The Song Diaries (59)

Έχει Ανάψει Λαμπάκι

Zoro & Buzz


Χιλιάδες χρόνια μακρυά από τη Γη, σε ένα πολύ μικρό νησί που πάντα το σκεπαζε ένας ροζ ουρανός ζούσαν δύο φίλοι. Αχώριστοι και αγαπημένοι, ο ένας φορούσε αόρατα δεσμά στον άλλον και κάθε μέρα την περνούσαν παρέα. Πότε δεν ξυπνούσαν πρωί γιατί η ζωή τους ξεκινούσε το βράδυ και όταν κάποιες φορές έπρεπε να σηκωθούν με την ανατολή του ήλιου σχεδόν δεν έπαιρναν τα πόδια τους. Όλη τη μέρα δούλευαν, χωρίς διάλειμμα για να μην έχουν τίποτα στον νου τους. Ίσως γιατί γιατί φοβόντουσαν την ζωή πολύ περισσότερο από τον θάνατο.

Τα βλέμματά τους μπροστά στο τεράστιο ερωτηματικό του αύριο ήταν χαμηλά. Μόνο μεταξύ τους κοιτάζονταν στα μάτια. Όμως μέσα στον μικρό αυτό κόσμο που είχαν φτιάξει για να προστατεύονται ένοιωθαν τόσο σίγουροι ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα. Πίστευαν ότι μπορούν να φτασουν τα αστέρια, να αλλάξουν χρώμα στη θάλασσα και κυρίως πίστευαν ότι θα μπορούν για πάντα να αγαπούν όσους το χρειάζονταν. Πόσο αφελείς μέσα στο μαγικό τους κόσμο, πόσο εγωιστές και εγωπαθείς. Όμως ήταν πάντα έτοιμοι να δώσουν την ζωή τους ο ένας για τον άλλον. Αρκεί να ήταν παρέα και θα πήγαιναν στα πιο τρομακτικά μέρη και θα έκαναν τα πιο επικίνδυνα ταξίδια, όπου θα τα έβαζαν με τα μεγαλύτερα τέρατα.

Μια μέρα, ένα βράδυ βασικά, μετά από πολλή δουλειά έκατσαν σε μια εξέδρα στη θάλασσα και μιλούσαν. Μία κουβέντα ο ένας, μία ο άλλος. Σχεδόν κρυμμένοι από όλους κατάλαβαν ότι μεγάλωσαν, ότι δεν έχουν άλλη ενέργεια για τους άλλους. Άκουγαν μουσική, ένα κομμάτι για ώρες και συζητούσαν. "Όλα χαλάνε, ρε μαλάκα, και οι άλλοι και εγώ και εσύ" είπε ο ένας". "Ας τα πετάξουμε στη θάλασσα τότε", είπε ο άλλος με ένα χαμόγελο γεμάτο σκοτάδι και δάκρυα. Έστριψαν ένα τελευταίο τσιγάρο, αγκαλιάστηκαν σφιχτά, τόσο σφιχτά που πονούσαν τα στήθη τους και με ένα βήμα βούτηξαν στη θάλασσα. Πέθαναν εκείνο το βράδυ, γεννήθηκαν λίγες ώρες μετά όταν σηκώθηκε ο ήλιος. Οι δύο φίλοι είχαν μεγαλώσει, δεν τους ήξερε κάνεις, γιατί κανείς δεν τους δέχτηκε ποτέ.
 

 

Οι Zoro & Buzz είναι ένα Αθηναϊκό hip hop συγκρότημα με ιδιαίτερη πατρίδα το Περιστέρι. Φέτος τον Γενάρη κυκλοφόρησαν τον νέο τους δίσκο, "Η Δύναμη Που Δεν Υπολογίζανε", του οποίου τη μουσική παραγωγή επιμελήθηκε ο Παναγιώτης Ντόλος. Δεν είναι πια ανερχόμενοι, πλεόν χτίζουν την δική τους Βαβέλ και σταθερά ανεβαίνουν από όροφο σε όροφο. Όσοι αγαπάτε το ραπ, ξοδέψτε λίγο χρόνο και ακούστε τους, αξίζουν. Όσο για το "Λαμπάκι", είναι ένα single που γεννήθηκε το καλοκαίρι του 2018 και για μένα είναι ένα από τα καλύτερα ελληνικά hip hop κομμάτια που έχω ακούσει.
 

Υ.Γ.: Όταν έγραψα το συγκεκριμένο Song Diary πολλοί φίλοι παραξενεύτηκαν με το γεγονός ότι πρόκειται για ραπ. Εγώ ξέρω πως αρκεί να έχεις τα αυτιά σου ανοιχτά! 

Με αγάπη στον Ηλία, στον Γιώργο και στον Παναγιώτη.

 

Στίχοι

Buzz: Είχα καιρό να ξυπνήσω πρωί και να ζήσω μια μέρα γεμάτη στο ορκίζομαι
πάνε τώρα δύο μήνες σερί είμαι νέο παιδί μαλακίζομαι
δεν βλέπω να παίρνεις τα πόδια σου σήκω να πλύνεις τα δόντια σου
μην μου λες είναι αργά πια
η ζωή δεν αλλάζει αν δεν την κοιτάξεις στα μάτια
συνεπής στην ιδέα του μπλέξιμου απ'τά 20 ως τα 26 μου
δουλειά μεροκάματο τρέξιμο ήρθες εδώ να μου κάνεις τον έξυπνο
βλέπεις το μέλλον σπουδαίο μου λες δυσκολεύομαι να το πιστέψω
τρώω τα λεφτά που μου δάνεισες γρήγορα σύντομα θα στα επιστρέψω
δεν βλέπω κανένα τοπίο θολό είμαι νταξει με κεινα που πρόσφερα
τρέχουν να πουν το παιδί είναι τρελό μολύνουν απλά την ατμόσφαιρα
δεν φταίει η ηλικία Ηλία κάνεις τα δύσκολα εύκολη λεία
αλλάζει το φλοου και το δράμα που ζούσες
όπως δύο κρου που ανταλλάσσουνε μπλούζες
φορτώνω στην πλάτη μου ευθύνες κοιμάμαι ξυπνάω με κεινες
αν έφτιαχνα γη πάνω θα έχτιζα 10.000 Αθήνες
αυτή η εποχή δεν μας άντεξε οι φόβοι και πόνοι μας άγριοι
αν είχα μια ευχή θα ταν να 'μασταν όλοι καλά 5 φράγκα στην άκρη

έχω την τάση νιώθω καλά μέχρι κι όπου φτάσει
νιώθεις εντάξει σκοτώνεις τον δαίμονα πριν σε υποτάξει
το χω κοιτάξει εύκολα γίνεσαι αυτό που χεις κράξει
δεν έχω αλλάξει ρίμες απ'τή χαμηλότερη τάξη

Zoro: Πρώτα βρίσκουμε προς τα πού θα πάμε μετά πώς; μετά ποιος;
δεν υπάρχoυν ταξίδια δεν υπάρχει προορισμός
σε πάει το ένστικτο σε φτάνει ο εγωισμός
είμαι μίσος σκοτάδι μισός φώς όπως στη μέση ο Ατλαντικός
είμαι μικρός για τα μεγάλα σου σχέδια
και έχω μεγαλώσει για να μου ρουφάς ενέργεια
όλο το βράδυ οδηγάμε
βλέπω άσπρες γραμμές διακεκομμένες
για κοίτα πίσω ακόμα μας κυνηγάνε κακές συνήθειες φρεσκοκομμένες
δεν ξαναρωτάω που πάμε
αφήνουμε τα άνοστα πάμε στα άγνωστα φεύγουμε πάνω στα καλύτερα
βλέπαμε το έργο μας όμως στο τέλος το ήξερα
έχει ανάψει λαμπάκι κόλλας το καπάκι θα μείνουμε και θα γελάμε
το CD που χεις γράψει κολλάει στο αμάξι
είδες που όλα χαλάνε;
πάρτο και πέτα το
τα πάντα είναι μουσική αλλά σκάσε και άκου και σένα ένα τέταρτο
θυμήσου καλά τσεπώνεσαι μετά για πάντα ξέχνα το
ξενύχτια χαζά αϋπνίες ηλίθιες συνήθειες και στριφογύρισμα
κατάλαβα πήγα μπροστά όταν σ'είδα εχθές ήταν σαν πισωγύρισμα
λέμε όχι κι ας τρέχουνε τα σάλια μας
δείχνουμε δυνατοί κι ας έχουμε τα χάλια μας
δέξου μας με κείνα και με τ'άλλα μας εκτίμησε μας τώρα ή μετά παρακάλα μας.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (58)
Warszawa
David Bowie
(03/03/2019)
ypogeio.gr
The Song Diaries (57)
Maps
Yeah Yeah Yeahs
(09/02/2019)
ypogeio.gr
The Song Diaries (19)
Home
Electric Litany
(27/10/2016)
ypogeio.gr
Album Stories (5)
My Drunken Haze
My Drunken Haze
(13/05/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ