Album Stories (31)

Ζεστά Ποτά

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας


Τα "Ζεστά Ποτά" των δίδυμων αδελφών Κατσιμίχα βρίσκονται στη δισκοθήκη μου από το έτος κυκλοφορίας τους, από το μακρινό 1985. Ήμουν 9 χρονών και ο λόγος που είχα ζητήσει από τους γονείς μου να μου το αγοράσουν ήταν προφανώς το "Ρίτα Ριτάκι", που τότε έκανε θραύση στα πάρτυ που κάναμε με τους ηρωικούς συμμαθητές μου στο 6ο Δημοτικό Χαϊδαρίου. Για τον ίδιο λόγο είχε έρθει στο σπίτι μας την ίδια χρονιά και το "Τσικαμπούμ" του Κούτρα (για το ομώνυμο τραγούδι), το "Φόρα Παρτίδα" του Γιοκαρίνη την προγούμενη, το 1984, (για την "Ευλαμπία") και το "Για Το Καλό Μου" του Μηλιώκα την επόμενη, το 1986 (για το "Κακοσάλεσι"). Και ήταν πολλoί τέτοιοι καλοί δίσκοι που έφταναν στο σπίτι εκείνα τα χρόνια, με αφορμή ένα hit (σουξέ, για να είμαστε σύμφωνοι με τη γλώσσα της εποχής). Καλοί δίσκοι, ναι. Σαν το "Ζεστά Ποτά", όμως, κανένας τους... Αυτός ήταν δισκάρα.

Λέγεται και γράφεται, και μάλλον ισχύει, πως ο εν λόγω δίσκος άλλαξε τη ροή της ελληνικής μουσικής της εποχής, πήρε τη σκυτάλη από τα "Τραπεζάκια Έξω" του Διονύση Σαββόπουλου που είχαν κυκλοφορήσει δύο χρόνια πριν, και οδήγησε την εγχώρια ροκίζουσα τραγουδοποία στο επόμενο σκαλοπάτι της. Πως ήταν κάτι πιο σκληρό από το Βαγγέλη Γερμανό, κάτι πιο τρυφερό και απαλό από τον Σιδηρόπουλο, κάτι πιο αληθινό και γνήσιο από τους Φατμέ του Νίκου Πορτοκάλογλου... Πως ήταν κάτι μοναδικό οι Κατσιμιχαίοι, κάτι ολότελα ξεχωριστό που όμοιό του δεν κυκλοφορούσε στην μουσική πιάτσα. Οκέι, εγώ με τους δίσκους τους που ακολούθησαν δεν τα πήγα και πολύ καλά, δεν μ'αρεσαν στο σύνολό τους, πάρα μόνο μεμονωμένα τραγούδια. Όμως το ντεμπούτο "Ζεστά Ποτά" ήταν ένα κανονικό αριστούργημα, αψεγάδιαστο και διαχρονικό, το ακούς σήμερα και είναι αιχμηρό, επίκαιρο και πρωτοποριακό σαν τότε.

Ο δίσκος, όπως προαναφέρθηκε, κυκλοφόρησε το 1985. Ο Χάρης και ο Πάνος ήταν ήδη 33 ετών. Τα τραγούδια τα ετοίμαζαν σχεδόν επί μια δεκαετία, από το 1977, και παίζονταν live όλο αυτό το διάστημα στις μπουάτ της Αθήνας, αλλά και σε λαϊβάδικα του Βερολίνου, όπου τα αδέλφια πέρασαν μια τετραετία στα 70's (1975-79). Οι δισκογραφικές όμως απέρριπταν επανειλημμένως το υλικό τους ως "αντιεμπορικό". Ούτε όταν το 1982 ο Πάνος -χωρίς τον Χάρη- πήρε το 3ο βραβείο στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Κέρκυρας, τους οποίους διοργάνωνε ο Μάνος Χατζιδάκις, με το τραγούδι "Μια Βραδιά Στο Λούκι" (στίχοι-μουσική του Χάρη) άλλαξε κάτι - οι δισκογραφικές εξακολουθούσαν να έχουν τις πόρτες τους ερμητικά κλειστές για τα δύο αδέλφια. Παρόλα αυτά, η συμμετοχή και η διάκρισή τους στο φεστιβάλ της Κέρκυρας ήταν μία μεγάλη και σημαδιακή εμπειρία.
 

«Όταν στείλαμε την κασέτα με το τραγούδι μας στη διεύθυνση που είχε δώσει ο Χατζιδάκις, δεν πιστεύαμε ότι θα προκριθεί, αλλά και από την άλλη σκεφτόμασταν: “δεν ξέρεις ποτέ... Χατζιδάκις είναι!” Δεν είχαμε άδικο σ' αυτό, γιατί γνωρίζω από το Νίκο Κυπουργό, ότι το τραγούδι το επέλεξε, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα, ο ίδιος ο Χατζιδάκις. Θυμάμαι επίσης το γλυκό χαμόγελο του Χατζιδάκι και το πώς με ενθάρρυνε με το βλέμμα του όταν διηύθυνε την ορχήστρα και εγώ τραγουδούσα. Μου φέρθηκε σαν να ήμασταν ''ίσα κι όμοια'', που λένε. Άρχοντας! Θέλω να το πω: Δε γνωριζόμασταν καθόλου μέχρι εκείνο το βράδυ».
Πάνος Κατσιμίχας
 


Μια Βραδια Στο Λούκι / Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού, Κέρκυρα, 1982.
Διεύθυνση Ορχήστρας: Μάνος Χατζιδάκις

 

   


Μία τυχαία συνάντηση με τον μεγάλο Μανώλη Ρασούλη λίγα χρόνια μετά έφερε επιτέλους εξελίξεις: Με αυτόν παραγωγό και τύπου βοηθούς του τους Γιάννη Σπάθα και Νίκο Αντύπα (κανονική dream team) μπήκαν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν το άλμπουμ. Το σημείωμα στο οπισθόφυλλο του δίσκου από τον Ρασούλη είναι... κόλαφος:

"Είμαι χαρούμενος και περήφανος που επιτέλους βγαίνουν τα τραγούδια του Χάρη και του Πάνου, μετά από τόσα χρόνια αντιξοοτήτων και αρνήσεων. Ακόμα, γιατί με το κατά δύναμιν συνέβαλα κι εγώ - I like- και αν μου επιτρέπουν τα παιδιά, τ'αφιερώνω σ'όλους τους καρμίρηδες από κάρμα, που αρνήθηκαν να τα βγάλουν, τους παράγοντες που αλαζόνιουσλι καθυστέρησαν αυτή τη δουλειά, χωρίς να ξέρουν τι δουλειά ψηνόταν και γινόταν νοστιμώτερη όσο αργούσε και πιο επικίνδυνη για τον αρριβισμό στο χώρο της δισκογραφίας. Σ'αυτούς αφιερώνεται, γιατί αυτοί χρειάζονται μια συμπαράσταση τώρα στο συνεχές down τους." 

Στο οπισθόφυλλο του δίσκου βλέπουμε επίσης και την σημείωση που αναφέρει πως το τραγούδι "Φάνης" αφιερώνεται στο Μάνο Ξυδού. Ο Ξυδούς εκείνη την εποχή ήταν υπάλληλος μεγάλης δισκογραφικής και, στην προκειμένη περίπτωση, αμήχανος κομιστής μιας ακόμα άρνησης για την κυκλοφορία του άλμπουμ. Παρόλα αυτά, ανάμεσα στα δυσάρεστα μαντάτα, πρόσθεσε και τη δική του ειλικρινή άποψη: "Αν ήταν στο χέρι μου, αυτός ο δίσκος θα έβγαινε αύριο". Οι Κατσιμιχαίοι τίμησαν τα λόγια και την υποστήριξη του Ξυδού με την αφιέρωση του "Φάνη" στο οπισθόφυλλο.



 

Σαν καλός εννιάχρονος που σέβεται τον εαυτό του (και τους παιδικούς του έρωτες), τους πρώτους ένα-δυο μήνες που ακολούθησαν την άφιξη του "Ζεστά Ποτά" στο σπίτι μας, άκουγα μόνο το "Ρίτα-Ριτάκι". Το οποίο "Ρίτα-Ριτάκι", απ'ό,τι έχω διαβάσει, οι ίδιοι οι Κατσιμιχαίοι δεν το ήθελαν στο tracklist, τους πίεσε όμως η εταιρεία, η ιστορική Minos-EMI, να το συμπεριλάβουν στο άλμπουμ. Κάτι ήξεραν, διότι πέρα από την πλάκα του και πέρα από το γεγονός πως έχει κορεστεί από τα πολλά ακούσματα όλα αυτά τα 33 (!) πια χρόνια, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά ποπ τραγούδια στην ιστορία της Ελληνικής μουσικής. Επίσης, η "Ρίτα" ήταν η αφορμή και το εφαλτήριο για να γίνει γνωστό και το υπόλοιπο έργο που ρέει στα αυλάκια του δίσκου, ο οποίος -ελέω Ρίτας- πούλησε 100.000 αντίτυπα. Κι αν το καλοσκεφτείς, ήταν και το διαβατήριο για την μετέπειτα μεγάλη και επιτυχημένη πορεία των δύο αδελφών στο εγχώριο μουσικό στερέωμα...

Το άλλο "χιτάκι" του δίσκου, ήταν το προαναφερθέν "Μια Βραδιά Στο Λούκι". Ένα τραγούδι που έγραψε ο Χάρης για τη Ρενέ, μία κοπέλα που γνώρισε ένα βράδυ στο στέκι του, στο μπαρ "Λούκι" στη Χάρητος του Κολωνακίου. Μαζί του ήταν και ο φίλος του και παλιός μουσικός συνεργάτης του Νίκος Ζιώγαλας ("ο τύπος μου Νικόλα"). Η περίφημη και πανέμορφη Ρενέ έφυγε από τη ζωή πριν τρία χρόνια και ο καλλιτέχνης Άγγελος Σφακιανάκης -ο συνδετικός κρίκος- θυμήθηκε την εξής ιστορία:

"Ένα βράδυ πήγα την Ρενέ στο Λούκι, ένα μπαρ στη Χάρητος. Συνάντησα γνωστούς και φίλους. Ο Αλέξης, ο Νίκος, ο Γιώργος, η Τούλα, ο Θωμάς. Το "Λούκι" ήταν στέκι. Ήταν κι ο Χάρης Κατσιμίχας με τον Ζιώγαλα εκεί. Με τον καιρό με τη Ρενέ χαθήκαμε. Μετά από χρόνια ο Χάρης μου εκμυστηρεύτηκε εγκάρδια πως το κορίτσι που περιγράφει στο τραγούδι «Μιά βραδιά στο Λούκι» ήταν το κορίτσι που συνόδευα εκείνο το βράδυ. Το «Μιά βραδιά στο Λούκι» γράφτηκε με αφορμή την Ρενέ.  Είμαι βέβαιος πως γράφτηκαν κι άλλα τραγούδια για κείνη, απλώς δεν τα έμαθα ποτέ. Καλό ταξίδι Ρενέ."


Με τη "Ρίτα" και τη "Βραδιά Στο Λούκι" τελειώνουν οι ποπίζουσες και... ευχάριστες στιγμές του δίσκου. Στα υπόλοιπα 8 κομμάτια ξετυλίγεται η μελαγχολική και σε σημεία σκοτεινή τραγουδοποιία των Κατσιμιχαίων, με πρωτοποριακούς και ευρηματικούς στίχους, εθιστικά φωνητικά, σχετικά απλές, μα πολύπλοκα όμορφες, μελωδίες και εκπληκτικές ενορχηστρώσεις - ο Ρασούλης, ο Σπάθας και ο Αντύπας μεγαλούργησαν. Το εναρκτήριο "Παίξε Βραχνή Μου Φυσαρμόνικα" είναι η ιδανική εισαγωγή σε έναν ολοζώντανο κόσμο που ο Χάρης και ο Πάνος χτίζουν στη συνέχεια κομμάτι-κομμάτι, νότα με νότα και στίχο με στίχο. Οι "Προσωπικές Οπτασίες" είναι παντοτινές... οπτασίες έμπνευσης και εσωτερικής αναζήτησης, ο "Φάνης", μια αληθινή ιστορία που εμπεριέχει φυλακή, τρέλα, κακοποίηση, κοινωνικό ρατσισμό, ηρωίνη και θάνατο. Δίνεται δίχως ίχνος γραφικότητας και μελοδράματος, δίνεται σκληρά, όπως αρμόζει στο περιεχόμενό της, εσωκλείοντας όμως και τόνους αλήθειας και συμπαγών ενσυναισθητικών στρώσεων λυρισμού και ποιητικότητας, δημιουργώντας ένα μίγμα μοναδικό και φαρμακερό, τέτοιο που καθιστούν το τραγούδι αληθινό διαμάντι της Ελληνικής δισκογραφίας... Κι έρχεται και το "Τις Κυριακές Από Παιδί Τις Σιχαινόμουνα", για να σε πείσει ολοσχερώς πια πως οι Κατσιμιχαίοι δεν αστειεύονται, ένα κομμάτι που από το πρώτο του δευτερόλεπτο, από το πρώτο του άρπισμα, σε τυλίγει σφιχτά στην κλασική και αβάσταχτη μελαγχολία της Κυριακής. Οι στίχοι; Από τους πιο αγαπημένους μου όλα αυτά τα σχεδόν 40 χρόνια που ακούω μουσική. Μεσολαβούν το "Λούκι" και η "Ρίτα" κι ύστερα μία ακόμα σκοτεινή και υπερεμπνευσμένη τετράδα: "Για Ένα Κομμάτι Ψωμί", στο οποίο οι Κατσιμίχα δείχνουν πιο ξεκάθαρα την κοινωνική και πολιτική τους όψη, και το "Υπόγειο", το ποίημα της Ρίτας Μπούμη-Παπά (από τη συλλογή "Καινούργια Χλόη", 1952). Δύσκολο να γράψεις για την αίσθηση που σου αφήνει η εμπεριία της ακρόασης αυτού του τραγουδιού. Μία από τις καλύτερες μελοποιήσεις στα εγχώρια χρονικά... "Κορίτσια Της Συγγνώμης" - κι αν πριν στο "Φάνη" μιλήσαμε για ενσυναίσθηση, εδώ η λέξη στην ουσία ορίζεται. Αγαπούσα πάντα αυτό το κομμάτι με έναν περίεργο τρόπο, με πονάει αυτό το κομμάτι, αγάπησα στην εφηβεία μου (και στην υπόλοιπη ζωή μου) παράφορα τα "κορίτσια της συγγνώμης", αγάπησα διπλά και τους Κατσιμιχαίους που 'μπήκαν στα παπούτσια τους' και έγραψαν τούτο το αριστούργημα. Τα "Ζεστά Ποτά" κλείνουν με το "Γέλα Πουλί Μου" ένα κομμάτι που έγινε ύμνος στα 80's, αλλά και στα 90's που σιγά-σιγά πήραν σειρά και ήρθαν, και ο στίχος του ρεφρέν "Γέλα πουλί μου γέλα, είν'η ζωή μια τρέλα" σύνθημα στους τοίχους και στα θρανία των απανταχού εφήβων...

Κλείνοντας, δυο λόγια για το εξώφυλλο, σχεδιασμένο από την Ντόρα Ρίζου και φωτογραφημένο από τον Henri-Paul Coulon, το οποίο με έναν μαγικό τρόπο ταιριάζει τόσο, μα τόσο πολύ με το κλίμα και την ατμόσφαιρα του δίσκου. Δυο λόγια από τους ίδιους τους αδελφούς Κατσιμίχα, όπως αναγράφονται στο οπισθόφυλλο του δίσκου:

" Έξω από κάποιο βενζινάδικο της γειτονιάς μας, υπάρχει ένα αυτόματο μηχάνημα με αναψυκτικά και καφέδες. Είναι το στέκι μας, κάτι σαν υπαίθριο καφενείο για δύο, εκεί που καταλήγουν πάντα οι μεταμεσονύχτιες βόλτες και συζητήσεις μας, εδώ και χρόνια. Τα δέκα τραγούδια του δίσκου φτιάχτηκαν από το 1977 (Φάνης) μέχρι και το 1984, και η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι κατά κάποιο τρόπο το ενδέκατο, αφού περιέχει και τον έμμεσο τίτλο του δίσκου «ΖΕΣΤΑ ΠΟΤΑ» ". 
 

Το άλμπουμ επανηχογραφήθηκε και επανακυκλοφόρησε το 2015 από τη δισκογραφική "Μετρονόμος" με τον τίτλο "Ζεστά Ποτά 30 Χρόνια Μετά".

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (34)
AM - Arctic Monkeys
[revisited by Tasos Zannis]
(09/09/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (33)
Rattle And Hum
U2
(06/09/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (29)
Suck It And See
Arctic Monkeys
(06/06/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (44)
Όλα Τελικά Ξαναγυρνάν Σε Μας
Τρύπες
(10/04/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ