The Story Of Our Lives

Music From The Motion

Picture


THE STORY OF OUR LIVES: Music from the Motion Picture

Η ζωή μας μια ταινία.
Τραγούδια που θα συνόδευαν την κάθε μας σκηνή…

 

Αν φτιάχναμε μια ταινία δική μας, μια ταινία με δικό μας σενάριο ή και διασκευασμένο, όχι απαραίτητα δικής μας σκηνοθεσίας, δικής μας όμως παραγωγής με εμάς πρωταγωνιστές και τους φίλους μας, ποιο soundtrack θα επιλέγαμε; 

Εντάξει, πρέπει να το παραδεχτούμε όλοι, ή σχεδόν όλοι (εξαιρούνται οι political correct, οι δογματικοί και οι ξενέρωτοι), πως σε κάποια φάση της ζωής μας σίγουρα έχουμε ταυτιστεί με τον ήρωα/ηρωίδα κάποιας ταινίας. Έχουμε φανταστεί τον εαυτό μας να πρωταγωνιστεί στη συγκεκριμένη ταινία και, βλέποντας τα τόσα κοινά στοιχεία με τον πρωταγωνιστή/ρια, θεωρούμε απορίας άξιο το πώς δεν ακολουθήσαμε το δρόμο της υποκριτικής. 

Οι πιο τολμηροί, σε μικρότερη και τρυφερή ηλικία, έχουμε γυρίσει άπειρες σκηνές ταινιών στο δωμάτιό μας (ακόμη και ταινίες δικής μας φανταστικής δημιουργίας), στο μπάνιο και κοινώς σε δωμάτια με καθρέπτες. Κάτι αντίστοιχο δηλαδή με τα άπειρα σόλο κιθάρας που έχουμε χαρίσει κατά καιρούς στο κοινό της φαντασίας μας. Δεν είναι θέμα «ψώνιου» κι ανωριμότητας, δεν έχει να κάνει με ναρκισσισμό και με ακροβάτες του ονείρου, έχει να κάνει απλά με το πάθος για την μουσική και τον κινηματογράφο. Δεν θέλω να πιστέψω πως υπήρξε ποτέ πιτσιρικάς που δεν «σόλαρε» μπροστά στον καθρέφτη ακούγοντας το “Child In Time” των Deep Purple. Δεν θα το πιστέψω…και δεν θα πω ψέματα!

Αναμειγνύοντας τα διάφορα κινηματογραφικά είδη, φτιάχνουμε τη δική μας ταινία. Από τον πολυαγαπημένο Tarantino μέχρις τον Rodriguez. Ο σωματικός τρόμος του David Cronenberg συγκρούεται με την παράνοια του Daren Arronofsky. Από τις ανθρώπινες/στρατευμένες ταινίες του Ken Loach και του Fatih Akin, στον αιρετικό Lars von Trier. Στη συνέχεια ο Tim Burton συναντά τον Guillermo del Toro και φτιάχνουν το δικό μας παραμύθι, με τον Jean – Pierre Jeunet να τους συνοδεύει παίζοντας ακορντεόν. Ο Spielberg μας βάζει σε περιπέτειες, ο Peter Jackson μας μεταφέρει σε κάποια άλλη γη και ο Blake Edwards μας κάνει να πεθάνουμε από τα γέλια. Όλα αυτά σε μια και μόνο ταινία… Στη δική μας ταινία (εμείς πληρώνουμε άλλωστε).

 



Βρίσκεις τον Ken Loach και τον πείθεις να μεταφέρει το αγαπημένο σου βιβλίο, τα «Θυμωμένα Στάχυα» του Μ. Λουντέμη, στην μεγάλη οθόνη. Η μεταφορά έχει σαφώς μια πιο ενήλικη προσέγγιση, ξεφεύγοντας από την παιδική αθωότητα...


- Τόμ!!! Ξεφώνισε ο Φωτάκης γνωρίζοντας τον μεγάλο φίλο του. Τομ! Ξαναφώναξε κι ακούμπησε στο περβάζι για να μη σωριαστεί. Τομ!...Ήρτες; Ήρτες;  
- Τι είπες; έκανε σαστισμένη η μάνα. Άλλο και τούτο! Φωτάκη!...Δεν ντρέπεσαι συ να φωνάζεις Τομ τον πατέρα σου;
- Πατέ…έκανε ο Φωτάκης, και – τούτη τη φορά- δεν άντεξε. Έπεσε…Μα δίπλα ήταν η αγκαλιά του πατέρα του.
- Αχ…ξανάκν’ ο γέρος σαν να ‘κλαιε. Για κοίτα μωρέ χάλι. Τώρα που χρειάζονται τα νιάτα ήρθαν τα γηρατειά…



Η τελευταία σκηνή. Ο Τομ είσαι εσύ. Η εικόνα πλημμυρίζει από το “Into my Arms” του Nick Cave and the Bad Seeds και σιγά σιγά πέφτουν οι τίτλοι τέλους. Ρίχνεις μια κλεφτή ματιά στην αίθουσα, σκούπισε τα μάτια σου…

“They say when you meet the love of your life, time stops. And that's true. What they don't tell you, is that once time starts again, it moves extra fast to catch up”. Η σκηνή διαρκεί ακριβώς ένα λεπτό, όσο και το “Rouge” του Lou Reed. Στέκει ακίνητη και χαμογελάει. Τα πάντα σταματούν, μαζί με την ανάσα σου, τρέξε να την προλάβεις…

Μόλις έχεις σώσει τον κόσμο από τους κακούς, έχεις μπει στην Αβάνα θριαμβευτής κι επιστρέφεις στην Ιθάκη σου, έπειτα από χρόνια ηρωικών μαχών και περιπετειών. Μόνα σου λάφυρα το χαμόγελο στα χείλη, η δικαιοσύνη κι ένας κόσμος που έσμιξε. Στην κορυφή του λόφου περιμένει αυτή που θέλεις να περιμένει. Ίσως και να βρέχει. Η διαδρομή σου προς την κορυφή διαρκεί τέσσερα λεπτά και κάτι, στα μισά δε σε βαστούν τα πόδια σου, πέφτεις στα γόνατα και ξεσπάς. Η όλη σκηνή ντύνεται μουσικά από το “L’ Arena” του Ennio Morricone. Είσαι ήρωας λοιπόν, φουσκώνεις από υπερηφάνεια…


“I miss her smell… and the way she tastes. It’s a mystery of human chemistry and I don’t understand it. Some people, as far as your senses are concerned, just feel like home.”
 

Γίνεσαι για λίγο John Cusack στη θέση του Cusack και ξεκινάς την απαρίθμησή σου. Λες όσα πράγματα θέλεις να πεις, καπνίζοντας, πίνοντας κι απευθυνόμενος στον καθρέπτη. Αν έχεις και κατοικίδιο να σε κοιτάει, ακόμη καλύτερα. Ξεκινάς τον μονόλογό σου, σε απόλυτη αρμονία πάντα με την εισαγωγή του “Phantasmagoria in Two” του Tim Buckley που παίζει κάπου στο βάθος και καθώς κορυφώνεις την πρόταση σου, κορυφώνεται και το κομμάτι. “I’ll never smile again” σιγοτραγουδάς…Λες να’ ναι αλήθεια; Στη συνέχεια σβήνεις το φως και βάζεις να παίξει το “Running Dry” του Neil Young. Άδειασες φίλε μου, άδειασες και στέρεψες…

Πάντα γούσταρα τη σκηνή “choose life” από το Trainspoting, με τον Ewan McGregor να τρέχει στους δρόμους του Εδιμβούργου και τον Iggy Pop να τραγουδάει “Lust for Life”.  Στη δική μου ταινία, μπαίνω «λιωμένος» σε ένα μπαράκι στα τέλη των 90s, προγκάω τον κόσμο, πλακώνομαι, πίνω άφθονες ποσότητες αλκοόλ και ζητάω από τον DJ να παίξει το “No Tears” από τους Tuxedomoon (σ.σ εικόνα από μια κουβέντα με τον Μ. ένα βράδυ που δημιουργούσε τις δικές του μουσικές Αλχημείες). Χορεύω σα να μην υπάρχει αύριο. Μια σκηνή με φίλμ από video clip, κοψίματα και εναλλαγές στην εικόνα. Νιώθεις σα να μην ξενερώνεις ποτέ…

Θα συνέχιζα και με σενάρια για πικρές φαρσοκωμωδίες, εξωγήινους, τέρατα και για χαμένες αγάπες ή μη. Για δράκους, νεράιδες, και ποιητές, για αθλητές  και κάποια γραμμάρια ψυχής που χάνονται κατά την «ανατίναξη» της κοινωνικής και πολιτικής ζωής μας. Κάποιες ατάκες που θα ήθελα να πω, κάποια τραγούδια που θα ήθελα να τραγουδήσω και φυσικά το δισκάδικο που θα ήθελα να έχω. Να παίζω σαν τον Eric Draven κιθάρα στις ταράτσες και να βρέχει. 

Αλλά μέχρις εδώ, no spoilers…τα υπόλοιπα τα αφήνω στη φαντασία μας. Η συνέχεια επί των playlists μας. 

 

 

The Story of Our Lives: Music from the Motion Picture
 

Tracklist:

1. “Born Never Asked” by Spiritualized (Laurie Anderson Cover)

2. “Lightbringer” by Still Fools

3. “Kitsune” by Toundra

4. “Moya” by Godspeed You! Black Emperor

5. “Rouge” by Lou Reed

6. “Phantasmagoria In Two”  by Tim Buckley

7. “Running Dry” by Neil Young & Crazy Horse

8. “L’ Arena”  by Ennio Morricone

9. “No Tears” by Tuxedomoon

10. “Into My Arms” by Nick Cave and The Bad Seeds

11. “Your Thoughts and Mine” by Tarnation

12. “Epic” by Calexico

13. “Indifference” by Pearl Jam

14. “Karma Police” by Radiohead


 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Τι Eννοείς Γιατί Είναι Σπουδαίος
ο Bob Dylan;
(10/10/2018)
ypogeio.gr
Αξίζει Άραγε Περισσότερο Από
την Αξιοπρέπεια Μια Συναυλία
των God is an Astronaut;
(09/10/2018)
ypogeio.gr
ΚΤΙΡΙΑΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ #07
ECHO & THE BUNNYMEN
THE KILLING MOON
(25/05/2016)
ypogeio.gr
Stop Me If You Think You've
Read This One Before (1):
Μια νύχτα του ’65 οι Velvets κοίταξαν με τον Drella προς τα αστέρια
(19/10/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ