To ypogeio.gr

Γιάννης Αγγελάκας & 100°C

Fortuna, The Other Wind Festival

12-13 Αυγούστου 2017

Κείμενο από Maria Fraou

Μήνες αρκετούς πριν κανόνιζα να σε δω. Να βρεθώ δηλαδή για ακόμη μια φορά σε κάποια συναυλία σου. Αυτή που θα κατάφερνα εν τέλει ήταν αυτή της Κρήτης από την καλοκαιρινή σου περιοδεία. Έτσι κι έγινε, αφού κανόνισα να περάσω εκεί μέρος των καλοκαιρινών μου διακοπών. Το δώρο που προέκυψε πριν ακόμη από τη συναυλία ήταν διπλό, διπλές και οι εμφανίσεις σου στη Σούγια μπας και σε χορτάσω επιτέλους. Μάταια όπως κι εσύ διαπίστωσες καθότι αθεράπευτη, τουλάχιστον θα έπαιρνα λίγη δόση παραπάνω με μία ζαριά.

Φυσικά και δεν τίθεται θέμα πως με τη συνονόματη παρευρεθήκαμε και στις δύο εμφανίσεις σου, στις 12 και 13 Αυγούστου. Το απ’ αλλού φερμένο "The Οther Wind Festival" πραγματοποιήθηκε σε έναν τόπο που φάνηκε να έχει τεθεί ο χρόνος σε παύση. Οι δείκτες των ρολογιών δεν λειτουργούν, αναπτύσσονται όμως καλύτερα οι αισθήσεις από την πρώτη κιόλας στιγμή που θα πατήσεις το πόδι σου εκεί. Μια απίστευτη ενέργεια διαχέεται στο χώρο με τον ερχομό του κάθε ταξιδιώτη στη μαγευτική Σούγια. Το Fortuna ήταν ακριβώς έτσι όπως το είχα φανταστεί, ίσως βασικά και να φώλιασε τη φαντασία μου ακόμη καλύτερα από το όπως την είχα ήδη πλάσει. Ένας μικρός χώρος, που ζήτημα να χωρούσε 500 άτομα, ανοιχτό club με μια μικρή σκηνή στα δεξιά καθώς μπαίνεις, κι ένα μπαρ στα αριστερά δίπλα σε ένα μικρό κήπο με παγκάκια. 

Δεν θυμάμαι πολλά για το πριν, οι σκέψεις μου έχουν μάλλον σταματήσει ενστικτωδώς στις στιγμές εκείνες δίπλα στο ακρογιάλι. Στις 12 Αυγούστου αφού φτάσαμε στον τόπο εκείνο, συλλέξαμε και τα εισιτήριά μας από το καφέ Λωτός κατευθυνθήκαμε προς το Fortuna. Δεν νομίζω πως καμιά απ’ τις δυο μας συνειδητοποιούσε που πηγαίναμε και γιατί. Αν ανατρέξω πίσω στο χρόνο, θα πω ότι μάλλον είχαμε απλά αφεθεί στο κάλεσμά σου, κατά κάποιο τρόπο μας είχες προσηλυτίσει κι ενώ ξέραμε πως θα σε δούμε δεν το είχαμε συνειδητοποιήσει. Η αίσθηση αυτή πρόκυπτε μάλλον λόγω της απουσίας στη λαχτάρα να σε αντικρίσουμε, όπως είχε συνέβη επανειλημμένα κάθε άλλη φορά πριν από live σου. Δεν με απασχολούσε, δεν το σκεφτόμουν. Είχα απλά αφεθεί στο θέλω, στο χρόνο και στη Σούγια.

Σε μια προσπάθεια να συλλέξω τις μνήμες μου από το πρώτο βράδυ, έχω να σημειώσω αρχικά τον ηλεκτρονικό ήχο με γαλλικό στίχο στο opening act των Alcalica που μας υποδέχτηκαν à la dream'n'bass καθώς παρκάραμε. Φτάσαμε σχετικά νωρίς, και αφού περιηγηθήκαμε στο χώρο, έσταξε και μια τίμια ποσότητα αλκοόλ στο αίμα, κατευθυνθήκαμε μπροστά από τη σκηνή. Μπροστά μπροστά, εκεί που πιο μπροστά δεν πάει. Το σκηνικό ήταν υπέροχο, όλα στημένα στη σκηνή και από πάνω γυμνός ο ουρανός με ένα μόνο φεγγάρι να μας σκιάζει. Έπιασα τον εαυτό μου να αναζητά όλα εκείνα τ’ αστέρια τ’ ουρανού. Περίμενα επιτέλους να τα δούμε μαζί. Βλέπαμε την μπάντα να αράζει στους καναπέδες δίπλα από τη σκηνή και καρτερούσαμε. Βγήκε (τ’ αστέρια όχι). Έπαιξαν. Τελείωσαν. Ξαναβγήκε. Τέλος. Ευτυχώς, θα ακολουθούσε ακόμη μία ημέρα συναυλίας την επόμενη. Αυτό μας είπε και ο ίδιος, ενώ ο κόσμος δεν τον άφηνε να κατέβει από τη σκηνή για δεύτερη φορά. Έφυγε.

Ήμουν μουδιασμένη αυτή τη φορά, σαν από σοκ. Τον ευχαριστήθηκα το δίχως άλλο, αλλά όχι όπως σε κάθε άλλη εμφάνιση. Το μόνο που σκεφτόμουν είναι πως υπάρχει και αύριο και ήθελα να το ζήσω με κάθε δυνατή ένταση, αλλά αυτά δεν τα ορίζεις κιόλας. Το ζέσταμα είχε πάντως ξεκινήσει. Το πρώτο βράδυ μας βρήκε να κάνουμε βόλτες με το κάμπριο-τροχόσπιτό μας υπό το φως των αστεριών ακούγοντας "Τηλεντρόγκες" και αναζητώντας το θεριό, καταλήγοντας στο στήσιμο της σκηνής χύμα στο κύμα και φιλεύοντας το νέο μας φίλο ελληνικό καφέ και ρωσικό πεσκέσι. 

Ημέρα δεύτερη. Αδιαμφισβήτητα η καλύτερη του φετινού καλοκαιριού μου πριν ακόμη αυτό τελειώσει.

Με ελάχιστο ύπνο λόγω του ασταμάτητου αέρα που μας πήρε και μας σήκωσε μέσα στη σκηνή, αλλά και του περήφανου ήλιου που στιγμή δεν έπαψε να μας καίει το πετσί, ρίξαμε ένα βούτο στα υπέροχα νερά της Σούγιας και σύραμε τα κομματάκια μας προς τον Λωτό. Στη διαδρομή τσιμπήσαμε από ένα κρουασάν σοκολάτα, κι ένα τρελοζεύγαρο - μία Χανιώτισσα κι έναν Αραχωβίτη - που αμοιβαία ενώσαμε την κουζουλάδα μας με το που πρωτομιλήσαμε. Η πιο καλή γκαρσόνα μας είχε στα ώπα ώπα και δίχως να το καταλάβουμε βρεθήκαμε σε ένα υπέροχο περιβάλλον με ανθρώπους που κατά τα άλλα δεν γνωρίζαμε. Ο χρόνος βέβαια τα ματαιώνει όλα ευχάριστα σε τούτο τον τόπο. Μου φάνηκε πως σε πήρε το μάτι μου να αράζεις κάπου παραδίπλα για μεσημεριανό καφεδάκι. Στη συνέχεια, αφού πήραμε τη μεσημεριανή μας σιέστα κάτω απ’ το δέντρο με τον περισσότερο ίσκιο, φάγαμε και το καλύτερο κοντοσούβλι στην ταβέρνα του Πολύφημου, ήπιαμε και τις τσικουδιές μας, πήγαμε να βρούμε την Τύχη μας. Η θεά της τύχης Φορτούνα μας επιφύλασσε κάτι υπέροχο για το βράδυ αυτό. Κάτι που ξεπέρασε τις πιο τρελές προσδοκίες μου. Και ναι, είναι αυτό που σκέφτεσαι...

Τη σκυτάλη στη συναυλία πήρε το "Μόνο Aπό Tη Λύπη Σου", από τα πλέον αγαπημένα μου. Λόγω της επήρειας της στάσης του χρόνου εκεί δεν θυμάμαι πολλά, το μόνο σίγουρο είναι πως ζήσαμε και απολαύσαμε κάθε στιγμή της συναυλίας. Μα και λίγη δόση αμνησίας δεν βλάπτει άλλωστε. Αν πρέπει να ξεχωρίσω ένα κομμάτι στην εμφάνισή σου, αυτή είναι το "Άγρια Των Άστρων Μουσική". Έτσι, δίχως εξήγηση για μοίρασμα. Μια ιδιαίτερη στιγμή ήταν και αυτή όταν πρωτοακούστηκαν οι νότες του "Τρένου", κάτι μας διαπέρασε ταυτόχρονα με την συνονόματη ωσάν ηλεκτροσόκ καθώς οι στίχοι μας άγγιξαν ως το κόκαλο. Σε παρατηρούσα με προσοχή, ήθελα να χορτάσω κάθε σου αυθόρμητη κίνηση και να μη χάσω άκουσμα. Ο εμπρηστής της καρδιάς μας έβαλε γι’ ακόμη μία φορά φωτιά σε ό,τι μας τρώει την ψυχή κλείνοντας αυτή την όμορφη "Γιορτή".

Η συναυλία είχε τελειώσει και αράζαμε με την συνονόματη στο ξύλινο πεζούλι της σκηνής. Ήρθε ξαφνικά κάποια στιγμή η Λαμπρινή, η μόνη κοπέλα του συγκροτήματος των 100°C (που είχαμε γνωρίσει νωρίτερα) και μας παρότρυνε να μας γνωρίσει το Γιάννη. Κι οι δυο αρκετά διστακτικές λόγω ντροπής (ασχολίαστο), ωστόσο για καλή μας τύχη υποκύψαμε στην επιμονή της. Κατευθυνθήκαμε λοιπόν προς τα δεξιά της σκηνής όπου καθόντουσαν όλοι, μαζί κι εσύ. Σε αυτή τη φάση να σημειώσω πως οι μνήμες μου σταματούν. Και για να το θέσω ορθότερα δεν μπορώ να πω με σιγουριά πως η δική μου πραγματικότητα ταυτίζεται με την ισχύουσα.

Στην πιο ξεχωριστή καλοκαιρινή μου βραδιά, μου έκαναν παρέα η Μαρία και ο Γιάννης, δίπλα στη θάλασσα. Καθώς έβλεπα τις περσίδες να πέφτουν ανυποψίαστα, απολάμβανα την πιο ωραία παρέα. Νομίζω πως σχεδόν κατάφερα να σταματήσω το χρόνο. Κατά κάποιον μαγικό τρόπο γύρω μου οι σκιές είχαν παγώσει. Δε με νοιάζει να θυμηθώ την κάθε λεπτομέρεια, το μόνο που έχει σημασία είναι πως ότι ζήσαμε ήταν αληθινό. Αμοιβαίο μοίρασμα σκέψεων και προσωπικών παθών.

Τελικά το νίκησα το τέρας και τολμώ να πω ότι η πιο προσωπική σου εικόνα με γοήτευσε εξίσου. 

Καλή μας αντάμωση λοιπόν. Σ’ ευχαριστώ.
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
The Dandelion
Echo Train
@ Six Dogs , 12/4/2019
(22/04/2019)
ypogeio.gr
Release Athens, Day 6 (21/6)
Cypress Hill, Dub FX, Ταφ Λάθος,
Anser X Eversor, 12ος Πίθηκος, Νέγρος του Μοριά
(25/06/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ