Σαν Τα Γατιά
Super Stereo
Track by Track by Θανάσης Τζίνγκοβιτς
Έναν ακριβώς χρόνο -για την ακρίβεια έναν χρόνο παρά μία μέρα- από την κυκλοφορία του κοφτερού και άκρως απολαυστικού 4ου δίσκου τους, "Σαν Τα Γατιά" (out 6/12/24 via Fine Records), η Σαλονικιώτικη συμμορία των Super Stereo κατεβαίνει Αθήνα για μια συναυλία στο ΙΛΙΟΝ Plus. Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου. Special guest, o δαιμόνιος Aki Rei (tickets & event here).
Με αφορμή την επικείμενη ζωντανή εμφάνιση, ο ιθύνων νους και main songwriter της μπάντας, ο χαρισματικός Θανάσης Dzingovic, κατεβαίνει Υπόγειο για μία track by track ανάλυση στο "Σαν Τα Γατιά". Τον ευχαριστούμε θερμά και δίνουμε ραντεβού στη σκηνή του ΙΛΙΟΝ Plus.
Υπάρχουν διάφοροι τρόποι να ξεκινήσει ένα τραγούδι όπως και για να καταλήξει. Μερικές φορές, σπάνια θα έλεγα, σου έρχονται όλα μαζί με την μία, στιχάκια, συγχορδίες και μια μελωδία. Τις περισσότερες φορές όμως είναι ένα παζλ από κομμάτια που μαζεύεις κάθε μέρα κάθε στιγμή. Μια φράση που ακούς να λέει καποιος, μια σκέψη που κάνεις και γελάς μόνος σου, μια ταινία που είδες, τα πάντα είναι ένα εν δυνάμει κομμάτι αυτού του παζλ. Το ίδιο συμβαίνει με τον ήχο. Ό,τι έχεις ακούσει και σε έχει συγκινήσει καταχωρείται μέσα σου και περιμένει. Νομίζω πως αυτό που κάνω είναι να προσπαθώ να ενώσω τα κομμάτια αυτά και να δω την εικόνα ολόκληρη.
Θ.Τ.
ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ
Πάντα το πρώτο τραγούδι του δίσκου είναι ένα είδος εισαγωγής. Είτε μουσικά είτε στιχουργικά ή και τα δυο. Όταν έγραψα το αεροδρόμιο ήξερα ότι έχω το πρώτο κομμάτι του δίσκου και ας μην ήταν το πρώτο που γράφτηκε για αυτόν. Μόνο εκεί χωρούσε. Μου αρέσει βλέπεις να αντιμετωπίζω έναν δίσκο σαν μια ενότητα στην οποία έχει μεγάλη σημασία η σειρά που τοποθετούνται τα τραγούδια. Ειδικά σε σχέση με νόημα των στίχων.
Το "Aεροδρόμιο" μιλάει για μια εσωτερική διαδικασία που μου συμβαίνει. Σαν μια κουβέντα με τον εαυτό μου, έστω και αν αυτός δεν μου απαντάει, αν με ακυρώνει. Μιλάει για την προσπάθεια των σκέψεων να γίνουν λέξεις και να βγουν από μέσα μας ξεπερνώντας την αυτολογοκρισία. Τον φόβο της γελοιοποίησης και του να μην γίνουμε αρεστοί. Αυτό είναι και το σημείο έναρξης αυτού του δίσκου. Ίσως και όχι μόνο αυτού. Η μουσική είναι ένα kraut intro μια δόνηση που γίνεται όλο και πιο δυνατή. Κάτι για να πάρουμε λίγη φόρα.
ΣΑΝ ΤΑ ΓΑΤΙΑ
Πρώτη φορά σε δίσκο των Σούπερ Στέρεο συμπεριλαμβάνεται τραγούδι που δεν έχει γραφτεί από μένα. Πρώτη φορα επίσης μπόρεσα να αισθανθώ ένα τραγούδι τόσο δικό μου χωρίς να είναι. Ίσως γιατί με τον Γιάννη Αβραμίδη που το έγραψε ήμασταν συγκάτοικοι την περίοδο που συνέβαιναν όλα αυτά και περάσαμε μια γαμάτη φάση της ζωής μας. Ίσως γιατί καταλαβαίνω απόλυτα τι λένε αυτά τα λόγια.
Κάναμε πολλές δοκιμές μέχρι να καταλήξουμε σε αυτή την εκτέλεση. Θυμάμαι την στιγμή που έφτιαξα το ντέμο αυτής της εκδοχής και αισθάνθηκα πως το βρήκα. Είμαι σίγουρος ότι και οι γείτονες από πάνω μου θα θυμούνται την στιγμή που ηχογραφούσα την τελευταία τσιρίδα.
ΓΡΑΜΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ
Για τα βράδια που δεν κρατιέμαι, που έχω τόση φορά που νομίζω πως μπορώ να περάσω μέσα από τοίχους ...
Live take χωρίς click και τέτοια, όπως ταιριάζει στην περίσταση! Μόνο η φωνή ξαναγράφτηκε, γιατί είχε πολλή φασαρία και ήταν αδύνατο να κρατηθεί. Διάρκεια 1.51 - τόσο όσο! Γενικά, όλα έγιναν πολύ γρήγορα, ούτε που θυμάμαι πότε ακριβώς και πού το έγραψα... Το λέω αυτό, γιατί συνήθως δεν ξεχνώ το μέρος και την στιγμή που μου έρχεται η αρχική ιδέα.
ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ
Ό,τι σε σηκώνει απότομα, σε αφήνει να πέσεις απότομα .
Kάθε φορά που λέω πως δεν θα το ξανακάνω βγαίνω ψεύτης και ύστερα επιστροφή στην πραγματικότητα, απότομη προσγείωση. Πάντα κάτι παίρνεις και κάτι χάνεις, σαν να πουλάς για λίγο την ψυχή σου στο διάβολο...
Είναι το τελευταίο κομμάτι που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε για το δίσκο. Κάτι στιχάκια που με βασάνιζαν καιρό και, αφού άλλαξαν 2-3 εκδοχές όσο αφορά την μουσική, κατέληξαν στην τελική μορφή τους το καλοκαίρι του ’24.
ΥΠΕΡΟΧΑ ΒΡΑΔΙΑ
"Πού είναι το πιάνο μου"; Έτσι λεγόταν αυτό το κομμάτι αρχικά και είχε άλλη μουσική, όπως και κάποιους ακόμα στίχους. Θυμάμαι το βράδυ που έγραψα τις πρώτες στροφές, ένα βράδυ στο μπαρ Pierrot Le Fou, μετά από κάποιο λάηβ. Οι αρχικοί στίχοι έλεγαν για κάτι που στα αλήθεια έπαθα πριν μπω στο μπαρ και αυτόξεφτιλίστηκα. Δεν θα πω τι, θα πω μόνο πως η στροφή κατέληγε στην φράση "που έχουν πάει τα γαλλικά πού είναι το πιάνο μου”. Είπα την φράση στον ηχολήπτη μας Παναγιώτη Ριζόπουλο που καθόταν δίπλα μου... γελάσαμε ... του είπα θα το κάνω τραγούδι... γελάσαμε πάλι...
Για αυτά τα υπέροχα βράδια λοιπόν που είμαι πολύ ενθουσιώδης, αγαπώ όλο τον κόσμο και την επόμενη μετανοιώνω λες και έκανα κάτι κακο. Αλλά αυτός είμαι, για τέτοια γράφω.
ΜΑΧΑΙΡΙΑ
Κάμια φορά απελπίζομαι, δεν αντέχω το βάρος της πραγματικότητας. Δεν αντέχω να θυμάμαι αυτά που χάθηκαν, δεν αντέχω τον τρόμο που νιώθω για αυτά που ξέρω πως κάποτε θα χαθούν. Θέλω να τρέξω πίσω και να κρυφτώ στα παιδικά μου χρόνια. Δεν έχει πίσω όμως. Είμαι εγκλωβισμένος στο τώρα. Ή θα αφήσω τη θλίψη να με ρουφήξει ή θα μάθω να ζω μαζί της. Προσπαθώ για το δεύτερο και όσο υπάρχω μάλλον τα καταφέρνω. Καμία φορά μάλιστα γράφω και κάνα τραγούδι που να λέει για όλα αυτά και αισθάνομαι πολύ καλύτερα.
ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΟΥ
100% live ηχογράφηση, ένα take που κρατήθηκε εξ ολοκλήρου, ακόμα και η φωνή! Ευτυχώς είχαμε την τύχη να βιντεοσκοπούμε εκείνη την μέρα, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται και να που έγινε. Υπάρχει ανεβασμένο στο κανάλι μας στο YouTube μπορείτε να το τσεκάρετε. Το μόνο που προστέθηκε μετά είναι ένα πληκτράκι... Είναι το πρώτο κομμάτι που ηχογραφήσαμε για το δίσκο λίγο πριν ο κόβιντ μας χωρίσει και το τελευταίο κομμάτι που ηχογραφήθηκε με την Ανθή Κύρκου στα πλήκτρα πριν αποχωρήσει από την μπάντα λόγω υποχρεώσεων.
Στιχουργικά ο επίλογος του δίσκου.
ΕΥΚΟΛΟ ΘΥΜΑ
Για την ιστορία και αυτό ξεκίνησε με λίγο διαφορετικούς στίχους και αρκετά διαφορετική μουσική. Πολύ πιο ματζόρε. Υπάρχε μια live εκτέλεση από αυτήν τη εκδοχή ανεβασμένη στο κανάλι μας. Δεν υπάρχει όμως στο βινύλιο!
Όχι μόνο για θέμα χώρου. Δεν μου ταιριάζε στιχουργικά και αισθητικά μέσα στην ατμόσφαιρα των προηγούμενων. Ήταν όμως μια στιγμή που χρονικά ανήκε σε αυτή την περίοδο ηχογραφήσεων. Έτσι αποφασίσαμε να το συμπεριλάβουμε όσο ήταν ακόμα ζεστό. Προστέθηκε λοιπόν ως bonus track.
Η μουσική πάνω στην οποία τελικά στήθηκε το κομμάτι ήταν ένα ριφ που με βασάνιζε πολύ καιρο, μου άρεσε αλλά δεν είχα βρει τα λόγια. Η Εύα (πλήκτρα, φωνητικά) μου πρότεινε να δοκιμάσω τους στίχους αυτούς πάνω του. Και κούμπωσε ακριβώς!
