Στη Ρωγμή Του Χρόνου:

'Ενα σημείωμα για τον

Νίκο Παπάζογλου

Ο αγαπημένος φίλος του Υπογείου Στέργιος Κωστούλας αποτίει και αυτός το δικό του φόρο τιμής στο μεγάλο Νικόλα Παπάζογλου, με αφορμή τη συμπλήρωση 6 χρόνων από το θάνατό του.

 

Όταν ανακαλύψαμε ότι εκτός από τη Ροκ μουσική υπάρχει και κάτι άλλο, ίσως διαφορετικό αλλά εξίσου ροκ...

Και κάπου στην αρχή της δεκαετίας του 90’, πέφτει στα χέρια μου μια κασέτα με τίτλο «Μέσω Νεφών» του καλλιτέχνη Νίκου Παπάζογλου, του Νικόλα μας, όπως θα τον ονομάζαμε αργότερα. Του Νικόλα, της πρώτης μας εφηβικής καψούρας, του πρώτου μας μεθυσιού με το «μπαγλαμαδάκι», της αυθεντικής ροκιάς με το «στη ρωγμή του χρόνου», της πρώτης μας φοράς που πέσαμε στα πατώματα ακούγοντας τον «Αύγουστο» και της πρώτης μας συναυλίας, κάπου εκεί στον Λυκαβηττό, που χορέψαμε με την ψυχή μας.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως: Από μουσική υπήρχε μόνο το Ροκ, οι φιγούρες του Jim και της Janis στα εφηβικά μας δωμάτια, οι στίχοι του Dylan με τα όποια «Αγγλικά» μας προς και καλά ερμηνεία τους, οι όροι solo και riff, ψυχεδέλεια, Floyd, Barrett και τα τραγούδια των Led Zeppelin να μας προκαλούν ανατριχίλα. Περισσότερο ίσως αυτή η ανατριχίλα να προέρχονταν από τις υστερικές φωνές της Μάνας, όταν με όλη της την ψυχή ούρλιαζε να το χαμηλώσω - μιλάμε για κραυγή…τι David Coverdale και μαλακίες.

Ό,τι ελληνόφωνο δεχόμασταν να ακούσουμε, ως ορκισμένοι εφηβο-ροκάδες, ήταν τα τραγούδια του Παύλου του Σιδηρόπουλου, των Τρύπες, του Νικόλα Άσιμου και των (Ξύλινων) Σπαθιών που συμπλήρωναν τη λίστα, αλλά μέχρις εκεί. Σε μια άρνηση των παιδικών μου χρόνων και των πρώτων ακουσμάτων μου από τους δίσκους του Πατέρα, απαξίωνα ν’ ακούσω τις μεγάλες φωνές και τα μεγάλα τραγούδια του Μπιθικώτση και του Ξυλούρη, όπως επίσης και τις μεγάλες συνθέσεις του Μίκη, του Μαρκόπουλου, του Λοίζου και του Ξαρχάκου. 

Αποφασίζω λοιπόν να ακούσω αυτή την κασέτα, πατάω το play, ίσως στην αρχή με χαλάει λίγο αυτό το φαλτσάρισμα το οποίο μελλοντικά θα λατρέψω, αλλά με κερδίζει αμέσως το χαβαλεδιάρικο του «ένα κι ένα». Στη συνέχεια «ο μοναχός ο άνθρωπος» και ο πόνος της μοναξιάς (ε, τα γουστάραμε αυτά στην εφηβεία) και στη συνέχεια το σοκ, ίσως το καλύτερο τραγούδι που έχει ερμηνεύσει ο Νικόλας και ίσως το καλύτερο του Νίκου Ξυδάκη. Τι έλεγα; Α ναι, το σοκ στο άκουσμα της «ρωγμής του χρόνου» με αυτό το υπέροχο σόλο στο τέλος. 

Ακούω όλη την κασέτα, την βάζω ξανά και ξανά τις επόμενες ημέρες και ψάχνω και για άλλα έργα του καλλιτέχνη. Έρωτας από το πρώτο άκουσμα και το έναυσμα για όμορφες μουσικές αναζητήσεις. Ξεθάβω δίσκους του Ξυλούρη και του Μπιθικώτση, και δειλά δειλά ακούω Ξαρχάκο, στα φανερά και όχι στα κρυφά. Ανακαλύπτω εξαιτίας του Νικόλα, μια από τις μεγάλες αγάπες μου, τον Σωκράτη τον Μάλαμα και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου αργότερα. 

Όχι, ροκάς παρέμεινα και θα είμαι πάντα, αλλά ο Παπάζογλου απλά άνοιξε τα αυτιά μας, πρόσθεσε ήχους παραδοσιακούς και έντεχνους στα ακούσματά μας και φυσικά μας εξοικείωσε με τους ελληνόφωνους στίχους. Μας ταξίδεψε πίσω στα παιδικά μας χρόνια και στα πρώτα μας ακούσματα και μας έκανε να εκτιμήσουμε τη μουσική… Σ’ ευχαριστούμε Νικόλα.

 

* Διάβασε το μεγάλο αφιέρωμα του Υπογείου για το Νίκο Παπάζογλου εδώ.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Τα Σκέτα του Μάλαμα
3η & 4η Ενότητα
(05/12/2019)
ypogeio.gr
Ἐγὼ θὰ εἶμαι ἐκεῖ, νὰ σᾶς
θυμίσω τὶς μέρες τὶς παλιές
[Σημείωμα για το Σαββόπουλο]
(02/12/2019)
ypogeio.gr
9 Νέοι Δίσκοι
Και 7 Συναυλίες
Για Τον Νοέμβριο
(01/11/2018)
ypogeio.gr
Τρία χρόνια
χωρίς τον Lou Reed
(28/10/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ