To ypogeio.gr

Release Athens 2022 | Day 2

15/06/2022

Πλατεία Νερού

 

 

George Ray

 

Με τις καιρικές προβλέψεις να μιλούσαν για κατακλυσμούς, καταιγίδες, βροχές, φέρνοντας στο μυαλό μνήμες απο την τελευταία φορά που ο Nick Cave επαιξε στην χώρα μας, τελικά δεν έβρεξε, αλλά είχε αυτή την πολυπόθητη δροσιά πριν την βροχή η οποία βοηθησε πάρα πολύ για να μην ζεσταθούμε ιδιαίτερα. Όπως φάνηκε ήταν μεγάλη μέρα. 

Η τρομακτική κίνηση λίγο πριν την Συγγρού, δεν με βοηθησε καθόλου να φτάσω in time στο χώρο του φεστιβάλ, οπότε παρακολούθησα την συναυλία από τους Sugar For The Pill και επειτα. Ζητώ συγγνώμη από τα παιδιά των Royal Arch ,που δεν κατάφερα να δω, αλλά είμαι σίγουρος πως τα πήγαν περίφημα. Οι Royal Arch είναι μια νέα μπάντα από νέους ανθρώπους με πολύ μεγάλο potential. Ξέρω επίσης ότι δουλευουν πραγματικά πολύ, και ότι έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους. Τους είχα δεί καποιες βδομάδες πιο πριν σε ένα τελειώς διαφορετικό χώρο, σε αυτον της Death Disco, και ειλικρινά μου άρεσαν πολύ τότε. Έφτασα πάνω στην αλλαγή μεταξύ Royal Arch και Sugar For The Pill και όπως κατευθυνόμουν προς το main stage,  είδα πολλούς στο κοινό να κάθονται οκλαδόν και να μιλάνε δυνατά, σαν να μην ενδιαφέρονται, ή να μην ξέρουν ότι βρίσκονται σε ένα live. Λέω από μέσα μου ότι “όταν ξεκινήσει το επόμενο act θα σηκωθουν και θα παρακολουθήσουν”, όμως κατι τέτοιο δεν έγινε. Συνέχιζαν κατα την διάρκεια του σετ των Sugar For The Pill να μιλούν όλο και πιο δυνατά, σαν να ενοχλούνται κιόλας από το συγκρότημα που έδινε τον καλύτερό του εαυτό, λίγα μέτρα πιο δίπλα. Οι Sugar for the Pill  είναι ένα συγκρότημα από την Αθήνα, με ένα υπέροχο ολόφρεσκο debut album το “Wanderlust” το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 22’. Τα αιθέρια φωνητικά της Vana Rose (ex. Skinner Box) πλαισιώνονται υπέροχα από τις μπασογραμμές του Στέφανου (ex. Skinner Box) με τον Κωνσταντίνο στα τύμπανα και τις δύο χαοτικές κιθάρες του Ηλία και του Σπύρου (ex. Skinner Box) φτιαχνοντας ένα υπέροχο, ζεστό,μεστό shoegaze ήχο με πολλά στοιχεία από Editors, Interpol, Slowdive, πράγμα που ακούστηκε αρρηκτα δεμένο και πολύ καλά δουλεμένο για το live, κανοντας εμένα και τους υπόλοιπους που ήθελαν όντως να ακούσουν το συγκρότημα να χαιρόμαστε που υπάρχουν τετοιες μπάντες στην Ελλάδα. Ο χορός ξεκίνησε με το "More than A Lover", που ακούγεται σαν κάποιο ακυκλοφόρητο κομμάτι των Αγγλων shoegazers Lush, με τον χορό και την κίνηση της Βάνας πάνω στην σκηνή να ξεσηκώνει  τον κόσμο και να μπαίνουν κυριολεκτικά μέσα στον ρυθμό ειδικά όταν ήρθε η στιγμή του "Drink Conium", καθώς κατάφερε να κάνει τους περισσότερους από το κοινό να κουνήσουν το κεφάλι τους στον ρυθμό των τυμπάνων . Τo "Soul Can Wait"  δεν θα μπορούσε να λείπει από ένα τέτοιο σετ, δηλώνοντας την αγάπη τους για τους Interpol. Η Vana ανέβηκε στα ντραμς, και παρακίνησε τον κόσμο να την ακολουθήσει τον ρυθμό οπως και έγινε. Όλο και περισσότερος κόσμος μαζεύονταν για τους Fontaines D.C.  στην συνέχεια, οπότε οι Sugar for The Pill άρπαξαν την ευκαιρία και έκλεισαν το σετ τους με το πολύ ωραίο shoegaze κομμάτι "Moan of The Thunder" με την μπάντα να δίνει το καλύτερό της εαυτο, και αυτό φάνηκε , γιατί ήταν πολύ καλύτεροι όλοι τους απο την version του δίσκου.

Μια ευγενική παράκληση. Παιδιά,  support your local bands , υπάρχει τόση πολλή μουσική στην underground σκηνή της χώρας που μάλλον δεν θα ακούσουμε ποτέ, και όταν τυχαίνει να την ακούμε, να στηρίζουμε γιατί ίσως το αξίζουν για να κάνουν το επόμενο βήμα. Το να κάθεστε οκλαδόν και να κοιτάτε με περίεργο βλέμμα όλους αυτούς που όντως γουστάρουν αυτό που ακούν, από μια μπάντα που δεν έχετε την παραμικρή ιδέα τι έχουν καταφέρει για να βρίσκονται εκεί, είναι σαν να μην σέβεστε τον κάθε μουσικό. Τυχαίνει να έχω πάει σε φεστιβάλ στο εξωτερικό ουκ ολίγες φορές, και αυτό το chatting οκλαδόν, γυρίζοντας την πλάτη στα support  συγκροτήματα δεν το έχω ξανασυνατήσει. Σεβασμός λέγεται, κάτι που λείπει από το λεξιλόγιο πολλών. 

 

 

 

 

George Dimitriadis

Μέχρι πρότινος, πρέπει να είμασταν το μόνο μουσικό μέσο, το οποίο ήταν αόρατο για το Release Athens. Δεν μας στέλνουν δελτία τύπου ούτε e-mail, δεν μας έδιναν προσκλήσεις. Οκ, φέτος πήραμε μία (ή δύο, δε θυμάμαι), αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία, που λέει ότι τα reviews που διαβάζετε εδώ, αφορούν σε συναυλίες που θα πηγαίναμε ανεξάρτητα από το αν υπήρχε το Υπόγειο ή όχι και προφανώς είναι πληρωμένα από την τσέπη μας. Zero fucks given που λένε και στο χωρίο μου, ποτέ δεν κάναμε δημόσιες σχέσεις, ούτε χαιδέψαμε αυτάκια. Τούτων λεχθέντων, να προσθέσω πως την ίδια στιγμή δημοσιογράφοι σπουδαγμένοι ή δημιοσιογραφίσκοι βαφτισμένοι κουβαλιόνται (sic) στην Πλατεία Νερού συνοδεία φίλων, ξαδέρφων, σκυλιών, μπατζανάκηδων και συνυφάδων, όλοι τους κάνοντας χρήση διπλών, τριπλών και τετραπλών προσκλήσεων. Κανένα πρόβλημα. Ειλικρινά. Αλλά. Ρε παιδιά, όχι και να γράφετε review για εμφανίσεις που δεν είδατε. Enough Said.

Αν χρειάζεται μια σύνοψη της δέυτερης μέρας του Release, θα έλεγα το εξής: Οι Sugar for the Pill έχουν ένα λαμπρό μέλλον να διαγράφεται μπροστά τους, καμία σκηνή δε τους κατάπιε. Κατά τα άλλα, μιλάμε για την ημέρα που το φεστιβάλ θα μπορούσε να τελειώσει για φέτος την ώρα που τελείωσε το set των Fontaines, αλλά οι Mogwai με έκαναν να ξαναγυρίσω στην αρένα από τα μισά της εμφάνισης τους και έπειτα, ενώ ο Cave, για τον οποίο είχα μια βαρεμάρα εκείνη τη μέρα, με άφησε (ξανά) με ανοιχτό το στόμα και την καρδιά γεμάτη.

Οι Sugar for the Pill έχοντας στις αποσκευές τους ένα καταπληκτικό debut album ανέβηκαν στη σκηνή του Release τη μαρτυρική ώρα 18.15, καθώς οι ιθύνοντες του φεστιβάλ αρέσκονται να υποβάλουν σε αυτή την άχαρη διαδικασία νέες ελληνικές μπάντες. Τρομερός ήχος, απίθανο μπάσο, μια frontwoman αεικίνητη, δεμένο σύνολο που το χειμώνα θα γεμίζει τους γνωστούς κλειστους συναυλιακούς χώρους της πρωτεύουσας και όχι μόνο. Μπράβο παίδες!

19.15 με τον ήλιο να καίει ακόμα μας βρήκε η σφαλιάρα των Fontaines D.C., ζαλισμένους και μεθυσμένους ήδη, μας έδωσε μια και μας ώθησε στο πυρ το εξώτερον. Από την πρώτη νότα μας έδειξαν ότι δεν αστειεύονται και ότι είναι οι πραγματικοί headliners της ημέρας. Καλύτεροι από το 2019, απέιρως καλύτεροι από το 2018. Στα καλύτερά τους, με ένα set δυναμίτη διάρκειας περίπου 70 λεπτών, το οποίο κράτησε για πάντα. Ο ήχος (φωνή) δεν ήταν καλός εξαρχής, αλλά στην πορεία έγινε αυτός που έπρεπε. Απίθανη εμφάνιση, η εκτέλεση του "Too Real" ήταν εξωπραγματική, ενώ δε θα ξεχάσω ούτε ένα δευτερόλεπτο από όσα ζήστηκαν στο "Boys In The Better Land". Η καλύτερη μπάντα του πλανήτη αδικήθηκε και φέτος από το Release Athens.

 

ΥΓ. 1 : Η σκηνική παρουσία του Grian μου θύμισε Liam Gallagher στα νιάτα του.

ΥΓ. 2 : Αδιανόητος ντράμερ

 

20.45 η ώρα των Mogwai. Λίγο έχω ξενερώσει που τελείωσαν οι Fontaines, λίγο βαριέμαι τους Mogwai, λίγο ο κακός ήχος και ο συνεχής βόμβος στην αρχή, όταν προσπαθούσαν να σηκώσουν τα ντεσιμπέλ, όλα αυτά με οδήγησαν προς τα πίσω, ξάπλα σε μια γωνιά δίπλα στο μπαρ. Έλα που οι τύποι από τη Σκωτία είναι μετρ του είδους και έφτιαξαν τον ήχο τους και μετά έκαναν πλάκα στα ντεσιμπελόμετρα. Έπαιζαν όσο δυνατά ήθελαν, όποτε ήθελαν και ο ήχος τους ήταν σταθερά καλός. Με ανάγκασαν και πήγα ξανά μπροστά και απήλαυσα ένα σπουδαίο show.

Μετά ακολούθησε μια αναμονή 50 λεπτών, η οποία διέλυσε όση διάθεση και όρεξη μου είχε απομείνει. Πολλές φορές μου έχει στο Release (και όχι μόνο) ένα δεύτερο stage. Άλλη κουβέντα αυτή.

Δεν είχα πολλή όρεξη εκείνο το βράδυ για τον Cave. Δεν ήθελα άλλη μαυρίλα. Έχω μπόλικη τελευταία. Με το που ξεκίνησε όμως η συναυλία ένα γνώριμο συναίσθημα με κυρίευσε. Σαν να είχα γυρίσει στο σπίτι. Μια ζεστασιά, μια γνώριμη εικόνα, μια φιγούρα να με παίρνει αγκαλιά με τους στίχους του. Ο Nick ήταν τόσο συγκολονιστικά καλός για ακόμα μια φορά. Till next time, Nick.

 

 

by Vicky Bali

 

 

Tasos Zannis

 

That was the year of the sneer, now the real thing's here!

Αυτό είχαν πει οι Fontaines D.C. τον Μάιο του 2020, στο πρώτο (ομώνυμο) single απ’ το επερχόμενο “A Hero’s Death". Και πού να ξέραμε τι θα ακολουθούσε στα δύο επόμενα χρόνια…

Το 2018 μας έκαναν την πρώτη επίσκεψη. Ήξερα τη δυναμική των Fontaines. Άλλωστε τότε τους άκουσα πρώτη φορά, με το “Liberty Belle”. Ο στρατός με κράτησε μακριά από το Death Disco τον Δεκέμβρη του 2018, αλλά όλοι έκαναν λόγο για το next big thing της post-punk. Την επόμενη φορά, λέω, δεν το χάνω. Κι έτσι έγινε.

Ήταν τέτοιες μέρες το 2019, στην τελευταία μου συναυλία σε ανοιχτό χώρο πριν κλειστούμε στα σπίτια μας. Ένα καλοκαιρινό απόγευμα του Ιουνίου, οι Fontaines επέστρεψαν δριμύτεροι στην Ελλάδα - και μάλιστα σε ανοιχτό χώρο - έχοντας στη φαρέτρα τους ένα debut album φωτιά και λαύρα. Εμείς οι όχι τόσο λίγοι αλλά όχι και τόσοι πολλοί, που υποφέραμε απ’ τη ζέστη 18:00 ώρα, είδαμε την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια μας. Και μέσα μου ήξερα ότι δεν θα αργήσουν να μας ξανάρθουν. Και δικαιώθηκα.

3 χρόνια και 2 άλμπουμ αργότερα, οι Fontaines ήρθαν στην Ελλάδα για τρίτη φορά. Ε και πιστέψτε με, ήταν η καλύτερη και η πιο αλησμόνητη.

Αυτά τα 3 χρόνια που μεσολάβησαν, το hype μέσα μου χτιζόταν. Δεν έχω νιώσει τα τελευταία χρόνια ξανά τέτοια φλόγα να ανάβει και να καίει μέσα μου, δεν έχω νιώσει ξανά τόσο δημιουργικός, τόσο ενθουσιασμένος και τόσο μα τόσο ζωντανός. Ναι, ζούμε στην εποχή των Fontaines. Και είναι μια καταπληκτική εποχή για την post-punk.

Περίμενα το live των Fontaines όσο τίποτα άλλο μέσα στο 2022 - οκέι, χρονικά προηγήθηκε η πρώτη μου φορά στους Still Corners, που ήταν μαγευτική στιγμή, αλλά αυτό που πραγματικά περίμενα ήταν η στιγμή που θα έβλεπα ξανά τους Ιρλανδούς παιχταράδες. Προσπαθούσα να βρω τρόπους να βγω ζωντανός από εκείνο το όμορφο χάος που θα βίωνα, γιατί ακολουθούσαν Mogwai και Nick Cave και οριακά πίστευα ότι δεν θα μου μείνουν δυνάμεις - fast forward στο τέλος της βραδιάς: κάπως έτσι πήγαν τα πράγματα τελικά.

Οι αιθέριες μελωδίες των Sugar For The Pill ήταν η τέλεια προθέρμανση (πριν την τέλεια καταιγίδα). Χάθηκα στις hazy κιθάρες ακριβώς τη στιγμή που το χρειαζόμουν. Έσκασα Πλατεία Νερού μετά από busy day στο γραφείο έχοντας κάνει ένα γρήγορο μπάνιο. Στη διαδρομή ακούγαμε το “DANNY NEDELKO” των IDLES στο αμάξι, αλλά το μυαλό μου ταξίδευε στις πεδιάδες της Ιρλανδίας.

Μου έδωσαν αυτό που ήθελα οι Sugar For The Pill: μια αύρα χαλάρωσης που ήρθε κι έδεσε με το απαλό αεράκι (ο ήλιος ήταν μισοκρυμμένος και από ζέστη θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα, οκέι). Στάθηκα κάτω απ’ το στέιτζ και κοιτούσα γύρω μου τον κόσμο: χαμόγελα, λαμπερά πρόσωπα, μια όρεξη για απόδραση. Κι εκεί αναφώνησα “ξανά ζωή”.

Η προσμονή ήταν τεράστια για τους Fontaines. Μέχρι να βγουν, έψαχνα τρόπους να ξεχαστώ. Γνωρίσαμε δύο γλυκύτατους ανθρώπους απ’ το Μάντσεστερ (τα καμπανάκια της Premier League χτύπησαν ξανά…), πιάσαμε την κουβέντα, πέρασε κάπως η ώρα. Στο μεταξύ είχε στηθεί το κόκκινο φόντο στο στέιτζ. Fontaines D.C. με μεγάλα γράμματα, με το στυλ του “Skinty Fia”. Η καρδιά άρχιζε να χτυπάει πιο δυνατά όσο γινόταν το soundcheck. Ο κόσμος άρχιζε να μαζεύεται και να προετοιμάζεται για αυτό που θα ερχόταν. Λίγα λεπτά πριν βγουν, με ρώτησε από πίσω ο Γιώργος “Τάσαρε, έτοιμος;” και του απάντησα “όχι μάλλον, δεν ξέρω, μη με ρωτάτε”. Μια κάποια σύγχυση.

Και τότε συμβαίνει. Η τέλεια καταιγίδα. Οι Fontaines D.C. ξανά μπροστά στα μάτια μας.

(Να σημειωθεί ότι προσπάθησα να μην κοιτάξω setlist, αν και πάνω-κάτω ήξερα τι παίζουν στο τουρ. Το είχα ξανακάνει άλλη μια φορά, στους Arctic Monkeys το 2018. Κι αυτό λέει πολλά)

Η αρχή έγινε με το “In ár gCroíthe go deo” ή αλλιώς forever in our hearts, το track 1 απ’ το Skinty Fia που ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές το άκουσα τις μέρες του Πάσχα. Παρόλο που ήθελα γκάζια από την αρχή μέχρι το τέλος, ένιωσα μια ανατριχίλα όταν τους είδα στην τέλεια ευθεία και τους 4 στα μικρόφωνα να τραγουδούν ρυθμικά “gone is the day, gone is the night”. Το έχτισαν όπως ακριβώς το περίμενα. Σταδιακά ανέβαινε ο παλμός, ζεσταινόταν το κλίμα, έκανε προθέρμανση ο Grian. Λίγο το παρατεταμένο “AAAA”, λίγο το επίμονο και καθηλωτικό “it’s gone, it’s gone, it’s gone, it’s gone”, ήταν ο τρόπος τους να πουν “καλησπέρα και καλή βραδια, φιλαράκια μας”.

Ήταν το ιδανικό ξεκίνημα του άψογου χάους που θα ακολουθούσε. Και τότε ήρθαν τα γκάζια. “A Lucid Dream” και έκρηξη. “Sha Sha Sha” και χορός. Dublin Calling.

Και μετά; “Roman Holiday”, η πρώτη στιγμή που η καρδιά μου έλιωσε από συγκίνηση. “Baby, come on get stoned, get stoned, get inside it, inside it, inside it, inside”. Παραληρούμε. Όλα γύριζαν και δεν είχαμε πιει τίποτα (ακόμα). “Baby, come on whose side are you on? I don't wanna see the queen, I already sing her song”, κοίταξα στα μάτια τον Βαγγέλη, γιατί ο Βαγγέλης ξέρει - μια σκηνή που θα επαναλαμβανόταν πολλές φορές μέχρι το τέλος. Bittersweet κιθάρες σε σκοτώνουν γλυκά και λέξεις που μοιάζουν με θάλασσες κυματώδεις και ταραγμένες. Έρωτας με το πρώτο άκουσμα.

Ηρεμία και ανάσες. Σειρά του “I Don’t Belong” με ένα μαεστρικό statement ανάλογο του “Big” στο “Dogrel”. Μπασογραμμή βγαλμένη απ’ τον Παράδεισο, βάζει κάτω την καρδούλα σου και την τσακίζει.

Και μετά; Γίναμε! Γκάζια x3, χωρίς σταματημό. Δεν ξέρω κι εγώ πόσο έφτασε το κοντέρ. “Chequeless Reckless” και ο κακός χαμός. Ψηφιακός καπιταλισμός, μαζική επιληψία, φθονερά εξαρτήματα προπαγάνδας. Ένας κόσμος βουτηγμένος στο Χάος και την Ανεξέλεγκτη Ιδιοτέλεια. “What's really going on?” Έσκασαν τα πρώτα σπρωξίματα. Δεν το μετανιώνω.

Στα καπάκια “Televised Mind”. Άρρωστο banger βουτηγμένο στη συναισθηματική αναταραχή της Joy Division σχολής. Ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα, τα πόδια δεν πατούσαν στο έδαφος.

“I did you a favour, I bled myself dry. Well this is what it is now. Pain, pure sky”. Συνέχιζαν με πόνο. “Nabokov” ή αλλιώς “Ηλία, ρίχτο”. Δεν έμεινε φωνή, δεν έμεινε ψυχή.

Ευτυχώς ηρέμησαν λίγο. Ξεκινούν το “Big Shot”. Πήρα λίγο τον χρόνο μου. Λίγο. 10 δευτερόλεπτα κάθισα κάτω να ανασάνω. Και σηκώθηκα. Και άρχισα “Everybody gets a big shot, baby, everybody gets a big shot lately” και μετά “I've been leaving it all, I've been living it all”. Μας έκαναν ό,τι θέλουν (το μοναδικό track του Skinty Fia που δεν γράφτηκε από τον Grian Chatten - δημιουργία του Carlos O'Connell). 

Και μετά; Ε, μετά φτάσαμε στην κορύφωση χωρίς να το περιμένουμε. Δεν θυμάμαι να έχω χτυπηθεί ποτέ μου τόσο πολύ όσο στο “Too Real”. Αδιανόητα εκρηκτική εκτέλεση στο live, λες και σκάει δυναμίτης και φέρνει την Αποκάλυψη. Είσαι 30 και νιώθεις 20. Είσαι 40 και νιώθεις 20. Είσαι 50 και νιώθεις 20. “Is it too real for ya?”

Ναι, αλλά δεν σταμάτησε εκεί. “Life ain't always empty. Life ain't always empty. Life ain't always empty”. Ξανά και ξανά και ξανά. Όσες φορές χρειαστεί για να γίνει κατανοητό. “A Hero’s Death”, το 1ο single απ’ το ομώνυμο άλμπουμ του 2020. Έτσι ξεκινούσε η εποχή του real thing. Με ένα εθιστικό track γεμάτο συμβολισμούς που άφησε εποχή το 2020.

Τελική ευθεία με Skinty Fia. Και η δικη μου στιγμή να λάμψω. Στο “Jackie Down The Line”, έδωσα απίστευτο ρεσιτάλ. Ίσα που προλάβαινα να παίρνω μικρές ανάσες, έβγαλα όλο το track μονοκοπανιά. Το 1ο single απ’ το φετινό Skinty Fia έκανε δικαίως μεγάλο θόρυβο και είναι το μεγαλύτερο και το πιο απολαυστικό μου κόλλημα για το 2022 (βέβαια η κορυφή ανήκει, μοιραία, αλλού). Ήδη Fontaines classic χωρίς πολλά-πολλά.

Και μετά; Πόσο χορό αντέχεις ακόμα; Ναι. Μετά έσκασε ένα ανεξάντλητο πάρτι μέχρι το τέλος του κόσμου. Το “Boys In The Better Land” ήταν η πιο απελευθερωτική και καυλωτικά απολαυστική στιγμή της βραδιάς. Ίσως να φταίει βέβαια και το ότι είναι και το αγαπημένο μου τραγούδι από Fontaines. Το έζησα μέχρι τελικής πτώσης. If you're a rock star, porn star, superstar, doesn't matter what you are, get yourself a good car, get out of here. Το πάρτι της ζωής μας.

Μικρές ανάσες ξανά. Μόνο που τώρα ένιωθα πόνο σε σημεία του σώματος. Ήθελα να μη σταματήσουν να παίζουν, αλλά δεν ήξερα πόσο ακόμα θα άντεχα όρθιος.

Και τότε συνέβη. Το σόου των Ιρλανδών έκλεισε με το “I Love You” (σε speed up version), αυτή την υπερδιαγαλαξιακή κομματάρα της χρονιάς. Και περιττό να πω ότι τα νιώσαμε όλα εκείνη τη στιγμή. Και δεν ήμουν έτοιμος, αλλά έπρεπε να σταθώ στο ύψος μου. Και να το ζήσω μέχρι το τέλος.

Ρώτησα τον Βαγγέλη αν θα βγάλει βίντεο για την Ελευθερία. Ο Βαγγέλης έτρεμε αλλά είχε ήδη πατήσει rec και είπε “το χρωστάω στην Ελευθερία”. Το ξέρουμε, είναι η στιγμή της. Όπως και η δική μας. Με πήρε αγκαλιά ο Αντώνης και ξεκινήσαμε. “I love you, I love you, I told you I do. It's all I've ever felt, I've never felt so well”. Η καρδιά ήταν έτοιμη να ανατιναχτεί. Αλλά πλησίαζε το ξέσπασμα. Και ξέραμε ότι κάτι πρέπει να κάνουμε. “Δηλαδή τώρα θα χτυπηθούμε, ε;”, είπα στον Βαγγέλη. Δεν θυμάμαι αν απάντησε κάτι, απλά με κοίταξε και απλά ξέραμε.

Και απλά γίναμε. Για μια τελευταία φορά, απλά γίναμε. Με δυσκολία ανέπνεα. Το έλεγαν και τόσα γρήγορα. Όλα γύριζαν ξανά. Κι ας είχαμε πιει λίγο, δεν ήταν απ’ το ποτό. Τα μάτια μου θόλωσαν, δεν ένιωθα τα πόδια μου και σε κάποια φάση απλά στεκόμουν και κοιτούσα τον Βαγγέλη με ένα βλέμμα “τι ζήσαμε μόλις τώρα;”.

Και με το τελευταίο “Say it to him fifty times and still the bastard won't cry, would I lie?”, πέσαμε κάτω. Δεν υπήρχε άλλη δύναμη. Άκουσα, όμως, το όνομά μου και σηκώθηκα. Ο Φάνης με ρώτησε ποιο ήταν το τελευταίο τραγούδι για να το πει σε μια κοπέλα εκεί δίπλα του, η οποία είπε “θα το θυμάμαι για καιρό το I Love You”.

Κάπως έτσι συνοψίζεται το 3ο live των Fontaines D.C. στην Αθήνα. Σαν μια εμπειρία που δεν θα ξεχαστεί καθόλου σύντομα. Σαν μια από τις πιο καθηλωτικές συναυλιακές στιγμές των τελευταίων ετών στην Ελλάδα.

Ζούμε την εποχή στην οποία ο μουσικός ιστορικός του μέλλοντος θα επιστρέφει συνεχώς για να θαυμάσει την ποιητική αισθητική που μαεστρικά συνέθεσαν τα καμάρια απ' το Δουβλίνο.

Η αρχή των 20s, όπως και τα τέλη των 10s, ανήκουν στους Fontaines D.C.
Στην μπάντα με τη μεγαλύτερη δυναμική εκεί έξω.
Do believe the hype.

3 χρόνια μετά.
Επιστροφή στην κανονικότητα.
Ξανά Fontaines.
Ξανά Nick Cave.
Ξανά ζωή.
Ξανά χορός.
Μόνο χορός.
Πάντα χορός.
Was a fuckin' blast.



 


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Calexico
@ Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
28/7/2022
(01/08/2022)
ypogeio.gr
PLACEBO - ROCKWAVE NIGHTS
@ Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
21/07/2022
(25/07/2022)
ypogeio.gr
The Humdrum Hippies Event
8Ball
27/10/2016
(04/11/2016)
ypogeio.gr
The Bonnie Nettles
@Six D.O.G.S
12/10/2017
(15/10/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ