To ypogeio.gr

Sugar For The Pill


Για τους Sugar For The Pill σας είχαμε "προειδοποιήσει' μέσω της στήλης μας Nice To Meet You τον περασμένο Φεβρουάριο, όταν και η Αθηναϊκή indie/shoegaze μπάντα είχε κυκλοφορήσει το παρθενικό της single, "Falling Back To You". Τρεις μήνες μετά, η παρέα που δημιουργήθηκε από την ένωση τριών μελών των Skinner Box -του Στέφανου Μανούση, της Vana Rose και του Σπύρου Μητροκώστα- με τον Ηλία Κωστακόπουλο (Dead Buildings) και τον Κώστα Αθανασόπουλο (ντράμερ των Skinner Box στις live εμφανίσεις τους), έχει δίκαια δημιουργήσει στο ελληνικό μουσικό κοινό τον δικό της ξεχωριστό μελωδικό θόρυβο, έχει προλάβει να κυκλοφορήσει και να... ξεπουλήσει το αψεγάδιαστο debut LP της, "Wanderlust", και έχει ήδη ανακοινωθεί για το Καλοκαιρινό Release Festival την ημέρα του Cave, των Mogwai και των Fontaιnes D.C. (15/6, Πλατεία Νερού). Προηγείται, βέβαια, η επίσημη ζωντανή παρουσίαση του δίσκου σήμερα (27/5) στο Death Disco (Ωγύγου 16, Ψυρρή - more details here). To συγκεκριμένο event ήταν η τέλεια αφορμή για να συναντηθώ με τον παλιό μου αγαπημένο γνώριμο Στέφανο Μανούση, ιδρυτικό μέλος της μπάντας, για μία πολύ ενδιαφέρουσα, μετά Tanqueray Tonic, κουβέντα στην εξωτική και ιστορική Πετρούπολη, "πατρίδα" του Στέφανου, αλλά και ιδιαίτερη δική μου, μιας και εκεί εργάζομαι τα τελευταία 17 χρόνια.

 



Wanderlust - out 18/3/22 via Make Me Happy & Shelflife Records

To “Wanderlust” περιλαμβάνει δέκα τραγούδια και ο τίτλος του παραπέμπει σε έναν ανήσυχο νου που επιθυμεί να «ανακαλύψει» όλο τον κόσμο με μια «συνεχή κίνηση». Μία «συνεχή κίνηση» η οποία οδηγεί σταδιακά σε μια «απελευθέρωση», μακριά από την «ακινησία» της ρουτίνας, από περιοριστικές σχέσεις και περιβάλλοντα, μέσα από ένα ονειρικό ταξίδι περιπλάνησης που θα δημιουργήσει αναμνήσεις μιας ζωής.

Η μουσική των Sugar For the Pill ισορροπεί ανάμεσα στον δυναμικό και συνάμα νοσταλγικό ήχο  των shoegaze συγκροτημάτων των αρχών της δεκαετίας του '90 όπως οι "My Bloody Valentine" και οι "Slowdive" καθώς και στα απαλά ονειρικά γυναικεία φωνητικά που θυμίζουν dreamy indie/ εναλλακτικά συγκροτήματα, όπως οι “Cocteau Twins” και οι “Lush” αλλά ταυτόχρονα έχει αναφορές και σε post punk revival μπάντες όπως  οι “Interpol”. 
 

 


 


Το Υπογειο: Έχουμε να τα πούμε από το "Alpha Waves" των Skinner Box, το 2017... Πώς συντελέσθηκε το πέρασμα στους Sugar For The Pill; Ποιοι παράγοντες οδήγησαν στην αλλαγή ονόματος και πλεύσης; 

Δύο από τα 5 μέλη της μπάντας για διάφορους λόγους δεν μπορούσαν πια να ακολουθήσουν την μπάντα στην νέα ηχητική κατεύθυνση που ήθελε να πάρει.... Επιλέξαμε να αλλάξουμε και όνομα, γιατί θεωρούσαμε πως είχαμε πια ένα εντελώς διαφορετικό project, οπότε δεν είχε και νόημα να συνεχίσουμε σαν Skinner Box. Τελείως διαφορετική οπτική στο κομμάτι το συνθετικό, το ηχητικό, στο πού θέλαμε να πάει ο ήχος, οπότε η αλλαγή ονόματος ήρθε και αυτή τελείως φυσιολογικά. Θεωρήσαμε πως έχουμε μία νέα μπάντα.


Το Υπόγειο: Πως προέκυψε η γνωριμία και η συνεργασία με τα νέα μέλη της μπάντας; 

Ο ντράμερ μας, ο Κώστας ο Αθανασόπουλος, δεν συμμετείχε στους δίσκους των Skinner Box, συμμετείχε όμως και μας βοηθούσε στα live. Τον ξέραμε λοιπόν από την εποχή των Skinner Box. O Ηλίας επίσης είναι φίλος από παλιά, πολλά χρόνια. Μάλιστα είχε και μια μπάντα παλιά, τους Dead Buildings, και τότε που κάναμε εκπομπή στον flippinradio παίζαμε και κομμάτια τους. Είχαμε κάνει και live μαζί –Skinner Box και Dead Buildings. Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, έχουμε πολλά κοινά ακούσματα και κοινή αισθητική, οπότε ήρθε πάρα πολύ φυσιολογικά να είναι το πέμπτο μέλος της μπάντας.


Το Υπόγειο: Μιλήστε μας για την περίοδο σύνθεσης και δημιουργίας του δίσκου… Σε τι φάση ήσασταν όταν γράφονταν τα κομμάτια; 

Το άλμπουμ ουσιαστικά σαν σύνθεση –καθ’ολοκληρία- γράφτηκε την περίοδο του κόβιντ. Είχαμε όλοι άπλετο χρόνο να ασχοληθούμε βαθιά με αυτό που θέλαμε να κάνουμε. Για να είμαι και πιο ακριβής, τα κομμάτια γράφτηκαν το πρώτο εξάμηνο του 2020. Όσον αφορά στην ηχητική κατεύθυνση του δίσκου, σημειώνουμε πως εγώ από πιτσιρικάς άκουγα πολύ shoegaze, πολύ dream pop και indie pop πράγματα, από τα μέσα της δεκαετίας του 90 και μετά, οπότε από πάντα ήθελα να είμαι μέρος ενός τέτοιου project. Ταυτόχρονα, και τα άλλα παιδιά αρέσκονται στο συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα, οπότε και αυτό προέκυψε απόλυτα φυσιολογικά και αβίαστα. Νομίζω πως ταιριάζει πολύ και στις προσωπικότητές μας αυτό που κάνουμε, γι’αυτό και βγαίνει αυθόρμητα. Δεν είναι κάτι προσχεδιασμένο. Δεν είπαμε ποτέ πάμε να φτιάξουμε έναν δίσκο που θα είναι λίγο shoegaze, λίγο dream pop και λίγο post-punk. Μιλάμε για ακούσματα και επιρροές εικοσαετίας, οπότε ήταν σχεδόν «μοιραίο».


Το Υπόγειο: Και το όνομα σας είναι μια σαφής αναφορά στo ομώνυμο κομμάτι των Slowdive. Και ο ήχος σας, ένα φρέσκο ταξίδι στην shoegaze των late 80’s - early 90’s. Πώς είχατε βιώσει και ζήσει εκείνη την εποχή -με τη συγκεκριμένη μουσική «επένδυση»- ώστε να αποτίσετε τελικά έναν τόσο καλοδουλεμένο φόρο τιμής στο σήμερα με το «Wanderlust»; 

Όταν το κίνημα της shoegaze ξεκίνησε, στα τέλη της δεκαετίας του 80, εγώ άκουγα Madonna και Michael Jackson. Ακόμα και στα 90’s, ήμουν παιδί της grunge και του alternative rock, κυρίως του Αμερικάνικου. Στη συνέχεια, γύρω στο 94 άρχισα να ακούω και την brit-pop, που τότε έκανε την «επίθεσή» της. Ταυτόχρονα, είχα επηρεαστεί και από έναν ξάδερφό μου, 15 χρόνια μεγαλύτερο, που άκουγε πολύ new wave. Όλο αυτό έκανε ένα τρελό blend μέσα μου. Κάπου εκεί ήρθε και κάπως ετερεχρονισμένα το shoegaze στη ζωή μου. Δεν άκουγα μόνο shoegaze τότε, όπως καταλαβαίνεις.  

Όπως και να χει, είμαστε μια μπάντα που δρα συλλογικά. Μπορεί κάποιοι συνθετικά να συνεισφέρουμε περισσότερο, o ήχος όμως –όπως προαναφέραμε και πριν- συνδιαμορφώθηκε από όλους. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι και το συγκεκριμένο «πάντρεμα» γέννησαν το συγκεκριμένο ήχο.


Το Υπόγειο: Αυτή η διεργασία, η ζύμωση και η δόμηση του ήχου, προέκυψε στις πρόβες;

Όχι, δεν βγήκε στις πρόβες. Η μπάντα ξεκίνησε τον Μάρτιο του 20, πάνω στο ξέσπασμα του κορωνοϊού. Οπότε, εκ των πραγμάτων, δεν μπορούσαμε να κάνουμε πρόβες. Αντ’αυτού, γράφαμε ο καθένας στο home studio του κομμάτια, κυρίως εγώ και ο Σπύρος, η Βάνα έβαζε τα φωνητικά και τις μελωδικές γραμμές, και σιγά-σιγά αρχίζαμε να τα παρουσιάζουμε στα υπόλοιπα παιδιά. Πήγαμε τελικά να κάνουμε δίσκο χωρίς να έχουμε κάνει ποτέ πρόβα! Γιατί απλά δεν μπορούσαμε! Από την άλλη είπαμε δεν γίνεται να μην το κάνουμε, γιατί δεν ξέραμε τότε πόσο θα κρατήσει όλο αυτό, μας έπνιγε, είχαμε γράψει 30 κομμάτια. Από το να περιμένουμε και να βγει κάτι μετά από πέντε χρόνια, προτιμήσαμε να προχωρήσουμε έτσι.

 

Το Υπόγειο: Συνεργαστήκατε για ακόμα μια φορά με τον παραγωγό Αλέξη Μπόλπαση...

Ο Άλεξ είναι προσωπικός μου φίλος. Τον ξέρω από τότε που δεν είχε πάει καν να σπουδάσει ηχοληψία στο Λονδίνο, τον ξέρω από πάντα. Τον αγαπάω και τον εμπιστεύομαι απόλυτα, το ίδιο και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας. Δεν σκεφτήκαμε καν κάτι άλλο. Από την άλλη, και ο Άλεξ είδε το project σαν μία πρόκληση για τον ίδιο, γιατί δεν είχε ξανακάνει αντίστοιχη παραγωγή. Όταν του εξηγήσαμε ότι θέλουμε να κάνουμε κάποια συγκεκριμένα πράγματα, με ποιο τρόπο θέλουμε να στήσουμε τις κιθάρες, πώς θέλουμε να στήσουμε τα τύμπανα, το μπάσο, τα layers, τα πλήκτρα κλπ, μάς απάντησε πως δεν έχει ξανακάνει ποτέ κάτι τέτοιο, αλλά το είδε σαν ένα μεγάλο challenge. Νομίζω τα κατάφερε καλά...


Το Υπόγειο: Πάρα πολύ καλά!

Έχει πολύ μεράκι ο Άλεξ, το αγαπάει αυτό που κάνει και αφιερώνεται. Πέρα από αδελφικός φίλος, είναι και πάρα πολύ καλός επαγγελματίας.
  

Το Υπόγειο: Πώς προέκυψε η συνεργασία με τις δισκογραφικές Shelflife Records  and Make Me Happy Records;

Εμείς στέλναμε το δίσκο σε διάφορες εταιρείες να τον ακούσουν, η Make Me Happy και ο τρόπος που μας προσέγγισαν ο Ian και ο Βασίλης ήταν ο πιο ανθρώπινος. Και αυτός που ταίριαζε περισσότερο σε μένα και στα υπόλοιπα παιδιά. Κάτι σαν αυτό που είχε πει ο Γκάλης όταν επέλξε τον Άρη το 79 (γέλια)... Ήταν η πιο παθιασμένη προσέγγιση, να το πω έτσι, έδειξαν ότι αγάπησαν και πίστεψαν πολύ στο υλικό μας και μεις αβίαστα τους το εμπιστευτήκαμε. 

Από την άλλη μεριά, προέκυψε και η συνεργασία με την Shelflife, κυρίως μέσω της Make Me Happy. Συνεργάζονται και σε άλλες κυκλοφορίες. Έστειλε λοιπόν ο Ian το δίσκο μας στον Ed, που τρέχει την Shelflife στο Portland, o Ed το άκουσε, είπε το γουστάρω και θέλω να το βγάλουμε. Οπότε τα δύο labels ουσιαστικά συνχρηματοδότησαν το album.



Το Υπόγειο: Ο αντίκτυπος του δίσκου σε μουσικό κοινό και τύπο είναι εκκωφαντικός - θετικότατα σχόλια και κριτικές, το βινύλιο sold out. Το περιμένατε; 

Εντάξει, δεν ξέρω πώς το εννοείς το "εκκωφαντικός". Η αλήθεια πάντως είναι πως οι κριτικές είναι αρκετά καλές ως πολύ θετικές. Εγώ το πίστευα ότι το υλικό είναι καλό, σε καμία περίπτωση βέβαια πως έχουμε κάνει και κάποιο αριστούργημα. Πίστευα, όμως, πως είναι ένα δίσκος που μπορεί να κάνει γκελ σε ένα συγκεκριμένο κοινό. Κάποιες κριτικές από κάποιους ανθρώπους τις περιμέναμε, κάποιες άλλες όχι, να είμαι ειλικρινής. Ήταν αναπάντεχα θετικές. 


Το Υπόγειο: Δεν έχω διαβάσει το παραμικρό αρνητικό για το δίσκο ως τώρα...

Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό - και στο λέω με απόλυτη ειλικρίνεια τούτο. Πάντως οι κριτικές είναι πολύ θετικές και στο εξωτερικό που έχουν γίνει διάφορα reviews. Είναι σημαντικό να σε ακούνε άνθρωποι από διάφορα μέρη του κόσμου, μας έχουν παίξει σταθμοί -πέρα από την Ελλάδα- στις Η.Π.Α., στο Ηνωμένο Βασίλειο - το BBC! E, ναι υπήρξαν κάποια εντελώς αναπάντεχα γεγονότα που ήταν πάρα πολύ ωραία. Κάποια λοιπόν, όντως δεν τα περιμέναμε. Όταν βλέπεις πως σε ακούει όλο και περισσότερος κόσμος, είναι κάτι πολύ όμορφο.


Το Υπόγειο: Στo ελληνικό κοινό γενικώς υπάρχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στην shoegaze - δεν ξέρω αν το πιστεύεις αυτό...

Ναι, εντάξει, υπήρξε και μία αναβίωση του ήχου, κυρίως στην περασμένη δεκαετία. Επανενώθηκαν οι Ride, οι My Bloody Valentine έβγαλαν δίσκο. Το κοινό στην Ελλάδα μικρό είναι, γενικώς και ούτως ή άλλως, αλλά όσοι ακούνε την shoegaze την αγαπούν και τη στηρίζουν. Βλέποντας τα data και τα στατιστικά μας, το κοινό μας είναι κυρίως άνω των 25 ετών. Λογικό βέβαια, δύσκολα να κάνει μια κιθαριστική μπάντα γκελ σε έναν έφηβο ή μετέφηβο του σήμερα. Γενικά, το ροκ με την ευρύτρη έννοια δεν πέθανε και δεν πεθαίνει, αλλά σίγουρα δεν παίζει πια με όρους μαζικής απήχησης, όπως παλιότερα. 


Το Υπόγειο: 27 Μαΐου - live και επίσημη παρουσίαση του άλμπουμ στο Death Disco. Τι μας περιμένει εκεί; 

Ναι, μας περιμένει η επίσημη παρουσίαση του "Wanderlust". Η βραδιά θα ανοίξει με έναν special guest, που τον κρατάμε για έκπληξη. Είναι ένα live που το περιμένουμε καιρό. Θέλουμε να ανέβουμε στη σκηνή και να αποδώσουμε το δίσκο όσο καλύτερα μπορούμε. Η τόσο μεγάλη αποχή από τα lve εκ των πραγμάτων σου δημιουργεί μια δυσκολία σε επίπεδο επαφής με τη σκηνή. Πιστεύω, όμως, πως θα περάσουμε καλά.


Το Υπόγειο: Θα ακολουθήσουν και άλλες συναυλίες μέσα στο Καλοκαίρι;

Μπορώ να το πω - δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί επίσημα (σ.σ. η συνέντευξη έγινε πριν τη σχετική ανακοίνωση του Release) - θα παίξουμε στο Release Festival στις 15 Ιουνίου, την ημέρα του Cave, των Mogwai και των Fontaines D.C.. Θα εμφανιστούμε πριν τους Fontaines. Όταν μας ανακοινώθηκε πως μας επέλεξαν ήταν απλά υπέροχο. Μόνο και μόνο που η μέρα πάνω γράφει πάνω το όνομα του Nick Cave, για μένα τουλάχιστον, αλλά και για τον Σπύρο, έχει και αυτός τρελό κόλλημα με τον Cave. Επίσης οι Fontaines κυκλοφόρησαν ένα δίσκο εκπληκτικό, που τον ακούμε και λέμε "δισκάρα - να ένας δίσκος που έχει συναίσθημα, παραγωγή, πάθος". Είναι πολύ όμορφο για μας όλο αυτό, καταλαβαίνεις...

Από κει και πέρα, υπάρχει σίγουρα το πλάνο να πάμε επαρχία από Σεπτέμβρη. Ταυτόχρονα, υπάρχει μία πρόταση για μια περιοδεία σε Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία για το Νοέμβριο. Είμαστε σε φάση τώρα που προσπαθούμε να κλείσουμε το οικονομικό. Είμαστε 5 άτομα και το κόστος μεταφοράς καταλαβαίνεις πως είναι μεγάλο. Παίζει και αυτό πολύ ρόλο σε μια μπάντα, όταν είσαι δύο άτομα ή μόνος σου πας πολύ πιο εύκολα. Τώρα, σε εμάς μόνο τα αεροπορικά να βάλεις κάτω, μαζί με τα όργανα και τις έξτρα χρεώσεις που απαιτούνται, καταλαβαίνεις πως είναι δύσκολο. Οπότε τώρα είμαστε σε αναμονή από τον άνθρωπο που έχει αναλάβει να ρυθμίσει την οικονομική συμφωνία να μας πει τι γίνεται, γιατί έχουμε συμφωνήσει όλοι στην μπάντα πως δεν θα πάμε να παίξουμε τζάμπα. Δεν είμαστε σε τέτοια φάση.   


Το Υπόγειο: Είστε παλιές καραβάνες στο χώρο της underground εγχώριας μουσικής σκηνής. Ποιες οι διάφορες των early 10’s συνθηκών με τις τωρινές; 

Σε σχέση με τα budget, τα χρήματα κλπ. δεν νομίζω να έχει αλλάξει κάτι. Όπως είπαμε και πριν, το κοινό είναι περιορισμένο. Το να πουλήσει ένα γκρουπ 300 βινύλια, όπως κάναμε για παράδειγμα εμείς τώρα με το δίσκο, ναι μεν είναι φοβερό σαν συναίσθημα, ειδικά όταν αυτά φεύγουν μέσα σε δυο εβδομάδες, από την άλλη όμως δεν υπάρχει κάποιο οικονομικό αντίκρυσμα, ούτε για την μπάντα, ούτε για την εταιρεία, ούτε για κανέναν.

Στο καθαρά μουσικό και καλλιτεχνικό κομμάτι, όσο περνάνε τα χρόνια βλέπω ένα ποιοτικό άλμα. Σε επίπεδο παραγωγής καταρχής, κάθε χρόνο τα πράγματα είναι καλύτερα. Οι μηχανικοί ήχου εξελίσσονται διαρκώς και το πάνε και ένα βήμα παραπέρα. Βλέπω μεγαλύτερη εξωστρέφεια, βλέπω και μπάντες που γίνονται γνωστές στο εξωτερικό. Βλέπω να δίνεται προσοχή σε λεπτομέρειες, που όμως είναι σημαντικές: Στο artwork, στο στιλ, στο image. Από την άλλη, υπάρχουν και πάρα πολλές μπάντες σήμερα. Δεν ξέρω αν είναι καλό αυτό, είναι δίκοπο μαχαίρι. Υπάρχει υπερπληροφορία και το κοινό δεν προλαβαίνει να αφουγκραστεί, να ενσωματώσει και να ενστερνιστεί συναισθηματικά τόσα γκρουπ.


Το Υπόγειο: Υπάρχουν τελικά πολύ περισσότερες μπάντες και συναυλίες απ'όσες μπορούμε τελικά να καταναλώσουμε;

Ναι, το πιστεύω αυτό. Ξεχωρίζω, όμως, πολλά συγκροτήματα και αναγνωρίζω πρόοδο και δουλειά.


Το Υπόγειο: Στέφανε, εκτός από ενεργό μέλος της σκηνής σαν δημιουργός, είσαι και δεινός ακροατής. Λατρεύω την συνεχώς ανανεώσιμη αλφαβητική λίστα σου με τις ελληνικές μπάντες που έχεις ακούσει. Έχει πια αποκτήσει ιστορική και αρχειακή σημασία. Ποτέ την πρωτοξεκίνησες και πώς ήρθε η ιδέα της καταγραφής;

Θα σου πω. Γενικά, από παιδί είχα μια τύπου νεύρωση: Σημείωνα πάντα, σε χαρτί τότε, ο,τιδήποτε με ενέπνεε σαν άνθρωπο. 'Ακουγα μιά μπάντα που μ'άρεσε; Τη σημείωνα επί τόπου στο χαρτί. Ξεκίνησα, λοιπόν, κάπου στο Λύκειο να ακούω πολύ έντονα ελληνικές μπάντες -Make Believe, Nightstalker, Echo Tatoo- και άρχισα να σημειώνω σε ένα τετράδιο. Με την πάροδο των χρόνων, το τετράδιο έγινε ένα excel (γέλια). Κρατάω αυτό το αρχείο 27 χρόνια τώρα... Πάντα μ'άρεσε να ασχολούμαι με την ελληνική σκηνή ούτως ή άλλως, άκουγα και πήγαινα στα live τους. 


Το Υπόγειο: Τελευταία ερώτηση: Ποια είναι η σημασία των Sugar For The Pill για σένα;

Η μπάντα, και νομίζω πως εκπροσωπώ με αυτό που θα πω και τα υπόλοιπα μέλη, η μπάντα είναι για μας μια λυτρωτική δίοδος, μια λυτρωτική διαδικασία σε κάθε επίπεδο. Σε επίπεδο ψυχολογικό, σε επίπεδο έκφρασης. Τα συναισθήματα εκφράζονται μέσα από τη μουσική, αυτό μπορούμε να κάνουμε και αυτό κάνουμε. Η μπάντα είναι το Α και το Ω για να κρατάμε ισορροπίες προσωπικές, ισορροπίες στις σχέσεις μας, ισορροπίες στο κανονικό επάγγελμά μας.


Το Υπόγειο: Στέφανε σ'ευχαριστούμε πάρα πολύ!

Κι εγώ Mike! Τα λέμε την Παρασκευή στο live!  


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Electric Litany
Alexandros Miaris
(13/05/2022)
ypogeio.gr
No Clear Mind
(28/04/2022)
ypogeio.gr
StarWound 2
(08/11/2017)
ypogeio.gr
Mistaken
(The Basement Goes
To Schoolwave)
(03/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ