Album Stories (13)

Dancing In The Zoo

The BitterSweet

Στις 18 Ιουλίου, το debut album των αγαπημένων μας The BitterSweet, Dancing In The Zoo, έκλεισε 5 χρόνια ζωής. Εδώ ένα μικρό αφιέρωμα του Υπογείου στον εν λόγω εξαιρετικό δίσκο - ευχαριστούμε από τα βάθη της Υπόγειας καρδιάς μας όσους συμμετείχαν με τα κείμενά τους: Ανδρέα Κουλιεράκη, Αντώνη Κωνσταντάρα, Κώστα Κούλη, Βασίλη Παλαιολόγου και Στάθη Αγγελάκο.

Mike N.

 

Ανδρέας Κουλιεράκης
Το ντεμπούτο του project του καλού μου φίλου Νικόλα, "Dancing Ιn Τhe Zoo", κλείνει αισίως τα 5 χρόνια κυκλοφορίας. Πολλά φαίνεται να έχουν αλλάξει από τότε και ειδικά στη μουσική σκηνή της χώρας μας, όμως φαίνεται πως οι ΒitterSweet κρατάνε την προσωπική ταυτότητα που διαμορφώθηκε στον πρώτο τους δίσκο. Ένα δίσκο γεμάτο pop κομψοτεχνήματα με τις αναφορές των επιρροών σπαρμένες εδώ και εκεί ως φόρος τιμής στους σημαντικούς για τον Νικόλα μουσικούς. Μουσικά, δεν θα αναλύσω τίποτε άλλο, μονάχα θα αναφέρω ότι το  "Inner Flight" είναι και γαμώ τα κομμάτια! Θέλω να αναλύσω, όμως, κάτι άλλο που θεωρώ σαν βασική αιτία γιατί εντέλει το Dancing Ιn Τhe Zoo ξεχωρίζει...

Για μένα το Dancing Ιn Τhe Zoo είναι ένας δίσκος παράδειγμα για τη σημασία του καλλιτεχνικού οράματος. Έχοντας ζήσει και από κοντά τον Νικόλα καταλαβαίνω το πόσο σημαντικό είναι για εκείνον να περάσει αυτό που θέλει κόντρα σε ο,τιδήποτε είναι αυτή τη στιγμή in. Ένας δίσκος στην τελική είναι μια κατάθεση ψυχής (ή θα έπρεπε να είναι) και -μας αρέσει δεν μας αρέσει- τελικώς όταν ο καλλιτέχνης αποτυπώνει το όραμά του άφοβα και χωρίς ενδοιασμούς οφείλουμε να το σεβαστούμε. Αυτό συμβαίνει στο Dancing Ιn Τhe Zoo και για μένα αυτό είναι και όλο το επίτευγμα του δίσκου και γενικώς των The BitterSweet. Έχουν έναν στόχο και τον εκτελούν άψογα. Και γαμάει!

 

Αντώνης Κωνσταντάρας (Vice / Le Page)
Από μικρό παιδί εκτιμούσα εκείνο το τραγούδι που ξεχωρίζει μέσα σε ένα άλμπουμ, φωνάζοντας «παίξτε με στο ραδιόφωνο». Πάντα γούσταρα τα «χιτάκια» και μόνο αφού τα «έλιωνα» περνούσα στον πυρήνα του εκάστοτε δίσκου, ο οποίος κρύβει και την πραγματική ταυτότητα του καλλιτέχνη. Όταν μου ζήτησε ο φίλος Νικόλας Αλαβάνος να γράψω δυο λόγια για το «Dancing in the Zoo», το άλμπουμ των The BitterSweet που κλείνει αισίως φέτος πέντε χρόνια ύπαρξης, άρπαξα την ευκαιρία για να αποδείξω ότι δεν μου έχει βγει χωρίς λόγο το παρατσούκλι «χιτάκιας». Μιλάμε για έναν υπέροχο δίσκο, ο οποίος περιέχει στοιχεία από όλο το φάσμα της ποιοτικής pop μουσικής. Μέσα σε αυτόν θα βρεις κομμάτια όπως το ομώνυμο «Dancing in the Zoo», που σε μεταφέρει στα '70's με μια μικρή αίσθηση -τουλάχιστον από τη δική μου οπτική- από Marc Bolan, το stadium rock, «You Don't Dig Rock 'n' Roll», αλλά και πολλές στιγμές που θα έκαναν τους Beatles και τον Bowie υπερήφανους. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «I Love You», που ίσως και να είναι το καλύτερο τραγούδι του δίσκου. Εγώ, όμως, θα ήθελα να σταθώ στο opener του άλμπουμ, το υπέροχο «You Don't Want me Baby». Ένα τραγούδι που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει -πέραν φυσικά του μπάτζετ για το promotion- από κάθε hit που κινείται στον άξονα του rock. Κολλητικές μελωδίες, όσο δράμα χρειάζεται και ένας τραγουδιστής που μας κάνει μέρος της ιστορίας μέσω της εκφραστικότητας με την οποία ερμηνεύει τους στίχους. Ειδικά στο δεύτερο μέρος του κομματιού, όταν δηλαδή «καθαρίζουν» τα φωνητικά από το «τηλεφωνικό» εφέ, η φάση απογειώνεται. Εκεί που θα ήθελα όμως να εστιάσω είναι στη καταπληκτική ενορχήστρωση και όσα συμβαίνουν πίσω από τον βασικό κορμό των οργάνων. Φωνές και κιθάρες «δένουν» με έναν μοναδικό τρόπο, ο οποίος γίνεται αρκετά σαφής στο σημείου του solo, που, για να είμαι ειλικρινής, είναι από τα πιο όμορφα που έχω ακούσει από Ελληνική pop oriented μπάντα. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει και στο «σπάσιμο» του κομματιού στο τέλος, που ίσως και να μαρτυρά την ύπαρξη μιας μεγαλύτερης σε διάρκεια εκδοχής του «You Don't Want Μe Baby». Ειλικρινά, αν θέλετε μια απόδειξη ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, ακούστε το «Dancing in the Zoo» και στα καπάκια τον δίσκο κάποιας θεωρητικά hot μπάντας και συγκρίνετε...  

 

 
 

Κώστας Κούλης (Noizy.gr)
Έχουν περάσει πέντε χρόνια; Και παραμένει τόσο δροσερό; Εύχομαι να είναι έτσι και μετά από πέντε χιλιάδες χρόνια! Όταν το είχα πρωτακούσει είχα πει και είχα γράψει πόσο υπερήφανος αισθάνομαι για τέτοιου είδους δουλειές. Είναι η Ελλάδα η ΡΟΚ πρωτεύουσα του κόσμου; Είναι και παραείναι! Και οι The BitterSweet του Νικόλα Αλαβάνου είναι από τους καλύτερους πρεσβευτές της. Το “Dancing In The Zoo” παραμένει μια ξεχωριστή δισκογραφική ομοβροντία, είναι ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή ανθρώπων που αγαπούν τρελά τη μουσική, που σέβονται εαυτούς και αλλήλους και που πρέπει να μας ξανά-απασχολήσουν άμεσα. Είναι ένα άλμπουμ που τα έχει όλα και θα σε κάνει να πονοκεφαλιάζεις ευχάριστα για το ποιο τραγούδι «πρέπει» να διαλέξεις σαν το πλέον αγαπημένο. Και δεν τα διαλέγω όλα να ησυχάσω; Δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο επίλογο από τη φράση που είχα γράψει τότε. Δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από καμία μπάντα, είτε εδώ, είτε εκεί, είτε παραπέρα. Ούτε από την εδώ μεριά του Ατλαντικού, ούτε από την άλλη, ούτε τίποτα. Αυτό το συγκρότημα έχει παγκόσμιο αέρα και χρειάζεται μόνο τύχη για να πιάσει. Και είμαι βέβαιος ότι την τύχη αυτή θα τη φτιάξει από μόνο του… 

 

Βασίλης Παλαιολόγου (πρώην Mojo Πάτρας)
Αν υπάρχει κάτι που κάνει το "Dancing in the Zoo" να ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους ροκ δίσκους της εγχώριας παραγωγής, αυτό κατά τη γνώμη μου είναι η συνειδητή κατάθεση της μουσικότητας και της μελωδικότητας που διαπνέει τους γεμάτους πάθος συνθέτες του. Η μελέτη των μεγάλων μουσικών των προηγούμενων δεκαετιών συνδυάζεται με το ταλέντο στη σύνθεση ώστε το αποτέλεσμα να είναι επικό, υπερβολικό ίσως για μια νέα και άγνωστη μπάντα. Ο ναρκισσισμός που διαπνέει το άλμπουμ σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ειδωθεί σας υπερφίαλος και κενός. Έχουν φροντίσει γι’αυτό η πλούσια παραγωγή, τα διακριτικά περάσματα διαφόρων «ψυχεδελικών» οργάνων και πάνω απ’ όλα οι αλλαγές μέσα στο ίδιο το τραγούδι που σε κάνουν να χαμογελάς με κρυφή ευχαρίστηση που ξανακούς Caravan, Roxy Music και Beatles της ψυχεδελικής περιόδου σε νέα έκδοση. Σε ένα παράλληλο σύμπαν το Dancing in the Zoo θα είχε γραφτεί από βρετανούς το 1974 και θα πούλαγε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα. Όλοι οι εξηντάρηδες σήμερα θα θυμούνταν τη μουρμούρα των ρεφραίν του "On Top" και "You Don’t Dig Rock 'n' Roll" και οι πιο τολμηροί νέοι θα ξεκινούσαν μπάντες για να πιάσουν το συναίσθημα του "Inner Flight" ή την περιπέτεια του "Hiding Underground". Εγώ ίσα που έπιασα τη συγκλονιστική μελωδία του "I Love You" από το χαμηλωμένο ραδιόφωνο εκείνη την ημέρα του 2012. Αν δεν γινόταν αυτό, δε θα έγραφα αυτά τα λόγια σήμερα, δε θα γνώριζα τα παιδιά της μπάντας, δε θα υπεξαιρούσα το cd από το στούντιο του σταθμού όταν αυτός έκλεισε, δε θα πέρναγα ένα ολόκληρο βράδυ χαράματα ακούγοντας στα ακουστικά από κάποιο site ολόκληρο το Dancing in the Zoo λέγοντας μέσα μου «Μα τι γίνεται εδώ μέσα ρε γαμώτο μου…»

 

 

Στάθης Αγγελάκος (Nada)
Ένα album, που μπορεί να περηφανεύεται πως το έχω ακούσει δεκάδες φορές κι ακόμη δεν έχω ανακαλύψει όλες του τις πτυχές. Το "Dancing In The Zoo", πέραν του concept, που μπορεί ίσως να αντιληφθεί κάποιος σε πρώτο άκουσμα, είναι ένα album, που διακατέχεται από πλήθος επιρροών και εμμονών και με τη σειρά του αφήνει ένα δαιδαλώδες λαβύρινθο στιγμάτων στο πέρασμά του. Η Βρετανική σκηνή των 60's και των 90's έχει τον πρώτο λόγο, με την Αμερική να ξεπροβάλλει απρόσμενα στο ενδιάμεσο. Από απλά και κλασσικά rock ‘n’ roll και pop μοτίβα, μέχρι ψυχεδελικές αναζητήσεις και ονειρικές ενορχηστρώσεις. Όλα υπάρχουν εδώ και δένουν με ιδανικό τρόπο. Χωρίς περιττές εισαγωγές, μπαίνει άμεσα και ντόμπρα στο θέμα. Δεν αφήνει τις ηχητικές πολυπλοκότητες να το καταλάβουν εξ αρχής.

Αν’ αυτού, η τριπλή επανάληψη μιας λέξης, με έναν έντονα νοσταλγικό τόνο, δίνει ζωή σε ένα από αυτά τα μικρά pop anthems. "Babe-babe-babe"… Και το πρώτο στίγμα έχει δοθεί. Ένα single, που μοιάζει να έχει βγεί κατευθείαν απ’ τα αγγλικά brit-pop 90's και θα έκανε τους Jarvis Cocker και Johnny Marr να χαμογελάσουν πονηρά από αγαλλίαση που υπάρχουν ακόμη συγκροτήματα, που συνεχίζουν στο δρόμο, τον οποίο αυτοί ήδη απ’ τα 80's χάραξαν. Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου συνεχίζει σε κοντινά ηχητικά μονοπάτια, προχωρώντας, ωστόσο, ένα βήμα παραπέρα, προσβλέποντας στην γεμάτη ψυχεδελικούς πειραματισμούς παράδοση του Graham Coxon, ενώ οι στίχοι του ξεφεύγουν από τον τύπο της ερωτικής επιστολής και αποδεικνύονται αφοπλιστικά διαχρονικοί. Το "Two Steps Back" προσιδιάζει, δίχως άλλο, σε έναν πιανιστικό φόρο τιμής στον Nick Drake. Γλυκιά μελαγχολία και σημάδια πόνου στους στίχους και ένα γλυκύτατο πιάνο, που προσθέτει έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα απ’ ότι είχαμε γνωρίσει στα προηγούμενα μέρη του album. Σταδιακά, όμως, προς το τέλος φαίνεται πως τα σύννεφα απομακρύνονται και ο Walrus, που κάθεται στον κήπο περιμένοντας τον ήλιο, εμφανίζεται για να οδηγήσει στο "You Don’t Dig Rock ‘n’ Roll", που αφομοιώνει την παράδοση των Velvet και των Stones, και περνώντας την μέσα από ιστορικές δεκαετίες, αντιτίθεται σε όλα όσα πήγαν λάθος βρίσκοντας στήριγμα σε απλά rock μοτίβα, που δεν θα μπορούσαν να μην ακούγονται σωστά. Η αλήθεια, τώρα, είναι πως όσες φορές κι αν πάτησα το play, ώστε να αρχίσει εκ νέου αυτό το πρώτο γλυκόπικρο ταξίδι, κάθε, μα κάθε φορά, ένα συγκεκριμένο τραγούδι διέκρινα, αν μη τι άλλο, ως το σημείο καμπής, αλλά και το κομμάτι με το μεγαλύτερο βάρος στο μουσικό παζλ των The BitterSweet. Το όνομα αυτού, "The Wind". Εκεί μέσα υπάρχει ο organ Manzarek με τον flamengo Krieger και η σκοτεινή πλευρά της ηλιόλουστης California. Εκεί μέσα υπάρχουν οι Love, οι Jethro Tull, ο Robert Fripp και ταυτόχρονα εκεί μέσα βρίσκεται η Ιρλανδία, η Σκωτία, η Ελλάδα και εν συνεχεία η Ανατολή. Ένα κομμάτι, που εύκολα θα μπορούσε να αποτελεί single από το συγκεκριμένο album και το οποίο σε ταξιδεύει σε βαθιά νερά και σε συνεπαίρνει με τους ασθματικούς ρυθμούς του και τις εξωτικές του μελωδίες.

Το "On Top" κερδίζει στην μάχη του πιο χορευτικού τραγουδιού με την ευφυή μπασογραμμή του, και τις όμορφες κιθαριστικές πινελιές του, ενώ το "Happy New Year", ένα τραγούδι που θα μπορούσε εύκολα να έχει γράψει ο Ray Davies ή ίσως και ο Brian Wilson σε ένα χαλαρό απόγευμα αναπολώντας τις παλιές ημέρες, μας δίνει την πιο ονειρική στιγμή του album, οδηγώντας ιδανικά στο "Inner Flight", το δεύτερο εν συνεχεία πιο ονειρικό μέρος, που σε μεταφέρει σε ένα νοσταλγικό πρωινό, όπου ερωτήματα ξεπροβάλλουν από παντού και οι μεγαλύτερες αποφάσεις είναι έτοιμες να ληφθούν. Ένα τραγούδι ύμνος σε όσα χάθηκαν για πάντα και σε όσα καλύτερα πρόκειται να έρθουν, με τα γυναικεία φωνητικά να λειτουργούν άκρως ανακουφιστικά με τον πιο όμορφο τρόπο στην ψυχή σου. Ο John Cusack στο High Fidelity θα το έβαζε σίγουρα στην λίστα του με τα 5 καλύτερα τραγούδια για να ακούσεις ένα πρωινό Κυριακής μετά από ένα δύσκολο και κουραστικό Σάββατο. Τα "Hidind Underground" και "Grown Older", με τις πιο δυνατές και τις πιο ήρεμες στιγμές τους, επιστρέφουν στις ρίζες του rock ‘n’ roll για να καταλήξουν στο pop κύκνειο άσμα "I Love You", που έρχεται να συμπληρώσει με ιδανικό τρόπο το εισαγωγικό, "You Don’t Want Me Babe" και να ολοκληρώσει το κύκλο του album, με το πιάνο και ta synths να στιγματίζουν κάθε λέξη, που προσεκτικά έχει ειπωθεί για να καταλήξει, όπως κι αν έχει, στον τρόπο που είχαν τα πράγματα σε κάποια δεδομένη στιγμή. Αυτό αποτελεί το Lady Grinning Soul των The BitterSweet. Το "Outro", παίρνοντας όσα χρειάζεται από τα προηγούμενα 11 τραγούδια του album και αποχαιρετώντας, φαίνεται να σε προετοιμάζει ήδη για το ‘The Age of New Delirium’ (σ.σ. ο τίτλος του επερχόμενου 2ου δίσκου των BitterSweet). Ίσως, όμως, σε εμένα απλώς να δίνει αυτή την εντύπωση, επειδή, όπως αρχικά είπα, δεν έχω ανακαλύψει ακόμη όλες τις πτυχές του. Κάτι που δεν ξέρω κι αν θα καταφέρω ποτέ.

Το Dancing In The Zoo συγκαταλέγεται στα πιο ολοκληρωμένα albums αγγλόφωνων ελληνικών συγκροτημάτων της τελευταίας δεκαετίας τουλάχιστον. Ένα ψυχεδελικό pop διαμάντι, που ήρθε σαν από άλλη εποχή για να μας θυμίσει όλα όσα αγαπήσαμε κάποτε και να μας επιβεβαιώσει πως αυτά πάντα θα μας συνοδεύουν.

 

 

Μιχάλης Νικολίτσης (ypogeio.gr)
Ο βασικότερος λόγος που φτιάχτηκε εξαρχής τούτο εδώ το site, ήταν η μεγάλη μου επιθυμία να μοιραστώ με όσο το δυνατόν περισσότερους μουσικόφιλους τις μουσικές μου, τα τραγούδια και τις μπάντες που μου αρέσουν, ανεξαρτήτως είδους, δεκαετίας και γεωγραφίας. Και ήλπιζα, φυσικά, κάποια στιγμή να συμβεί και το αντίστροφο: φίλοι και αναγνώστες του Υπογείου να με μυήσουν στα δικά τους...πουλέν και στις δικές τους μουσικές εμμονές. Συνέβη και συμβαίνει αυτό με το Υπόγειο και αυτό είναι αληθινή ευτυχία.   

Μέσα από αυτήν την υπέροχη "πάρε-δώσε" διαδικασία, γνώρισα προ τριετίας το "Dancing In The Zoo", το debut album της Αθηναϊκής μπάντας The BitterSweet του Νικόλα Αλαβάνου. 'Εχω έναν φίλο, θα μπορούσε ηλικιακά (οριακά) να είναι και γιος μου (!), τον γνώρισα μέσω του Υπογείου και τον λένε Ανδρέα Κουλιεράκη - διαβάσατε τον δικό του πολύτιμο και ξεχωριστό...οβολό στο παρόν αφιέρωμα λίγο παραπάνω. «Πρέπει να ακούσεις την μπάντα του καθηγητή μου στην κιθάρα, BitterSweet τους λένε, έχουν βγάλει και μια δισκάρα, θα σ'αρέσει!». Λίγο αργότερα ο Ανδρέας πήρε μια συνέντευξη για το Υπόγειο από το δάσκαλό του (check here), το Νικόλα Αλαβάνο, και μου την έστειλε προς δημοσιεύση. Όσο ετοίμαζα την ανάρτηση, άκουγα και το δίσκο. Ήταν μια εποχή που (ξανα)άκουγα εμμονικά τα άπαντα των Blur και σκέφτηκα αρχικά και αυτόματα πως πάνω σε αυτούς έχει πατήσει γερά ο Νικόλας και η μπάντα του. Γρήγορα, όμως, και το ίδιο βράδυ ένιωσα στα πολλάπλά layers του ήχου των BitterSweet να ξεπηδά περήφανη η Αυτού Μεγαλειότης του Λευκού Δούκα (David Bowie), αλλά και το 60's πολύχρωμο πέπλο των Kinks και των Beatles. Είχε όμως και 70's το μενού - Roxy Music και Bryan Ferry να μου κλείνουν το μάτι με νόημα κάθε τρεις και λίγο... Κι έτσι, μάνι-μάνι, πέρασαν στα 49 λεπτά της διάρκειας του δίσκου μπροστά μου 4 (και βάλε) δεκαετίες του rock 'n' roll.  

Rock 'n' roll... Βάλε και τις λέξεις glam και art, βάλε και το pop που κολλάει παντού, μην ξεχάσεις και την ψυχεδέλεια, βάλε και το indie/alternative που όταν το ακούει ο Αλαβάνος βγάζει σπυριά, βάλε ό,τι θες, αλλά σε παρακαλώ μην ξεχάσεις το rock 'n' roll. Πέρα από την πλάκα, ο δίσκος είναι πολύπλοκος και τύπου δύσκολος. Αν εξαιρέσεις το εναρκτήριο, γεννημένο hit, "You Don't Want Me Babe" και το δαιμονισμένο, αλλά στρωτό, "The Wind (A Song Of Frustration)", τα υπόλοιπα κομμάτια "πήζουν" από το πολύπλοκο μουσικό όραμα του Αλαβάνου, αλλάζουν ρυθμούς και συγχορδίες ακατάπαυστα και...απροειδοποίητα, όργανα μπαίνουν και όργανα φεύγουν, ρεφρέν εμφανίζονται, χάνονται νομίζεις για πάντα σε σημείο που αναρωτιέσαι αν όντως ήταν ρεφρέν και επανέρχονται εντέλει σε χρόνους ξαφνικούς και αναπάντεχους. Φορτωμένες, μα πανέμορφες, ενορχηστρωτικές πανδαισίες και εκκωφαντικές σιωπές... Οι BitterSweet έδωσαν εν έτει 2012 έναν δίσκο που ήταν τρία κλικ πίσω από το trend της εποχής του, αλλά συνάμα και πολύ μπροστά από αυτήν. Έδωσαν έναν αυτόνομο και τύπου αγενή κόσμο, εκεί σε κοιτάζει μοναχικός και διαφορετικός, σε περιμένει πάντα να τον (ξανα)ανακαλύψεις, για να σου (ξανα)αποδείξει πόσο εντέλει ζεστός και φιλόξενος είναι...

Όταν γνώρισα τον Αλαβάνο από κοντά, όταν ήπιαμε τους καφέδες μας και τις μπίρες μας, όλα μπήκαν στη θέση τους και τα κομμάτια του παζλ που μου έλειπαν συμπληρώθηκαν με ευλάβεια. Ο τύπος ζει και αναπνέει από τη μουσική (του), αν του την πάρεις, θα πεθάνει στο λεπτό. Αναμένουμε δεύτερο δίσκο. Πέντε χρόνια είναι πολλά, Νικόλα!  

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (46)
The Ideal Crash
dEUS
(13/05/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (45)
Champagne Holocaust
Fat White Family
(22/04/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (21)
Καλλιθέα
Φοίβος Δεληβοριάς
(12/11/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (53)
Cold Little Heart
Michael Kiwanuka
(01/11/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ