To ypogeio.gr

The Song Diaries (102)

The Kinkajou

Jack Hylton And His Orchestra


Photo: "Ο Κήπος Του Καλλιτέχνη Στο Ζιβερνί" του Κλωντ Μονέ (1900).

 

Έψαχνε μέσα του και δεν έβρισκε παρά μόνο διασταυρωμένες γραμμές από σκέψεις. Ατέρμονες διακλαδώσεις που δεν ξεμπλέκονταν ποτέ ώστε να καταλήξουν παράλληλες και καθαρές. Είχε από αδυναμία αφεθεί στον χρόνο που περνούσε ερήμην του, στις ώρες της μέρας που τον προσπερνούσαν επιδεικτικά. Μέσα από αυτή του την αδυναμία, είχε εν αγνοία του κατακτήσει το συναίσθημα της εγκαρτέρησης. Συνάντησε αυτή τη λέξη πριν λίγες μέρες, τυχαία, ανάμεσα στις πρώτες σελίδες κάποιου βιβλίου που μόλις είχε ξεκινήσει να διαβάζει και κάτι τον τράνταξε. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπε αυτή τη λέξη, δεν του ήταν άγνωστη. Ήταν όμως η πρώτη φορά που τον αφορούσε. Αμέσως αναζήτησε την ακριβή ετυμολογία της, σα να είχε κάποια προηγούμενα μαζί της που τώρα ήρθε η στιγμή να τακτοποιηθούν. Η συγκυρία λοιπόν αυτή προκάλεσε την συνειδητοποίηση. Από εσένα Εγκαρτέρηση ξεκίνησε τούτο το γραπτό.

Απέκτησε γνώση της ψυχικής του κατάστασης, της βασανιστικής ησυχίας που τον περικύκλωνε, της υπομονής, της προσμονής (για κάτι άγνωστο και ακαθόριστο) που την συνοδεύει η θλίψη, της σιωπής. Και μαζί με την σιωπή, άκουγε τώρα ξεκάθαρα την αδιάκοπη πολυλογία εντός του κεφαλιού του, αυτόν τον κουραστικό βουβό μονόλογο χωρίς τελεία. Έπρεπε να τα σταματήσει όλα αυτά. Η Εγκαρτέρηση, η ανοχή του στο δυσάρεστο, του επέτρεπε έως τώρα να υπάρχει, τον βοήθησε. Είχε φτάσει όμως η ώρα να μετατρέψει την υπομονή σε αδημονία. Αδημονία για όλα τα όμορφα που ένιωθε πως του αξίζουν. Λαχταρούσε ξαφνικά να εξωτερικεύσει μέρη ολόκληρα απ’ τον μονόλογό του, που αφού δεν θα ήταν πια βουβός, δεν θα ήταν και κουραστικός. Ίσως να είχε κάτι να προσφέρει με τις σκέψεις του, ή τουλάχιστον έτσι πίστευε. Και κάπως έτσι γεννήθηκε ακαριαία και μάλλον μαγικά μια σωτήρια εγωιστική παρόρμηση, ο αντίποδας του κακού του εγωισμού. Μια παρόρμηση που αναπτύσσεται με σκοπό να διανεμηθεί, αλλιώς δεν υπάρχει εξ΄ορισμού.
 

(Πρόκειται για το είδος του εγωισμού εκείνου που ζωντανεύει όταν καταπιάνεσαι με τις τέχνες. Όταν χορεύεις, όταν παίζεις ή φτιάχνεις μουσική, όταν ζωγραφίζεις, όταν γράφεις βιβλία. Πόσα αλήθεια θα είχε χάσει η ανθρωπότητα αν όλα αυτά δεν δημιουργούνταν με τον εγωιστικό σκοπό να ΄΄δοθούν΄΄ σε όλους; Ένας χορευτής κινητοποιείται από το αληθινό του εγώ για να χορέψει, ζει μαζί με τον χορό του. Αυτό το εγώ του όμως επιθυμεί πάντοτε να το μοιραστεί με όσους περισσότερους μπορεί. Νιώθει την ίδια ανάταση όταν χορεύει μόνος χωρίς να τον βλέπει κανείς; Ο Καζαντζάκης ή ο Καμύ έγραψαν ποτέ χωρίς να στοχεύουν στην έκδοση των έργων τους; Η εντελέχεια βρίσκεται εδώ στην ανάγκη προβολής του εγώ για ευγενείς/ανιδιοτελείς/πνευματικούς λόγους και πάντα στοχεύοντας στην αυτοπραγμάτωση, μέσα απ΄ την οποία θα διαρρεύσουν ιδέες, ιδανικά και αισθητικές ηδονές.)
 

Η εν λόγω παρόρμηση άρπαξε σήμερα αυτό το, χωρίς αποδέκτες μοναχικό κείμενο απ΄ την επιφάνεια εργασίας ενός υπολογιστή, και αφού το φούσκωσε με όλες αυτές τις εξηγήσεις, το μοίρασε τελικά μέσα απ΄ το Υπόγειο σπάζοντας την ανούσια εσωστρέφειά του.

Τελειώνοντας κατάλαβε ότι είχε υποσυνείδητα επηρεαστεί απ΄ τα λόγια ενός αγαπημένου του μυθιστορηματικού ήρωα, του περίεργου Ζούι Γκλας. Πάει καιρός απ΄ όταν τον "γνώρισε" αλλά φαίνεται πως οι γνώμες του Ζούι είχαν αφήσει έντονο το εντύπωμά τους επάνω του. Έτσι κατάφερε τελικά να βάλει σε μια τάξη όσα γυρνούσαν στο μυαλό του σαν αόριστοι ήχοι που αδυνατούσαν μέχρι πρότινος να μπουν σε μια λογική σειρά από λέξεις. Την στιγμή που αντίκρυσε εκείνη την Εγκαρτέρηση που τα ξεδιάλυνε όλα. Αποφάσισε από εδώ και στο εξής να παίρνει δύναμη βρίσκοντας έστω και έναν άνθρωπο που θα διαβάζει τα κείμενά του, που θα θαυμάζει τον χορό του. Άγγιξε μια ιδιάζουσα απελευθέρωση απενοχοποιώντας τις εγωιστικές του τάσεις, που κάθε άλλο παρά τον εαυτό του είχαν ως επίκεντρο.

Το τραγούδι που θα πλαισιώνει από σήμερα και πέρα αυτό του το αισιόδοξο ξεγύμνωμα, το ψάρεψε κι αυτό απ΄ τον Ζούι. Από μια κάπως ατυχή προσπάθειά του να το παίξει στο πιάνο της οικογένειας. Και κάπως έτσι θα τελειώσει ένα song diary που αφετηρία του δεν ήταν το song αλλά το diary.

 

 

 

To τραγούδι "The Kinkajou" γράφτηκε από τον Jack Hylton & his orchestra  για την ταινία "Rio Rita"   που κυκλοφόρησε το 1929. 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The Song Diaries (105)
All These Things That I've Done
The Killers
(29/05/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (104)
Everything You Ever Wanted To Know About Everything
Carter The Unstoppable Sex Machine
(04/04/2020)
ypogeio.gr
The Song Diaries (86)
Television Screens
Fontaines D.C.
(25/11/2019)
ypogeio.gr
Album Stories (29)
Suck It And See
Arctic Monkeys
(06/06/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ