To ypogeio.gr

Μίκης Θεοδωράκης -

Στιγμιότυπα


Ήμασταν μερικοί πολύ προνομιούχοι επί Χούντας. Λόγω περιοχής που μεγαλώναμε, λόγω πολιτικής καταγωγής, λόγω πολιτικών επιλογών και πολιτικής δράσης από τα εφηβικά μας χρόνια, είχαμε πρόσβαση σε βιβλία απαγορευμένα και σε δίσκους απαγορευμένους. Υπήρχαν σε κάποια σπίτια ή μας τα προμήθευαν από σεβασμό και αγάπη από άλλα σπίτια, ακόμη και μεγαλύτεροι από μας. Έτσι και με τον απαγορευμένο Θεοδωράκη:  


Στιγμιότυπο 1: Στο σπίτι του παιδικού μου και αιώνιου φίλου Μιχάλη, στην περιοχή του Μπαρουτάδικου στο Αιγάλεω, σε ένα πικάπ το οποίο είχε διασώσει ο πατέρας του από τη Μακρόνησο, το οποίο είχε διαστάσεις όσο ένα ματάκι που τώρα ψήνουμε καφέ και ενσωματωμένο ηχείο διαστάσεων σπιρτόκουτου και βελόνα διαρκούς χρήσεως αναντικατάστατη, είχαμε λιώσει τον μοναδικό δίσκο μάξι σινγκλ που διέθετε το σπίτι (Επιφάνια, σε ποίηση Γ. Σεφέρη). Κάθε μέρα του 1968, του 1969, του 1970...Σε βαθμό που πλέον να γυρίζουμε με το χέρι το πλατώ και να καταλαβαίνουμε τη μουσική και τα λόγια μέσα από τον ήχο της καταστροφής, χρουτς χρουτς, γιατί δεν τα χρειαζόμασταν άλλωστε πια.


Στιγμιότυπο 2: Στο σπίτι του εφηβικού μου φίλου Νίκου, στην περιοχή του Λιούμη στο Αιγάλεω. Μεγάλη Παρασκευή του 1968 ήταν, του 1969; Δεν θυμάμαι. Είμαστε στο μικρό του δωματιάκι διαβάζοντας κάτι αυτός κάτι άλλο εγώ, ενώ το τρανζιστοράκι παίζει. Τότε όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα οι σταθμοί έπαιζαν πένθιμη μουσική. Μπορεί, βέβαια, να παίζανε τη μελωδία της Χαράς ή την Ηρωική του Μπετόβεν, αλλά αφού ήταν κλασική μουσική, ε ήταν πένθιμη! Και ξαφνικά κοιταζόμαστε και τρελαινόμαστε. Ακούγαμε το «Κράτησα τη ζωή μου» στην εκτέλεση του Γιώργου Μούτσιου, που τότε καν δεν ξέραμε ότι υπήρχε. Σκεφτήκαμε ότι ή τους ξέφυγε ή κάποιος δικός μας το πέρασε στη ζούλα, γιατί ποιος από δαύτους θα άκουγε μουσική Μεγάλης Εβδομάδας στο Τρίτο Πρόγραμμα, κι από όσους άκουγαν ποιος θα ήξερε ότι αυτό είναι Θεοδωράκης, κι ακόμη ποιανού το μυαλό θα πήγαινε ότι κάτι που τραγουδάει ο Μούτσιος μπορεί να είναι Θεοδωράκης και όχι Χατζιδάκις! 


Στιγμιότυπο 3: Είμαστε πάλι στο σπίτι του Μιχάλη, αυτό πρέπει να συνέβη μάλλον το 1971. Ο Μιχάλης, η Μαριάννα, η Χρυσούλα, ο Όμηρος κι εγώ. Χαριτωμένη διασκέδαση με λίγο ποτό. Μετά, κάτι που ήταν συνηθισμένο μέχρι και τη δεκαετία του 80, βγήκαμε στους δρόμους κουβεντιάζοντας και από κάποια στιγμή και μετά τραγουδώντας. Περιττό να πω ότι ξέραμε απόλυτα όχι τα οποιαδήποτε τραγούδια, αλλά όλο το «Άξιον Εστί», ακόμη και τα χορωδιακά, σε βαθμό που εγώ, για παράδειγμα, προσάρμοζα τη φωνή μου ανάλογα με το αν ήταν Μπιθικώτσης, Δημήτριεφ ή χορωδία. Εκείνο το βράδυ, λοιπόν, είχαμε πιάσει «Άξιον Εστί». Έχουμε περπατήσει τραγουδώντας κάπου ένα χιλιόμετρο, και πάνω που φτάσαμε στο "Αγγίζεις τον νου μου και πονεί το βρέφος της άνοιξης» η Μαριάννα ξαφνικά μας κόβει λέγοντας ‘ρε σεις, θα μας πιάσουνε". Κι εγώ της λέω: "Γιατί, τα ξέρει κανείς ότι είναι Θεοδωράκης;" Και συνεχίσαμε.


Στιγμιότυπο 4: Ο Τόμυ ήταν ψηλός, πολύ ψηλός, και είχε φύγει για σπουδές στο Παρίσι. Ένα βράδυ, λοιπόν, έρχεται για διακοπές Χριστουγέννων και τι φέρνει; Την «Κατάσταση Πολιορκίας». Την πέρασε το θηρίο από τον έλεγχο στο αεροδρόμιο. Ακολούθησαν μέρες και νύχτες κοινών ακροάσεων με όλες τις τότε παρέες Αιγάλεω και περιχώρων.


Στιγμιότυπο 5: Στα μεγάφωνα του Πολυτεχνείου το «Σώπα, όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες». Πέμπτη 16 Νοεμβρίου 1973, λαός πολύς, ενθουσιώδης, αποφασισμένος.


Στιγμιότυπο 6: Ο Θεοδωράκης κάνει μια μεγάλη συναυλία στο στάδιο Καραϊσκάκη το 1974. Η επιτροπή οικονομικής ενίσχυσης των απεργών της National Can Ελευσίνας γυρνάμε κάθισμα κάθισμα τις κερκίδες συγκεντρώνοντας χρήματα, ενώ ακούγαμε και τα «18 λιανοτράγουδα της πικρής πατρίδας»



Συγκινήθηκα, όταν άκουσα στις ειδήσεις ότι ο Θεοδωράκης θέλησε να αφήσει αυτό τον κόσμο σαν κομμουνιστής. Εγώ, σαν απλός και έσχατος κομμουνιστής, δέχομαι το αίτημά του, γιατί το αξίζει και τον τιμά. Και γιατί χάρη στο όποτε ήταν κομμουνιστής σπουδαίος, μπόρεσε να ξεφύγει από τη μιζέρια της αυτοϊκανοποιούμενης σέκτας και να γίνει παλλαϊκός και παγκόσμιος· και να νιώθει ευτυχισμένος, φαντάζομαι. Άρα εκεί ανήκει, παρ’ όλη τη σπέκουλα (που και ο ίδιος επέτρεψε και έθρεψε κατά καιρούς). 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Ένα Τυπικό Κορίτσι
Clothes, Clothes, Clothes. Music, Music, Music. Boys, Boys, Boys.
Viv Albertine
(28/09/2021)
ypogeio.gr
Ένα Συλλογικό Longread
για τα 30 Χρόνια του
Nevermind
(23/09/2021)
ypogeio.gr
Τα Εισιτήρια του Δημήτρη
Μπούρα: Ένα Συναυλιακό
Ημερολόγιο
(14/10/2019)
ypogeio.gr
Περί Ηλιθιότητας
[Σε Κατάσταση Άρνησης]
(11/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ