτσα που δεν μπορεί να ξεφύγει από την πραγματικότητα. Ξέρω ότι από κάθε μας καλό θα λείπει πλέον και για πάντα κάτι. Ο μόνος τρόπος λοιπόν να ευτυχήσω είναι να κλείσω τα μάτια και να φύγω απ’ το εδώ και το τώρα. Να ψάξω την ευτυχία σε έναν κόσμο τεχνητό, ανάμεσα σε καλοφτιαγμένα ψέματα. ‌

         Σ’ ένα απομακρυσμένο μικρό νησί, στη μέση κάποιας θάλασσας, κάτω απ’ τον ουρανό, όλοι εμείς μαζί. Περπατάμε ξυπόλητοι στην ζεστή το πρωί και υγρή το βράδυ, καθαρή άμμο. Ο ήλιος είναι γλυκός, δεν μας καίει. Γύρω μας δέντρα με πράσινη πυκνή φυλλωσιά. Ο καναπές μας κάτω απ’ το πιο ανοιχτόχρωμο και όμορφο δέντρο. Αέναο άραγμα, με γέλια και συζητήσεις επιπέδου, με κάψιμο και ψαγμένα συμπεράσματα, με περιεχόμενο ή χωρίς. Δεν περιμένουμε τίποτα. Κανείς δεν περιμένει τίποτα από μας. Θυμόμαστε όσα θέλαμε όταν ήμασταν μικροί, όνειρα και απλές επιθυμίες. Μπορούμε να παλέψουμε γι αυτά. Ο χρόνος μας δεν τρέχει, ρέει ήρεμα. Οι γιορτές και τα γενέθλια είναι πλήρεις, χωρίς σκιές, χωρίς βάρος στο στήθος. Η χαρά μας δεν είναι κομπιασμένη. Δεν χάνουμε καμία ευκαιρία για συνύπαρξη και δεν σπαταλάμε ούτε ένα λεπτό στα μικροπράγματα της κοσμογωνιάς μας. Κι εκεί, μεγαλώνουμε όμορφα όλοι εμείς μαζί, έχοντας ακριβώς όσα χρειαζόμαστε. Και είμαστε μαζί μέχρι τέλους. Χωρίς να πενθήσουμε για κανέναν. Χωρίς να ψάξουμε ποτέ παρηγοριά σε αντικείμενα και αναμνήσεις. Με τον ήχο της Sadahzinia να περιγράφει τον δικό μας παράδεισο.

12/3/18
Πέρασε λίγο ο καιρός κι όσα έγραψα το Νοέμβρη μου φαίνονται τώρα μακρινά.. Όσα ένιωθα τότε, έχουν γίνει πιο βαθιά. Δεν βρίσκονται μόνιμα στην επιφάνεια αλλά κατά κάποιο τρόπο ρίζωσαν μέσα μου και κάθε φορά που τα σκαλίζω γίνονται όλο και πιο πολύ, μη διαχειρίσιμα. Δεν γίνεται να μη τον ξαναδώ. Δεν γίνεται να μην ξέρω τι σκεφτόταν εκείνες τις μέρες. Δεν γίνεται να μην υπήρχε θεραπεία. Δεν γίνεται να μη μπορώ πλέον να κοιτάξω τις φωτογραφίες του, να διαβάσω τα μηνύματά του. Δεν γίνεται η ζωή να συνεχίζεται. Σχεδόν έφτασε η μέρα των γενεθλίων του. Σίγουρα θα μαζευόμασταν στο σπίτι του Δημήτρη έχοντας πάρει κάποια τούρτα, παρόλο που θα ξέραμε ότι δεν του καίγεται καρφί για όλα αυτά. Σίγουρα θα περνάγαμε καλά. Σίγουρα δεν θα μπορούσαμε ποτέ να διανοηθούμε ότι ίσως και να ζούσαμε κάποια στιγμή τα γενέθλια του χωρίς αυτόν. Αυτό όμως θα γίνει τώρα και είναι αμετάκλητο. Συνεχίζω εκείνο το γράψιμο του Νοέμβρη για όσους τον αγαπούν, για όσους η αυριανή μέρα σημαίνει όσα και για 'μένα, για όσους θα την φανταστούν αλλιώτικη, όπως θα έπρεπε να είναι.

 


Το "Όλα Εντάξει" μπορείτε να το βρείτε στο άλμπουμ "Στο Χρώμα Της Στάχτης" της αγαπημένης Sadahzinia το οποίο κυκλοφόρησε το 2002 

 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Song Diaries (55)
Cat's Eye/Yellow Fever (Running)
Van der Graaf Generator
(02/12/2018)
ypogeio.gr
Song Diaries (54)
Neighborhood #1 (Tunnels)
Arcade Fire
(02/11/2018)
ypogeio.gr
Song Diaries (53)
Cold Little Heart
Michael Kiwanuka
(01/11/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (10)
Ερρέτω
Μωβάστρο
(16/02/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ