Λίγες Λέξεις

για την Amy...


Το Καλοκαίρι του 1997, έπειτα από ένα έτος προετοιμασίας σε εκπαιδευτήριο εντός Αθηνών (αυτό που λέγαμε “foundation”), ήμουν έτοιμος να... μεταναστεύσω και να ξεκινήσω τις σπουδές μου στο εξωτικό Λονδίνο. Σε σουβλατζίδικο του Χαϊδαρίου, λαμβάνει χώρα ο παρακάτω διάλογος με τους μέλλοντες συγκατοίκους μου, οι οποίοι είχαν ήδη ένα χρόνο στην πλάτη τους στη Βρετανική μητρόπολη.

- Συγχαρητήρια, ρε Mike! Τώρα πρέπει να ψάξουμε σπίτι.
- Πού θα μείνουμε; 
- Στο Southgate.

Στο Southgate. Έφτασα στο βόρειο προάστιο του Λονδίνου, στην “Πύλη Προς Το Νότο”, το πρωινό της 15ης Σεπτεμβρίου 1997. Μία μέρα πριν, στις 14, ένα κορίτσι κοντά μας, κάπου εκεί στο Southgate, γιόρταζε τα 14α γενέθλιά του. Για δώρο είχε ζητήσει μία κιθάρα, ως τότε κουτσόπαιζε με του αδερφού της. Η Amy Winehouse. Σε αυτήν την κιθάρα ξεκίνησε να γράφει τα πρώτα της τραγούδια. 

Έμεινα στο Southgate 2 χρόνια. Φαντάζομαι, πως σίγουρα θα είχα πετύχει κάπου την έφηβη Amy, στην πλατεία γύρω από το tube station, όπου μαζεύονταν όλοι οι έφηβοι της περιοχής. Μου έκαναν εντύπωση τα ρούχα τους, τα κουρέματά τους, τα τατουάζ και το ακατάσχετο piercing… Μάλλον ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν είχε κάνει καλή δουλειά με το ξεβλάχεμά μου. ΄Ισως να την είχα πετύχει στο video club “Blockbusters”, όπου οι έφηβοι στήναν ουρές κάθε Παρασκευή για να νοικιάσουν ταινία, άραζαν κι απ’έξω, καπνίζαν και πίναν τις πρώτες (;) τους μπίρες. Και ήταν οι κεντρικοί δρόμοι, η High Street και η Chase Side, που πλημμύριζαν με νεαρούς τα Σάββατα, πήγαιναν στην Pizza Hut και -φυσικά- στα McDonalds. Η Chase Side στην προέκτασή της οδηγούσε στο Osidge, εκεί ξεκίνησε το Δημοτικό σχολείο η Amy, εκεί θα πήγαινε και Γυμνάσιο και Λύκειο από το 97 κι έπειτα, στο Osidge JMI School, λίγο αφότου την απέβαλαν από το πιο... κλασάτο Sylvia Young Theatre School, εξαιτίας ενός σκουλαρικιού στη μύτη, αλλά και της γενικότερης συμπεριφοράς της. Η οποία συμπεριφορά της ήταν αρκετά “έξω από τα όρια”, κάτι που μάλλον οφειλόταν στο χωρισμό των γονιών της στα εννιά της, αλλά -κυρίως- σε όσα ακολούθησαν αυτόν τον χωρισμό. Συχνά στα σχολεία έτρωγε τιμωρίες, στις οποίες αντιδρούσε τραγουδώντας δυνατά το “Fly Me To The Moon” του Sinatra. Η οικογένειά της ήταν ολάκερη μία jazz επιρροή, πολλοί θείοι της από τη μεριά της φαρμακοποιού μητέρας της ήταν επαγγελματίες jazz μουσικοί, ενώ η γιαγιά της από τη μεριά του τζαμά και μετέπειτα ταξιτζή πατέρα της ήταν τραγουδίστρια.

Με αυτά τα εφόδια και με αυτό το background, η Amy συμμετέχει σε διάφορες εφηβικές και μετεφηβικές μπάντες, όπως οι Sweet 'n' Sour και οι Bolsha Band του ηρωικού προαναφερθέντος Southgate. Βρήκα ένα video από ένα live αυτής της μπάντας, πιθανότατα σε κάμια μπιραρία του Southgate, μπορεί και στην “The New Crown”, όπου κάθε Παρασκευή είχε συναυλίες και άραζα με τους συγκατοίκους και τους συμφοιτητές μου. Είναι ένα από αυτά τα live video που λέμε πως έχουν πολύ κακή ποιότητα ήχου, για την ακρίβεια ΠΑΡΑ πολύ κακή ποιότητα ήχου. Προσέξετε, όμως, στο 2’ και 18” που μπαίνει η Amy Winehouse πως η φωνή της διαπερνάει τα πάντα, πως ο ήχος ξαφνικά... φτιάχνει, προσέξτε τη φωνή της 21χρονης Amy που τρυπάει το θόρυβο και κατεδαφίζει τους τοίχους... 20 Φεβρουαρίου 2004.

 


 

Ένα χρόνο πριν βέβαια, είχε καταθέσει τα διαπιστευτήρια του ταλέντου της με τον πρώτο της προσωπικό δίσκο “Frank”, ο οποίος πέρασε κάπως στα ψιλά, αν και άρεσε στους κριτικούς και προτάθησε για το Mercury Prize (έχασε από το εμβληματικό self-titled debut των Franz Ferdinand). Ήταν όμως πανέμορφος και καθώς πρέπει προάγγελος του τι θα ακολουθούσε. Και αναφέρομαι φυσικά στο ακαριαία ιστορικό “Back To Black”, που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2006. Με εφαλτήρια το ομώνυμο, το opening “Rehab” και το αμέσως επόμενο “You Know I’m No Good”, η Winehouse πέταξε στους ουρανούς της δόξας και της παγκόσμιας αναγνώρισης, θεωρήθηκε -δικαίως- μία από τις καλύτερες εν ζωή (και όχι μόνο) γυναικείες φωνές του πλανήτη και κέρδισε γύρω στα... 100 βραβεία -κάθε είδους και κάθε κατηγορίας- εκείνη τη χρονιά.

Ακολούθησε φρενίτιδα, συναυλίες, χρήμα, άπλετο αλκοόλ και ουσίες, λογιών-λογιών γκόμενοι, παπαράτσι, βία, μηνύσεις και δικαστήρια, αναπνευστικές και καρδιακές δυσλειτουργίες εξαιτίας των ουσιών και του αλκοόλ, και ένας τρίτος δίσκος που δεν ήρθε ποτέ. Από κοντά ο πατέρας της, ο Mitch Winehouse, ο οποίος μια ζωή την έφτυνε και την απέρριπτε, όταν όμως μυρίστηκε χρήμα δεν την άφησε λεπτό από κοντά του, ως και τον θάνατό της. Αυτός ο κάπως βαρύς ισχυρισμός μου αποδεικνύεται στο αριστουργηματικό και κατά τόπους συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ “Amy” του 2015 (ελληνικός τίτλος “Amy: Το Κορίτσι Πίσω Από Το Όνομα”). Αν δεν το έχετε δει ακόμα, κάντε το. Σήμερα.

Φτάνοντας στο Καλοκαίρι του 2011, πρώτα βλέπουμε μια σκια του κοριτσιού, μια σκια που προκαλεί λύπη και λύπηση, στη συναυλία της στο Βελιγράδι στις 18 Ιουνίου. Μεθυσμένη, ράκος, ξεχνάει στίχους, παραπατάει στη σκηνή και γιουχάρεται. Ακολουθεί η ματαίωση της εναπομείνουσας περιοδείας, συμπεριλαμβανομένης και της εμφάνισής της στην Αθήνα στις 22 Ιουνίου, στα πλαίσια του Ejekt Festival. Ένα μήνα μετά, στις 23 Ιουλίου, την βρίσκουν νεκρή στο διαμέρισμά της στο Camden, και οι γιατροί μετά από αρκετά καιρό αποδίδουν το θάνατό της σε δηλητηρίαση από αλκοόλ. Ήταν 28 ετών...

Ο θάνατός της αποδίδεται στο αλκοόλ και φυσικά, αφού το είπαν και οι γιατροί, έτσι είναι. Μια πιο βαθιά όμως ψηλάφηση στη ζωή της, δείχνει πως πρόκειται για ένα έγκλημα με πολλούς ηθικούς αυτουργούς, τους οποίους η Amy ποτέ δεν μπόρεσε να ξεφορτωθεί. Κατοικούσαν μέσα της σαν δαίμονες από τότε που ήταν παιδί στο φιλήσυχο Southgate. Δες το ντοκιμαντέρ και διάβασε άρθρα για το βίο της και θα με καταλάβεις.
 

Γεια σου Amy! Μας λείπεις...




Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Bohemian Rhapsody:
Μία γνώμη για την
πολυαναμενόμενη ταινία
(03/11/2018)
ypogeio.gr
9 Νέοι Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Νοέμβριο
(01/11/2018)
ypogeio.gr
Κλείσε το ❝ Rocκ ❞ Ραδιόφωνο.
Δεν το Bαρέθηκες Aκόμα;
(13/09/2018)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #01:
THE PIXIES
(24/02/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ