Album Stories (37)

Μωρά Στη Φωτιά

Μωρά Στη Φωτιά


Δέκα χιλιόμετρα ανατολικά της Βέροιας, βρίσκεις το καθ'όλα φιλήσυχο χωριό του Σταυρού, που στην απογραφή του 2011 απαριθμούσε 1.229 κατοίκους. Από εκείνο το χωριό, το μακρινό 1985, ξεκινάει η ιστορία των Μωρά Στη Φωτιά. Δυο αδέρφια και ένας φίλος, οι Στέλιος (Σαλβαδόρ) και Γιώργος Παπαϊωάννου και ο Δημήτρης Βασιλειάδης (Bunny) σχηματίζουν μία μπάντα, την οποία αρχικά ονομάζουν "Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας". Ανάμεσα στις διασκευές τους σε Clash, Stooges, Dead Kennedys και Ruts, φτιάχνουν και το πρώτο δικό τους κομμάτι, το "Third Uncle", του Brian Eno, με προσασμοσμένους όμως ελληνικούς στίχους του Στέλιου Σαλβαδόρ. Το 1986 μεταφέρονται στη Θεσσαλονίκη και αλλάζουν το όνομά τους σε "Η Λεγεώνα των Ξένων". Λίγο αργότερα, ο Bunny φεύγει για στρατό και τον αντικαθιστά ο 22χρονος Παύλος Παυλίδης. Η μπάντα παίρνει τη βασική της μορφή - ο Σαλβαδόρ στο μπάσο και στη φωνή, ο αδερφός του ο Γιώργος στα τύμπανα και Παύλος στην κιθάρα. Ο Brian Eno εξακολουθεί να επηρεάζει το συγκρότημα, καθώς από ένα δικό του τραγούδι, το "Baby's on Fire" (1973), και με ιδέα του Γιώργου Παπαϊωάννου, η μπάντα επαναβαφτίζεται για μία ακόμα (τελευταία) φορά σε "Μωρά Στη Φωτιά"

Η βασική μορφή του συγκροτήματος είχε πια σχηματιστεί ανάφερα πριν, κάτι που όμως μάλλον μοιάζει ανακριβές: Στις αρχές του 1987, μία δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, η οποία είχε στις πλάτες της 10 χρόνια σπουδών στο κλασικό πιάνο, γνωρίζει τα Μωρά αρχικά σαν φαν, αλλά στη συνέχεια μπαίνει στο group και αναλάμβανει τα πλήκτρα. Η ιστορία της Κατερίνας Μουστάκα σε σχέση με τις εμπειρίες της και τη θέση της στο συγκρότημα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Μπορείς να την ακούσεις παρακάτω στη συνέντευξή της που έδωσε στην Ξ.Λουκοπούλου και στην Ιστορία της Ελληνικής Νεολαίας του Μανώλη Δαλούκα.  Μπορείς να ακούσεις το παράπονό της πως, παρόλο που ήταν ενεργό και κανονικότατο μέλος του line up και είχε μάλιστα συνθέσει και τη μουσική στο κομμάτι "Παυσίπονο" (βασισμένη η μουσική σε μια Νυχτωδία του Σοπέν), δεν αναφερόταν στον δίσκο (που θα ερχόταν λίγο αργότερα) μαζί με τους υπόλοιπους τρεις, αλλά το όνομά της βρισκόταν σαν υποσημείωση στις ευχαριστίες ("ιδιαίτερα ευχαριστούμε την Κατερίνα Μουστάκα που παίζει τα κήμπορντς σε όλα τα τραγούδια"). Αναφέρει επίσης όμως, πως ένας ξάδερφός της είχε τηλεφωνήσει στον Στέλιο και στον Παύλο και τους είχε απειλήσει (!) πως αν δεν αφήσουν την Κατερίνα ήσυχη στις σπουδές της, θα έχουν πρόβλημα και φασαρίες. Και, θορυβημένοι ίσως από αυτό το γεγονός, αποφάσισαν να περάσουν τη συμμετοχή της στην μπάντα με έναν πιο διακριτικό τρόπο...
 

 


Όπως και να'χει, τα Μωρά μέσα στο 1987 δουλεύουν ασταμάτητα το υλικό τους κάνοντας πρόβες σε ένα εγκατελελειμμένο καμμένο διαμέρισμα στο τέρμα της Τσιμισκή στη Σαλονίκη, και φτιάχνουν το πρώτο τους 6-track demo, το οποίο δεν αργεί να φτάσει στα χέρια του Γιώργου Τσακαλίδη της θρυλικής Ano Kato Records. Ο Τσακαλίδης τους βάζει στο Amber Recordings Studio και επί δύο μήνες, Οκτώβριο-Νοέμβριο του 87, ηχογραφούν τα κομμάτια του πρώτου τους δίσκου.

Το self-titled debut έρχεται στο τέλος του 1987. Το "Μωρά Στη Φωτιά" περιέχει 9 τραγούδια και είναι ένας από τους πιο πρωτοποριακούς και επιδραστικούς δίσκους της ελληνικής ροκ δισκογραφίας. Ξεκινάει με το επικό "Κάτω Στην Πόλη", το... σουξέ των Μωρών. Ένας καταιγιστικός πεντάλεπτος κράχτης, ένα δαιμονισμένο κάλεσμα στην new wave, post punk μυσταγωγία που ακολουθεί. Τα φωνητικά του Σαλβαδόρ τώρα (μάλλον) τα ξέρεις και σου φαίνονται... φυσιολογικά. Όταν όμως τα ακούς για πρώτη φορά, όπως συνέβη σε μένα το 1992, όταν και είχα αγοράσει το δίσκο, παθαίνεις ένα καθώς πρέπει σοκ, παθαίνεις μία ηδονή, αφήνεσαι στην ελληνόστιχη θεατρική υπερπαράσταση τούτου του one of a kind τύπου, νιώθεις πως είσαι και συ πάνω στα φορτηγά και κατεβαίνεις στην πόλη για να την κάψεις, νιώθεις πως είσαι και συ κομμάτι μιας γενιάς που δοκιμάζει την τύχη της αλλιώς, κάπως αλλιώς... 

Η συνέχεια είναι τόσο τρομακτικά υπέροχη όσο περιμένεις με βάση το εναρκτήριο προαναφερθέν "Κάτω Στην Πόλη": Η "Σκυλίσια Μέρα" σου απλώνει τον ήχο της μπάντας σε όλο του το μεγαλείο, το κορμί σου κουνιέται από μόνο του και ασυνείδητα, το στόμα σου σαν υπνωτισμένο ξεστομίζει τα "ε-ε-ε" του Σαλβαδόρ. Τα "Αδέλφια Στην Κόλαση", ένα ψιθυριστό παραμύθι που καταλήγει στην εξιλέωση με το "Σκέφτομαι πως ο θρόνος θα χαθεί και πως κανείς δεν έμεινε εκεί" ένα σημείο που η αρμονία μεταξύ στίχων και μελωδίας αγγίζει το ύψιστο, ένα σημείο που θες και ελπίζεις να είναι το ρεφρέν, θες και ελπίζεις να το ακούσεις άλλες 100 φορές μέσα στο κομμάτι, αλλά όχι, το κομμάτι θα τελειώσει λίγο αργότερα χωρίς να ακούσεις άλλους στίχους, μονάχα τις κιθάρες του Παυλίδη, παρέα με τους άλλους δύο στο μπάσο και στα τύμπανα να χτίζουν ένα επικό φινάλε... Κι ύστερα έρχεται η "Ηρωίνη", της οποίας ο αρχικός τίτλος ήταν "Ο Πρίγκηπας και Ο Ζητιάνος" - η αλλαγή του ονόματος ήρθε λίγο πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος με απόφαση του Σαλβαδόρ. Η "Ηρωίνη" πάντως είναι από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Στη συνέντευξη της Κατερίνας Μουστάκα μπορείτε να ακούσετε τη δημοσιογράφο να ρωτάει αν ο Παύλος ή ο Στέλιος έκαναν χρήση του συγκεκριμένου ναρκωτικού (κάτι που ευρέως πιστεύεται με βάση και τους στίχους του τραγουδιού). Η απάντησή της ήταν "Όχι". Η πρώτη πλευρά του άλμπουμ κλείνει με το ιστορικό "Παυσίπονο" της Κατερίνας και του... Σοπέν.

Η δεύτερη πλευρά μας δίνει άλλα 4 διαμάντια. "Μανιφέστο":

"Ταξιδεύουμε για νέα εποχή
και θα ψάχνουμε για πάντα
κάτι που δεν βρίσκεται ποτέ
Μα νι φέ στο

Στείλτε αυτό το μήνυμα στο 2000
μη φοβάσαι για ότι έρθει
χόρεψε και κοίτα ίσια μπροστά
Μα νι φέ στο"


30 χρόνια μετά και με το 2000 να είναι ήδη μακρινό παρελθόν, οι στίχοι μοιάζουν τόσο παλλαϊκά νοσταλγικοί, αλλά συνάμα τόσο καινούριοι και επίκαιροι, παγιδευμένοι θα λεγες για πάντα στο σπιράλ του χρόνου και στα πρόσωπα των ανθρώπων που αλλάζουν, γερνάνε και φθίνουν, χάνονται και ξαναβρίσκονται σε άλλους τόπους, μακρινούς ακόμα και στους ουρανούς...

Οι "Υποσχέσεις" είναι εθιστικές όπως και στην κανονική καθημερινή τους υπόσταση, μπορούμε να θρεφόμαστε με Υποσχέσεις για αιώνες, ειδικά αν προέρχονται από έναν ερωτικό σύντροφο. Ο Σαλβαδόρ δίνει ακόμα ένα ρεσιτάλ θεατρικής σπαρακτικής ερμηνείας, ενώ η Κατερίνα υφαίνει έναν θανατηφόρο πληκτροφόρο ιστό, που δεν θα του ξεφύγεις και δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ. Το "Παιχνίδι" σε αποχαιρετά - παιχνιδιάρικο, αλλά και αιχμηρό, χαρούμενο, αλλά υπογείως σκοτεινό. Και στο φινάλε, το πρώτο κομμάτι που έγραψαν ποτέ τα Μωρά, το προαναφερθέν στον πρόλογο "Third Uncle" του Brian Eno. 5 λεπτά ενορχητρωτικής, στιχουργικής και παικτικής μεγαλουργίας. Το κομμάτι και ο δίσκος τελειώνουν με τον Σαλβαδόρ να φωνάζει απηυδησμένος "Αρκετα!".



 

"Ήμουν 23 χρονών όταν κυκλοφόρησε. Καταρχήν είναι σημαντικό να πούμε ότι τα τραγούδια εκείνα ήταν 100% δικά μου σε στίχους και μουσική, άσχετα αν στην πρώτη κυκλοφορία του δίσκου δεν είχε αναφερθεί ποτέ αυτό χάριν ας πούμε της ομάδας. Το άλμπουμ γράφτηκε εδώ στην Θεσσαλονίκη, σε ένα στούντιο που δεν υπάρχει πια και είχε ξεκινήσει σαν δική μου παραγωγή εξ' ολοκλήρου. Το στούντιο δηλαδή το πληρώναμε εμείς. Η εταιρεία "μπήκε" στο τέλος, και το κυκλοφόρησε. Ο δίσκος εκείνος ήταν ουσιαστικά το αποτέλεσμα της συνειδητής απόφασής μου να απομακρυνθώ μια για πάντα από την συμβατική ζωή. Να "κόψω τις γέφυρες" με την κανονικότητα. Με κάθε κόστος. Το ίδιο θα έκανα και τώρα. Ο δρόμος αυτός έχει χίλια καλά και χίλια κακά. Ας είναι. Δεν θέλω να φανεί σαν ύβρις. Την αγαπώ τη ζωή, όλοι μας την αγαπάμε, και εκεί ποντάρουν πάντα τα συστήματα. Ότι δεν θα ρισκάρουμε να την χάσουμε, κι έτσι συμβιβαζόμαστε. Εγώ ήθελα όμως – βοηθούμενος από την τόλμη που έχουν τα νιάτα- να μην ενδώσω σε αυτόν τον συμβιβασμό. Δεν ήθελα να προδώσω τον εαυτό μου. Το "Mωρά στη Φωτιά" ήταν το προϊόν εκείνης της απόφασης. Την επιτυχία που ακολούθησε ομολογώ ότι δεν την περίμενα. Υπήρχε άμεση ανταπόκριση από τον κόσμο, αρχίσαμε να βλέπουμε τους στίχους γραμμένους σαν συνθήματα στον δρόμο... Την ίδια χρονιά ακόμα και ένα γνωστό ρεμπετάδικο, κοντά στο Ιπποκράτειο "Όνειρο" το λέγανε, έγινε ροκ: Μας φώναξε και παίζαμε εκεί τρεις φορές την εβδομάδα – πράγμα πρωτοφανές για ροκ συγκρότημα. Μαγαζί με τραπέζια και τέτοια, έτσι; Κέντρο που λέμε (γέλια). Εκεί είχε έρθει και ο Παύλος ο Σιδηρόπουλος με τον οποίο παίξαμε μαζί, και είχα την τύχη να τον γνωρίσω. [...]  ​Όταν ξεκινήσαμε με τον ελληνικό στίχο αντιμετωπιζόμασταν σαν εξωγήινοι, γελούσαν από τις εταιρείες. Ο κόσμος όμως ήθελε να το δει αυτό. Μετά ήρθε υποστήριξη από όλους αυτούς του τεράστιους μηχανισμούς, τις εταιρείες, και μπήκε πολύ νερό στ' αυλάκι."

Στέλιος Σαλβαδόρ, συνέντευξη στη Lifo, Νοέμβριος 2014. 

 

Μωρά Στη Φωτιά full album



Η διάλυση του συγκροτήματος, σύμφωνα με το... προσευχητάρι-συνέντευξη της Κατερίνας Μουστάκα ήρθε προς το τέλος του 1988. Επίσημα, το Καλοκαίρι του 89. Ο Παυλίδης και η Μουστάκα έφυγαν για το Παρίσι. Η Κατερίνα λέει πως ο Παύλος και ο Στέλιος είχαν απομακρυνθεί. Πάντα τούς διέκρινε μία ευγενής άμιλλα και ένας υψηλού επιπέδου ανταγωνισμός, το αποτέλεσμα του οποίου κρινόταν στο "photo-finish". Κάποιοι λένε πως και οι δύο ερωτεύτηκαν την Κατερίνα και αυτό ήταν τελικά που τους χώρισε. Ακολούθησε ένα μυστηριώδες ατύχημα του Στέλιου, που κανείς δεν ξέρει περί τίνος ακριβώς πρόκειται. Άλλοι λένε για νοσηλεία του σε ψυχιατρική κλινική. Ο επόμενος δίσκος των Μωρά στη Φωτιά ονόματι "Θεατρίνοι" κυκλοφόρησε το 1999 με διαφορετικό line up, αλλά με τον Σαλβαδόρ φυσικά στο songwriting και στη φωνη.

Στο μεταξύ ο Παυλίδης, από τις αρχές των 90's και αφού επέστρεψε από τη Γαλλία, έφτιαξε τα Ξύλινα Σπαθιά και η ιστορία είναι γνωστή. Πάταγος. Στον πρώτο δίσκο των Σπαθιών, το "Ξεσσαλονίκη", συμπεριέλαβε 4 τραγούδια, που σύμφωνα με τον Σαλβαδόρ ήταν δικά του και τα προβάρανε με τα Μωρά στη Φωτιά λίγο πριν τη διάλυσή τους: "Αδρεναλίνη" (ίδια μουσική, ελαφρώς παραλλαγμένοι στίχοι), "Ξεσσαλονίκη" (παραλλαγμένοι στίχοι από το κομμάτι του Σαλβαδόρ "Σαλονίκη"), "Ο Καβαλάρης του Τρόμου" (παραλλαγμένη μουσική από κομμάτι του Σαλβαδόρ) και "Ερώτηση Κλειδί" (παραλλαγμένη μουσική από το "Σαλονίκη" του Σαλβαδόρ). Την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη του ίδιου του Σαλβαδόρ πάνω στο ζήτημα μπορείτε να την ακούσετε στη συνέντευξη που έδωσε πάλι στην Ιστορία της Ελληνικής Νεολαίας, αυτή την φορά στον ίδιο το Μανώλη Νταλούκα.
 

 


Στο ντεμπούτο των Ξύλινων Σπαθιών πάντως, το οποίο πια κυκλοφορεί χωρίς όνομα (!) και χωρίς τα προαναφερθέντα 4 τραγούδια, υπάρχει και το κομμάτι "Πουλιά", με το οποίο ουσιαστικά ο Παυλίδης αναφέρεται στα Μωρά στη Φωτιά. Με αυτό σας αποχαιρετάμε...
 

Πηγαίναμε να βρούμε τον κρυμμένο θησαυρό
ρουμπίνια διαμάντια ασήμι χρυσό, 
στης πόλης τη ζούγκλα, σε μέρη μακρινά
χαθήκαμε και γίναμε πολύχρωμα πουλιά.

Ταξιδιώτες μεσ’ το σκοτάδι
ξεκινήσαν το πρωί και τους χάσαμε το βράδυ.
Τα όνειρα τους γεμάτα χρώμα
αλλά αυτοί που τους θυμούνται περιμένουνε ακόμα.

Αυτή η ιστορία λέει πως ήτανε μια μπάντα
που ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα.

Ήταν αλήθεια; Ήτανε ψέμα;
Όπως κι αν το δεις το πληρώσανε με αίμα.
Ήταν ωραία σαν μπαλαρίνα, 
την αγάπησαν τρελά και τη λέγαν Κατερίνα.

Αυτή η ιστορία λέει πως ήτανε μια μπάντα
που ανέβηκε στα σύννεφα και χάθηκε για πάντα.

 

 
 
Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (36)
Hurry Up We're Dreaming
M83
(18/10/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (35)
Electric Ladyland
The Jimi Henxrix Experience
(17/10/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (31)
Ζεστά Ποτά
Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας
(24/08/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (40)
Caramel
Blur
(03/02/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ