Album Stories (29)

Suck It And See

Arctic Monkeys

 

«Oh, in five years time, will it be, 'who the fuck's Arctic Monkeys?'», τραγουδούσε χωρίς ίχνος φόβου για την πορεία της μπάντα του ο Άλεξ Τέρνερ το 2006, στο δεύτερο EP τους. Πέντε χρόνια μετά, λοιπόν, ο Τέρνερ και η παρέα του βρίσκονται σε μια φάση της καριέρας τους που ψάχνουν αυτό το διαφορετικό, το κάτι παραπάνω από τις εφηβικές εξορμήσεις των δύο πρώτων τους άλμπουμ. Ψάχνουν να απομακρυνθούν τρόπον τινά από το Σέφιλντ, να ενηλικιωθούν χωρίς απαραίτητα να χάσουν στοιχεία της νιότης τους, και να αναζητήσουν νέο μουσικό ορίζοντα. Πράγμα που κατάφεραν περίφημα με το ‘Humbug’ (2009), στην κατά τεκμήριο πιο ψυχεδελική tour de force (δείγμα δεξιότητας, κατόρθωμα, άθλος) στιγμή τους.

Κι αν με το ‘Humbug’ είχαν αρχίσει να… κόβουν τα δεσμά με το παρελθόν τους, το ‘Suck It And See’ έρχεται να επιβεβαιώσει ότι μια άλλη εποχή ξεκινά το 2011 (ίσως και λίγο πριν) για τους Monkeys, οι οποίοι βάζουν πλώρη για νέες περιπέτειες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Οι ακόλουθες ιστορίες ακροβατούν ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα – ίσως τείνουν κάπως στο δεύτερο.




 
Μερικές καταιγίδες είναι πιο όμορφες από τις άλλες

Ξύπνησε πριν από εκείνη. Την κοιτούσε. Διάολε, ακόμα κι όταν κοιμάται, είναι πανέμορφη. Κοιμάται τόσο γλυκά. Έβαλε το αγαπημένο τραγούδι του άλμπουμ να παίζει και την περίμενε να ξυπνήσει. Όταν άνοιξε τα μάτια της, εκείνος ήταν εκεί, σε αντίθεση με τον εφιάλτη που έβλεπε. Της έδωσε ένα τεράστιο φιλί για καλημέρα και σιγοτραγουδούσαν μαζί. Άκουσε πάλι αυτή τη μεθυστική μελωδία και θυμήθηκε όλους εκείνους τους λόγους για τους οποίους ερωτεύτηκε τον άνθρωπο που κοιμάται και ξυπνάει δίπλα του.

Εσύ. Εγώ. Εσύ κι εγώ. Μια Κυριακή αγκαλιά. Ανάμεσα σε παπλώματα. Εσύ να απολαμβάνεις το τσιγάρο σου. Κι εγώ εσένα. Και να ψάχνω συνεχώς να βρω κάτι να σε χαρακτηρίζει, να περιγράφει αυτό που μου κάνεις κάθε φορά που χάνομαι στα μάτια σου. Κάτι δικό μου, εντελώς δικό μου. Να βρω τρόπο να σε πείσω ότι είσαι πιο όμορφη από κάθε τραγούδι εκεί έξω, ότι είσαι ο λόγος γιατί τον οποίο γράφονται τα τραγούδια, ότι είσαι η ιδέα, η έμπνευση, η αλήθεια. Είσαι το φωτεινό σκοτάδι σε κάθε μονοπάτι που ακολουθώ μέχρι να φτάσω σπίτι.

Ο Τέρνερ χαρακτήρισε την πρωταγωνίστριά του ‘Thunderstorms’, καταιγίδες, όχι μία – πολλές. Την έχει φτιάξει έτσι στο μυαλό του ώστε να έχει τη δύναμη πολλών καταιγίδων μαζί, έναν συνδυασμό εκρηκτικότητας αλλά και επικινδυνότητας (ως είθισται να θεωρούνται οι καταιγίδες). Η επικινδυνότητα, αν το φέρουμε τώρα στο κλίμα του τραγουδιού, της αιθέριας ύπαρξης που εμφανίζεται στη ζωή του Άλεξ και τον ξεμυαλίζει (‘she's been loop-the-looping around my mind’), ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι αυτό το σκηνικό είναι κάτι νέο για εκείνον, που σημαίνει ότι ενδέχεται να είναι και επικίνδυνο για την καρδιά του, ανάλογα με το πώς θα το διαχειριστεί (‘cheating heart beat, rapid fire’).

‘I've been feeling foolish, you should try it’. Παραδέχεται ότι την έχει πατήσει μαζί της αλλά το απολαμβάνει, και της προτείνει να κάνει το ίδιο. Έρχεται και τα ανατρέπει όλα, δίνει μια νέα πνοή στη ζωή του, είναι έτοιμος για όλα, τον κάνει να πιστεύει στο αδύνατο και να θέλει να κατακτήσει την κορυφή μαζί της (‘she came and substituted the peace and quiet for acrobatic blood’).
 



Έναστρη Νύχτα στο παρκάκι

Χτες βράδυ, ανάμεσα στα ποτά, τα τσιγάρα και την ανελέητη βαβούρα των κλαμπ, είδα κάτι στα μάτια σου. Έλεγαν πολλά χωρίς να μιλήσεις εσύ. Χαθήκαμε στα βλέμματα, στις συζητήσεις, στις φίλες, στους φίλους. Δεν είπες κάτι, δεν είπα κάτι. Δεν χρειάστηκε. Μετά φανερώθηκαν όλα, όταν βγήκαμε έξω και περπατήσαμε, και μιλήσαμε για τα πράγματα που θέλουμε να ανακαλύψουμε και τα ταξίδια που λαχταράμε να κάνουμε.

Και καθώς είσαι ξαπλωμένη πάνω μου στο παγκάκι του πάρκου, με μπύρες, τσιγάρα και μουσικές που αγαπάμε, κοιτάζω ψηλά τ’ άστρα και βλέπω περίεργα πράγματα. Χαζογελάς και προσπαθείς να με εκνευρίσεις κάνοντάς μου ανούσιες ερωτήσεις, αλλά οι αφοπλιστικές μου απαντήσεις καταλήγουν να εκνευρίζουν εσένα. Αυτοί είμαστε, παραδέξου το. Δεν θέλω όμως να χαλάσω το όποιο ρομάντζο της υπόθεσης, αλλά νιώθω ότι παίζω σε ένα χαμένο παιχνίδι. Το ξέρω αλλά δεν με νοιάζει. Θέλω να παίξω ξανά. Γιατί η λάμψη σου κλέβει όλη τη λάμψη των αστεριών.

'Somebody told the stars you're not coming out tonight, and so they found a place to hide.'
 

 

Μια αναζωογονητική ένεση ρομαντισμού

Έχει κλειστεί εδώ και καιρό μέσα του. Δεν αφήνει να περνάει κανένα συναίσθημα. Δεν δείχνει ενδιαφέρον σε καμία. Όλες του μοιάζουν ίδιες και βαρετές. Δεν επιτρέπει στον εαυτό του να ανοιχτεί λίγο, να γνωρίσει κόσμο και να αρχίσει να ζει ξανά. Ώσπου εμφανίζεται εκείνη, και φέρνει την Άνοιξη μες τον Χειμώνα του.

Έχει κάτι ιδιαίτερο. Ασυνήθιστος τρόπος ζωής, εκκεντρικό ντύσιμο, γοητευτική παρουσία και μια παρασυρτική ικανότητα να τον αιχμαλωτίζει κάθε φορά που την κοιτάζει.  Σου δίνει την αίσθηση μιας femme fatale γυναίκας που μπορεί να σε καταστρέψει πριν το καταλάβεις αν δεν προσέξεις.

Είχε περάσει πολύ καιρό μόνος του και τώρα έρχεται εκείνη με όλα τα στοιχεία που έψαχνε για να τον παρακινήσουν, να τον ζωντανέψουν. Βγαίνει απ’ το σπίτι πλέον πιο συχνά. Εκείνη έχει μόλις μετακομίσει και του ζητάει να της δείξει την πόλη, να την πάει βόλτα από τα στενάκια, να πιουν μπύρες, να περάσουν καλά.

Μπορεί να μην το έχει καταλάβει ακόμα, αλλά αυτή η παρουσία ουσιαστικά τον κάνει να αναθεωρήσει αρκετά πράγματα για τον εαυτό του. Όπως δεν έχει καταλάβει ακόμα τι συμβαίνει μ’ εκείνη. Σπάνια μιλάνε γι’ αυτό το θέμα, πιθανώς το έχουν αφήσει ανοιχτό σε προτάσεις. Κινείται χωρίς να ξέρει πού πάει όλο αυτό, ίσως βέβαια έχει και την αίσθηση ότι «παίζει» μαζί του και τον μπερδεύει ακόμα περισσότερο (‘there are no handles for you to hold, and no understanding where it goes’). Φοβάται μη την ερωτευτεί αλλά ζηλεύει κιόλας επειδή σκέφτεται ότι ίσως «παίζει» και με άλλους (‘jealousy in technicolor, fear by name, love by numbers’) – το femme fatale που λέγαμε.

Παρόλα αυτά, απολαμβάνει τη στιγμή και κυρίως το γεγονός ότι του βγάζει έναν εαυτό που είχε ξεχάσει ότι έχει. Είναι το πρώτο άτομο που του δείχνει ενδιαφέρον, που ασχολείται μαζί του, κι αυτό είναι κάτι που τον χαροποιεί ιδιαίτερα, γιατί τον κάνει να ξαναζεί – πράγμα που έψαχνε εδώ και πολύ καιρό. Πάνε βόλτα με το αμάξι, χαζογελάει στη διαδρομή, του κρατάει το χέρι και του στέλνει φιλάκια (‘she looks as if she's blowing a kiss at me and suddenly the sky is a scissor’).

Μετά από όλα αυτά βέβαια, όταν την πάει στο σπίτι της κι εκείνος οδεύει προς το δικό του, λέει στον εαυτό του «ηρέμησε, δεν είναι κάτι, απλά σε παίζει, σε φλερτάρει – μην υποκύψεις, μην νιώσεις κάτι παραπάνω, απλά απόλαυσέ το όσο κρατήσει». Ή μπορεί πάλι να μην είναι μονόλογος αλλά λόγια που θέλει να της πει, όπως «μην έρχεσαι τόσο κοντά, μη δένεσαι, δεν χρειάζεται, δεν είμαι ο ένας, δεν είσαι η μία» (‘don't take it so personally, you're not the only one. That time has got it in for, honey, that's where you're wrong’).
 

 

 

Στις 6 Ιουνίου του 2011, οι Arctic Monkeys κυκλοφορούν το τέταρτο κατά σειρά άλμπουμ τους με τίτλο ‘Suck It And See’. Η παραγωγή έγινε από τον στενό φίλο και συνεργάτη της μπάντας, James Ford, στα Sound City Studios στο Λος Άντζελες, έλαβε αρκετά καλές κριτικές, πουλώντας την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του πάνω από 82.000 αντίτυπα στο Ηνωμένο Βασίλειο (κατακτώντας την πρώτη θέση στα charts – πράγμα που καταφέρνουν οι Monkeys για τέταρτη συνεχόμενη φορά), παγκοσμίως πούλησε 154.000 αντίτυπα, ενώ βραβεύτηκε με Mojo Award ως το καλύτερο άλμπουμ του 2011.

Τα παιδιά από το Σέφιλντ αφήνουν τον βρετανικό ήχο (αν και υπάρχουν διάσπαρτες… πινελιές βρετανίλας μέσα), αμερικανίζουν, αλλάζουν ύφος, αλλάζουν lifestyle, και κάνουν στροφή στη psychedelic/garage αλλά και dream-pop σκηνή, με γλυκές κι ανάλαφρες μελωδίες να δίνουν μια vintage χροιά στην ατμόσφαιρα. Μια διαφορετική εποχή ξεκινά για την μπάντα το καλοκαίρι του 2011. Μια εποχή των δερμάτινων, των ζελέ, των τσατσάρων. Μια εποχή που γεννιέται το fashion icon Άλεξ Τέρνερ.

Αν υπάρχει ένα κοινό σημείο στο οποίο κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει, είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει στασιμότητα στον ήχο τους. Τολμούν να πειραματιστούν, δεν φοβούνται να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό. Δεν είχαν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Ένιωθαν άνετοι με τον εαυτό τους. Άνετοι και γεμάτοι ενέργεια κι αυτοπεποίθηση, ιδίως μετά από τη συνεργασία με τον Homme στην έρημο, όπου και άρχισαν να αποστασιοποιούνται κάπως από το cheeky βρετανικό τους χιούμορ. Ήταν έτοιμοι να προχωρήσουν στο επόμενο επίπεδο.

Τα ακούσματά τους κυμαίνονται από Stooges, Nick Cave και the Byrds μέχρι Black Sabbath, The Stone Roses και Johnny Cash. Ο Τέρνερ γράφει τα περισσότερα τραγούδια όσο βρίσκεται στον τέταρτο όροφο ενός ξενοδοχείου στη Νέα Υόρκη, ενώ να σημειωθεί ότι ο τίτλος του άλμπουμ… ψιλοπαρεξηγήθηκε από πολλούς στην Αμερική – το παλιό εγγλέζικο «δοκίμασέ το», δεν… ταξίδεψε όπως έπρεπε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, και οι περισσότεροι το εξέλαβαν ως κάτι προκλητικό και πρόστυχο.

Οι στίχοι του Τέρνερ είναι και πάλι εξαιρετικοί, αλλά και γεμάτοι με ευφάνταστο χιούμορ και γνήσιους ρομαντισμούς. Αυτός ο άνθρωπος έχει ένα έμφυτο ταλέντο να μετατρέπει το καθετί που σκέφτεται σε ποίηση. Από το (προσωπικό αγαπημένο) ‘She’s Thunderstorms’ με που σχηματίζει ένα πορτραίτο αλά ‘Sally Cinnamon’ για μια μούσα του Άλεξ (πιθανότατα την Alexa Chung, την τότε κοπέλα του) και το υπέροχο ‘you're rarer than a can of dandelion and burdock, and those other girls are just Postmix lemonade’ από το ομώνυμο track, μέχρι τη εντυπωσιακή ψυχεδέλεια του ‘Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair’ και την ιδιαίτερη αδυναμία μου, το ‘That’s Where You’re Wrong’ που κλείνει και το άλμπουμ, με τα φωνητικά να μοιάζουν με Echo and the Bunnymen και τις jangly κιθάρες να ακροβατούν ανάμεσα σε John Squire των Stone Roses και Johnny Marr των Smiths.



 

Ένα Προσωπικό Ξεσκαρτάρισμα

Κάποια στιγμή δημιούργησα ένα εντελώς άτυπο δίλημμα στον εαυτό μου σχετικά με το άλμπουμ. Έγραφα και μιλούσα για το 'Suck It And See' με τέτοια θέρμη και τέτοιο πάθος, που θα νόμιζε κανείς ότι είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ των Monkeys. Φευ.

Με τον καιρό άρχισα να συνειδητοποιώ κι εγώ ότι υπάρχει κάτι μέσα που με τραβάει κάπως περισσότερο από τα υπόλοιπα (κι αυτό είναι το μελωδικό ποπ ύφος του), αλλά σταδιακά κατέληξα στην πεποίθηση ότι όλο αυτό είναι απλά μια παρόρμηση.

Η αλήθεια είναι ότι το τέταρτο άλμπουμ τους με πέτυχε ίσως στην πιο κατάλληλη περίοδο να το ακούσω. Με βοήθησε να προσαρμοστώ σε ένα ξένο μέρος, μου κρατούσε παρέα στις βροχές, τις καταιγίδες αλλά και στις ηλιόλουστες μέρες, κι εκτός των άλλων, σίγουρα διαμόρφωσε μερικά μελλοντικά μου ακούσματα.

Έρχομαι όμως τώρα να κάνω την απομυθοποίηση, το ξεσκαρτάρισμα. Το 'Suck It And See' δεν είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ των Monkeys. Το γράφω για να το καταλάβω εγώ ο ίδιος, που ανά διαστήματα πιάνω τον εαυτό μου να αμφιβάλει περισσότερο από όσο χρειάζεται.

Τίποτα δεν συγκρίνεται με την καύλα του πρώτου άλμπουμ. Με τη βραχνή φωνή του Τέρνερ, τα τρελά εφηβικά σκηνικά που τόσο μοναδικά περιγράφει, την αφέλεια που τον διακατέχει και τον τρόπο που προσεγγίζει τους νέους.

Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και στα 40 μου θα επιστρέφω στο 'Whatever People Say I Am, That’s What I'm Not' και θα βλέπω όλη μου την εφηβεία εκεί μέσα. Θα θυμάμαι πώς ένιωθα τότε, τι τρέλα με έπιανε με την ταύτιση στίχων-καταστάσεων και πόσο θα ήθελα να πιω μπύρες μαζί με την μπάντα και να γίνουμε κουρούμπελα. Θα θυμηθώ δηλαδή μια εφηβεία που δεν έζησα έτσι όπως την ήθελα.

Όσο για το 'Suck It And See', αυτό που πραγματικά συμβαίνει με μένα κι αυτό το άλμπουμ, ίσως να μη μπορώ να βρω τα λόγια για να το περιγράψω όπως ακριβώς θέλω. Συνολικά έχει μια ανυπολόγιστη επίδραση πάνω μου και το έχω άρρηκτα συνδεδεμένο με τα φοιτητικά μου χρόνια και τις Κυριακές που ξυπνούσα και με πήγαινε σε μέρη εξωτικά κι απονήρευτα. Έχει υπάρξει το σάουντρακ πολλών ξυπνημάτων και δη, μερικών πιο όμορφων, με ένα άλλο άτομο να ξυπνάει δίπλα μου, αλλά η κορυφή χωράει μόνο έναν. Κι αυτό είναι το άλμπουμ με τον… Παπαμιχαήλ στο εξώφυλλο.

Το 2011, τη χρονιά δηλαδή που κυκλοφόρησε το άλμπουμ, ήταν και η περίοδος που ήρθα σε πρώτη επαφή με τους Monkeys, οπότε και ασχολήθηκα υπερβολικά μ’ εκείνη την εποχή. Γι’ αυτό και το πιθανότερο είναι ότι αυτή είναι η αγαπημένη μου era της μπάντας, έχοντας… απογαλακτιστεί και παίρνοντας έναν ελαφρώς mainstream δρόμο, που σε πολλούς ξένισε αρκετά, αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα (που θα τη θέσω κάποια στιγμή).

Εδώ ολόκληρο το άλμπουμ:
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (30)
Cigarettes After Sex
Cigarettes After Sex
(09/06/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (28)
Five Minutes with Arctic Monkeys EP
Arctic Monkeys
(29/05/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (17)
Empyrean
John Frusciante
(22/09/2017)
ypogeio.gr
The Song Diaries (40)
Caramel
Blur
(03/02/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ