To ypogeio.gr

Top – 20 των 10s

by Vangelis Nakos


Όπως σας είχα γράψει και στην προηγούμενη λίστα, η δεκαετία μας φτάνει (σχεδόν) στο τέλος της, αλλά κανένας δεν θα εκτιμήσει το πόσο ‘fun at parties’ δεν είμαι, θα κρατήσω τον όρο “τέλος των 10s”. Μια δεκαετία πολύ διαφορετική απ’ όλες τις άλλες και πολύ διαφορετική εντός αυτής, κάτι το οποίο ένιωθα να βγαίνει όλο και πιο έντονα καθώς πάλευα να βάλω τα πράγματα σε μία σειρά και να βγει επιτέλους η λίστα. Αποφάσισα να το κάνω top-20 για να είναι πιο έντονη η αναζήτηση, καθώς τα περιθώρια στενεύουν και ακολούθως να δώσω μια όσο το δυνατόν ικανοποιητική λίστα, κυρίως για μένα. Οφείλω να υπενθυμίσω πως η λίστα βασίζεται πάντα σε υποκειμενικά κριτήρια.

Ως ένα fanboy κυρίως συγκροτημάτων που εμφανίστηκαν στην σκηνή την προηγούμενη δεκαετία, είδα αυτά τα συγκροτήματα να περνάνε την φάση της δημιουργικής έκρηξής τους και είτε να μένουν στάσιμοι, είτε να εκμεταλλεύονται την ωριμότητά τους και να ανεβαίνουν κι άλλο, άλλα ενίοτε απλά έφθιναν, φθείρονταν, βυθίζονταν. Ωστόσο, σε μία εποχή όπου η ροκ ως ευρύτερη έννοια και τα παρακλάδια της δείχνουν να οδηγούνται σε όλο και πιο χαμηλότερα σημεία προσφοράς και ζήτησης ανάμεσα στους δημιουργούς και στο κοινό, όπου ομολογουμένως και οι δύο πλευρές μικραίνουν σταθερά, υπήρξαν και διάφορες εκρήξεις που έδειξαν μια αχτίδα φωτός στον τοίχο που μας κρύβει τον ήλιο. Αλλά αυτό δεν είναι κάτι που θα αναλύσουμε σήμερα.

Ηχητικά, τα synths δείχνουν να κερδίζουν αρκετό χώρο στον ήχο, με τις διάφορες μπάντες να καλούνται να φέρουν κιθάρες και synths σε αρμονική συνύπαρξη και αυτή η πάλη ίσως χαρακτηρίσει αρκετά την παρακάτω λίστα και την δεκαετία μας γενικότερα. Ωστόσο, μην περιμένετε μόνο ροκ (γενικός όρος που δεν μου αρέσει, αλλά θα κρατήσω για λόγους ευκολίας) σε αυτήν την λίστα. Σίγουρα όχι.



Λοιπόν, ξεκινάμε;


20. Interpol – Marauder (2018) 
Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ως “τιμής ένεκεν θέση στη λίστα”, αλλά ακούγοντάς το πρόσφατα ξανά, αποφάσισα πως δεν μπορώ να το αφήσω εκτός. Δεν είναι το καλύτερό τους, αλλά μοιάζει με μια τελευταία αναλαμπή της ιδιοφυίας των βετεράνων πια θρύλων της post-punk και κατά την γνώμη μου, άξιζε καλύτερες κριτικές.

Bonus Track: ‘Surveillance’


19. Still Corners – Strange Pleasures (2013)
Το αγαπημένο μου dream pop συγκρότημα δεν θα μπορούσε να είναι εκτός και αυτό το νοσταλγικό, ταξιδιάρικο αριστούργημα ίσως και να βρίσκεται πιο χαμηλά απ’όσο του αναλογεί.

Bonus Track: ‘The Trip’


18. Car Seat Headrest – Teens Of Denial (2016)
To παιδί - θαύμα της indie, Will Toledo, έγραψε τον ομολογουμένως “καλύτερο δίσκο που μπορούσε να γράψει ως φοιτητής” και η επποχή αυτή αποτυπώνεται άψογα στην μελαγχολία και στα ξεσπάσματα που χαρακτηρίζουν τον ήχο του.

Bonus Track: ‘Drugs With Friends’


17. Beach House – Depression Cherry (2015) 
Βασικά, ό,τι λέει ο τίτλος, αλλά σε dream pop.

Bonus Track: ‘Space Song’


16. Slowdive – Slowdive (2017)
Μια επιστροφή από την σύνταξη και η ίδια συνταγή που τους έκανε γνωστούς ως εκφραστές της shoegaze, αλλά πετυχημένη. Όποιος δεν τους είδε στο Fuzz το 17, είναι πολύ άτυχος.

Bonus Track: ‘Sugar For The Pill’

 

15. The National – Sleep Well Beast (2017)
Η επιτομή του όρου “δίσκος National” κυρία μου. Ακόμα χρειάζομαι ακροάσεις για να πιάσω το vibe στο 100%, αλλά σίγουρα δικαιούταν την θέση του στο top – 20. Θα ένιωθα πολύ άσχημα αν έκανα το αντίθετο.

Bonus Track: ‘Walk It Back’


14. Arcade Fire – The Suburbs (2010)
Δίσκος - ορόσημο των 10s που χαντάκωσα λόγω μη ιδιαίτερης εκτίμησης στους Καναδούς. Συγγνώμη.

Bonus Track: ‘Suburban War’


13. Shame – Songs Of Praise (2018)
Το ντεμπούτο των βρετανών έδωσε ελπίδα στην post punk σκηνή. Και αν οι Idles έχουν την μεγαλύτερη φήμη, για μένα οι Shame αξίζουν σίγουρα μεγαλύτερη αναγνώριση στην όλη προσπάθεια να αναστηλωθεί η σκηνή.

Bonus Track: ‘Angie’


12. The Twilight Sad – It Won/t Be Like This All The Time (2019)
Ομοίως με λίστα 2019


11. The National – I Am Easy To Find (2019)
Ομοίως με το άνωθεν. Check λίστα 2019.



10. Wolf Alice – My Love Is Cool (2015)
Η αγάπη που έχω στα πρώτα άλμπουμ ως “πρωτοδισκάκιας” δεν κρύβεται ούτε εδώ. Οι Wolf Alice φώναξαν ένα πολύ βρώμικο, δυναμικό “παρών” στην post punk σκηνή και τα 10s με αφήνουν με την ευχή να τους είχα ακούσει
περισσότερο.

Bonus Track: ‘The Wonderwhy’


9. The Twilight Sad – Nobody Wants To Be Here And Nobody Wants To Leave (2014)
Οι Σκωτσέζοι ήρθαν αργά στην ζωή μου, όμως αυτό το άλμπουμ μίλησε τόσο βαθιά στην μελαγχολική ψυχοσύνθεσή μου που δεν θα μπορούσε να πάρει χαμηλότερη θέση. Ένα αριστούργημα που έσωσε την μπάντα και λαμβάνει την αμέριστη λατρεία του Robert Smith, πως να χάσει;

Bonus Track: ‘Sometimes I Wished I Could Fall Asleep’


8. Foals – Total Life Forever (2010)
Η αρχή της εκτόξευσης για τον Γιάννη και την παρέα του (όχι των Μπακς, τον άλλον) σε ένα άλμπουμ - βουτιά στα ενδότερα του ψυχισμού του καθενός.

Bonus Track: ‘Blue Blood’


7. White Lies – Big TV (2013)
Το δεύτερο σκέλος της νοητής “τριλογίας της σχέσης” των Βρετανών, η σχέση που οδεύει στο τέλος της και η απόγνωση των μελών της σε μία από τις καλύτερες μουσικές μορφές της. Μπορείς να το νιώσεις στον αέρα.

Bonus Track: ‘Big TV’
 

6. The National – Trouble Will Find Me (2013)
Ένα άλμπουμ των National με υποψηφιότητα Grammy στις πλάτες του, βαθιά, σκοτεινή αναζήτηση στις διαπροσωπικές σχέσεις κι ένα catchy κομμάτι (‘Sea Of Love’) με το ίδιο θέμα. Γενικά, λίγα άλμπουμ συνδυάζουν επιτυχία και διατήρηση πνεύματος όσο αυτό.

Bonus Track: ‘Graceless’


5. Foals – What Went Down (2015)
Ένα από τα πιο άρτια άλμπουμ της δεκαετίας μας, το απόγειο της μπάντας που τους έφερε στο Glastonbury ως headliners και το ομώνυμο κομμάτι που μπορείς να το χαρακτηρίσεις ως ‘indie punk’, χωρίς καν να υπάρχει αυτό το είδος. Ένα απόλυτο αριστούργημα των 10s.

Bonus Track: ‘Give It All’


4. ΛΕΞ - Τ.Γ.Κ. (2014)
Για πολλούς ο καλύτερος ραπ δίσκος της δεκαετίας, αλλά για μένα εκτός top – 3, χάνει στα σημεία από το νούμερο 2.

Bonus Track: “Οι Λοβοτομημένοι”


3. Arctic Monkeys – AM (2013)
Ο δίσκος της δεκαετίας για πολλούς, μια φωνή μιας ολόκληρης γενιάς, αλλά να με συγχωρείτε που δεν θαμπώθηκα τόσο ώστε να μπει στο νούμερο 1. Ωστόσο, του όφειλα δικαιωματικά μια θέση στο top - 3 μου, είναι ένα άλμπουμ που σε τελική ανάλυση, καθόρισε κι εμένα στις αρχές της μουσικής μου αναζήτησης.

Bonus Track: ‘One For The Road’


2. ΛΕΞ - 2XXX (2018)
Θα γράψω πως το ώριμο 2XXX είναι το απόγειο της δουλειάς του για να με διαψεύσει. Ό,τι καλύτερο θα ακούσεις στον ελληνικό χώρο.

Bonus Track: “Γρανίτες Και Τσιγάρα”


1. The National – High Violet (2010)
Όταν ξεκίνησα την λίστα, είχα αποφασίσει ήδη για το νούμερο 1. Ένα “ευαγγέλιο” για την indie σκηνή, ένας δίσκος που με επηρέασε όσο λίγοι. Το μόνο δύσκολο κομμάτι σε αυτό είναι η επιλογή του bonus track, γιατί εξ’αρχής βρισκόμουν ανάμεσα στην επιτομή της μελαγχολίας, το ‘Sorrow’, και το αγαπημένο μου κομμάτι από αυτά που δεν μπορώ να ακούσω πια, το ‘Vanderlyle Crybaby Geeks’, οπότε ακούστε τα όλα. Παρά την ορατή πτώση της μουσικής στην δεκαετία μας, δεν μπορώ να πω πως τα 10s δεν μας χάρισαν όμορφες μουσικές στιγμές. Σίγουρα δεν μπορώ να πω κάτι τέτοιο. Αλλά μην με πιστεύετε όταν σαν λέω ότι δεν μπορώ να διαλέξω Bonus Track, γιατί δεν θα γινόταν αυτό.

Απολαύστε υπεύθυνα.
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Then We Take The 10's:
Οι 15 Καλύτερες Συναυλίες
(+2 απογοητεύσεις +2 misses)
(25/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 32 Αγαπημένα μου
Soundtracks από τα 10's
by Chris Kornarakis
(24/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Φεβρουάριος 17
(27/02/2017)
ypogeio.gr
Top 11 (1)
The Smashing Pumpkins
(24/04/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ