To ypogeio.gr

Album Stories (5)

My Drunken Haze

My Drunken Haze

Προχτές πήγα για έναν καφέ με το Spir Frelini, ιδρυτικό μέλος και βασικό songwriter της Αθηναϊκής μπάντας My Drunken Haze. Επικός καφές, από αυτούς που σε πιάνει ταχυκαρδία, πονοκέφαλος και πονόκοιλος από τον φραπέ και τα πολλά τσιγάρα, από αυτούς που κανείς από τους συνομιλητές δεν βάζει γλώσσα μέσα και πηδάει από το ένα θέμα στο άλλο από απλή αγάπη και αγωνία για μοίρασμα και αληθινή επικοινωνία. Στον ήλιο, με γυαλί ηλίου, χυμένοι στις πολυθρόνες φιλοσοφήσαμε απείρως και ασκόπως, φλυαρήσαμε όπως μας άξιζε έπειτα από 3 και βάλε μήνες που δεν είχαμε συναντηθεί. Ο Σπύρος μου είπε -μεταξύ άλλων- για τα επόμενα βήματα της μπάντας του (stay tuned, έρχονται σύντομα μεγάλα νέα), για το πώς τα πάει και πώς τα περνάει, το ίδιο κι εγώ, του πα για το πώς πάει το Υπόγειο, τα παιδιά μου, του γκρίνιαξα και του κλαύτηκα για την εφορία στην επιχειρησή μου, για το ΤΕΒΕ και άλλα τέτοια όμορφα...

Τον Frelini τον γνώρισα απ'την καλή σ'ενα live της μπάντας τον Απρίλη του 2013 στο αείμνηστο Κ-44 και απ'την...ανάποδη την επόμενη μέρα, την Κυριακή, όταν ήρθε εδώ στο Υπόγειο για μία ραδιοφωνική συνέντευξη για την εκπομπή μας Music From The Basement. Μαζί του και ο γαμώ τα παιδιά έτερος κιθαρίστας της μπάντας Harry Eugene Kane. Ήταν μια πραγματικά καταπληκτική συνέντευξη - τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν ξέρω αν ήταν τόσο καλή- σίγουρο είναι όμως πως ήταν μία καταπληκτική βραδιά (μπορείς να ακούσεις τη συνέντευξη εδώ). Μου έχει μείνει η "αυτόματη" και άμεση επικοινωνία που αποκτήσαμε με τα παιδιά με το που μπήκαν στο Υπόγειο, αισθάνθηκα πως τους ήξερα χρόνια. Τρομερή εντύπωση μου είχε κάνει και το γεγονός πως αυτοί οι δυο τύποι είχαν περισσότερη όρεξη και καύλα να μιλήσουν για μουσικές και ιστορίες άλλων συγκροτημάτων, παρά για τις δικές τους. Μουσικά αρρωστάκια απ'τα λίγα.

Ένα χρόνο μετά, Μεγάλη Παρασκευή (!), ο Χάρης και ο Σπύρος ήταν πάλι εδώ στο Υπόγειο, μαζί με τον μπασίστα της μπάντας Costas Gunn και τον ηρωικό "οδοντίατρο" (ίσως το μοναδικό άνθρωπο που είναι πιο μεγάλος φαν των MDH από μένα) για να κάνουμε μία μυστική και άκρως απόρρητη προακρόαση του self-titled debut album των My Drunken Haze, ο οποίος θα κυκλοφορούσε το ερχόμενο Φθινόπωρο από την Inner Ear. Το Υπόγειο μέλος Mammoth είχε ετοιμάσει τα ηχοσυστήματα, τα πικάπ κλπ. και όταν εγώ επέστρεψα από τον Επιτάφιο (ω,ναι! αν και δεν έχω την παραμικρή σχέση με τη θρησκεία, γουστάρω τρελά το συγκεκριμένο...event ωσάν βαθιά και εκ φύσεως καταθλιπτικό ον που σέβεται τη μαυρίλα του), ακουμπήσαμε τη βελόνα στο βινύλιο. 

Το γεννημένο "hit" opening track Carol Wait με πήρε και με σήκωσε ακαριαία, θυμάμαι ζήτησα επανάληψη στα καπάκια, τα "ξεκόλλα ρε μαλάκα να ακούσουμε το δίσκο ολόκληρο!" των υπολοίπων με έβαλαν στην θέση μου και προχωρήσαμε ακάθεκτοι στην "πειραγμένη" και διαβόητη Gambling Woman. Πειραγμένη, διότι η album version ήταν πολύ διαφορετική σε σχέση με το demo που είχε ταράξει τα ύδατα της ελληνικής underground σκηνής έναν χρόνο πριν. Όχι ότι η καινούρια εκδοχή, πιο γρήγορη και γκα(ρα)ζιάρικη, με χάλασε. Δυο χρόνια μετά όμως, καταλήγω πως η αρχική είναι αξεπέραστη (τη βρίσκεις στη συλλογή της Inner Ear Inn Pop). Τα τσαφ και τα τσουφ από τα κουτάκια μπίρας που ανοίγαμε πήγαιναν σύννεφο και έτσι προχωρήσαμε στο εθιστικό και πανέμορφο Yellow Ballon. Και αυτή ήταν για μένα η "μαγική τριάδα" που άνοιγε το δίσκο, μεγάλο άνοιγμα Mr Frelini and co. Προχωρήσαμε στο υποχθόνιο Girl Who Looks Like A Boy και χαθήκαμε σε παραισθήσεις με το σκοτεινό Pleasing Illusions, το οποίο γνώριζα ήδη από το ομώνυμο 3-track self released EP της μπάντας. Αλλάξαμε πλευρά με το δαιδαλώδες Reflections Of Your Mind, πετάξαμε προς το ταβάνι του Υπογείου με τα Paper Planes, βυθιστήκαμε σε όνειρα με το I Wanna Dream Again (θυμάμαι πόσο σκάλωμα είχα φάει με το δίλεπτο αλα Who επικό φινάλε) και λυτρωθήκαμε πεθαίνοντας με τις φωνές της Matina Seus Peau στο Endless Fairytale

Και μετά συνεχίσαμε με (άπειρες) μπίρες και (άπειρες) επανακροάσεις, τα σχόλια, τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας πως το άλμπουμ "θα γαμήσει", "θα κάνει πάταγο" και ότι είναι "πολύ διαφορετικό και ξεχωριστό για Ελλάδα" κλπ. Σημειωτέον, τα προαναφερθέντα σχόλια άνηκαν σε αυτόυς που ήταν εκτός μπάντας, μην τους περάσετε για ψώνια. Αυτοί, ο Spir, o Harry και ο Costas, μας άκουγαν χαμογελώντας σαν παιδάκια που τους έλεγες πως τα κατάφεραν καλά στα μαθήματά τους, γεμάτοι ευτυχία και μία συγκρατημένη και φοβισμένη περηφάνια. Ξημέρωνε Μεγάλο Σάββατο, ο Χριστός πλησίαζε στη δική του Κάθαρση, την Ανάσταση, και μεις αποχαιρετιστήκαμε.

Έξι περίπου μήνες μετά, την 1η Νοεμβρίου του 2014, οι My Drunken Haze άνοιγαν τη συναυλία των αγαπημένων Allah Las στο Fuzz (όπως είχαν κάνει και τον Μάιο του '13 στον ίδιο χώρο). Έπειτα από ένα υπέρτατο βράδυ και φεύγοντας από το συναυλιακό χώρο, το debut των MDH κοσμούσε τις προθήκες του merchandising δεξιά απ'τις εξόδους του Fuzz, μόλις είχε κυκλοφορήσει. Πλήρωσα έναν ευγενέστατο τύπο και το έπιασα στα χέρια μου. Ευτυχία. Ακολούθησε Basement after party, παρουσία και των My Drunken Haze και των Allah Las (όπως ακριβώς και το Μάιο του 13). Έφυγα με το Σπύρο, κοιμήθηκε εδώ στο Υπόγειο μαζί μ'εναν ξάδερφό του. Το επόμενο πρωί φτιάξαμε καφέ κι εγώ έβαλα το βινύλιο στο πικάπ. "Κοίτα τι γράφει στο ένθετο ρε μαλάκα!" μου είπε ο Σπύρος. Στα "thanks", ανάμεσα σε άλλους, αναφερόταν και αυτό: "special thanks to Basement (Mammoth Ness & Mike Nikolitsis)". Ένα δάκρυ κύλησε... :)     

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (49)
Τραπεζάκια Έξω
Διονύσης Σαββόπουλος
(02/12/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (48):
The Wall
Pink Floyd
(30/11/2019)
ypogeio.gr
Albums Stories (25)
Favourite Worst Nightmare
Arctic Monkeys
(23/04/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (45)
So Young
Suede
(11/05/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ