The Song Diaries (44)

Όλα Τελικά Ξαναγυρνάν Σε Μας

Τρύπες


Υπάρχουν κάποιες μέρες και κάποιες νύχτες που θέλεις να σβήσεις, θα ήθελες να μην υπήρχαν στο χάρτη που κινήθηκε η ψυχή σου και η συμπεριφορά σου, το σώμα σου και οι κινήσεις που του υπαγόρευσαν οι συνειδητές και ασυνείδητες βουλές σου, θα ήθελες να μηδενίσεις τις ώρες και τα λεπτά που μέσα τους ορίστηκαν αυτες οι μέρες και αυτες οι νύχτες. Οι αποφάσεις αποφασίζουν -έχει και τούτη την ανάγνωση αυτή η λέξη- αποφασίζουν ποιος μπορει να είσαι κάθε δεδομένη στιγμή, αλλά και με τον τρόπο τους καθορίζουν ποιος θα είσαι και στο μέλλον. Η ζωή μ' αρέσει να λέω πως δεν είναι τόσο πολύπλοκη, μα από ένα σημείο και μετά δεν είναι και τόσο απλή, όσο ήλπιζα πως μπορεί να είναι τις μέρες της αέρινης νιότης.

Το να κοιτάς τον ήλιο και και να αναπνέεις το θαύμα που αφήνει στο πέρασμά του, μερικές φορές δεν είναι αρκετό για να σε σώσει. Το να ακούς τη βροχή που πέφτει και να νιώθεις μέσα σου το αίμα σου από αυτοπυροδοτούμενη εξαγνιστική μελαγχολία να αναβλύζει, μερικές φορές δεν είναι αρκετό για να σε ξαναγεννήσει. Φτάνουν μέρες και νύχτες που καλείσαι να πληρώσεις και να ξεμπερδέψεις τον εαυτό σου από το ανελέητο κυνηγητό, να του δώσεις χώρο να στρίψει σε ένα στενό και να ανασάνει γονατιστός κλαίγοντας από τη λύτρωση, ενώ γύρω του βουίζουν οι σειρήνες και σπαράζουν τη σιωπη πυροβολισμοί στον αέρα - οι Ερινύες δεν το βάζουν κάτω εύκολα, θέλουν το χρέος να ξεπληρωθει, ακόμα κι αν το τίμημα είναι αίμα. Χρωστάς. Πρέπει όμως να ξέρεις σε ποιον και τι, μπερδεύονται εύκολα τούτα σε τούτη τη ζωή, σε μιαν άλλη ίσως να γίνονται πιο ξεκάθαρα... 

Όταν ξημερώνει ο Θάνατος, προλαβαίνεις ίσα-ίσα να σκεφτείς πόσο μαλάκας ήσουν που σκεφτοσουν όλα τα παραπάνω και θες απλά να μιλήσεις για όλα τα μικρά θαύματα που αγνοούσες επιδεικτικά επί δεκαετίες, τα προσπερνούσες σαν αυτονόητα και όταν συνέβαιναν κοιτούσες σκεπτικός τα κορδόνια σου ή το κινητό σου. Το κακό είναι πως για να σηκώσεις το κεφάλι σου από εκεί, πρέπει σε κάποια δεδομένη στιγμή να τα διευθετήσεις όλα αυτά τα παραπάνω. Κι έτσι φτιάχνεται ενας κύκλος που ώρες ώρες σβουρίζει σαν πλυντήριο στη φάση του στιψίματος και κει οφείλεις χωρίς φόβο και αυταπάτες να τραβήξεις την πρίζα και να απλώσεις τα ρούχα στον αέρα που είναι γεμάτος γύρη και σου φέρνει αλλεργία - δύσπνοια και κόκκινα στίγματα απ την κορφή ως τα νύχια.
 

 


Το " Όλα Τελικά Ξαναγυρνάν Σε Μας " το βρίσκεις στον 3ο δίσκο των Τρύπες, "Στον Παράδεισο", o οποίος κυκλοφόρησε το 1990. Συγκεκριμένα, το κομμάτι είναι το 4ο της πρώτης πλευράς. Τους στίχους έχει γράψει ο Γιάννης Αγγελάκας και τη μουσική όλοι μαζί.
 

Στίχοι
Δεν υπάρχει χαμένος καιρός,δεν υπάρχει
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Ένας θεός εκβιαστής τις συγκεντρώνει
κι όμηρους τις κρατάει
ώσπου τα λύτρα που ζητάει από μας να πληρωθούν
(Κι εμείς πληρώνουμε)

Όλα τελικά, όλα
Όλα τελικά ξαναγυρνάν σ' εμάς

Τα δάκρυα σαν στεγνώνουν
δεν πεθαίνουν, δεν πεθαίνουν
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Σε δίχτυα αόρατα νεράιδες τη μαζεύουν
και περιμένουν την επόμενη αφορμή
(Που έτσι κι' αλλιώς θα 'ρθει)

Όλα τελικά, όλα
Όλα τελικά ξαναγυρνάν σ' εμάς

Οι χαμένοι φίλοι
κι οι χαμένοι εχθροί,
τα παλιά παιχνίδια
κι η καινούρια σιωπή,
τα ταξίδια που ακυρώθηκαν,
τα γλέντια που αναβλήθηκαν,
οι ελπίδες που διαλύθηκαν,
τα λόγια που αγνοήθηκαν

Όλα τελικά, όλα
Όλα τελικά ξαναγυρνάν σ' εμάς


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Song Diaries (49)
Σιωπή
Τα Ξύλινα Σπαθιά
(26/08/2018)
ypogeio.gr
Song Diaries (48)
I Wanna Get Lost With You
Stereophonics
(21/07/2018)
ypogeio.gr
The Song Diaries (24)
Κοστουμάκι
The Boy
(08/12/2016)
ypogeio.gr
Album Stories (15)
Just For A Day
Slowdive
(03/09/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ