Album Stories (37)

Μωρά Στη Φωτιά

Μωρά Στη Φωτιά


Δέκα χιλιόμετρα ανατολικά της Βέροιας, βρίσκεις το καθ'όλα φιλήσυχο χωριό του Σταυρού, που στην απογραφή του 2011 απαριθμούσε 1.229 κατοίκους. Από εκείνο το χωριό, το μακρινό 1985, ξεκινάει η ιστορία των Μωρά Στη Φωτιά. Δυο αδέρφια και ένας φίλος, οι Στέλιος (Σαλβαδόρ) και Γιώργος Παπαϊωάννου και ο Δημήτρης Βασιλειάδης (Bunny) σχηματίζουν μία μπάντα, την οποία αρχικά ονομάζουν "Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας". Ανάμεσα στις διασκευές τους σε Clash, Stooges, Dead Kennedys και Ruts, φτιάχνουν και το πρώτο δικό τους κομμάτι, το "Third Uncle", του Brian Eno, με προσαρμοσμένους όμως ελληνικούς στίχους του Στέλιου Σαλβαδόρ. Το 1986 μεταφέρονται στη Θεσσαλονίκη και αλλάζουν το όνομά τους σε "Η Λεγεώνα των Ξένων". Λίγο αργότερα, ο Bunny φεύγει για στρατό και τον αντικαθιστά ο 22χρονος Παύλος Παυλίδης. Η μπάντα παίρνει τη βασική της μορφή - ο Σαλβαδόρ στο μπάσο και στη φωνή, ο αδερφός του ο Γιώργος στα τύμπανα και Παύλος στην κιθάρα. Ο Brian Eno εξακολουθεί να επηρεάζει το συγκρότημα, καθώς από ένα δικό του τραγούδι, το "Baby's on Fire" (1973), και με ιδέα του Γιώργου Παπαϊωάννου, η μπάντα επαναβαφτίζεται για μία ακόμα (τελευταία) φορά σε "Μωρά Στη Φωτιά"

Η βασική μορφή του συγκροτήματος είχε πια σχηματιστεί ανάφερα πριν, κάτι που όμως μάλλον μοιάζει ανακριβές: Στις αρχές του 1987, μία δεκαεννιάχρονη φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, η οποία είχε στις πλάτες της 10 χρόνια σπουδών στο κλασικό πιάνο, γνωρίζει τα Μωρά αρχικά σαν φαν, αλλά στη συνέχεια μπαίνει στο group και αναλάμβανει τα πλήκτρα. Η Κατερίνα Μουστάκα. Το όνομά της βρισκόταν σαν υποσημείωση στον δίσκο στις ευχαριστίες: "ιδιαίτερα ευχαριστούμε την Κατερίνα Μουστάκα που παίζει τα κήμπορντς σε όλα τα τραγούδια". Λέγεται πως ένας ξάδερφός της είχε τηλεφωνήσει στον Στέλιο και στον Παύλο και τους είχε απειλήσει (!) πως αν δεν αφήσουν την Κατερίνα ήσυχη στις σπουδές της, θα έχουν πρόβλημα και φασαρίες. Και, θορυβημένοι ίσως από αυτό το γεγονός, αποφάσισαν να περάσουν τη συμμετοχή της στην μπάντα με έναν πιο διακριτικό τρόπο...

Τα Μωρά μέσα στο 1987 δουλεύουν ασταμάτητα το υλικό τους κάνοντας πρόβες σε ένα εγκατελελειμμένο καμμένο διαμέρισμα στο τέρμα της Τσιμισκή στη Σαλονίκη, και φτιάχνουν το πρώτο τους 6-track demo, το οποίο δεν αργεί να φτάσει στα χέρια του Γιώργου Τσακαλίδη της θρυλικής Ano Kato Records. Ο Τσακαλίδης τους βάζει στο Amber Recordings Studio και επί δύο μήνες, Οκτώβριο-Νοέμβριο του 87, ηχογραφούν τα κομμάτια του πρώτου τους δίσκου.

Το self-titled debut έρχεται στο τέλος του 1987. Το "Μωρά Στη Φωτιά" περιέχει 9 τραγούδια και είναι ένας από τους πιο πρωτοποριακούς και επιδραστικούς δίσκους της ελληνικής ροκ δισκογραφίας. Ξεκινάει με το επικό "Κάτω Στην Πόλη", το... σουξέ των Μωρών. Ένας καταιγιστικός πεντάλεπτος κράχτης, ένα δαιμονισμένο κάλεσμα στην new wave, post punk μυσταγωγία που ακολουθεί. Τα φωνητικά του Σαλβαδόρ τώρα (μάλλον) τα ξέρεις και σου φαίνονται... φυσιολογικά. Όταν όμως τα ακούς για πρώτη φορά, όπως συνέβη σε μένα το 1992, όταν και είχα αγοράσει το δίσκο, παθαίνεις ένα καθώς πρέπει σοκ, παθαίνεις μία ηδονή, αφήνεσαι στην ελληνόστιχη θεατρική υπερπαράσταση τούτου του one of a kind τύπου, νιώθεις πως είσαι και συ πάνω στα φορτηγά και κατεβαίνεις στην πόλη για να την κάψεις, νιώθεις πως είσαι και συ κομμάτι μιας γενιάς που δοκιμάζει την τύχη της αλλιώς, κάπως αλλιώς... Να σημειωθεί πως στο τραγούδι παίζει πλήκτρα ο Γρηγόρης Μωυσιάδης. Στο οπισθόφυλλο του άλμπουμ αναγράφει πως "ευχαριστούμε τον Γρηγόρη Μωυσιάδη με τις 'προφητείες' του για το 2000 στο Κάτω Στην Πόλη". Αναφορά στο μουσικό όργανο του Μωυσιάδη, το synth "Sequential Circuits Prophet 2000".

Η συνέχεια είναι τόσο τρομακτικά υπέροχη όσο περιμένεις με βάση το εναρκτήριο προαναφερθέν "Κάτω Στην Πόλη": Η "Σκυλίσια Μέρα" σου απλώνει τον ήχο της μπάντας σε όλο του το μεγαλείο, το κορμί σου κουνιέται από μόνο του και ασυνείδητα, το στόμα σου σαν υπνωτισμένο ξεστομίζει τα "ε-ε-ε" του Σαλβαδόρ. Τα "Αδέλφια Στην Κόλαση" (με αρχικό τίτλο "Ο Πρίγκηπας και ο Ζητιάνος") ένα ψιθυριστό παραμύθι που καταλήγει στην εξιλέωση με το "Σκέφτομαι πως ο θρόνος θα χαθεί και πως κανείς δεν έμεινε εκεί" ένα σημείο που η αρμονία μεταξύ στίχων και μελωδίας αγγίζει το ύψιστο, ένα σημείο που θες και ελπίζεις να είναι το ρεφρέν, θες και ελπίζεις να το ακούσεις άλλες 100 φορές μέσα στο κομμάτι, αλλά όχι, το κομμάτι θα τελειώσει λίγο αργότερα χωρίς να ακούσεις άλλους στίχους, μονάχα τις κιθάρες του Παυλίδη, παρέα με τους άλλους δύο στο μπάσο και στα τύμπανα να χτίζουν ένα επικό φινάλε... Κι ύστερα έρχεται η "Ηρωίνη", από τα καλύτερα κομμάτια του δίσκου. Η πρώτη πλευρά του άλμπουμ κλείνει με το ιστορικό και υπέροχο "Παυσίπονο".

Η δεύτερη πλευρά μας δίνει άλλα 4 διαμάντια. "Μανιφέστο":

"Ταξιδεύουμε για νέα εποχή
και θα ψάχνουμε για πάντα
κάτι που δεν βρίσκεται ποτέ
Μα νι φέ στο

Στείλτε αυτό το μήνυμα στο 2000
μη φοβάσαι για ότι έρθει
χόρεψε και κοίτα ίσια μπροστά
Μα νι φέ στο"


30 χρόνια μετά και με το 2000 να είναι ήδη μακρινό παρελθόν, οι στίχοι μοιάζουν τόσο παλλαϊκά νοσταλγικοί, αλλά συνάμα τόσο καινούριοι και επίκαιροι, παγιδευμένοι θα λεγες για πάντα στο σπιράλ του χρόνου και στα πρόσωπα των ανθρώπων που αλλάζουν, γερνάνε και φθίνουν, χάνονται και ξαναβρίσκονται σε άλλους τόπους, μακρινούς ακόμα και στους ουρανούς...

Οι "Υποσχέσεις" είναι εθιστικές όπως και στην κανονική καθημερινή τους υπόσταση, μπορούμε να θρεφόμαστε με Υποσχέσεις για αιώνες, ειδικά αν προέρχονται από έναν ερωτικό σύντροφο. Ο Σαλβαδόρ δίνει ακόμα ένα ρεσιτάλ θεατρικής σπαρακτικής ερμηνείας, ενώ η Κατερίνα υφαίνει έναν θανατηφόρο πληκτροφόρο ιστό, που δεν θα του ξεφύγεις και δεν θα τον ξεχάσεις ποτέ. Το "Παιχνίδι" σε αποχαιρετά - παιχνιδιάρικο, αλλά και αιχμηρό, χαρούμενο, αλλά υπογείως σκοτεινό. Και στο φινάλε, το πρώτο κομμάτι που έγραψαν ποτέ τα Μωρά, το προαναφερθέν στον πρόλογο "Third Uncle" του Brian Eno. 5 λεπτά ενορχητρωτικής, στιχουργικής και παικτικής μεγαλουργίας. Εδώ κιθάρες παίζει ο Γιώργος Κωνσταντινίδης. Το κομμάτι και ο δίσκος τελειώνουν με τον Σαλβαδόρ να φωνάζει απηυδησμένος "Αρκετα!".



 

"Ήμουν 23 χρονών όταν κυκλοφόρησε. Καταρχήν είναι σημαντικό να πούμε ότι τα τραγούδια εκείνα ήταν 100% δικά μου σε στίχους και μουσική, άσχετα αν στην πρώτη κυκλοφορία του δίσκου δεν είχε αναφερθεί ποτέ αυτό χάριν ας πούμε της ομάδας. Το άλμπουμ γράφτηκε εδώ στην Θεσσαλονίκη, σε ένα στούντιο που δεν υπάρχει πια και είχε ξεκινήσει σαν δική μου παραγωγή εξ' ολοκλήρου. Το στούντιο δηλαδή το πληρώναμε εμείς. Η εταιρεία "μπήκε" στο τέλος, και το κυκλοφόρησε. Ο δίσκος εκείνος ήταν ουσιαστικά το αποτέλεσμα της συνειδητής απόφασής μου να απομακρυνθώ μια για πάντα από την συμβατική ζωή. Να "κόψω τις γέφυρες" με την κανονικότητα. Με κάθε κόστος. Το ίδιο θα έκανα και τώρα. Ο δρόμος αυτός έχει χίλια καλά και χίλια κακά. Ας είναι. Δεν θέλω να φανεί σαν ύβρις. Την αγαπώ τη ζωή, όλοι μας την αγαπάμε, και εκεί ποντάρουν πάντα τα συστήματα. Ότι δεν θα ρισκάρουμε να την χάσουμε, κι έτσι συμβιβαζόμαστε. Εγώ ήθελα όμως – βοηθούμενος από την τόλμη που έχουν τα νιάτα- να μην ενδώσω σε αυτόν τον συμβιβασμό. Δεν ήθελα να προδώσω τον εαυτό μου. Το "Mωρά στη Φωτιά" ήταν το προϊόν εκείνης της απόφασης. Την επιτυχία που ακολούθησε ομολογώ ότι δεν την περίμενα. Υπήρχε άμεση ανταπόκριση από τον κόσμο, αρχίσαμε να βλέπουμε τους στίχους γραμμένους σαν συνθήματα στον δρόμο... Την ίδια χρονιά ακόμα και ένα γνωστό ρεμπετάδικο, κοντά στο Ιπποκράτειο "Όνειρο" το λέγανε, έγινε ροκ: Μας φώναξε και παίζαμε εκεί τρεις φορές την εβδομάδα – πράγμα πρωτοφανές για ροκ συγκρότημα. Μαγαζί με τραπέζια και τέτοια, έτσι; Κέντρο που λέμε (γέλια). Εκεί είχε έρθει και ο Παύλος ο Σιδηρόπουλος με τον οποίο παίξαμε μαζί, και είχα την τύχη να τον γνωρίσω. [...]  ​Όταν ξεκινήσαμε με τον ελληνικό στίχο αντιμετωπιζόμασταν σαν εξωγήινοι, γελούσαν από τις εταιρείες. Ο κόσμος όμως ήθελε να το δει αυτό. Μετά ήρθε υποστήριξη από όλους αυτούς του τεράστιους μηχανισμούς, τις εταιρείες, και μπήκε πολύ νερό στ' αυλάκι."

Στέλιος Σαλβαδόρ, συνέντευξη στη Lifo, Νοέμβριος 2014. 

 

Μωρά Στη Φωτιά full album



Το 1989 ο Παυλίδης έφυγε για το Βέλγιο, αρχικά για λίγες μέρες, κατέληξε όμως τελικά στο Παρίσι για χρόνια. Λίγο αργότερα, ακολόυθησε και η Μουστάκα. Λένε πως ο Στέλιος και ο Παύλος είχαν απομακρυνθεί. Πάντα τούς διέκρινε μία ευγενής άμιλλα και ένας υψηλού επιπέδου ανταγωνισμός, το αποτέλεσμα του οποίου κρινόταν στο "photo-finish". Ακολούθησε μία μυστηριώδης απουσία του Στέλιου από τα μουσικά δρώμενα, κατά τη διάρκεια της οποίας κανείς δεν ξέρει τι συνέβη. Η επιστροφή άργησε, μα ήρθε με τον δίσκο των Μωρά στη Φωτιά ονόματι "Θεατρίνοι", που κυκλοφόρησε το 1999 με διαφορετικό line up, αλλά με τον Σαλβαδόρ φυσικά στο songwriting και στη φωνή.

Στο μεταξύ ο Παυλίδης, από τις αρχές των 90's και αφού επέστρεψε από τη Γαλλία, έφτιαξε τα Ξύλινα Σπαθιά. Στον πρώτο δίσκο των Σπαθιών, το "Ξεσσαλονίκη", συμπεριέλαβε 4 τραγούδια, που, όπως επισήμως αποδείχηκε, ήταν του Στέλιου Σαλβαδόρ - τα προβάρανε με τα Μωρά στη Φωτιά λίγο πριν τη διάλυσή τους: "Αδρεναλίνη" (ίδια μουσική, ελαφρώς παραλλαγμένοι στίχοι), "Ξεσσαλονίκη" (παραλλαγμένοι στίχοι από το κομμάτι του Σαλβαδόρ "Σαλονίκη"), "Ο Καβαλάρης του Τρόμου" (παραλλαγμένη μουσική από κομμάτι του Σαλβαδόρ) και "Ερώτηση Κλειδί" (παραλλαγμένη μουσική από το "Σαλονίκη" του Σαλβαδόρ). Την πολύ ενδιαφέρουσα άποψη του ίδιου του Σαλβαδόρ πάνω στο ζήτημα μπορείτε να την ακούσετε στη συνέντευξη που έδωσε στην Ιστορία της Ελληνικής Νεολαίας στον Μανώλη Νταλούκα.
 


 

 

Και κάπως έτσι έρχεται η τελεία σε ένα κείμενο για έναν από τους πιο σημαντικούς, επιδραστικούς και αληθινούς δίσκους της ελληνικής ροκ δισκογραφίας. Δεν ακούγεται όμως σαν "μνημείο" ή σαν ηρωικό "έκθεμα" αφημένο πίσω από τη γυάλα ενός μουσείου. Ακούγεται σήμερα το άλμπουμ, τρεις δεκαετίες μετά, φρέσκο και δυνατό, ένα κομψοτέχνημα γεμάτο νιότη και μετεφηβικό θράσος. Είναι την ίδια στιγμή και βαθύ, ανεπιτήδευτα φιλοσοφημένο και εγκεφαλικό. Είναι ένα διαχρονικό δισκογράφημα, μια σπάνια μουσική παρακαταθήκη, μια περιπετειώδης και γεμάτη τρυφερότητα μουσική ιστορία...

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (47)
Μόνον Άντρες
Γιώργος Μαρίνος
(25/07/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (46)
The Ideal Crash
dEUS
(13/05/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (29)
Suck It And See
Arctic Monkeys
(06/06/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (84)
School
Nirvana
(12/11/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ