To ypogeio.gr

Album Stories (9)

Funeral

Arcade Fire

Ήταν το μακρινό Φθινόπωρο του 2005, όταν μία αγαπημένη συμφοιτήτριά μου απ'το Λονδίνο μού τηλεφώνησε για να μου επιστρέψει ένα βιβλίο ψυχιατρικής που της είχα δανείσει περίπου 1 χρόνο πριν... Όπως καταλαβαίνεις, είχα καιρό να την δω κι έτσι επί τη ευκαιρία κανονίσαμε να πιούμε έναν καφέ. Το απογευματάκι την περίμενα σε καφετέρια του Χαϊδαρίου πίνοντας έναν καθωσπρέπει καγκούρικο φραπέ μέτριο διαβάζοντας Sportday. Η φίλη μου εμφανίστηκε με μία κομπανία φίλων της, κάτι που μου κανε μεγάλη εντύπωση: ο νέος της γκόμενος, οι δυο κολλητές της που είχα γνωρίσει κάποια στιγμή που είχαν έρθει στην Αγγλία να την δουν και...η Αγγελική. Δεν την είχα ξαναδεί, μικρόσωμη και θεόλεπτη, με τα μαύρα μαλλιά της να κρύβουν το πρόσωπό της, αλαφροίσκιωτη μου είχε φανεί από τη στιγμή κιόλας που μου έδωσε το χέρι της για να συστηθούμε, κανονικό ξωτικό. Ήπιαμε καφέδες, ξεκινήσαμε μπύρες, ο barman (φίλος μου) έστελνε σφηνάκια, η Αγγελική δεν έβγαζε λέξη, κατά τις 12.30 ο φίλος μου μας έδιωξε και βρεθήκαμε χωρίς να μπορώ να θυμηθώ το πώς σε ένα Χαϊδαριώτικο εντεχνάδικο-ελληνάδικο, στο οποίο στα 19 μου δούλευα ως DJ (τότε ήταν ακόμα ροκάδικο). Η παρέα του...καφέ είχε περάσει στα μπουκάλια Jameson, χοροί και τραγούδια και κατά τις 3 η Αγγελική αποφάσισε να (μου) μιλήσει: 

- Τι μουσική ακούς;
- Πάντως όχι αυτή που ακούμε τώρα, 
απάντησα γελώντας κάπως αυτάρεσκα και ψωνίστικα.
- Ροκάς;. 
- Ναι, γενικά, κάτι τέτοιο,
είπα αυτή τη φορά πιο σοβαρός και μαζεμένος πίνοντας μια γουλιά ουίσκυ.
- Σόρι που ρωτάω, είναι αγαπημένη μου ερώτηση.
- Κανένα πρόβλημα, ίσα-ίσα, είναι και μένα είναι η αγαπημένη μου απάντηση.
- Ποια;
- Το 'ροκάς κάτι τέτοιο'.

Με τσούγκρισε διστακτικά και συνέχισε:

- Ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα αυτήν την εποχή;
- Οι Godspeed You! Black Emperor.
- Ναι! Είναι γαμάτοι! Αν σ'αρέσουν αυτοί, θα σ'αρέσουν και οι Arcade Fire. Τους ξέρεις;
- Όχι.

Μου μίλησε γι'αυτούς, αλλά δεν έδωσα πολλή σημασία. Όχι επίτηδες, ίσα-ίσα το να μιλάω για μουσική στα μπαρ είναι ένα απ'τα χόμπι μου, απλά ήρθαν και οι υπόλοιποι της παρέας τριγύρω, ο barman (φίλος μου) κέρασε κι άλλα σφηνάκια, ο DJ έβαλε Δεληβοριά (!) και η μπάλα χάθηκε.

Δεν χάθηκε ακριβώς... Έχω ένα κόλλημα, ένα έντονο χαρακτηριστικό της μνήμης μου, που για τις δικές μου προτεραιότητες και τις δικές μου ανάγκες σε αυτή τη ζωή, λειτουργεί ως χάρισμα: Δεν ξεχνάω επ'ουδενί και με κανέναν τρόπο καμία πληροφορία-μήνυμα που περνάει στον εγκέφαλό μου απ'οποιονδήποτε πομπό ή μέσο, αν αυτή (η πληροφορία) σχετίζεται με τη μουσική. Έτσι έγινε και με τους Arcade Fire που μου λεγε η Αγγελική εκείνο το βράδυ - δεν ξέχασα ποτέ τα λόγια της. Στην επόμενη επίσκεψή μου στα Metropolis (ω,ναι, τότε υπήρχαν ακόμα!) έψαξα να βρω το δίσκο τους. 9,99 euros και το Funeral λίγο αργότερα ήταν στη CDιέρα μου. 

[Έχει περάσει περίπου μισή ώρα από τη στιγμή που ολοκλήρωσα την τελευταία μου πρόταση σε αυτό το κείμενο. Προφανώς, δυσκολεύομαι πολύ να περιγράψω πώς ένιωσα την πρώτη φορά που άκουσα το Funeral των Arcade Fire. Με θυμάμαι να πλένω πιάτα -αγαπημένος τρόπος να ακούω για πρώτη φορά έναν δίσκο- μετά να το ξαναβάζω πιο δυνατά και να συνεχίζω με τις κατσαρόλες, μετά να πίνω ζεστό καφέ με βροχή και να το ξαναβάζω και να το ακούω πιο δυνατά, μετά να πίνω ένα ουίσκυ πριν βγω για βράδυ και να το βάζω για 5η-6η συνεχόμενη φορά πιο δυνατά, να βγαίνω εντέλει και να ανυπομονώ να επιστρέψω σπίτι για να το ξανακούσω, να γυρίζω σχεδόν ξημερώματα και να το ακούω τέρμα διαβάζοντας τους στίχους στο βιβλιαράκι και να αποκρυπτογραφώ τα μνήματα στο εξώφυλλο, να κλαίω, να θυμάμαι όσους ανθρώπους είχα χάσει κυριολεκτικά (ήταν πολλοί μαζεμένοι τότε) και μεταφορικά (ήταν πολύ μαζεμένοι τότε), να το ξαναβάζω και να μονολογώ "Α, ρε, Σταμάτη, είμαι κοντά σου, έρχομαι να σε βρω όπου κι αν πήγες", να με παίρνει τηλέφωνο ο σπιτονοικοκύρης (φίλος μου) και να μου ζητάει (αγριεμένος) να χαμηλώσω τη μουσική, να παίρνω αγκαλιά τον γάτο μου τον Ζουπ και να προσπαθώ να κοιμηθώ, να το ξαναβάζω και να βλέπω τον ήλιο να βγαίνει μέσα απ'τα σύννεφα, να φεύγω σερί για δουλειά τραγουδώντας το Laika και να σκέφτομαι πώς θα σκάψω τούνελ για να βρω ό,τι και όσους έχω χάσει...]

Αγγελική σε ευχαριστώ πάρα πολύ. Δεν είχαν πολλά κοινά οι GYBE με τους Arcade Fire εκ πρώτης όψεως, πέραν του ότι είναι και οι δυο μπάντες απ'τον Καναδά. Απ'την άλλη, στο βάθος, το ζοφερό μεγαλείο τους και ο πόνος της ακρόασης είναι τάλε κουάλε. Και μάλλον το ήξερες όταν μου το λεγες, έστω χωρίς να το καταλαβαίνεις - είχες πιει πολύ γι'αυτό και τελικά πήρες το θάρρος να (μου) μιλήσεις. Σ'ευχαριστώ όπως και να'χει...

Το Funeral, το οποίο θεωρώ έναν από τους καλύτερους δίσκους όλων των εποχών, κυκλοφόρησε στις 14 Σεπτεμβρίου 2004. Ήταν ο πρώτος δίσκος των Καναδών-Αμερικανών Arcade Fire. 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (53)
When I Have Fears
Murder Capital
(18/07/2020)
ypogeio.gr
Album Stories (52)
Turn On The Bright Lights:
Interpol
(27/06/2020)
ypogeio.gr
Album Stories (4)
Βραχνός Προφήτης
Θ.Παπακωνσταντίνου
(08/03/2016)
ypogeio.gr
The Song Diaries (44)
Όλα Τελικά Ξαναγυρνάν Σε Μας
Τρύπες
(10/04/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ