To ypogeio.gr

Bye Bye Ziggy

Thank You

Είναι κάπως τρομακτικό και στοιχειωμένο αυτό που συμβαίνει τούτο το πρωινό, το πρωινό της 11 Ιανουαρίου 2015. Χτές, στις 10 του μήνα, πέθανε ο David Bowie, έπειτα από 18 μήνες μάχης με τον καρκίνο. Δυο μέρες έπειτα από τα 69α γενέθλιά του, δυο μέρες έπειτα από την κυκλοφορία του 26ου δίσκου του Blackstar. Την ώρα που ετοιμαζόμουν να αρχίσω τις ακροάσεις του δίσκου μπας και γράψω κάνα ριβιού για το Υπόγειο, έιδα στο fb τα πρώτα ποστς που με πληροφορούσαν για την τραγική είδηση. Κι έτσι, ο δίσκος, το Blackstar, απέκτησε ένα ολόκληρο καινούριο νόημα, τραγικό και αποχαιρετηστήριο. Κάθε τραγούδι και κάθε στίχος τώρα καταλήγει στο θάνατο, την αρρώστια, τον τελικό απολογισμό, το τελευταίο αντίο. Ο Ziggy ξεκίνησε την ηχογράφηση του δίσκου με τη διάγνωση και την συνεπαγόμενη πρόγνωση να του είναι ήδη γνωστές, ο μάγκας αποφάσισε να μας αποχαιρετήσει με τη μουσική του, κάτι που επιβεβαίωσε και ο στενότατος συνεργάτης του και παραγωγός επί δεκαετίες, Tony Visconti. Πριν 4 μέρες κυκλοφόρησε το video για το δεύτερο single του δίσκου (είχε προηγηθεί το πολύ καλό ομώνυμο Blackstar τον περασμένο Νοέμβριο), το Lazarus. Λάζαρος, ρε φίλε, ο Bowie μας τα λέγε όλα... Είδα το clip και άκουσα το κομμάτι πρώτη φορά το Σάββατο 8/1, την ημέρα των γενεθλίων του και σκέφτηκα "Τι darkίλα είναι αυτή;". Γάζες, κουμπωμένα μάτια, νεκροκεφαλή στο 'γραφείο της έμπνευσης΄', φινάλε με απόσυρση μέσα στην ξύλινη ντουλάπα... Σήμερα το ξαναείδα και το ξανάκουσα κι έκλαιγα, κατάλαβα πως η ντουλάπα είναι το φέρετρο. Ο άνθρωπος που παλεύει στο κρεβάτι, παλεύει με το θάνατο. Και οι στίχοι; “look up here, I’m in heaven/I’ve got scars that can’t be seen”  και είναι σαν να σου τα λέει από κεί που είναι τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Είναι πολύ περίεργο αυτό που συμβαίνει, αν με καταλαβαίνεις...

Έχω λογαριασμό στο facebook από το 2012 και αυτό που είδα να γίνεται σήμερα με τον θάνατο του David Bowie δεν το έχω ξαναδεί να συμβαίνει. Ούτε με το κωλοδημοψήφισμα του περασμένου Ιουλίου, ούτε με τις επιθέσεις στη Γαλλία τον περασμένο Νοέμβριο, ούτε ποτέ. Όλοι μου οι φεϊσμπουκικοί φίλοι, ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας, εθνικότητας, μουσικών προτιμήσεων, πολιτικής στάσης και προϊστορίας, ποστάρανε David Bowie. Έχουν περάσει ώρες και ακόμα συμβαίνει το ίδιο, το facebook είναι δικό του σήμερα, όλοι οι άνθρωποι είναι δικοί του σήμερα, όλοι θέλουμε να είμαστε δικοί του σήμερα, όλη η Γη ακούει τον Ziggy σήμερα, τον παλιό και τον καινούριο, τον τελευταίο, τον Bowie του Blackstar, αυτόν που πέθανε. Είναι παράξενο όλο αυτό και είμαι σίγουρος πως με καταλαβαίνεις.

Μπορεί και όχι όμως, μπορεί και να μην με καταλαβαίνεις, διότι το μυαλό μου έχει γίνει πολτός από το πρωί, χαμένα τα χω... Έφυγε ο Bowie και αυτό μου τη σπάει και με θλίβει. Απ'την άλλη σκέφτομαι πόσες ζωές μπόρεσε να χωρέσει μέσα σε αυτά τα 69 χρόνια που βρέθηκε πάνω στη Γη και ηρεμώ και με την καλή έννοια ζηλεύω. Bye bye Ziggy. Thank you.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Η Ελλάδα τρώει
τα (μουσικά) παιδιά της!;
(10/12/2019)
ypogeio.gr
10 Ιστορίες πίσω από
10 Τραγούδια των
Red Hot Chili Peppers
(09/12/2019)
ypogeio.gr
9 Νέοι Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Νοέμβριο
(01/11/2018)
ypogeio.gr
Πέντε Χρόνια Χωρίς
Το Νίκο Παπάζογλου:
Σαν Κλωστές Τυλιγμένες Σ' Αδράχτι (by S.Raggou)
(15/04/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ