To ypogeio.gr

Λλλέγε, Kelly (Finnigan) Με πολλά “λ”

Monophonics

Θεσσαλονίκη 10 Ιουλίου 2017

Η τρίτη τους φορά στη Θεσσαλονίκη και η πολλοστή στην Ελλάδα, δεν διέφερε σε τίποτα από όλες τις προηγούμενες. Ήρθαν ξανά, γιατί δεν γίνεται να κάνουν περιοδεία στην Ευρώπη και να μην περάσουν για συναυλίες από την αγαπημένη τους χώρα. Ο διαρκώς ιδρωμένος Kος Finnigan, διέκοψε για να υπενθυμίσει την αγάπη που τρέφουν για τη χώρα μας γύρω στις τέσσερις με πέντε φορές. Ορμώμενοι από το Σαν Φρανσίσκο, που δεν είναι μια τυχαία πόλη των ΗΠΑ, αφού εκεί έχουν γεννηθεί αναρίθμητα συγκροτήματα του είδους της neo soul-funk, επέστρεψαν για να ξαναπαίξουν το τραγούδι που ουσιαστικά τους έκανε γνωστούς, αρχικά κυρίως στην πρωτεύουσα. Το “Bang Bang” της Nancy Sinatra πίσω στο 1966, δεν έχει καμία σχέση με τη δυναμική που του έδωσαν το 2012 οι Monophonics. Και δεν είναι μόνο η διασκευή, είναι και η ερμηνεία του Kelly που αν τον δεις να σηκώνεται από το σκαμπό του, πάει να πει πως σε λίγο θα τσιρίζει ασυγκράτητος στο μικρόφωνο του.
Πες τα ρε Kelly!
Είναι ειλικρινής η αγάπη τους για την Πατρίδα μας και φαινόταν κάθε φορά που διέκοπταν ανάμεσα στα τραγούδια είτε για να συστηθούν, είτε για να μιλήσουν για το επόμενο κομμάτι. Το “Bang Bang”, ήταν το εισιτήριο για την είσοδο τους στα fm όλης της χώρας σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Το “Promises” όμως του 2015 από τον υπέροχο δίσκο “Sound Of Sinning”, απέδειξε πως είναι και μια μπάντα με ταλέντο όχι μόνο στα live (εκεί όλοι οι Αμερικανοί είναι καλοί επαγγελματίες διασκεδαστές) αλλά και στο να γράφει τραγούδια-επιτυχίες. Τον χειμώνα του 2015, στην τελευταία τους εμφάνιση στη Θεσσαλονίκη, ίσως ο κλειστός χώρος να ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκός για εκείνους και το show που παρουσίασαν. Οι ανοιχτοί χώροι είναι κάτι το τελείως διαφορετικό και εκεί μπάντες με αληθινά guts που λένε, θα αποδείξουν την πραγματική τους δύναμη. Οι Monophonics έχουν αλλάξει προς το καλύτερο, όχι μόνο σε έναν τομέα. Οι διάλογοι-επικοινωνία με το κοινό, που τους έχει κάνει περισσότερο προσιτούς, οι πολύ ξεχωριστές διασκευές τους σε κομμάτια θρύλους αλλά και η επέκταση της διάρκειας των encore σε συνδυασμό με τα πάνω-κάτω στις εντάσεις, δείχνουν μια ομάδα μουσικών που προσπαθεί να αλλάζει διαρκώς βελτιώνοντας την onstage παρουσία της.


Αν η βραδιά είχε τίτλο, παραφράζοντας το “O Iούδας φιλούσε υπέροχα” της Μάιρας Παπαθανασοπούλου, αυτός θα ήταν “Οι Monophonics διασκευάζαν υπέροχα”. Και εδώ δεν υπήρχε Ιούδας, υπήρχαν μόνο οι έξυπνες διασκευές ακόμα και εν είδει απλού ριφ μερικών δευτερολέπτων. Πέρα από τα “Hard Times” του Baby Huey, “California Dreaming” των Mamas and the Papas και “You Keep Me Hangin On” από Supemes, οι Monophonics και κυρίως το πειραχτήρι κιθαρίστας Ian McDonald, δεν έχανε την ευκαιρία όποτε βρισκόταν χώρος ανάμεσα στα απλωμένα σε διάρκεια τραγούδια, να παίζει ριφάκια από Rolling Stones και Rage Against the Machine που απλά πήγαιναν τη βραδιά τελείως αλλού. Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια και σε ερμηνεία αλλά και σε κατασκευή, ήταν το αργό ναι μεν, πάντα συγκινητικό δε “Find My Way Back Home”, στο οποίο ο Kelly έδωσε το δικό του χρώμα κάνοντας έναν ολόκληρο πρόλογο πριν το παίξουν. Μίλησε για όσους αγαπάμε, είναι μακρυά μας αλλά εμείς τους σκεφτόμαστε διαρκώς. Πρέπει να μιλούσε γύρω στα δύο λεπτά, επαναλαμβάνοντας τη λέξη “love” καμιά δεκαριά φορές, με αυτή τη γνήσια soul γραντζουνισμένη φωνή, που σου σκίζει τα σωθικά ακούγοντας τη ζωντανά.


Οι Monophonics παρουσιάστηκαν στο live της Δευτέρας 10 Ιουλίου, πιο ώριμοι από κάθε άλλη φορά. Δεμένοι όσο ποτέ, γεμάτοι όρεξη να επικοινωνήσουν την αγάπη τους για τη soul μουσική. Ακόμη κι αν δεν έπαιξαν κάτι από τους αγαπημένους τους Funkadelic, μετέφεραν αυτή την 70’s μουσική τεχνοτροπία χωρίς φόβο και πάθος, παρά το “βαρύ” της φορτίο. Σε διαλόγους μας μαζί τους μετά το live, φάνηκαν να δείχνουν ενδιαφέρον για μουσικές και συγκροτήματα όπως οι δικοί μας “Νοστράδαμος”. Λέτε να έχουμε καμιά έκπληξη αλά Ελληνικά σε λίγο καιρό ; Ο ήχος των Καλιφορνέζων ακούγεται πιο funky από ποτέ, κάτι που διαπίστωνε κανείς όχι μόνο από το αφαιρετικό hammond που έπαιζε ο Kelly αλλά και από το μπάσο και την κιθάρα που πλέον έχουν αλλάξει. Αυτή η μπάντα φτιάχτηκε για να σε κάνει να έρθεις κοντά με τον διπλανό σου και να ξεχάσεις ότι προβλήματα έχεις για ένα δίωρο. Ευχαριστούμε την ομάδα του Upnloud που τους έφερε ξανά στη Θεσσαλονίκη, άξιζε και πάλι !

Μιχάλης Αποστόλου
Ραδιοφωνικός Παραγωγός
Ευχαριστούμε τον Κ. Καρατζιά και τον Αχιλλέα Πιτσαβά για το φωτογραφικό υλικό.
Photo Credits: Achilleas Pitsavas Photography

 


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
Goat
Gagarin, 17/10/2015
(31/10/2015)
ypogeio.gr
Fontaines D.C., s̶i̶s̶t̶e̶r̶
The Man & His Failures
Death Disco, 13/12/2018
(15/12/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ