Albums Stories (25)

Favourite Worst Nightmare

Arctic Monkeys


Δεκαπέντε μήνες μετά το ασύλληπτο ντεμπούτο τους, τα φοβερά αγόρια από το Σέφιλντ επιστρέφουν με ένα άλμπουμ που ναι μεν δεν αγγίζει τα δυσθεώρητα ύψη που οι ίδιοι έθεσαν, αλλά είναι η καλύτερη συνέχεια που θα μπορούσε να δοθεί για να περιγράψει τις περιπέτειες και τις εμπειρίες των νέων.

Κι αν οι neo-punk ρυθμοί του "Whatever People Say I Am, That’s What I'm Not" σε έκαναν να χτυπιέσαι ανελέητα στα dancefloors, το "Favourite Worst Nightmare" είναι σαν το πάρτι να λαμβάνει χώρα ξανά μετά από λίγα χρόνια, και στο διάστημα που μεσολαβεί, η καύλα και ο αυθορμητισμός να παραμένουν, αλλά η σκέψη να έχει ωριμάσει λίγο και το μυαλό να στροφάρει και να αναζητά νέους τρόπους έκφρασης συναισθημάτων.

Ένα άλμπουμ που σκηνοθετεί το έργο της ασυγκράτητης νιότης γεμάτο ένταση, ενέργεια, εφηβικές τρέλες, ατελείωτα πάρτι, απωθημένα και ερωτικά μπερδέματα.

Αν, λοιπόν, αυτό το άλμπουμ είναι ένα πάρτι, στο τέλος της βραδιάς, θα έχεις ζήσει την κάθε στιγμή στο έπακρο. Θα έχεις πιει, θα έχεις χορέψει, θα έχεις ερωτευτεί και από κει και πέρα, εσύ χτίζεις τον μύθο σου. Εσύ αποφασίζεις αν θες να προχωρήσεις ακόμα κι αν ξέρεις ότι αυτό που θες να κάνεις είναι λάθος. Εκείνο το βράδυ όμως, στο βλέμμα της δεν υπήρχε κανένα λάθος.


1. Τα χρόνια περνάνε, οι αναμνήσεις και τα όνειρα μένουν
Όταν ο Alex Turner έκανε διακοπές στη Μεσόγειο μαζί με την τότε κοπέλα του, Johanna Bennett, δεν γνώριζε πως μέσα σε λίγα λεπτά θα έγραφε μαζί της ένα από τα πιο πετυχημένα τραγούδια της μπάντας.

Ξεκινώντας ως αστείο, το ζευγάρι άρχισε να θυμάται ιστορίες από το παρελθόν, και γρήγορα η κουβέντα εξελίχθηκε στη βασική ιδέα του τραγουδιού. Για μια γυναίκα που ζει βαρετά κι αδιάφορα και νοσταλγεί τη νιότη και τα όνειρά της.

Το 'Fluorescent Adolescent' έγινε ένα από τα αγαπημένα τραγούδια του κόσμου και από τα πιο σημαίνοντα για την καριέρα τους. Για την ιστορία, η Bennett χώρισε με τον Τέρνερ, και σήμερα είναι σύζυγος του Matthew Followill, του βασικού κιθαρίστα των Kings Of Leon.
 


 


2. Το μεράκι των παιδιών είναι σημαντικότερο από ένα συμβόλαιο
Ο δρόμος προς την επιτυχία δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Απαιτεί προσπάθεια κι απαιτεί να θυσιάζεις κάποια πράματα στο βωμό του ονείρου σου. Ωστόσο, υπάρχει και η περίπτωση, κάνοντας τη ζωή ενός ροκ σταρ, να βλέπεις τη ζωή σου να καταστρέφεται από τα media, κι αυτό όχι μόνο να μη σε κάνει να μετανιώνεις γι' αυτή σου την επιλογή, αλλά να σε κάνει ακόμα πιο εθισμένο με αυτό που θέλεις να κατακτήσεις: την κορυφή. Μα ποια στα αλήθεια είναι η κορυφή για τον καθένα;

Στο 'Teddy Picker' βρίσκεις διάφορες μπηχτές προς τα media και τους δημοσιογράφους που ψάχνουν εναγωνίως το next big thing για να γεμίσουν λίστες, κάνουν πλήση εγκεφάλου στους καλλιτέχνες για να τους πείσουν να κυνηγήσουν τη διασημότητα και τα λεφτά, παραμερίζοντας τη μαγεία του ταξιδιού που παραμορφώνεται ανάλογα με τα συμφέροντα των δισκογραφικών.

Βγαίνεις στην τηλεόραση, γίνεσαι αντικείμενο συζήτησης στα social media, και από το πουθενά είσαι διάσημος. Γι' αυτήν ακριβώς την κατάσταση μιλάει ο Τέρνερ εδώ πέρα. Και το κάνει με τον πιο υπέροχο τρόπο.
 


 


3. Για την τρέλα της νιότης, για τα απωθημένα, για το αλκοόλ που ρέει
Τι είναι η νιότη; Είναι ασυγκράτητη φωτιά; Είναι ορμή και τρέλα; Είναι καύλα και έκρηξη; Είναι πυροτέχνημα που σκάει και θείο δώρο; Είναι αθώα ή πλάνη, σκληρή και επικίνδυνη; Γιατί δεν την χορταίνεις ποτέ και δεν την εκτιμάς όταν την έχεις; Now that we're here, we may as well go too far. Εσύ κι εγώ, κάθε φορά που βρισκόμαστε.
 


 

 

 

Κατά πολλούς, η δεύτερη δουλειά ενός καλλιτέχνη θεωρείται καθοριστική για την καριέρα του. Εκεί θα φανεί αν μπορεί να διαχειριστεί το μέγεθος της επιτυχίας του. Εκεί θα φανεί κατά πόσο ικανός είναι να φιλτράρει σκέψεις και συναισθήματα, να μην ακολουθήσει την πεπατημένη, και να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, κάτι που ίσως να ξενίσει τον λαό του, αλλά σε βάθος χρόνου, να θεωρείται ένα άκρως επιτυχημένο εγχείρημα.

Βρισκόμαστε στο 2007 και οι Arctic Monkeys είναι όσο πιο anti-fashionista γίνεται, με ατημέλητα μαλλιά, φορούν απλά, καθημερινά, μονόχρωμα t-shirts, τζινάκια, φόρμες, δεν θέλουν να ασχοληθούν καθόλου με τα ενδυματολογικά τους για να βγουν στο stage.

Ο Τέρνερ και η παρέα του, έχουν πάψει πια να αποτελούν το next big thing της Βρετανίας. Κι αυτό γιατί με οδηγό το ταλέντο και το μεράκι, κατάφεραν να αποδείξουν πως δεν χρειάζεται πάντα να έχεις καλές δημόσιες σχέσεις και πρωτοσέλιδα σε περιοδικά για να χτυπήσεις κορυφή στα charts.

Σαν σήμερα πριν από έντεκα ολόκληρα χρόνια, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ των Arctic Monkeys, Favourite Worst Nightmare, αποδεικνύοντας πως δεν έμειναν στις θριαμβολογίες του πρώτου άλμπουμ που ξεπέρασε κάθε προσδοκία.

Το δεύτερο άλμπουμ των Monkeys, λοιπόν, μας συστήνεται στις 23 Απρίλη του 2007 (για πρώτη φορά κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία στις 18 του ίδιου μήνα), με τις πωλήσεις να αγγίζουν τις 85.000 την πρώτη μέρα ενώ στο τέλος της εβδομάδας ο αριθμός είχε εκτοξευθεί στις 220.000. Πήρε κατευθείαν την πρώτη θέση στα UK Charts και στα αντίστοιχα αμερικάνικα έφτασε μέχρι την έβδομη θέση. Το άλμπουμ έγινε διπλά πλατινένιο, προτάθηκε για Mercury Prize το 2007, ενώ απέσπασε το βραβείο για το καλύτερο βρετανικό άλμπουμ στα BRIT Awards 2008.

 

Το Favourite Worst Nightmare (στο οποίο ντεμπουτάρει ως μπασίστας ο Nick O'Malley), έρχεται να δώσει μια κάπως πιο διαφορετική νότα συγκριτικά με το debut album τους. Τόσο θεματικά, όσο και μουσικά. Κι αυτό διότι, έχοντας αυξήσει τη συχνότητα των ταξιδιών τους ανά τον κόσμο, οι ιστορίες που περιγράφονται στο άλμπουμ ξεφεύγουν από τα στενάκια του Σέφιλντ και λαμβάνουν μια άλλη μορφή, πιο... ώριμη, όσο περίεργο κι αν ακούγεται, δεδομένου ότι η δεύτερη δουλειά τους έρχεται μόλις 15 μήνες μετά το ντεμπούτο τους.

Ο αυθορμητισμός του Άλεξ φαίνεται και πάλι να κυριαρχεί, αλλά παρατηρείται και ένας πιο φρενήρης ρυθμός, με το χτίσιμο του μπάσου να γίνεται ολοένα και πιο δυνατό.

Στο 'D Is for Dangerous' κρύβεται ο τίτλος του άλμπουμ ('I think you should know you're his favourite worst nightmare'), το 'If You Were There, Beware' συνεχίζει την... θερμή κόντρα τους με τους δημοσιογράφους που εισβάλλουν κάθε λίγο και λιγάκι στη προσωπική ζωή του κάθε σταρ και προσπαθούν να δημιουργήσουν θέμα και ίντριγκα πραγματικά από το πουθενά.

Αλλά ο ύμνος, αυτό το τραγούδι που με έχει σημαδέψει, αυτό το τραγούδι που μου κόβει τα πόδια, έρχεται στο κλείσιμο του άλμπουμ. Προσπαθώ πολύ να κρατήσω τους συναισθηματισμούς μου και να βάλω τη σκέψη μου σε μια τάξη. Δεν είναι εύκολο όμως. Υπάρχουν κάποια τραγούδια που κατάφεραν να μου κλέψουν την καρδιά από το πρώτο κιόλας άκουσμα, που όποτε τα ακούω, λυγίζω γιατί είναι αυτοί οι στίχοι που περιγράφουν τόσα πολλά και θυμίζουν ακόμα περισσότερα.

Ο Άλεξ Τέρνερ γράφει το '505', αυτή την κομματάρα (πιθανώς για την τότε κοπέλα του, Johanna Bennett, αν κρίνουμε από την εποχή) και φτάνει τον Ερωτισμό σε επίπεδα που, ενδεχομένως, λίγοι μπορούν να φτάσουν. Ο Τέρνερ βουτάει αρκετά βαθιά (για πρώτη, ουσιαστικά, φορά) στον εσωτερικό του κόσμο, οι στίχοι του είναι λες κι έχουν βγει από έρωτα της μεγάλης οθόνης, και το αποτέλεσμα είναι απλά εξαίσιο. Και για να βγει εξαίσιο, έβαλε κι ο Miles Kane το χεράκι του.
"But I crumble completely when you cry". Εκεί. Εκεί τα χάνεις όλα. Εκεί αφήνεσαι. Εκεί νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν, και την καρδιά σου να ραγίζει γλυκά.
 


 
 
 

 

 

Εδώ ολόκληρο το άλμπουμ:
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Album Stories (27)
Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι
Τρύπες
(19/05/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (26)
Young Mountain
This Will Destroy You
(13/05/2018)
ypogeio.gr
Album Stories (8)
Καλό Παιδί
The Boy
(04/07/2016)
ypogeio.gr
The Song Diaries (32)
Magazines
Stavros VanDerWilt
(12/07/2017)