Ήχος Κλήσης
Δεν είναι ότι βαριέμαι ή ότι δεν με νοιάζει. Αλλά καλά, μιας και με ρωτάς για τις φορές που συμβαίνει -δεν συμβαίνει πάντα- θα σου απαντήσω. Δεν το κάνω επειδή δεν με ενδιαφέρει να απαντήσω άμεσα στην εισερχόμενη κλήση, αλλά επειδή θέλω να απολαύσω λίγο το κομμάτι που έχω για ήχο κλήσης. Ναι, μην γελάς! Θέλω να το ακούσω λιγάκι παραπάνω.
Μεγαλώνοντας και με όλη τη σοφία που μπορέσαμε να αποκομίσουμε από τους μεγαλύτερους, ακούσαμε, κατά καιρούς, χίλια δυο γνωμικά και άλλες τόσες παροιμίες με τα διδάγματα της ζωής που περιείχαν και μετέφεραν μέσα στις δεκαετίες. Πόσες φορές δεν μας πυροβόλησαν με αυτό το «δείξε μου τον φίλο σου, για να σου πω ποιος είσαι» ή με αυτό το ακόμη καλύτερο που αναφέρεται στις κότες και στα πίτουρα.
Κι εδώ έρχεται η σειρά μας. Έρχεται η σειρά των ανηκόντων στις περιβόητες γενιές Gen X και Millennials. Ναι, εμείς που είμαστε λιγάκι ελιτιστές και υπερόπτες όσων αφορά τα μουσικά ακούσματα, παίρνουμε σειρά και είμαστε έτοιμοι για την εκδίκησή μας. Με όλη μας την αλαζονεία και το υπεροπτικό ύφος μας, συνηθίζουμε να λέμε: «άσε με να ακούσω το ringtone σου, για να σου πω ποιος είσαι».
Ισχύει κάτι τέτοιο άραγε; Ξεκάθαρη και αντικειμενική απάντηση, σίγουρα, δεν μπορεί να δοθεί. Πώς γίνεται η επιλογή ενός τραγουδιού, για να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια ως ήχος κλήσης; Γίνεται ανάλογα με τη διάθεση και την ψυχολογική κατάσταση τη στιγμή της επιλογής; Ένα κομμάτι που είχες επιλέξει και μετά απλώς το άφησες εκεί, για τον απλούστατο λόγο ότι βαρέθηκες να το αλλάξεις; Γίνεται επειδή έχει συναισθηματική αξία και λειτουργεί αναμνησιακά; Ένα κομμάτι που το έχεις συνδυάσει με κάτι έντονο, όμορφο ή μη; Γίνεται επειδή τυγχάνει το συγκεκριμένο τραγούδι απλώς να σου φτιάχνει τη μέρα; Να σου φτιάχνει τη μέρα κι ας μην ανήκει στα ακούσματά σου; Ή πολύ απλά να γίνεται επειδή εκείνη την περίοδο σου άρεσε τόσο πολύ το κομμάτι που ήθελες να το ακούς ακόμη και όταν χτυπούσε το κινητό σου, χωρίς να απαντάς αμέσως και σπάζοντας τα νεύρα των ανθρώπων που ήταν τριγύρω σου; Μήπως γίνεται επειδή είσαι αισιόδοξος, ρομαντικός, ρεαλιστής, καταθλιπτικά απαισιόδοξος και θέλεις απλώς να το μοιραστείς με αυτόν τον τρόπο με τους γύρω σου; Ή μήπως επειδή ανήκεις σε αυτή τη νέα κατηγορία των «φασαίων» που θέλει να φωνάξει: «Ει, ακούτε τι ακούω; Μα πόσο ψαγμένος είμαι». Ζήτημα, βέβαια, αν γνωρίζεις πάνω από τρία τραγούδια της μπάντας.
Δεκάδες «γίνεται» θα μπορούσαν να γραφτούν και να μιλάμε με τις ώρες! Δεν χρειάζεται.
Πολλές φορές, πέφτοντας και στην παγίδα του προαναφερθέντος ελιτισμού και κοινωνικού ρατσισμού, δεν αποφεύγουμε να κρίνουμε κάποιον αρνητικά από τον ήχο κλήσης του κινητού του. Να χαρακτηρίζουμε κάποιον για τον τρόπο ζωής του, τις απόψεις του περί ζωής και την ιδεολογία του, μόνο και μόνο από ένα τραγούδι που του αρέσει. Το έχω κάνει; Εκατοντάδες φορές! Κυκλοφορώ με τα ΜΜΜ χρόνια τώρα και πάντα, μα πάντα, ακούγοντας για ringtone ένα τραγούδι πχ της Παπαρίζου ή του Αργυρού, πιάνω τον εαυτό μου να λέει από μέσα του αυτό το «α, καλά…!», να γελάει υπεροπτικά και να αισθάνεται άσχημα για τον κάτοχο του κινητού και για την παιδεία του. Κόντρα στην ιδεολογία μου, κάνω αυτό που μισώ περισσότερο… γίνομαι κι εγώ ένας ηλίθιος ρατσιστής και αλαζόνας, με κάθε έλλειψη ενσυναίσθησης. Έτσι, αντανακλαστικά και προσπαθώντας να με χαστουκίσω, σκέφτομαι ότι όντως μπορεί και να σημαίνει κάτι το συγκεκριμένο «κακό» τραγούδι. Επανέρχομαι στην τάξη ένα πράγμα.
Εκτός συναγωνισμού, βρίσκεται αυτό το πράγμα που λέγεται trap και που σίγουρα δεν το θεωρώ μουσική. Και αν είναι μουσική, είναι σίγουρα πολύ κακή μουσική. Όταν το ακούω, απλώς ντρέπομαι, ντρέπομαι για τη σύγχρονη νεανική κουλτούρα. Επίσης, ό,τι ξερνάει σεξισμό, ρατσισμό και φασισιστικό δηλητήριο, με αυτή τη «μάτσο» αντρίλα που πηγάζει από τη βαθύτερη πατριαρχία. «Καλλιτέχνες» με τέτοιες απόψεις, βρίσκουν απήχηση σε ένα ακροατήριο με τις ίδιες απόψεις. Απλά τα πράγματα!
Δεν έχω αλλάξει πολλά ringtones στη ζωή μου. Μετρημένα στα δάχτυλα του χεριού μου. Μεγαλύτερη διάρκεια στο δικό μου ringtone charts, με παραμονή στην κορυφή για πάνω από πενταετία, είχε το “Alive” των Pearl Jam. Επειδή μου θύμιζε τα εφηβικά μου χρόνια και επειδή, ακόμη και τώρα, είναι από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια.
Αγαπημένοι ήχοι κλήσεως που έχω ακούσει κατά καιρούς σε κινητά:
“La valse d'Amélie” - Yann Tiersen
“Blue Monday” - Jonathan Davis (New Order cover)”
“Fragile Dreams” – Anathema
“The Circle Never Ends” – Elusive
“ Drum + Five” – The Smashing Pumpkins
“Pure Feeling” - Florence + The Machine
“Gauge Away” – Pixies
“A Well Respected Man”- The Kinks
“Eleanor Rigby” - The Beatles
