To ypogeio.gr

Deconstructing Drones



Η βαθειά οικολογία, το χάσμα της ενσυναίσθησης και ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος. Αυτά τα τρία στοιχεία είχε βγάλει στον… αέρα ο ίδιος ο Matt Bellamy, από τα τέλη του 2014 ακόμα. Η μπάντα κλείστηκε στα στούντιο και δούλευε πυρετωδώς επί μήνες. Φρόντισε μάλιστα να κάνει έντονη χρήση των social media και δημιούργησε λογαριασμό στο Instagram (!) για να μας κρατά ενήμερους με διάφορες (μυστήριες και αινιγματικές) φωτοσοπαρισμένες εικόνες και vines λίγων δευτερολέπτων με παραμορφωμένες κιθάρες και ορχήστρες που μας έκαναν να περιμένουμε το Drones πως και πως!

Ο καιρός πέρασε, η κυβέρνηση της χώρας άλλαξε (βγάλαμε πρωθυπουργό Αλέξη), και καθώς πλησίαζε η 5η (για μας 8η) Ιουνίου – η μέρα δηλαδή κυκλοφορίας του Drones – η ανυπομονησία ολοένα και μεγάλωνε. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι είχε διαρρεύσει προ ολίγων ημερών σε ολάκερο το ίντερνετ, κάτι που φανερώνει το πόσο το περιμένει ο κόσμος –μέσα Μάρτη έγινε το πρώτο «μπαμ», όταν η μπάντα άρχισε να δημοσιεύει το ένα μετά το άλλο τα τραγούδια του επερχόμενου δίσκου (αρχής γενομένης με το Psycho, το οποίο ακολούθησαν το Dead Inside, το Reapers, το The Handler και το JFK+Defector). Πανικός πριν καν κυκλοφορήσει επίσημα!

Είχαν υποσχεθεί «επιστροφή στις ρίζες», «δυνατά κιθαριστικά μέρη» και πως το άλμπουμ θα είναι «βαρύ νοηματικά». Αμ το άλλο; Βγήκε ο Bellamy και είπε πως το Drones είναι η καλύτερη δουλειά της μπάντας ως τώρα! Πώς να μην ανυπομονείς μετά…
Στην τελευταία τους απόπειρα (The 2nd Law, 2012), πειραματίστηκαν με πλήθος ηλεκτρονικών στοιχείων, κάτι το οποίο ξένισε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου, και ζήτησε στο επόμενο να δει τους «παλιούς καλούς Muse». Πέρα για πέρα λογικό για έναν καλλιτέχνη να μεταμορφώνεται, να εξελίσσεται και να επικεντρώνεται σε ανεξερεύνητες πτυχές της τέχνης και της προσωπικότητάς του, όσο ωριμάζει. Πολλοί δεν αφουγκράζονται αυτή την ανάγκη του καλλιτέχνη. Παρόλα αυτά, παλιούς καλούς Muse ήθελαν, παλιούς καλούς Muse είχαν.

Το Drones είναι ένα concept album και αφορά έναν νέο άνθρωπο που οδεύει από την αφάνεια, στην απώλεια και το τέλος κάθε ελπίδας μέχρι την μετάλλαξή του σε ανθρώπινο drone και την επανάστασή του απέναντι στους δεσμοφύλακές του. Ουσιαστικά, το άλμπουμ πραγματεύεται μια προσωπική περιπέτεια του πρωταγωνιστή: από τον χωρισμό και την προδοσία στον έλεγχο του μυαλού και, τελικά, την συναισθηματική αποστασιοποίηση. Αν ψάχνεις για αγάπη στο άλμπουμ, ατύχησες.

Πάμε να τα δούμε ένα-προς-ένα τα τραγούδια που συνθέτουν –αν όχι την πιο ενδιαφέρουσα - μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές των Muse.

                                                                                         

                                                                                             [Πρώτη Ιστορία]

Η Ιστορία της Mary
(σύμφωνα με τον Bellamy, οι γυναίκες περνούν δυσκολότερες στιγμές στη ζωή – στο μυαλό του η πρωταγωνίστρια είναι γυναίκα και λέγεται Mary).

 

1. Dead Inside: Ένας Ύμνος στην Χαμένη Αγάπη
Dead Inside φωνάζει ο Bellamy, στο τραγούδι που ανοίγει το Drones. Σκέφτεσαι κάποια πράγματα, είναι η αλήθεια, πριν αρχίσει. Κυρίως σκέφτεσαι πως, ίσως, μιλάει για τον δύσκολο χωρισμό του με την Kate Hudson. Επιβεβαιώνεσαι αρκετές φορές στη διάρκεια του τραγουδιού. Ισχυρές λέξεις που φτάνουν το συναίσθημα στα ύψη, σε κάνει να νιώθεις πως είναι να χάνει κανείς την Αγάπη, να νεκρώνεται ψυχολογικά.

«Πήγα πολύ εσωτερικά, πολύ μέσα στις παράνοιές μου, παράξενα συναισθήματα και εμπειρίες. Είναι αρκετά προσωπικό», έχει πει ο Bellamy σε μια συνέντευξή του. Και οφείλουμε να συμφωνήσουμε και να σεβαστούμε το συναισθηματικό μεγαλείο του Ρομαντικού αυτού ανθρώπου.

Ο πρωταγωνιστής έχει χάσει παντελώς την αγάπη του για Αγάπη, νιώθει μόνος στον κόσμο, ευάλωτος, χωρίς ελπίδα. Έχασε εκείνη, και νιώθει ότι το κενό μέσα του είναι τεράστιο. Κάνει μια απέλπιδα προσπάθεια να της μιλήσει αλλά η απροθυμία της τον σκοτώνει συναισθηματικά («Feel me now, hold me please, I need you to see who I am. Open up to me, stop hiding from me. It's hurting babe, only you can stop the pain»). Φοβάται πως θα αποβεί μοιραίο για εκείνον, θα χάσει το νόημα για ζωή («Don't leave me out in the cold, don't leave me out to die»).

Αλλά αμέσως μετά, ο πρωταγωνιστής αλλάζει στυλ και ύφος. Νιώθει μπουχτισμένος. Νιώθει ότι τα έδωσε όλα σε αυτή την σχέση και αρχίζει και χάνει την εμπιστοσύνη και την ελπίδα του («I gave you everything I can't give you anymore»). Σε σημείο που φτάνει να αλλάζει ο χαρακτήρας του, η οπτική του για τη ζωή. Να γίνεται ευάλωτος και να δέχεται ανεπηρέαστος την πλύση εγκεφάλου. Να σταματήσει να νιώθει. Να πατήσει το Turn-off στη καρδιά του («Now I've become just like you»).

Το Dead Inside θα μπορούσε κάλλιστα από μόνο του να περικλείει μια ολόκληρη ιστορία, ωστόσο είναι απλά το νοηματικό χτίσιμο του όλου άλμπουμ, το ξεκίνημα της αγωνιώδους περιπέτειας του πρωταγωνιστή. Κατ’ εμέ, το τέλος του συγκεκριμένου τραγουδιού, σηματοδοτεί την όλη πορεία που θα λάβει το υπόλοιπο άλμπουμ. Ο πρωταγωνιστής έχει γίνει αυτό που έλεγε σε όλο το τραγούδι. Έχει νεκρωθεί ψυχολογικά, κι έχει γίνει ένα ανθρώπινο drone! Μπορεί έξω να δείχνει ότι είναι «The greatest guy» αλλά πλέον είναι Dead Inside. Και πλέον τα υπόλοιπα τραγούδια έρχονται ως επιβεβαίωση αυτού.

Όταν μιλούν οι στίχοι: «You’ve taught me to lie without a trace, and to kill with no remorse…»

 

 

 

2. [Drill Sergeant] – 3. Psycho: Το στάδιο της αλλαγής

Έχοντας γίνει Dead Inside, ο πρωταγωνιστής οδηγείται σ’ ένα σκοτεινό μέρος, όπου συναντά τον Drill Sergeant (τον λοχία δηλαδή), ο οποίος, ουσιαστικά, τον υποχρεώνει να υπακούει στις εντολές του, με απώτερο σκοπό να τον μετατρέψει σε ένα ανθρώπινο drone. Ο πρωταγωνιστής δεν λέει τίποτα παρά αναφωνεί «Aye Sir!», ενώ ο λοχίας του φωνάζει «Your ass belongs to me now», δηλώνοντας ότι τον έχει υπό την πλήρη κατοχή του.

Και μετά το [Drill Sergeant] – το οποίο χρησιμοποιείται ως εισαγωγικό μέρος – έρχεται το πρώτο χρονικά τραγούδι από τη νέα δουλειά της μπάντας που άκουσε ο μουσικός πλανήτης (αρχές Μάρτη ήταν, θυμάμαι), το Psycho.

«Love, it will get you nowhere» λέει ο Bellamy και δεν μπορώ να μη σκεφτώ κατευθείαν στίχους από προηγούμενα άλμπουμ. «Love is our resistance» (2009), «Our love would be forever» (2010), «I need your love» (2012). Και, εν έτει 2015, τα συναισθήματα έρχονται σε πλήρη ρήξη. Η Αγάπη και όλες οι εκφάνσεις της, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Το Psycho σηματοδοτεί ξεκάθαρη «επιστροφή στις ρίζες», όπως είχε δηλώσει και ο Bellamy για το άλμπουμ. Εδώ ουσιαστικά, παίζεται ένα παιχνίδι στο οποίο το θύμα της αγάπης πέφτει στα χέρια του Drill Sergeant, ο οποίος προσπαθεί να τον εντάξει στο δυναμικό του. Να του ελέγχει το μυαλό, να κάνει ό,τι τον διατάζει.

Ο πρωταγωνιστής δέχεται πλύση εγκεφάλου και, έχοντας νεκρωθεί ψυχολογικά, παραδίνεται στις εντολές του Drill Sergeant και γίνεται psycho. Είναι ευάλωτος και ο Drill Sergeant εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες του. Με τα πολλά, ο πρωταγωνιστής πείθεται πως είναι psycho και λειτουργεί ως ανθρώπινο drone.

Και για τους πιο… ψαγμένους, αξίζει δε, να σημειωθεί ότι το «0305030» riff (όπως ονομάζεται), είναι riff 16 ετών! Ο Matt το έπαιξε πρώτη φορά σε gig στο Paris MCM Café, το 1999, αργότερα έμεινε ως outro στο Stockholm Syndrome, μέχρι και το 2015, όταν και το ακούσαμε ολόκληρο στο Psycho! Μέγας είσαι, Bellamy!

Όταν μιλούν οι στίχοι: «I’m gonna make you, I’m gonna break you, I’m gonna make you, a fucking psycho»

 

 

 

4. Mercy: Πώς νιώθεις όταν χάνεις τον εαυτό σου;

Το άλμπουμ συνεχίζεται με έναν πιο… μελωδικό τρόπο, με το Mercy που ακολουθεί, να παρουσιάζει κάποιες ομοιότητες με το Starlight (Black Holes and Revelations, 2006) και να έχει ολίγον κι από το ωραίο πιάνο του Matt.

Έχοντας παραδοθεί στις διαθέσεις των Άνωθεν, ο πρωταγωνιστής νιώθει ότι κάτι έχει αλλάξει μέσα του. Νιώθει ότι έχει χάσει κάτι – τον εαυτό του. Εκεί είναι που καταλαβαίνει ότι έχει κυριευτεί από τις σκοτεινές δυνάμεις του «Psycho». Αλλά δεν το θέλει πια.

Προσπάθησε να αλλάξει τους αυστηρούς κανόνες σε αυτή τη Σκοτεινή Κοινωνία όπου είχε κλειστεί αλλά μάταια. Αντί να τους αλλάξει, αναγκάστηκε να τους ακολουθήσει, αποτελώντας άλλο ένα πιόνι στο καλοστημένο τους σχέδιο.

Θέλει να ξεφύγει. Μετανιώνει που έχασε τον έλεγχο, δίνοντας το δικαίωμα να τον κάνουν ό,τι θέλουν, και τώρα ζητά απεγνωσμένα να του δείξουν έλεος. Έχει μείνει πια μόνος του.

Όταν μιλούν οι στίχοι: «Help me, I’ve fallen on the inside. I tried to change the game, I tried to infiltrate, but now I’m losing».
 

 

 

5. Reapers: HERE COME THE DRONES!

Έως αυτό το σημείο, ο πρωταγωνιστής έχει χάσει την πίστη του στην αγάπη, έχει υποστεί πλήρη πλύση εγκεφάλου και έχει συνειδητοποιήσει ότι έχει χάσει τον εαυτό του.

Το Reapers έρχεται να εντείνει τα αισθήματα του πρωταγωνιστή. Εδώ γίνεται ο κακός χαμός. Σκηνικό πολέμου. Κι αυτό διότι οι Άνωθεν, στέλνουν τον πρωταγωνιστή στο πεδίο μάχης. Εκεί όπου τον καταδιώκουν drones και προσπαθεί να τους ξεφύγει. Μα δεν μπορείς να ξεφύγεις από τα drones. Όσο γρήγορα και να τρέξεις, όπου και να κρυφτείς, αυτά θα σε βρουν και θα σε σκοτώσουν.

Ο πρωταγωνιστής κατακεραυνώνει τους Άνωθεν, οι οποίοι ελέγχουν το παιχνίδι του Πολέμου με τον τρόπο που οι ίδιοι επιθυμούν. Οι Πόλεμοι συνεχίζονται να είναι πολιτικοί αλλά γίνονται ακόμα πιο μοχθηροί. Ο πρωταγωνιστής γνωρίζει καλά πως ο ίδιος και οι υπόλοιποι δίπλα του, είναι απλά πιόνια στο παιχνίδι τους, και αν σκοτωθούν, μπορούν να αντικατασταθούν ανά πάσα στιγμή.

Συνεχίζει να τους… ξεμπροστιάζει με παραλληλισμούς. Έτσι όπως οι αρχηγοί/διοικητές στέλνουν στρατιώτες να πολεμήσουν για να νικήσουν τον αντίπαλο χωρίς να λερώσουν τα χεράκια τους, έτσι και οι «δυνάστες», το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να ελέγχουν τα drones, με τα οποία καθαρίζουν εύκολα κι απλά. Με τη βοήθεια των «Reapers and Hawks». Αυτός που έχει τη δύναμη, διατάζει. Οι υπόλοιποι, υπακούνε στις εντολές του. Αυτό είναι το σύστημα. 

Δυνατό και απόλυτα αγχωτικό το τραγούδι από την αρχή κιόλας, εκφράζει σπιθαμή-προς-σπιθαμή τον φόβο και το άγχος του πρωταγωνιστή και αποτελεί ιδανικό δείγμα του όλου έργου – τόσο μουσικά όσο και θεματικά. Από τα πιο βαριά χαρτιά του άλμπουμ το συγκεκριμένο. Πάταγο κάνει!

Όταν μιλούν οι στίχοι: «You kill by remote control and the world is on your side».
 

 

 

6. The Handler: Η Εξέγερση της Ψυχής

Φτάνοντας στα μισά του δίσκου, το Handler αποτελεί ίσως, από τα πιο σκοτεινά τραγούδια που έχει γράψει ο Bellamy και σίγουρα, τον δεύτερο (μετά το Reapers) ακρογωνιαίο λίθο του άλμπουμ, ερχόμενο να καταλύσει μια και καλή τα δεσμά με το άγονο παρελθόν.

Καταπληκτική εισαγωγή, μοναδικά τα φωνητικά του Matt, σε βάζει για τα καλά στο κλίμα του άλμπουμ, και σου δίνει να καταλάβεις πως, πλέον, ο πρωταγωνιστής έχει συνειδητοποιήσει πως παίζεται το παιχνίδι, και δεν επιθυμεί να συνεχίσει σ’ αυτό το τέμπο. Δεν επιθυμεί πλέον να ελέγχεται – διαλέγει τον δρόμο της απελευθέρωσης του μυαλού και της ψυχής του. Είδε με πόσο απάνθρωπο τρόπο κινούνται τα νήματα κι επιλέγει την Ελευθερία ως διαφυγή.

Έχει μέσα του τόσο θυμό. Θέλει να μείνει μόνος του, να ανεξαρτητοποιηθεί, να σκέφτεται και να νιώθει ελεύθερα – να απελευθερωθεί. Και τα καταφέρνει! Μέσα σ’ εκείνο το μεγαλειώδες και ιδιοφυές μονόλεπτο ριφ, φαντάζεσαι τον πρωταγωνιστή να σπάει τα δεσμά και να τρέχει. Να τρέχει για να ξεφύγει. Να κερδίσει την ελευθερία του, να βρει ξανά τον χαμένο του εαυτό.

Και αμέσως μετά, στο outro του τραγουδιού, ακούγεται η σπαρακτική κραυγή του Bellamy να λέει «I won’t let you control my feelings anymore» (στίχος που θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το «Controlling my feelings for too long» του Showbiz από το ομώνυμο άλμπουμ – 1999), και «you will never own me again» κάνοντας έτσι ξεκάθαρο πλέον, πως ο πρωταγωνιστής είναι ελεύθερος, έχει καταλάβει τη δύναμη που κρύβει μέσα του και δεν θα υπακούει σε διαταγές άλλων («And I will no longer do as I am told» - στίχος που επίσης θυμίζει παλιούς Muse, και πιο συγκεκριμένα το United States of Eurasia, όπου εκεί ο πρωταγωνιστής διερωτάται «Must we do as we’re told?»).

Από την αρχή έως και το τέλος, το Handler σε κρατάει σε αγωνία για να δεις αν τελικά ο πρωταγωνιστής θα ολοκληρώσει τον αγώνα που έχει αρχίσει στο Reapers. Και εν τέλει τα κατάφερε! Ελευθέρωσε τη φυλακισμένη του ψυχή. Σύμφωνα με συνεντεύξεις, αυτό είναι το αγαπημένο τραγούδι του άλμπουμ για τους Chris και Dom. Διόλου άδικα. Ο Matt έχει ιδιαίτερη αγάπη για ένα άλλο, που ακολουθεί πιο κάτω.

Όταν μιλούν οι στίχοι: «And I am no longer afraid to walk alone, let me go, let me be, I am escaping from your grip, you will never own me again».
 


 

 

7. [JFK] – 8. Defector:  Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος

Μετά το εντελώς αγωνιώδες Handler και την απελευθέρωση της ψυχής, ακολουθεί το [JFK], ένα απόσπασμα της ομιλίας του τότε Προέδρου των ΗΠΑ, John F. Kennedy, το 1961, σε μία ομάδα εκδοτών ημερήσιου Τύπου, με την οποία επιτίθεται ανοιχτά προς την Σοβιετική Ένωση, αναφερόμενος σε έννοιες όπως η Ελευθερία και η Ανεξαρτησία – σαφής και η αναφορά στη ψυχολογική μεταμόρφωση του πρωταγωνιστή στο άλμπουμ.

Το [JFK] αποτελεί την εισαγωγή του Defector (κατά τον Bellamy, το δυσκολότερο του άλμπουμ στην ηχογράφηση) που λειτουργεί κάπως… λυτρωτικά. Κι αυτό διότι, από την ένταση και τον τρόπο που αναφωνεί ο Matt «Free, yeah I’m free from society, you can’t control me, I’m a defector», καταλαβαίνεις ότι ο πρωταγωνιστής έχει πλέον το πάνω χέρι στην υπόθεση του άλμπουμ. Νιώθει υπερήφανος που απέκτησε την ελευθερία του, δεν ελέγχεται πια από τίποτα κι από κανέναν – είναι ανεξάρτητος. Το Σύστημα έχει υποστεί ταπεινωτική ήττα.

Επαναλαμβάνει συνεχώς «I’m a defector», υποδηλώνοντας τη ξεκάθαρη πίστη στον εαυτό του, τη πίστη ότι μπορεί να ρίξει ακόμα και τη κυβέρνηση («You believe your throne is too high to be overthrown, we’ll watch it get razed, by a defector»).

Αναφέρεται στους Άνωθεν με υποτιμητικούς όρους μέσω… χρωματιστών εικόνων! Με το «Yellow belly», εννοεί τη δειλία, με το «Green mind», τη «βρωμιά» και την απληστία, ενώ με το «Blue blood», πετάει σπόντες για το «Βασιλικό Αίμα» (ήτοι, οι Αριστοκράτες). Τώρα, όλη τη δύναμη την έχει αυτός. Κανείς δε μπορεί να τον σταματήσει. Παίρνει τη ζωή ξανά στα χέρια του.

Ισχυρά λόγια, νιώθεις την Ελευθερία του σε κάθε στίχο. Μπορείς να διακρίνεις και επιρροές από Queen μέσα στο τραγούδι, το οποίο κλείνει με τη ρήση του John F. Kennedy «we look for strength and assistance, confident that with your help, man will be what he was born to be; free and independent», τονίζοντας ακόμα περισσότερο το νόημα του Defector.

Όταν μιλούν οι στίχοι: «You think you’re strong and you can’t be broken. But your empire is dissolving. You thought, you thought I was weak but you got it wrong, look into my eyes, I’m a defector».
 


 

9. Revolt: Η δύναμη είναι μέσα σου!

Ακούγονται βουητά, σαν από πορεία, και σειρήνες. Κάτι γίνεται, κάτι αλλάζει στην ατμόσφαιρα. Το Revolt μεταφέρει ένα μήνυμα αισιοδοξίας, τόνωσης ηθικού, ενθάρρυνσης.

Ο πρωταγωνιστής εδώ, όχι μόνο προσπαθεί να εξεγερθεί και να πιστέψει ακόμα περισσότερο στον εαυτό του, αλλά προσπαθεί να κάνει και όλους τους υπόλοιπους γύρω του, να αποβάλλουν από μέσα τους τον φόβο και τον πεσιμισμό, και να πιστέψουν κι εκείνοι στον εαυτό τους – μπορούν να φτιάξουν αυτόν τον κόσμο, όπως ακριβώς θέλουν («You can make this world what you want»).

Τους καλεί να αναγεννηθούν από τις στάχτες τους, να αλλάξουν το καθεστώς, να αντισταθούν, να κοιτάξουν στα μάτια τον εχθρό, και να τον διαλύσουν. Γιατί ξέρει ότι έχουν αυτή τη δύναμη κρυμμένη μέσα τους. Γιατί όταν είμαστε όλοι μαζί, έχουμε τεράστια δύναμη: η φωνή μας ακούγεται. Αυτό ουσιαστικά, είναι και το μήνυμα που περνάει το άλμπουμ.

Σύμφωνα με τον Bellamy, το Revolt, μαζί με το Defector, αναφέρονται στη προσπάθεια επαναφοράς της χαμένης ελπίδας του πρωταγωνιστή έναντι στις Σκοτεινές Δυνάμεις που προσπαθούν να τον ελέγξουν.

Όταν μιλούν οι στίχοι: «You’ve got the strength, you’ve got the soul. You’ve felt pain, you’ve felt love».

 

 

 

10. Aftermath: Η Αγάπη επιστρέφει

Φτάνοντας στο τέλος της Πρώτης Ιστορίας, ο πρωταγωνιστής έχει περάσει από σαράντα κύματα. Πρώτα η απώλεια της Αγάπης, μετά η υποδούλωση της ψυχής και του μυαλού, και τέλος, η διαφυγή από τον πόνο και την εκμετάλλευση.

Το Aftermath, περιγράφει ακριβώς όλα τα συναισθήματα μετά από όλες αυτές τις περιπέτειες που έζησε ο πρωταγωνιστής. Τα επακόλουθα, όπως λέει κι ο τίτλος. Και υπεισέρχεται ένας νέος παράγοντας στη ζωή του πρωταγωνιστή, που τον κάνει ευτυχισμένο, μετά από καιρό: μια νέα Αγάπη!
Έχει κουραστεί από τις πολλές μάχες, δείχνει εξουθενωμένος από το χάος που δημιουργήθηκε στη ζωή του. Δε μπορεί να κρύψει τη στενοχώρια του για όλα αυτά τα γεγονότα. Ψάχνει απεγνωσμένα ένα κίνητρο, από κάπου να σταθεί για να συνεχίσει.

Και το βρίσκει, στο πρόσωπο Εκείνης. Μια νέα Αγάπη έρχεται στο προσκήνιο, και κάνει τον πρωταγωνιστή να πιστέψει ξανά στη δύναμη της Αγάπης, τον κάνει να παλέψει για εκείνη. Μετά την απόλυτη καταστροφή, τον πόνο και τη θλίψη, έχει ανάγκη μια αγκαλιά. Τη δική της.
Την διαβεβαιώνει ότι, τώρα που την βρήκε, δε θα την αφήσει, θα είναι για πάντα μαζί (μεγάλα λόγια αλλά δικαιολογείται μετά τα μύρια όσα που πέρασε – «From this moment, you’ll never be alone. We’re bound together, now and forever»), και ότι δε νιώθει πια μόνος, έχει βρει κάποιον να τον στηρίζει, να τον φροντίζει, να τον αγαπάει («The loneliness has gone»).

Αναφέρεται στις «Πολιτείες», μια οργανωμένη κυβέρνηση ανθρώπων, η οποία αποτυγχάνει παταγωδώς καθώς ο πόλεμος φτάνει προς το τέλος του, καθώς τα Τείχη (τα οποία ενδεχομένως να είναι οι Δυνάμεις της Καταπίεσης και της Βίας) συνεχίζουν να διογκώνονται, κι έτσι δημιουργείται μια διαχωριστική γραμμή στην ανθρωπότητα.

Και τα αναφέρει όλα αυτά, για να τονίσει πως, μόνο οι δυνατοί θα επιβιώσουν σε σκληρές στιγμές, όπως αυτές των επακόλουθων του πολέμου. Όλον τον καιρό που πάλευε σθεναρά να ελευθερωθεί, ήταν μόνος του. Όχι πια. Τώρα, η καρδιά του είναι δυνατή γιατί ξαναβρήκε την Αγάπη («But my heart is strong because now I know where I belong»). Από δω και στο εξής, θα παλεύουν μαζί, ο ένας για τον άλλον, για το κοινό καλό («It’s you and I against the world»).

Ο πρωταγωνιστής έχει πλέον ανακτήσει τη πίστη του στην Ανθρωπότητα. Έχει βρει τη δύναμη να συνεχίσει να παλεύει. Ήρθε Εκείνη και τον έκανε να πιστέψει ξανά στην Αγάπη, να απομακρύνει κάθε στοιχείο μοναξιάς από μέσα του, να τον κάνει πιο δυνατό.
Καταπληκτική, μαγική εισαγωγή. Τον ήχο του ανέμου στην αρχή, θα τον ακολουθήσουν βιολιά και synths, φτιάχνοντας μια άκρως ειδυλλιακή ατμόσφαιρα από την αρχή ως και το τέλος, κλείνοντας με αυτόν τον εκπληκτικό τρόπο (και με happy end, παρακαλώ!) τη Πρώτη Ιστορία του Drones – την ιστορία της Mary.

*Το Aftermath, λέγεται, ότι είναι η ανταπάντηση στο Dead Inside, μιας και είναι τα μοναδικά τραγούδια του άλμπουμ που αναφέρονται στην Αγάπη. Η διαφορά ποια είναι όμως; Ότι το Dead Inside μιλάει για την απώλεια και τον πόνο, ενώ το Aftermath για την επανάκτηση Αυτής, παράλληλα με λυτρωτικά συναισθήματα. 

Όταν μιλούν οι στίχοι: «But I have strength for you. You’re all that’s real anymore. I am coming home now. I need your comfort».
 

 

 

                                                                                                    [Δεύτερη Ιστορία]


Σύμφωνα με τον Matt, η Δεύτερη Ιστορία ακολουθεί την περιπέτεια ενός άλλου ανθρώπου, ο οποίος μοιάζει πολύ με τη Mary (τη πρωταγωνίστρια της Πρώτης Ιστορίας), έχοντας υποστεί κι εκείνος οδυνηρές απώλειες στη ζωή του. Μόνο που δεν ακολουθεί το ίδιο μονοπάτι, δηλαδή δε πάει βαθιά μέσα του, στο απόλυτο σκοτάδι της ψυχής του, για να «ξαναγεννηθεί» και να ανακαλύψει τη Νέα Αγάπη, παρά προτιμά να γίνει Δικτάτορας, ένας ισχυρός και μοχθηρός Δικτάτορας, που θέλει να επιβάλλει τις αρχές του στον υπόλοιπο κόσμο, και, εντέλει, να τον καταστρέψει ολοσχερώς.

 

11. Globalist: Η άνοδος και πτώση του Δικτάτορα

Και φτάσαμε εκεί που θέλαμε εξ αρχής. Στο τραγούδι που υποσχέθηκα ότι θα υμνήσω όσο κανένα άλλο. Το Μουσικό Έπος του Drones. Η πιο όμορφη –και συνάμα λυπητερή– στιγμή στο άλμπουμ. Ατμοσφαιρικό, Μεγαλειώδες, Αληθινό. Ένα τραγούδι που δεν πρόκειται να γίνει χιτάκι – ένα τραγούδι Για Πάντα.

Αλλαγή ιστορίας, σκηνικού, πρωταγωνιστών. Το Globalist (αρχικά λεγόταν The British Empire) θεωρείται (μιας και ο Matt το έχει δηλώσει δημόσια) το sequel, η συνέχεια, του Citizen Erased (Origin of Symmetry, 2001), και αφηγείται την άνοδο και τη πτώση του Δικτάτορα, το τέλος του κόσμου, και τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Βαριά θεματολογία, το δίχως άλλο.

Μια 10λεπτη μαγική υπόκρουση (το μεγαλύτερο τραγούδι του άλμπουμ, αλλά και όλης της δισκογραφίας των Muse, αφήνοντας δεύτερο το Citizen Erased – 7:21) που συνοδεύει το προσωπικό μαρτύριο του Δικτάτορα, έχοντας περάσει από όλα τα στάδια του πόνου, καταλήγει να καταστρέφει τον κόσμο γύρω του.

Το τραγούδι αποτελείται από τρία μέρη.

Το πρώτο μέρος, ξεκινάει ήρεμα, πολύ ήρεμα, και θυμίζει πολύ Ennio Morricone. Βρέχει και αστράφτει. Το σκηνικό, εντελώς μελαγχολικό, μουντό, μοναχικό. Ένα ρυθμικό σφύριγμα αρχίζει να ακούγεται, και στη συνέχεια το ακολουθούν (οι μαγικές αυτές ισπανικές) κιθάρες και ντραμς. Σε ταξιδεύει σε Western σκηνές. Είσαι μόνος. Έχεις υποστεί τη πλήρη καταστροφή μέσα σου.
Φτάνουν οι στίχοι. «You were never truly loved, you have only been betrayed», αναφωνεί ο Bellamy. Ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να παρηγορήσει τον Δικτάτορα, στον οποίον αναφέρεται το τραγούδι. Ο Δικτάτορας νιώθει ότι έχει μείνει μόνος του στον κόσμο, τον έχουν εγκαταλείψει οι αγαπημένοι του άνθρωποι, κι ότι δε τον αγαπάει κανένας πια. Μεγάλωσε δίχως την απαραίτητη στήριξη από τους οικείους του. Ήταν παραμελημένος από οικογένεια, εκκλησία και πολιτεία. Μεγάλωσε μόνος του, χωρίς τη βοήθεια κανενός. Όμως, τώρα, έχει βρει τη δύναμη να κατακτήσει τον κόσμο.
Συντελείται μια αλλαγή μέσα του. Η δύναμη της θέλησής του, υπερβαίνει τα όρια. Θέλει να χειραγωγεί, να ελέγχει τα πλήθη. Θέλει να χτίσει μια Δυναστεία, και να ηγηθεί αυτής. Συγκεντρώνει οπλισμό και οπαδούς. Πολλούς οπαδούς, ώστε να είναι δυνατός, να τον φοβούνται όλοι («Arm yourself, you can be strong»).
Σχεδιάζει να οργανώσει τη πιο ισχυρή Αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ αυτός ο πλανήτης. Έχει τη δύναμη να αλλάξει τον κόσμο, να τον φέρει στα δικά του μέτρα, και να τον κατακτήσει («Transform the earth to your desire»). Ο δικτάτορας, πρέπει να πιστεύει στον εαυτό του και μόνο. Κατακρίνει τις θρησκευτικές και κυβερνητικές επιρροές προς τη κοινωνία, και εμμένει στο ότι όλα είναι ψέματα («Free your mind from false beliefs»). Η προσήλωση σε μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων, προκρίνει μια αδυναμία εαυτού – ήτοι, κάνει μια μάζα ανθρώπων να πράττουν χωρίς να σκέφτονται.
Θέλει να γίνει αρχηγός του εαυτού του. Προκειμένου όμως, να αποκτήσει αυτή τη Δύναμη που θα τον κάνει ανυπέρβλητο, θα πρέπει να φορέσει τη μάσκα της Ειρήνης και της Φιλανθρωπίας, δηλαδή να κρύψει τις πραγματικές του βλέψεις, ώστε να γοητεύσει τα πλήθη, να τα πάρει με το μέρος του, και μετά να υλοποιήσει τις καταστροφικές του σκέψεις («You can hide your true motives, to dismantle and destroy»).
Λίγο πριν εκπνεύσει το πρώτο μέρος, ακούγονται πολύ γρήγορα, σε αντίστροφη μορφή, όλα τα προηγούμενα τραγούδια του άλμπουμ (πλην του Aftermath): «Dead Inside, A fucking psycho, the world just disavows, Kill by remote control, programmed to obey, I’m a defector, I can see you’re trapped in a maze». Δύσκολα διακρίνονται στο τραγούδι βέβαια.

Και στο δεύτερο μέρος… ο κακός χαμός. Μια μαγική, εξωπραγματική, σπιντάτη (μουσικά) δίλεπτη έκρηξη, σε μεταφέρει σε ένα πεδίο μάχης. Τίθεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Οι κιθάρες επιταχύνουν επικίνδυνα, τα ήρεμα ακούσματα αγριεύουν ολοένα και περισσότερο, η ένταση της ψυχής σου εντείνεται, σαν να τρέχει σε αγώνα δρόμου – να βγει νικήτρια, να επιζήσει.
Μια γυναικεία φωνή αρχίζει να μετρά αντίστροφα. 10, 9, 8, 7, (πλησιάζει η ώρα!), 6, 5 (βόμβες είναι αυτές που ακούγονται;), 4, 3 (είσαι έτοιμος;), 2, 1… FIRE! Το απόλυτο χάος. Οι βόμβες πέφτουν και καταστρέφουν ολοσχερώς τον κόσμο, την ανθρωπότητα – δε μένει τίποτα σώο.

Τι έχει απομείνει μετά; Στο τρίτο (και τελευταίο) μέρος, μετά από όλον αυτόν τον χαμό με τις εκρήξεις, δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο. Τις βαριές κιθάρες διαδέχεται ένας ήρεμος, σχεδόν παραδεισένιος, ήχος πιάνου, και το σκηνικό αλλάζει ξανά. Ο πόλεμος με τις βόμβες έχει τελειώσει, και ο κόσμος έχει καταστραφεί. Η κοινωνία γύρω σου έχει εξαλειφθεί και θρηνείς για τη χαμένη σου πατρίδα.
Ο πρωταγωνιστής και ο Δικτάτορας, έχουν μείνει μονάχοι στον κόσμο. Είναι οι μόνοι επιζήσαντες αυτής της καταστροφής. Δεν υπάρχει τίποτα πλέον για να αγαπήσουν στον κόσμο αυτόν. Τι τους απέμεινε; Να συγκεντρώσουν τις αναμνήσεις και τις στιγμές του μεγάλου έθνους που κάποτε ήταν («to hunt and gather memories of the great nation we were»).
«A trillion memories, lost in space and time forevermore», τραγουδάει σπαρακτικά ο Bellamy. Αυτός ο στίχος σαφώς και θυμίζει το Citizen Erased, και πιο συγκεκριμένα τον στίχο «erase all the memories, they’ll only bring us pain».
Το 2001, στο Origin of Symmetry, ο Δικτάτορας διέγραψε όλες τις αναμνήσεις των ανθρώπων για να σταματήσουν να πονάνε και να νιώθουν ότι ζουν μια ωραία ζωή, ενώ στη πραγματικότητα είναι υπό των έλεγχο των Άνωθεν. Το 2015, στο Drones, ο Δικτάτορας νιώθει πίκρα και τύψεις που προκάλεσε τέτοια ανείπωτη καταστροφή. Απολογείται λέγοντας ότι απλά αυτό που πάντα ήθελε, ήταν κάποιος να τον αγαπήσει, να νιώσει την ανάγκη του («I just wanted, I just needed to be loved»).
Ο Bellamy είπε για αυτό εδώ το αριστούργημα ότι το πρώτο μέρος μοιάζει να είναι βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία, το δεύτερο κραυγάζει μέταλ, και το τρίτο είναι μια μεγάλη και ήρεμη πιανίστικη μπαλάντα.
Είναι απλά ό,τι πιο όμορφο έχει ακούσει η ψυχή μου.

Όταν μιλούν οι στίχοι: «It’s human nature. The greatest hunter will survive them all, with no one left to love».

 

 


12. Drones: Μετά την Καταστροφή, έρχεται ο Θρήνος

Αμέσως μετά το καθηλωτικό The Globalist, έρχεται το ομώνυμο Drones, που κλείνει το άλμπουμ με έναν κινηματογραφικό και μελοδραματικό τόνο, φανερώνοντας τη μουσική μαεστρία του Bellamy, σε ένα τραγούδι που θα μπορούσες κάλλιστα να ακούσεις σε μια εκκλησία, εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα του άλμπουμ – ένα τραγούδι για το τέλος της Ελευθερίας.

Όλα έχουν τελειώσει πλέον. Δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο αυτό. Ο πρωταγωνιστής έχει μείνει μόνος του, μαζί με τον δικτάτορα, και θρηνεί για τον χαμό όσων αγαπούσε, για την ανθρωπότητα, για τη χαμένη δικαιοσύνη.
Ξεκληρίστηκε όλη του η οικογένεια. Έχασε όλους τους κοντινούς του ανθρώπους, τους ανθρώπους που αγαπούσε περισσότερο από κάθε άλλο σε αυτόν τον κόσμο. Κι όλα αυτά γιατί οι Άνωθεν, με μια τους κίνηση, εκτοξεύουν τα drones και αφαιρούν τη ζωή των άλλων («Our lives between your fingers» – σαφέστατη αναφορά στο The Handler).

«Can you feel anything? Are you dead inside?» τραγουδάει ρυθμικά ο Bellamy και αναδεικνύει το γενικότερο θέμα του άλμπουμ: όταν κάποιοι έχουν τη δύναμη να ελέγξουν τις ζωές άλλων ανθρώπων, χάνουν πάσα ιδέα κατανόησης και ενσυναίσθησης, όπως και δεν έχουν τις ηθικές αρχές να γνωρίζουν τι είναι σωστό και τι λάθος. Γιατί όταν μπαίνει ο πειρασμός της Δύναμης και της Υπεροχής μέσα σου, δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος. Η Κυριαρχία έναντι του άλλου, σε αλλάζει.

Όλα τελειώνουν με ένα ανατριχιαστικό «Αμήν».

Όταν μιλούν οι στίχοι: «Now you can kill from the safety of your home with drones». (την πετάει τη μπηχτή του ο Matt!)
 

 


Τι είναι το «Drones» για μένα;

Αν μία φράση (γιατί μια λέξη, λίγο δύσκολο) μπορούσε να χαρακτηρίσει το Drones, αυτή θα ήταν «Οι Muse επέστρεψαν θριαμβευτικά στις ροκ ρίζες τους!». Η νέα δουλειά των Muse ξεχειλίζει από αυτοπεποίθηση, δημιουργική ωριμότητα και ηλεκτρικό δυναμισμό.

Το Drones, από όπου κι αν το πιάσεις, είναι ένα μουσικό αριστούργημα – από το concept μέχρι και το κομμάτι της ενορχήστρωσης. Είναι από αυτά τα άλμπουμ, με τραγούδια γραμμένα για να παίζονται σε αχανή στάδια, με βεγγαλικά να κάνουν τη νύχτα μέρα και τα ηχεία να παίρνουν φωτιά.
Συνθέτει και αναλύει τις (αγαπημένες για τη μπάντα) θεωρίες συνομωσίας αλλά, σε αυτό που φαίνεται να… πατάει το άλμπουμ, είναι στον θρήνο για τη σβησμένη, τη χαμένη Αγάπη και στη προσπάθεια επαναφοράς του πρωταγωνιστή στη ζωή, μέσω επικών μαχών έναντι αυτών που τον ελέγχουν.

Σ’ έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το μίσος, η διαφθορά, η ανελευθερία, η προσωπική εκμετάλλευση, ο έλεγχος και η καταπίεση, σ’ έναν κόσμο όπου τα σύγχρονα μέσα παρακολούθησης (Διαδίκτυο, κάμερες) αλλά και τα επανδρωμένα οχήματα, τα drones, ανάγουν, πολλές φορές, τη παρακολούθηση σε παιχνίδι, η αποξένωση και η μηχανοποίηση του ανθρώπου δε φαντάζει τόσο μακρινό σενάριο.

Ο Bellamy έχει περιγράψει το Drones ως «μια μοντέρνα μεταφορά για την απώλεια της εμπάθειας». Κι αυτό ακριβώς είναι. Ο χωρισμός του με την Kate Hudson, έχει επηρεάσει κατά πολύ τους στίχους και τη γενική ματιά του άλμπουμ, και μπορείς να πεις ότι, μπλέκει (εσκεμμένα) τη προσωπική του ζωή με τα πολιτικά του κόσμου, και καταφέρνει περίφημα να περάσει το μήνυμα που θέλει.

Ότι η δύναμη του ενός ατόμου μπορεί να υπερβεί τη διαφθορά μιας επιχείρησης, μιας κυβέρνησης, μιας τεχνολογίας. Υπάρχει κάτι μέσα στους ανθρώπους παραπάνω από όλα αυτά. Θα πρέπει να ψάξουν να βρουν τη κρυμμένη τους δύναμη, να σταματήσουν να ελέγχονται από εξωγενείς παράγοντες (ΜΜΕ και κυβερνήσεις) και να αναγεννηθούν, να σταθούν στα πόδια τους και να βρουν τη χαμένη τους ελευθερία.

Λίγο πριν το τέλος, πάμε να κάνουμε ένα σύντομο recap στα τραγούδια του άλμπουμ, να δούμε, εν ολίγοις, την (ιδιοφυέστατη) ιστορία ξεδιπλωμένη.
Στο Dead Inside, η Mary (σ.σ. η πρωταγωνίστρια της Πρώτης Ιστορίας), χάνει παντελώς τη πίστη της στην Αγάπη, νιώθει μόνη και ευάλωτη, κι αυτή η κατάσταση την οδηγεί σε ένα σκοτεινό μέρος όπου βρίσκεται ο Drill Sergeant, ο οποίος φυλακίζει τη ψυχή της.

Στο Psycho, δέχεται πλήρη πλύση εγκεφάλου και μετατρέπεται σε psycho killer. Στο Mercy, έχει ήδη χάσει τον εαυτό της και προσπαθεί να αλλάξει το κλίμα, να αντισταθεί στις εντολές των Άνωθεν, ζητά απελπισμένα λίγο έλεος και απλά ελπίζει να έρθει κάποιος να τη σώσει.

Στο Reapers, η Mary πάει στον πόλεμο και τρέχει να ξεφύγει από τα drones που την καταδιώκουν. Στο The Handler, συνειδητοποιεί ότι δε θέλει να είναι υπό των έλεγχο των Άνωθεν και εξεγείρεται, καθώς δε φοβάται πια, αρχίζει και πιστεύει στον εαυτό της.

Το JFK μιλάει για την Ελευθερία και την Ανεξαρτητοποίηση και στο αμέσως επόμενο, Defector, συντελείται μια αλλαγή: η Mary είναι πλέον ελεύθερη στο μυαλό και τη ψυχή, επανέκτησε τον έλεγχο της ζωής της, και υπόσχεται ότι θα ρίξει τη κυβέρνηση, χρησιμοποιώντας βαριές εκφράσεις για τον τρόπο που λειτουργεί.

Το Revolt σηματοδοτεί τη Νέα Εποχή της Mary – αρχίζει ξανά να πιστεύει στον εαυτό της και προσπαθεί να πείσει και όλους τους ανθρώπους να αλλάξουν τον κόσμο. Στο Aftermath, όντας κουρασμένη από τις συνεχείς μάχες, βρίσκει, επιτέλους, μια Νέα Αγάπη, ένα στήριγμα για να συνεχίσει, τονίζοντας ότι η μοναξιά έχει πλέον τελειώσει.

Στη Δεύτερη Ιστορία, το μεγαλειώδες The Globalist, εξιστορεί τη ζωή ενός Δικτάτορα, που κατέστρεψε τον κόσμο γιατί έψαχνε λίγη Αγάπη, και δε την έβρισκε πουθενά, ενώ το ανατριχιαστικό Drones, που κλείνει και το άλμπουμ, είναι ουσιαστικά ένα μοιρολόι για τους νεκρούς που άφησε η καταστροφή από τον Δικτάτορα. Όλα έχουν τελειώσει.

Δεν είναι διόλου εύκολο να τάζεις «επιστροφή στις ρίζες» και να το κάνεις αυτό με ένα concept άλμπουμ. Παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες τόσο στη προσέγγιση όσο και στην εκτέλεση αυτού. Οι Muse όμως, για μένα, το κατάφεραν. Παρά το τόσο hype που δημιουργήθηκε (σκόπιμα, θαρρώ) από τους παραγωγούς και τα ίδια τα μέλη της μπάντας, το Drones είναι ακριβώς αυτό που ήθελα να ακούσω από τους Muse. Η αγαπημένη μου μπάντα, στην πιο ώριμη στιγμή της καριέρας τους!

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
7 Δίσκοι
για το μήνα Ιούνιο.
(01/06/2020)
ypogeio.gr
Curtis Harding:
Ένας Αυθεντικός Soul Man
(28/05/2020)
ypogeio.gr
Whatever People Say I Am
Artwork Making Of
(04/12/2015)
ypogeio.gr
Οι Editors Στην Αθήνα
(Ημερολόγια Καταστρώματος)
(04/12/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ