The Day After Tomorrow


Τόσο δύσκολο μου φαίνεται να ξαναγράψω για μουσική... Για το νέο δίσκο των Mystic Braves, για Τα Κομμάτια του Μήνα, για το νέο κλιπ των Monkeys και για το νέο κούρεμα του Alex Turner...

Ό,τι έγινε δυσκολεύομαι να το συνειδητοποιήσω και σε κάποιες φάσεις το μυαλό μου κολλάει και λέω πως ό,τι έγινε, δεν μπορεί στ’αλήθεια να έγινε. 

Νιώθω τον θάνατο και την απώλεια στον Αττικό θόλο απ’άκρη σ’άκρη. Τα έβλεπα σήμερα στα σκυθρωπά αγέλαστα πρόσωπα των Αθηναίων στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους, κατέβηκα το πρωί για μια δουλειά. Σκυφτοί περπατούσαν σχεδόν τρέχοντας, πηγαίνοντας κάπου που μάλλον δεν είχε καμία σημασία σήμερα, ίσως να είχει χτες και ίσως να έχει αύριο - μα όχι σήμερα, με φρέντο και τσιγάρα στο χέρι. Στην πιάτσα των ταξί οι οδηγοί ακούγαν στη διαπασών ειδήσεις, συνεχές update του αριθμού των νεκρών και των αγνοουμένων, καταρρακωμένοι γερμένοι πίσω στο κάθισμά τους, δύο απ’αυτούς αν και “ελεύθεροι” μου σήκωσαν αργοκίνητα το χέρι να μην μπω μέσα - δεν είχαν κουράγιο να δουλέψουν... Πιο δίπλα τα διώροφα τουριστικά πούλμαν, αυτά με την ανοιχτή την πάνω οροφή, γεμάτα αμήχανα χαμογελαστούς τουρίστες, που φυσικά προσπαθούσαν να “act normally”, με τις κάμερες και τα selfie ματσούκια τους ανά χείρας, έτοιμοι να ξεκινήσουν το tour. Ένα tour σε μια πόλη που ούτως ή άλλως εδώ και 10 χρόνια ξεψυχάει, όσο κι αν οι τελευταίοι ρομαντικοί της εραστές την βλέπουμε ακόμα μια σκοτεινή σκονισμένη Θεά που ποτέ της δεν μασάει και πάντα μετράει. Ένα tour κάτω από τις στάχτες με θέα τις φλόγες. Ένα tour μέσα στη δύσπνοια και σε μαύρους πνεύμονες, ένα tour μέσα σε απανθρακωμένους ανθρώπους που στοιβάζονται στου Γουδή. To tour στις παρυφές του βράχου της Ακρόπολης, που στέκει εκεί αγέρωχη για 2.500 χρόνια και έχει πια αποκτήσει το χαμόγελο της Τζοκόντας, απλανές και γλυκόπικρο, μοναχικό και αποσυρμένο στο σκοτάδι των αιώνων που πέφτουν σαν κοφτερές μαύρες πέτρες στην κλεψύδρα αυτού του τόπου...

Το τρίτο ταξί μου έγνεψε καταφατικά και μπήκα. Άκουγε skai, αλλά εμένα δεν μου έφτασε μόνο μία πηγή ενημέρωσης κι έτσι άνοιξα στο κινητό και σκρολάρισα στον τοίχο του facebook. «Θεία δίκη η πυρκαγιά για έναν άθεο πρωθυπουργό» - Αμβρόσιος. Μα το Θεό, το Χριστό και μα τη Παναγία, μου ήρθε να ουρλιάξω και να χτυπάω το κεφάλι μου στο ταμπλό του αυτοκινήτου. Αντ’αυτού, ρώτησα τον ταξιτζή αν μπορώ να καπνίσω. Ευτυχώς, μου είπε ναι. Για την Εκκλησία και το ρόλο της έχω εκφράσει τις σκέψεις μου κάποιες φορές στο -αν και μουσικό- Υπόγειο. Η υποκρισία των περισσότερων ανθρώπων που υποτίθεται εκφράζουν το Λόγο του Θεού, είναι ΕΜΕΤΙΚΗ και πέρα για πέρα αντίθετη με την ουσία των όσων ο Χριστός φέρεται να είπε στο πέρασμά του από τη Γη. Για κάθε “αγαπάτε αλλήλλους” και “μην κρίνεις, για να μην κριθείς” του Ιησού, έρχονται οι κατάρες του κάθε συμπλεγματικού Αμβρόσιου. Σπέρνεις Μίσος και όχι Αγάπη άνθρωπέ μου, με την πρώτη ευκαιρία στάζεις μεσαιωνικό δηλητήριο και φασιστικό εμετό. Πάνω στους νεκρούς μας σήμερα, αυτό έκανες να ξέρεις Αμβρόσιε, ασέλγησες στους νεκρούς της πόλης μας, πριν καν η ψυχή τους φύγει. ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ !;!; Αν εσύ λες αυτά, ο εκπρόσωπος του Θεού, τι θα έλεγε αναρωτιέμαι -αν υπήρχε- ένας εκπρόσωπος του Σατανά στη Γη; Τι χειρότερο θα μπορούσε να πει, πριν καν συμπληρωθούν 12 ώρες από την τραγωδία; Φαντάζομαι, Αμβρόσιε, πως κρυφογελάς και σκέφτεσαι ήδη σαν απάντηση στο υποθετικό ερωτημά μου χειρότερες και πιο μοχθηρές ατάκες που θα μπορούσες να έχεις πει σήμερα, απλά κρατήθηκες - τις άφησες κάβα για άλλες τραγωδίες... Στο ραδιόφωνο ο Πορτοσάλτε κομπάζει πως η τηλεθέαση του ΣΚΑΪ κατά τις ώρες της καταστροφής άγγιξε το 24%, ενώ η ΕΡΤ περιορίστηκε στο 6%. Άλλος άρρωστος και επικίνδυνος άνθρωπος, τον οποίο πρέπει άμεσα και διαπαντός να τον στείλουμε στην αφάνεια, απλώς με το να μην το ακούμε και να μην το βλέπουμε πουθενά και ποτέ. Τόσο απλά. Τίποτα όμως δεν είναι απλό, αν σκεφτείς πως τον επιλέγουμε για την ενημέρωσή μας και εμπιστευόμαστε στις αναλύσεις του (;) εδώ και 20 χρόνια, σε περίοπτη θέση τον έχουμε για την ακρίβεια, όπως φανερώνουν -τα αγαπημένα του- νούμερα. Ντροπή μας...
 

Έφτασα στο γραφείο και η δουλειά μου απορρόφησε θεραπευτικά το ζόφο που πλημμυρίζε τα σωθικά μου. Κατά τις 7.30 έκανα ένα μικρό διάλειμμα, άναψα ένα τσιγάρο και ξαναμπήκα στο fb. Η κλασική αναζήτηση ευθυνών μετά από εθνικές τραγωδίες και φυσικές καταστροφές, οι παραλείψεις του κρατικού μηχανισμού, τα αυθαίρετα και τοξικά σχόλια ένθεν και κείθεν, η ευκαιρία που ψάχνουν οι απανταχού πολιτικοί κριτές και χούλιγκανς για να σπείρουν διχόνοια και μίσος. Και η εξίσου λαμπρή ευκαιρία για τους “άλλους” να υπερασπιστούν την υπερπροσπάθεια των δικών τους, συγκρίνοντας τα πεπραγμένα των “παλιών” σε ανάλογες περιπτώσεις του πρόσφατου ή του πιο μακρινού παρελθόντος. Όπως στην μπάλα, “τι πέναλτι σας έδωσε ρε; τι είναι αυτά ρε;”, και η απάντηση πληρωμένη και αναμενόμενη “ναι, ενώ σε σας το 2007, το θυμάσαι; Ήταν καλά τότε;” και πάει λέγοντας ως το... 1965. 



 

Κι ύστερα, οι κλασικές συνωμοσιολογίες (“οι Τούρκοι το έκαναν, οι Σκοπιανοί το έκαναν, οι εξωγήινοι γιατί ζηλεύουν τις θάλασσές μας και τον τουρισμό μας”), οι “δαιμονισμένοι άνεμοι των 10 Μποφόρ”, τα “μικροκλίματα” μέσα στην πυρκαγιά, τα “μονάχα 20 απαρχαιωμένα και ταλαιπωρημένα καναντέρ”, το “τριήμερο εθνικό πένθος”, οι μεσίστιες σημαίες στη Βουλή, “ο κρατικός μηχανισμός σε επιφυλακή”, “ο πρωθυπουργός επιστρέφει εσπευσμένα από το ταξίδι του, για να παραστεί ο ίδιος στο πύρινο μέτωπο”, “η Ευρώπη που στέκεται στο πλάι μας” (κάποιες χώρες, ωστόσο, με το δικό τους... ξεχωριστό τρόπο, εδώ π.χ. το tweet του Σουηδού πρωθυπουργού «Φριχτός αριθμός νεκρών σε πολύ επικίνδυνες πυρκαγιές στην Ελλάδα. Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης προστρέχουν σε βοήθεια. Πάλι»). Το 2007 ξαναζεί, dejavu 11 χρόνια μετά, και αυτό είναι θλιβερό. Γιατί οι άνθρωποι που χάθηκαν το 2007 δεν ζουν, ούτε ζουν όσοι χάθηκαν χτες. 

Δεν μπορώ να ξέρω τι έγινε. Δεν μπορώ να ξέρω αν τη φωτιά την έβαλαν εργολάβοι, Τούρκοι ή εξωγήινοι. Ούτε χτες, ούτε το 2007. Δεν ξέρω ποιος έκαψε την Πάρνηθα, ούτε την Πεντέλη, ούτε τον Υμηττό, την Εύβοια, τη Μεσσηνία, την Ηλεία. Δεν ξέρω ποιος καίει την Ελλάδα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ξέρω, όμως, πως όποτε το Καλοκαίρι φυσάει τρέμει το φυλλοκάρδι μου. Και ξέρω πως πυροσβέστες, τους εμπιστεύομαι όταν σπάνια μιλάνε, λένε πως συχνά καταφθάνουν στο μέτωπο μιας πυρκαγιάς και στο πρώτο μισάωρο της προσπάθειάς τους να την κατασβήσουν, 4-5 καινούριες εστίες ξεσπούν σε ακτίνα ενός-δύο χιλιομέτρων. Λένε ακόμα πως όταν σβήνουν τις φωτιές, βρίσκουν στα αποκαϊδια αυτοσχέδιους εμπρηστικούς μηχανισμούς, αλλά και νεκρά ζώα (σκυλιά συνήθως) που στις ουρές τους έχουν δεμένα πανιά. Ω, ναι, καλά το υποψιάστηκες, κάποιοι δένουν πανιά στις ουρές των ζώων, ποτίζουν τα πανιά με οινόπνευμα, τους ανάβουν φωτιά κι ύστερα αφήνουν ελεύθερα στο δάσος τα πανικόβλητα ζώα για να σπείρουν την πύρινη λαίλαπα. Για τέτοιους (υπ)ανθρώπους μιλάμε... Σίγουρα, υπάρχουν φωτιές που προκαλούνται και από μόνες τους, από φυσικά αίτια, κάποιες από ανθρώπινη αμέλεια, αλλά απ’ό,τι έχω καταλάβει αυτές οι περιπτώσεις είναι πολύ λίγες. Ελάχιστοι εμπρηστές συλλαμβάνονται, συνήθως πιάνουν κάτι βοσκούς που έκαιγαν ξερόχορτα ή τίποτα παππούδες που έψηναν παϊδάκια στο βουνό... Ανικανότητα ή συγκάλυψη - μία το ένα μία το άλλο μάλλον.     

Στις 11.30 σχόλασα απ’το γραφείο. Ξαναμπήκα στο facebook. Και τότε ένιωσα να ορθώνεται και η αλληλεγγύη. Και ένιωσα τα πνευμόνια μου να ξαναπαίρνουν αέρα. “Συγκινητική ανταπόκριση για αίμα”. Εκατοντάδες σημεία στο λεκανοπέδιο για να αφήσεις φάρμακα, είδη πρώτης ανάγκης, τροφή, νερό. Άμεση και μεγάλη συμμετοχή. Παροχή καταλυμάτων, ξενοδοχεία, καφετέριες, σούπερ μάρκετ. Δημόσιοι φορείς, ιδιωτικές πρωτοβουλίες, μαζί με ανθρώπινες συλλογικές προσπάθειες. Shares που έκρυβαν μέσα τους αληθινό νοιάξιμο και αληθινή αγάπη και να που το “σιχαμερό, υποχθόνιο κι εθιστικό” facebοok έκανε αυτήν τη φορά καλά τη δουλειά του. 

Και σαν επίλογο, θα καταλήξω εκεί, στη μόνη λύση: στην αλληλεγγύη και στη συλλογικότητα. Είναι φανερό πως δεν μπορούμε να βασιστούμε στον κρατικό μηχανισμό, ό,τι χρώματα και ονόματα κι αν κουβαλάει αυτός, δεν μπορούμε να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας για την διαφύλαξη του τόπου μας, ακόμα και για τις ίδιες μας τις ζωές, σε όποια τυχάρπαστη, μπερδεμένη και ενίοτε δόλια κυβέρνηση αναλαμβάνει τις τύχες μας. Προ πολλού είναι φανερό αυτό. Πρέπει να δράσουμε κι εμείς. Κι όχι μόνο “μετά το συμβάν”, όπως τώρα μετά την τραγωδία στο Μάτι, αλλά και “πριν”: Πρέπει εμείς να κάνουμε πυρασφάλειες, αποψιλώσεις, αντιπυρικές ζώνες και αναδασώσεις, πρέπει εμείς να πιέσουμε να τοποθετηθούν κρουνοί και να φτιάξουν όσοι κατεστραμμένοι σαπίζουν διάσπαρτοι μέσα στα δάση. Πρέπει εμείς να μιλήσουμε και να αναγκάσουμε κάποιους άλλους να το βουλώσουν. Πρέπει να είμαστε ένα σε αυτό, πρέπει να είμαστε αγκαλιασμένοι, έτσι ακριβώς όπως βρήκαν τους 26 στο χωράφι, στο χείλος του γκρεμού, πάνω από την παραλία στο Μάτι. Ένα ύστατο μήνυμα μας άφησαν άθελά τους, είμαστε όλοι στο χείλος του γκρεμού και πρέπει να αγκαλιαστούμε...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα έφτασα σπίτι και έκατσα στο PC. Τόσο δύσκολο μου φαίνεται να ξαναγράψω για μουσική... Για το νέο δίσκο των Mystic Braves, για Τα Κομμάτια του Μήνα, για το νέο κλιπ των Monkeys και για το νέο κούρεμα του Alex Turner… Θα το κάνω όμως, αργά ή γρήγορα, θα επιστρέψω στην κανονικότητά μου. Όπως όλοι μας. Έτσι συνέβαινε πάντα, δεν είναι κακό αυτό. Αν ο κόσμος κολλούσε στις τραγωδίες, θα ήμασταν ακόμα στις σπηλιές. Ο κόσμος προχωράει και είναι φυσιολογικό αυτό. Δεν είναι ντροπή ούτε απάνθρωπο να ξεχαστείς, αλλά είναι επικίνδυνο και ανεύθυνο να ξεχάσεις. Είναι μαλακία, να στο πω έτσι, να επιστρέψεις στην κανονικότητα και στη ρουτίνα σου χωρίς να αλλάξεις τίποτα και το 2022 να μαζεύουμε πάλι betadine και fucidin για τους εγκαυματίες και να μετράμε νεκρούς στο Γουδή. 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
8 Νέοι Δίσκοι
Για Τον Αύγουστο
(05/08/2018)
ypogeio.gr
Band Name Stories
(28/07/2018)
ypogeio.gr
Γιατί Έκλεισα Δωμάτιο
στο Tranquility Base
Hotel & Casino...
(16/05/2018)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #04
NIRVANA
(02/04/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ