To ypogeio.gr

Föllakzoid @ Temple Athens

with The Bonnie Nettles

23/10/2019

 

Η εβδομάδα 21-25/10 ήταν το λιγότερο παλαβή. Ούτε και θυμάμαι πόσες ώρες δούλεψα στο σύνολο, πόσες εξόδους ξεκανόνισα, πόσα προγραμματισμένα πράγματα αναβλήθηκαν ή/και ακυρώθηκαν.
Την Τετάρτη 23/10, αργά το απόγευμα, το πράγμα έδειχνε να στραβώνει (ξανά) και η συναυλία των Föllakzoid, μαζί με τους αγαπημένους The Bonnie Nettles στο Temple πήγαινε για πιστόλι.

Μέχρι που είπα εκείνο το «δε γαμιέται» που σπάνια το λέω, αλλά όταν το λέω το εννοώ. Τα παράτησα όλα, γύρισα σπίτι, έβαλα κανονικά (sic) ρούχα και κατηφόρισα στο Γκάζι.

Τζιν τόνικ. Τσεκ. Θέση σε άνετο σποτ, περίπου κέντρο, σχετικά κοντά στη σκηνή. Τσεκ. Ο ψηλός, εννοείται, μπροστά μου. Τσεκ. Τα φώτα που σβήνουν. Τσεκ.

Λίγο μετά τις 21.30, The Bonnie Nettles.

 


6 άτομα επί σκηνής. Front row τα κρουστά, το ντέφι και η φωνή. Μορφές που κλέβουν την παράσταση και σε ψήνουν αμέσως με τον αλλόκοτο χορό και τις όμορφα σπασμωδικές κινήσεις. Άλλοτε με ποτά και τσιγάρα στο χέρι, άλλοτε χωρίς, αλλά πάντα με την απαραίτητη δόση αλαζονικής, υπέροχης αλητείας.
Ακριβώς από πίσω τους, δυο κιθάρες, ένα καταπληκτικό μπάσο και η ντραμς. Μπροστά μια πιασάρικη μόστρα – χωρίς να υποτιμάται ο ρόλος που έχει το ντέφι – και πίσω πολύ πολύ καλοί παίχτες, σαν αφανείς ήρωες ένα πράγμα, που φροντίζουν για έναν δυνατό, ευκρινή και συμπαγή ήχο.

Καθαρή, ατόφια 90s κιθαριστική ροκ με διάχυτη ψυχεδέλεια να αιωρείται στο χώρο. Φαντάσου να ακούς το “Dog Man Star” των Suede και να πετάγεται ενδιάμεσα μουσική από το “Lonerism” των Tame Impala.
Μετά από περίπου 50 λεπτά, τα μέλη των Bonnie Nettles άρχισαν να αποχωρούν από τη σκηνή ένα-ένα, καθώς έπαιζαν το “Rave On, Love Me”.

Κάντε πιο πολλά live, βγάλτε εκείνο το δίσκο που περιμένουμε. Θέλουμε πιο πολύ από Bonnie Nettles.

Βάσει προγράμματος, οι Föllakzoid ήταν να βγουν στις 22.30, όμως το ενδιάμεσο κενό μεταξύ των 2 εμφανίσεων ήταν κάπως μεγαλύτερο (2ο τζιν τόνικ) και η μπάντα από τη Χιλή έσκασε μύτη μέσα στο απόλυτο σκοτάδι (πως αλλιώς;) υπό το φως ενός κεριού.

 

 

Ανοίγει παρένθεση.
Είχα απολαύσει τους Föllakzoid το 2013 στο six dogs, ενώ είχα χάσει την εμφάνισή τους το 2016 στη Death Disco (Λουξάρα γαρ). Το 2013, που λέτε, είχαν έρθει ως τρίο, με μια κιθάρα που έβγαζε ήχο και ένα πραγματικό μπάσο. Στο six dogs είχαν επιδοθεί σε ένα μυσταγωγικό τζαμάρισμα, ένα set που έμοιαζε σα βραδυφλεγής βόμβα, με αδιανόητο build up που κατέληγε σε μια εκστατική ηχητική (και εγκεφαλική) ανύψωση. Ένα πραγματικά αξέχαστο live.
Κλείνει παρένθεση.

Στο Temple, οι Föllakzoid εμφανίστηκαν ως 4άδα, η κιθάρα κρεμόταν και πάλι από το λαιμό του Domingo, αλλά στοιχηματίζω ότι δεν ακούμπησε την πέννα στις χορδές της ούτε μισή φορά, μπάσο δεν υπήρχε, ενώ  τα πλήκτρα οριακά ακούγονταν. Γενικά η λέξη οριακά, είναι μια λέξη κλειδί για το live εκείνης της βραδιάς. Σε συνθήκες απόλυτου σκότους, οι Föllakzoid μας έπιασαν από το λαιμό και με το καλησπέρα πάτησαν το γκάζι στο όχημα της progressive, techno μουσικής τους.

Το πρόβλημα εδώ ήταν ακριβώς αυτό. Το setlist των Föllakzoid ήταν μια και έξω. Ή που θα ανέβαινες στο κύμα του εξαρχής ή που θα ήσουν εκτός κλίματος. Ήταν από τα live που η συμμετοχή σου είναι βασικός παράγοντας για το αν θα περάσεις καλά ή όχι. Εγώ πάλι, μια ανέβαινα στο κύμα, μια βυθιζόμουν κάτω από το νερό. Δε συντονίστηκα ποτέ ακριβώς και για πολλή ώρα με το mood των Χιλιανών. Υπήρχαν στιγμές που το live ήταν so sexy και στιγμές που ήταν too boring.

Η μικρή διάρκεια του live ήταν όχι μόνο βοηθητική, αλλά και επιβεβλημένη. Στα όρια της επιληψίας μας έπαιξαν εκείνη τη νύχτα. Ένιωσα πως μέχρι εκεί, είναι καλά. Είναι περιορισμένο το κομμάτι της πρωτόλειας γιορτής, γεμάτη ένταση που μπορείς να βάλεις μέσα σου.

 


Μουσικά, έχω την εντύπωση πως το μεγαλύτερο – αν όχι όλο – το κομμάτι του setlist, αφορούσε τον τελευταίο τους δίσκο το “I”. Εκτός όμως του ότι οι Föllakzoid διακρίνονται για τις αυτοσχεδιαστικές τάσεις τους, αυτή τη φορά νομίζω ότι έπαιξαν τα κομμάτια τους αρκετά πειραγμένα, ίσως παραπάνω από όσο θα ήθελα. Επίσης, δεν υπήρχε καμία διαδοχή στα κομμάτια. Που μπαίνει το ένα, που τελειώνει το άλλο. Χωρίς αυτό να είναι ενοχλητικό πάντως.

Η εμφάνιση των Föllakzoid ήταν ένα σκοτεινό τριπάρισμα, στα όρια μεταξύ εγκεφαλικής υπερδιέγερσης και ενόχλησης.

Ανεβαίνοντας την εθνική για το σπίτι, σκεφτόμουν πως τελικά, ό,τι πιο όμορφο είδα εκείνο το βράδυ στο Temple, ήταν η Βίκυ.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
Taste The Music Of
τεφλόν
@ St. Paul's Anglican Church
(10/05/2019)
ypogeio.gr
The Chemical Brothers
Ολυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας
8/9/2018
(09/09/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ