To ypogeio.gr

Τα όμορφα ραδιόφωνα,

όμορφα σπάνε!

(Ροκ Ύμνοι και Άλλα Δεινά)



Knives Out…

- Άλλαξέ το μωρέ, δεν μπορώ να το ακούω.
- Γιατί; Τι έχει το Satisfaction;
- Ακριβώς αυτό, δεν έχει τίποτα. Άλλαξέ το σε παρακαλώ.
- Μα είναι Ροκ ύμνος!
- Ύμνος και...! Σε παρακαλώ!


Κάτι αντίστοιχο του ανωτέρω διαλόγου μπορεί να σου συμβεί και στο αυτοκίνητο, αλλάζοντας βέβαια στη συνέχεια σταθμό. Σίγουρα μπορείς να το σκεφτείς και σε ένα μπαράκι όπου δεν μπορείς ν’ αλλάξεις σταθμό, αλλά δεν σε νοιάζει κιόλας, γιατί πήγες για να περάσεις καλά και, τέλος, το σκέφτεσαι ενδεχομένως και σε κάποια μάζωξη σε σπίτι φίλων (ή κάποιο πάρτι), όπου μπορείς, ναι μεν να αλλάξεις σταθμό, αλλά δεν θα το κάνεις, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να αλλάξει η διάθεση της παρέας για μια τέτοια “ιεροσυλία”.

Το “Satisfaction” είναι αυστηρώς προσωπικό και καθαρά ενδεικτικό. Ο καθένας μας έχει το “Satisfaction” του και σίγουρα σε κάποια φάση της ζωής μας οι περισσότεροι από εμάς δεν τολμήσαμε να παραδεχτούμε ότι τρέφουμε αντιπάθεια για έναν υποτιθέμενο ροκ ύμνο. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά και σίγουρα θέλει θάρρος, πολύ θάρρος. Το “καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα” ισχύει δυστυχώς κι εδώ. Σίγουρα δεν έχει να κάνει με τον καλλιτέχνη ή το είδος της ροκ που αντιπροσωπεύει. Τους Rolling Stones δεν τους αντιπαθώ, το αντίθετο μάλιστα! Απλώς το συγκεκριμένο κομμάτι μού “κάθεται” κάπως. Γιατί να λατρεύω π.χ. το “Street Fighting Man”, το “Paint It Black” και το “Gimme Shelter” και όχι αυτό;

Εξηγήσεις υπάρχουν σίγουρα. Τώρα το ποια κομμάτια χαρακτηρίζονται ως “ροκ ύμνοι” είναι μια άλλη κουβέντα. Η κουβέντα (που δεν θα γίνει σήμερα εδώ) περιλαμβάνει και τις φράσεις: “ποιος τα χαρακτήρισε έτσι”, “γιατί τα χαρακτήρισε”, “πότε τα χαρακτήρισε” και “πού, πώς και με ποιο γνώμονα”. Ανοίγεις άλλο κεφάλαιο…

Αντιπάθειες λοιπόν. Αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό είναι ότι με την πάροδο των χρόνων, απλώς τα βαρεθήκαμε. Επειδή, καλώς ή κακώς, οι περισσότεροι «ύμνοι» προέρχονται από το κλασικό ροκ, το οποίο ως γνωστόν έχει μεγαλώσει τις γενιές των 35άρηδων και άνω, κάπου επήλθε και ο κορεσμός. Να φτάνεις δηλαδή στο σημείο να πιστεύεις πως αν ακούσεις για ακόμη μια φορά το “Somebody To Love” των Jefferson Airplane, το “Proud Mary” των CCR ή το “Smoke On The Water” των Deep Purple, θα θέλεις να βγεις απ’ τα ρούχα σου ένα πράγμα! Δεν έχει να κάνει με κάποιο ιστορικό υπόβαθρο, με μια κακή ανάμνηση ή με ένα συνδυασμό άσχημων γεγονότων. Απλώς τα βαρεθήκαμε ρε φίλε…μπουχτίσαμε! Πώς να το πούμε διαφορετικά! 

Εδώ, όμως, κολλάει η ερώτηση που έχει να κάνει με κάποιους άλλους ύμνους - ύμνους που ακόμα αντέχουν: “Και γιατί ρε φίλε δεν έχεις βαρεθεί τόσα χρόνια να ακούς και να ξανακούς π.χ. το “Bohemian Rhapsody”, το “Stairway To Heaven” και το “Break On Through”; Υποψήφιες απαντήσεις οι: 

α. “Ήταν κάτι το τελείως διαφορετικό”
β. “Συνεχίζουν να μας γοητεύουν ακόμη”
γ. “Ναι μεν, αλλά…! Έφεραν τα πάνω κάτω στη συγκεκριμένη μουσική” 
δ. “Εντάξει, άλλο αυτό…τι θες τώρα; Να τα βάλω με τους Doors;”


Η δεύτερη σκέψη είναι μάλλον πιο κακιά. Μήπως πρόκειται όντως για ένα μέτριο τραγούδι (ήρεμα ρωτάω); Μήπως πρόκειται για ένα μέτριο τραγούδι, με ένα συμπαθητικό κουπλέ, συμπαθητικό ρεφραίν, με αρμονικό περιβάλλον εισαγωγής, κι ένα ακόμη πιο συμπαθητικό riff; Μήπως πρόκειται για ένα τέλειο management της εποχής και έτσι κάποιο περιοδικό, ραδιόφωνο και τηλεόραση μας επέβαλε το κομμάτι ως ύμνο; Ή απλώς πρόκειται για μια πραγματικά “μεγάλη δημιουργία”, η οποία για κάποιους λόγους προσωπικών προτιμήσεων δεν μας αρέσει;

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναφέρω κάποια τραγούδια, παρά μόνο το προαναφερθέν “Satisfaction” των τεράστιων Rolling Stones. Προσωπικά, όποτε το ακούω, βγάζω φλύκταινες! Άντε να αναφέρω και το “Once In A Lifetime” των Talking Heads (αν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ύμνος βέβαια), ικανό να με κάνει να αλλάξω, όχι μόνο σταθμό, αλλά και δωμάτιο ή σπίτι! Τα όμορφα ραδιόφωνα, όμορφα σπάνε! (*)
 

Πιθανές ερωτήσεις προς εμάς: 

α. “Και ποιος είσαι εσύ που θα κρίνεις τους Stones;”
β. “Άκουγες και στο χωριό σου Alternative Rock;”
γ. “Οι απόψεις are like assholes, everyone has one but they think each others stink.” (λες;)


Όπως και να ‘χει, θέλει θάρρος για να τσαλακώσεις έτσι το ροκ πρόσωπό σου. Να βγεις και να φωνάξεις ότι πολλοί από τους χαρακτηρισμένους ροκ “ύμνους” απλώς δεν σου αρέσουν. Γενική κατακραυγή (!). Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θα συμφωνήσουν σιωπηλά μαζί σου ή αυτοί που θα σε υποστηρίξουν σθεναρά με δεκάδες δικά τους παραδείγματα. 

Μήπως θα πρέπει να κάνουμε μια αναθεώρηση της λίστας με τους ροκ “ύμνους”; Μήπως έχει γίνει ήδη αυτή η αναθεώρηση από τις νεότερες γενιές; Μήπως στη γενιά που προανέφερα (35+) ο όρος “ροκ ύμνος” μας οδηγεί άθελά μας κάποιες δεκαετίες πίσω;

Με εμποδίζει κανείς να τοποθετήσω το “Paranoid Android” των Radiohead – ως το “Bohemian Rhapsody” της γενιάς μου – στην κορυφή των “ροκ ύμνων” μου;  Δεν το νομίζω…το έχω ήδη κάνει!


(*) Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: καθαρά δική μου και μόνο άποψη! 
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
H Μουσική στα
Χρόνια της Πλατφόρμας...
(και της Πανδημίας)
(07/08/2020)
ypogeio.gr
Α, ρε Tom...
What The Fuck?
(11/07/2020)
ypogeio.gr
Μάθε Μπαμπά μου Γράμματα:
Μουσική για μικρά
και μεγάλα παιδιά
(03/02/2019)
ypogeio.gr
Πέντε Χρόνια Χωρίς
Το Νίκο Παπάζογλου:
Εσωτερική Διαδρομή (By Savra)
(16/04/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ