To ypogeio.gr

40 Αγαπημένα Άλμπουμ των 10s

(20 διεθνή + 20 εγχώρια)

by Tasos Zannis


Επί μήνες ήταν σε ένα τσαλακωμένο χαρτί, περιμένοντας εμένα να τις καθαρογράψω και να τις βάλω σε μια σειρά. Επιτέλους οι λίστες μου είναι έτοιμες. Οι λίστες καθαυτές, ήταν έτοιμες από τον Μάρτιο, από την αρχή της καραντίνας. Έλειπε, όμως, το κείμενο που θα τις συνοδεύσει. Η μία αναβολή έφερνε την άλλη, η ζωή όλων μας ένα συνεχές rollercoaster. Πάει, χάθηκε ο ρυθμός, η συνέπεια, και ενίοτε η διάθεση.

Μετά από πολλούς μήνες, επιστρέφω για να γράψω για μουσική. Επιστρέφω σε έναν χώρο πολύ οικείο μου που μου είχε λείψει. Επιστρέφω για να γράψω τα αγαπημένα albums των 10s - έστω και με μια (μεγάλη) καθυστέρηση.

20 διεθνή και 20 από την εγχώρια μουσική σκηνή. 40 συνολικά albums που έπαιζαν ασταμάτητα τα τελευταία 10 χρόνια στο σπίτι. Μουσικές που με συνόδευσαν σε ταξίδια με τρένα, πλοία και αεροπλάνα. Μουσικές που με διαμόρφωσαν, με στιγμάτισαν και δημιούργησαν την τωρινή βερσιόν του Τάσου.

Η αρχή των 10s (και το τέλος των 00s) με βρήκε μετέωρο μουσικά, ακροβατώντας ανάμεσα σε house, techno και dubstep. Ούτε ψυχεδέλειες, ούτε post-punk, ούτε καν indie. Τουλάχιστον το 2010 γιατί από το 2011 και μετά, άρχισα την indie επανάστασή μου. Άλλωστε, ήταν και η χρονιά που γνώρισα μια μπάντα που δεν θα αργούσε να γίνει το No.1 στην καρδιά μου. Το 2011 είχα την πρώτη μου επαφή με τους Arctic Monkeys μέσω του Suck It And See. Οι γλυκές και ανάλαφρες μελωδίες του υπήρξαν το σάουντρακ πολλών Κυριακάτικων ξυπνημάτων· σαν ηλιόλουστο χειμωνιάτικο πρωινό μετά τη βροχή.

Η ολική εξάπλωσή μου στην indie συνέβη το 2013. Αυτή ήταν η χρονιά που άρχισα να χαράζω νέα μουσικά μονοπάτια. Κυρίως, μάλλον, η τριετία 2013-2016, στα ωραία μας τα φοιτητικά χρόνια. Ας πούμε, φαντάσου να ακούς Sufjan Stevens και Iron & Wine καθώς κάνεις ποδήλατο γύρω από τη συγκλονιστική λίμνη της Καστοριάς. Ή φαντάσου να ακούς Twilight Sad και Mogwai καθώς γυρνάς από τη σχολή και να βλέπεις ένα πυκνό πέπλο ομίχλης να έχει καλύψει όλη την πόλη. Ανατριχιαστικά συγκλονιστικό συναίσθημα.



Τα έζησα και τα δύο στην Καστοριά και νιώθω τυχερός. Ήμουν 18 και για πρώτη φορά σε ξένο μέρος μόνος μου. Ανακάλυπτα τον κόσμο, τη μουσική, το σινεμά, τον εαυτό μου.

Ουσιαστικά, ο Τάσος γεννήθηκε ξανά στην Καστοριά. Μοιάζει τρελό, αλλά έτσι το αισθάνομαι κάθε φορά που το σκέφτομαι. Η μουσική έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον κοινωνικό μου περίγυρο: τον επηρέασε, τον διαμόρφωσε σε επίπεδα που δεν περίμενα και μου έχουν ανοίξει τόσες πόρτες και τόσα παράθυρα προς τον έξω κόσμο που πραγματικά νιώθω ευγνώμων για όλα αυτά.

Αγαπάω τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τις μουσικές μου επιλογές. Έμαθα να το αναγνωρίζω σε μένα σταδιακά, και στη συνέχεια άρχισα να το μεταδίδω. Κατέληξα να πιστεύω ότι το να μοιράζεσαι τους ενθουσιασμούς σου είναι από τα πιο ευχάριστα πράγματα σ' αυτή τη ζωή. Ανέμελες στιγμές στη σχολή, βουτώντας βαθιά και εξερευνώντας όλη αυτή την υπέροχη μουσική που υπάρχει εκεί έξω.

Μετά την indie, ακολούθησε κάτι συναρπαστικό και πρωτόγνωρο. Το καλοκαίρι του 2015 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το shoegaze και την dream-pop. Σαν να λέμε, το genre που δεν ήξερε ότι χρειαζόταν ο Τάσος στη ζωή του. Και φυσικά ήρθε και την άλλαξε ολότελα.

Η αρχή έγινε με Lush, Slowdive, Camera Obscura, The Pains of Being Pure at Heart, Best Coast, DIIV, My Bloody Valentine, The Death Of Pop, The Proctors, Beach House, Still Corners και Wild Nothing. Βασιζόμενος σε αυτά τα ακούσματα, άρχισα να ψάχνω παλιές και νέες μπάντες και να ταξιδεύω σε αχαρτογράφητα μέρη της ψυχής μου.

Η αγάπη μου για την indie δεν σταμάτησε ποτέ, βέβαια. Συνέχιζα να ανακαλύπτω συνεχώς νέα indie μονοπάτια. Προς τα τέλη των 10s, έκανα ένα u-turn και εστίασα σε πιο ατμοσφαιρικές μουσικές, τύπου synthwave, deep house αλλά περπάτησα και σε πιο dark μονοπάτια (coldwave), ωστόσο θα σταματήσω εδώ το timeline των 10s επειδή α) μετά από τόσο καιρό που έχω να γράψω, δεν μπορώ να κουμαντάρω τον εαυτό μου σε τέτοια κείμενα και β) φυσικά για να προχωρήσουμε στις λίστες για τις οποίες είμαστε και είστε εδώ.

Πάρτε λίστες, λοιπόν.

20 Αγαπημένα Διεθνή Άλμπουμ των 10s

1. Arctic Monkeys - AM (2013)
2. M83 - Hurry Up, We're Dreaming (2011)
3. Arctic Monkeys - Suck It And See (2011)
4. Wild Nothing - Nocturne (2012)
5. Still Corners - Strange Pleasures (2013)
6. The 1975 - The 1975 (2013)
7. The National - Trouble Will Find Me (2013)
8. The 1975 - I Like It When You Sleep, for You Are So Beautiful yet So Unaware of It (2016)
9. Arcade Fire - The Suburbs (2010)
10. The Twilight Sad - Nobody Wants to Be Here and Nobody Wants to Leave (2014)
11. Muse - The 2nd Law (2012)
12. Foals - What Went Down (2015)
13. Beach House - Bloom (2012)
14. Slowdive - Slowdive (2017)
15. Cigarettes After Sex - Cigarettes After Sex (2017)
16. IDLES - Joy as an Act of Resistance (2018)
17. Nick Cave and the Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)
18. Lorde - Melodrama (2017)
19. Tame Impala - Lonerism (2012)
20. Vampire Weekend - Modern Vampires of the City (2013)
 

Όσο πιο σύντομα γίνεται, λοιπόν, κάποιες σκόρπιες σκέψεις:

- Η κατανομή των επιλογών μου κρίνεται αρκετά indie. Προσπαθώντας να τα χωρέσω στην 20άδα δεν καταλάβαινα ότι ουσιαστικά πρόκειται (με μικρές εξαιρέσεις) για ένα 10s indie collection (όπως έζησα εγώ δηλαδή την indie της προηγούμενης δεκαετίας).

- Οι M83 είναι και επίσημα η ομορφότερη μουσική μου ανακάλυψη. Γιατί αν κάτι είναι αναμφισβήτητο για μένα τα τελευταία χρόνια, είναι το ότι η αριστουργηματική τέχνη που φτιάχνει ο Anthony Gonzalez, έχει ντύσει μουσικά μερικές πολύ όμορφες σκηνές της ζωής μου και εξακολουθεί να με συγκλονίζει και να με συγκινεί. Σαν να εξαπολύει μελωδίες που γεμίζουν τον κόσμο με ασύλληπτες δόσεις φωτεινότητας.Απερίγραπτο συναίσθημα. Νιώθεις ελευθερία. Ηρεμία. Λύτρωση. Σαν να ταξιδεύεις έξω από την ατμόσφαιρα. Σαν να ξαναγεννιέσαι.



- Σεπτέμβρη του 2013 με θυμάμαι να φεύγω για πρώτη φορά από τη Σύρο και να ξεκινάω το φοιτητικό μου ταξίδι. Στην οκτάωρη διαδρομή με το ΚΤΕΛ μέχρι την Καστοριά, με συνόδευσε πρώτο και καλύτερο το AM, το Big TV (White Lies), το Weight of Your Love (Editors), Modern Vampires of the City (Vampire Weekend) και το ομώνυμο άλμπουμ των 1975 - όλα με χρονιά κυκλοφορίας το 2013, μια εξαιρετική μουσική περίοδο για τον Τάσο. Το 1975 έχει ταυτιστεί απόλυτα με στιγμές της post-adolescence ζωής μου. Ένα άλμπουμ που έχει επηρεάσει και διαμορφώσει τον συναισθηματισμό μου. Ένα άλμπουμ της ηλικίας μου. Και επειδή ακριβώς ξέρω καλά ότι σε δέκα χρόνια από τώρα τα teen romance σκηνικά δεν θα με συγκινούν τόσο, θέλω να θυμάμαι ότι στα 18 μου βρήκα ένα άλμπουμ που περιέγραφε άψογα τα μπερδεμένα συναισθήματα, τις σκέψεις και τους φόβους ενός ανήσυχου εφήβου.

* την παραγωγή του άλμπουμ ανέλαβε ο Mike Crossey, ο άνθρωπος που είδε λαιβ τους Monkeys στα πολύ ξεκινήματά τους, και τους κάλεσε μετά στο δικό του στούντιο για να μιξάρει το πρώτο τους EP, Five Minutes with Arctic Monkeys (2005).

- Οι 1975 εμφανίζονται ξανά στη λίστα με το δεύτερο άλμπουμ τους (δεν το γράφω χάριν συντομίας). Δεν κρύβω ότι στην αρχή υπήρχε και το τρίτο άλμπουμ τους στη λίστα, αλλά το θεώρησα too much. Είναι μεγάλη η αγάπη και πολλές οι αναμνήσεις, δεν φταίω εγώ.

- Το Nocturne των Wild Nothing είναι κάπου μόνο του, θα μπορούσε να ανέβει θέση/θέσεις στη λίστα, αλλά παραμένει το αγαπημένο μου indie pop άλμπουμ.

- Οι Still Corners με το Strange Pleasures σκηνοθέτησαν απίστευτες βραδιές και μου χάρισαν τον πιο ατμοσφαιρικό έρωτα.


 

- Bloom, Depression Cherry ή Teen Dream; Το μεγαλύτερο θαρρώ θέμα που αντιμετώπισα. Οι Beach House έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και ενώ όλα έδειχναν Depression Cherry, έγινε η ανατροπή στο 90’ και επέλεξα το Bloom. Το Myth. Αυτό φταίει για όλα.

- Muse, FOALS, Lorde, Arcade Fire, Tame Impala, Vampire Weekend. Οι indie αγάπες δεν ξεχνιούνται.

- Nick Cave και Twilight Sad. Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Για όλα εκείνα τα καταραμένα βράδια.

- Trouble Will Find Me. Υπέροχοι, μελωδικοί, ερωτικοί National. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει άνθρωπος που δεν αγαπάει αυτή τη μπάντα και την τέχνη της. Τι έχουμε κάνει για να μας αξίζουν; Ακούω ήδη τον Βαγγέλη να με βρίζει γλυκά επειδή δεν χώρεσα και το High Violet. Παρέα θα κλαίμε το επόμενο καλοκαίρι.



Cigarettes After Sex. Χρειάζεται να γράψω κάτι;

- Slowdive με το Slowdive. Νέο άλμπουμ 22 χρόνια μετά. Τους είδαμε στο Fuzz και φτάσαμε στον εξαγνισμό. Κάτι άλλο;

- IDLES. Joy as an Act of Resistance. Η πιο πρόσφατη χρονολογικά κυκλοφορία, μαζί και το πιο συναρπαστικό act τα τελευταία χρόνια. Τους περιμένουμε. Αδημονούμε.

- Suck it And See. Για όλες τις φορές που με έβγαλε απ' τη μιζέρια μου. Για όλες τις φορές που έβγαλε τη σκουριά από πάνω μου. Για όλες τις φορές που με έκανε να χαμογελάω, να ηρεμώ, να ζω. Για όλες τις φορές που με έκανε να πιστέψω ξανά στον ρομαντισμό. Για σένα και τις αναμνήσεις που δημιουργούμε 2 χρόνια τώρα. Για τη γλυκιά παραζάλη μας.



Μια Ωδή στο AM: Δύο Monkeys maniac εξηγούν

Αν παίζαμε στοίχημα, θα ήταν φραγμένο. Όσοι με έχουν γνωρίσει, καταλαβαίνουν ότι δεν έχω αγαπήσει άλλη μπάντα πιο πολύ. Και είναι αλήθεια. Όπως είναι αλήθεια και το ότι το AM θα ήταν στη δική μου κορυφή. Πριν περάσω όμως στο ψητό, ανοίγω μια παρένθεση.

(Όντας αρκετά ενεργός εδώ και έξι χρόνια, διατηρώντας Monkeys Blog εδώ στο Υπόγειο (6/6 album reviews και συνεχίζουμε), αλλά κυρίως μέσω των social media, έβλεπα ότι αρχίζει να δημιουργείται ένα δυνατό greek community της μπάντας. Ο Κώστας αποφάσισε να με κάνει διαχειριστή στη σελίδα και την κλειστή ομάδα του Arctic Monkeys Greece και τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία.

Για ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, η σελίδα ήταν η ζωή μου. Δινόμουν κυριολεκτικά στη σελίδα. Κατάφερα να αφεθώ και να εξελίξω τρομερά τις σκέψεις και το λεξιλόγιό μου. Η φάση πήρε διαστάσεις. Έγιναν γνωριμίες, δημιουργήθηκαν φλερτ που οδήγησαν σε έρωτες μεγάλους και φλογερούς, άνθρωποι που ήταν κλειστοί στον εαυτό τους άρχισαν να γράφουν, να σπάνε τη σιωπή τους, με την ελπίδα ότι θα υπάρχει κάποιος να τους καταλάβει. Και δεν ήταν ένας, αλλά εκατοντάδες.

Καταφέραμε να δημιουργήσουμε όχι απλά ακόμα ένα fanbase, αλλά ένα περιβάλλον στο οποίο ο καθένας είναι ευπρόσδεκτος να ανοίξει την ψυχή του, να πει ό,τι τον απασχολεί και τον προβληματίζει στη ζωή του, με επίκεντρο φυσικά την αγαπημένη μας μπάντα. Ήταν ένας τρόπος κοινωνικοποίησης μέσω της αγάπης μας για μουσική).

Λοιπόν, πίσω στο θέμα μας. Αγαπημένο άλμπουμ των 10s το AM. Φυσικό επακόλουθο των βιωμάτων μου και όλης της γενιάς μου. Έχω κληθεί να γράψω τόσες φορές για αυτό το άλμπουμ και απ’ τη μία θεωρώ ότι τα έχω καλύψει όλα, κι απ’ την άλλη πιστεύω ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να χωρέσω σε ένα κείμενο όσα πραγματικά με έκανε να νιώσω ο Άλεξ Τέρνερ του 2013.

 

Το AM είναι πρόσωπα, καταστάσεις, έρωτες, καύλες, χωρισμοί, τσιγάρα και πολύ, μα πολύ αλκοόλ.

Το AM είναι τα ξυπνήματα στις 7 το πρωί για τη σχολή με βροχή και ομίχλη.

Το AM είναι τα απόκρυφα πάθη και οι μουσικές ιστορίες.

Το AM είναι αυτό το νοσταλγικό χαστούκι που στα σκάει κάθε φορά γιατί σου θυμίζει μια εποχή που όλα ήταν λίγο πιο αγνά στη ζωή σου.

Το AM είναι λαμπερές αναμνήσεις και στιγμές που μπορεί να μοιάζουν τόσο μακρινές, αλλά παραμένουν χαραγμένες μέσα σου. Γιατί δεν ξεχνάς ποτέ πώς ένιωσες σε μια στιγμή που σε έχει καθορίσει.

Το AM είναι ένας μεγάλος έρωτας.

Και οι μεγάλοι έρωτες, δεν σβήνουν ποτέ.



 

Νομίζω συμφωνεί και ο φίλτατος Άκης Γιαννάκης, ο οποίος έγραψε κι αυτός δυο λόγια για την περίσταση - και με τιμούν οι αναφορές του.

«Όλοι έχουν έναν καλλιτέχνη ή ένα συγκρότημα που τους έβαλε στο μουσικό μονοπάτι που βαδίζουν. Είτε αυτό το μονοπάτι ανήκει στην ροκ, είτε στην χιπ χοπ κουλτούρα, είτε στην μέταλ είτε σε οποιοδήποτε άλλο μουσικό κατώφλι. Για εμένα, οι ευαγγελιστές της ροκ μουσικής ήταν οι Arctic Monkeys. Πριν κάποια χρόνια, το μακρινό εκείνο 2014 ήμουν σε σχέση με μία κοπέλα. Μια μέρα έτυχε να μου στείλει ένα τραγούδι με τον τίτλο “R U Mine?”. Όταν το άκουσα, κατάλαβα ότι αυτή η μουσική, αυτό το συγκρότημα, αυτό το τραγούδι ήταν εγώ. Έφταιγε ο τότε έρωτας; Έφταιγε το ότι ήμουν overhyped με το τραγούδι; Δεν ξέρω τι έπαιξε ρόλο, αλλά αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι οι Arctic Monkeys είναι ο λόγος που είμαι αυτό που είμαι σήμερα. Είναι ο λόγος που ακούω ροκ, που παίζω κιθάρα και που κάποιες μέρες βρίσκω δύναμη για να συνεχίζω. 

Όντας καυλωμένος με την μουσική των Arctic Monkeys, άρχισα να ψάχνομαι. Άρχισα να ακούω όλα τους τα άλμπουμ, ανακάλυψα πολλούς άλλους καλλιτέχνες και γνώρισα πολλούς ανθρώπους. Εντάξει, ίσως όχι τόσους πολλούς, αλλά σίγουρα γνώρισα ανθρώπους που αξίζει να έχω δίπλα μου. Μέσω της ομάδας στο facebook, Arctic Monkeys Greece, γνώρισα αρκετές προσωπικότητες. Μία από αυτές ήταν ο Τάσος, ή σε πολλούς γνωστός και ως Τασος Κέρτις-καλες εποχες. Τον Τάσο τον ξέρω κάπου στα 3 χρόνια. Τον γνώρισα μέσω της ομάδας και μέσω των κειμένων του, είτε αυτά ήταν στην σελίδα Arctic Monkeys Greece είτε στο προσωπικό του προφίλ. Από κοντά γνωριστήκαμε το απόγευμα της 6ης Ιουλίου του 2018. Εκείνο το απόγευμα που ήμασταν όλοι μαζί στο πρώτο live των Arctic Monkeys στην Μαλακάσα. Έχοντας διαβάσει πολλά του κείμενα/άρθρα είδα μια ταύτιση. Είδα μια κοινή γραμμή. Είδα κοινά βιώματα. Είδα εμένα μέσα στις ιστορίες του. Κάπως έτσι γνώρισα καλύτερα τον εαυτό μου και κατάλαβα ότι θα μου άρεσε να γράφω και εγώ σαν εκείνον. Προς τα τέλη του 2016 άρχισα να γράφω τα πρώτα μου κείμενα. Δειλά δειλά γινόταν δουλειά. Οι Arctic Monkeys έφεραν τους Joy Division, οι Joy Division έφεραν τον Nick Cave και αυτός με την σειρά του έφερε άλλους καλλιτέχνες. Κάπως έτσι, δημιουργήθηκε αυτό που είμαι αυτή την στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο. 

Ο καιρός περνούσε και εγώ χωνόμουν όλο και πιο βαθιά στην μουσική των Monkeys. Δια του λόγου το αληθές, είχα δώσει μια παραπάνω έμφαση στο AM (2013). Το AM, είναι όλη μου η εφηβεία -και όχι μόνο δηλαδή. Είναι όλα μου τα ερωτικά και ρομαντικά βιώματα που έχω μέχρι τώρα. Το “R U Mine?” είναι το πρώτο κομμάτι που έμαθα να παίζω ολόκληρό στην κιθάρα. Είναι το τραγούδι που παίζω πρώτο σε κάθε κιθάρα που πιάνω στα χέρια μου. Έχω βρεί και μια ταύτιση σε πολλά του τραγούδια, αλλά έχω ζήσει και πολλά μαζί του. Αν όχι για όλα, για τα περισσότερα τραγούδια από το ΑΜ έχω ιστορίες, έχω βιώματα. Άλλες τις έχω γράψει και τις έχω κοινοποιήσει, άλλες τις έχω κρατήσει στον σκληρό δίσκο του laptop μου και άλλες δεν τις έχω γράψει καν. Το ΑΜ είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ όλων των εποχών, όχι μόνο της δεκαετίας. Προσοχή, το αγαπημένο μου, όχι το καλύτερο. Και το “R U Mine?” είναι το αγαπημένο και το καλύτερο -ροκ- τραγούδι της δεκαετίας αυτής.

Το ΑΜ κυκλοφόρησε το 2013, αλλά από το 2014 που το άκουσα για πρώτη φορά μέχρι και σήμερα είναι το άλμπουμ που ακούω περισσότερο κάθε χρόνο. Κάπου εδώ, έρχεται το spotify να με βγάλει ασπροπρόσωπο και να επιβεβαιώσει τα λεγόμενα μου. Φέτος συμπλήρωσα 110 ώρες ακούγοντας Arctic Monkeys-μόνο στο spotify. Πέρυσι είχα κάτι ώρες περισσότερο. Πάντως όποια και αν ήταν τα νούμερα, μέσα μου δεν θα άλλαζε κάτι. Οι Monkeys ήταν και είναι -δεν ξέρω αν θα είναι- το αγαπημένο μου συγκρότημα.

Εν κατακλείδι, το πέμπτο studio album των αγοριών από το Sheffield της Αγγλίας, είναι το  αγαπημένο μου άλμπουμ της δεκαετίας και το “R U Mine?” είναι το καλύτερο ροκ τραγούδι της δεκαετίας 2010-2020. Δεν έχει υπάρξει μια φορά που να ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι και να το κάνω skip. Όπως και αν έχουν τα πράγματα, πάντα υπάρχει μια περίοδος που νιώθω ότι δεν έχω να πω κάτι άλλο για το ΑΜ, αλλά πάντα με πιάνω να το έχω ανάγκη να γράψω κάτι ακόμα για αυτό το άλμπουμ. Οπότε, όταν μου πρότεινε ο Τάσος να κάνουμε κάτι για αυτή την ωδή, δέχτηκα δίχως δεύτερη σκέψη. Στην αρχή, θεώρησα αυτή μου την απάντηση επιπόλεα γιατί δεν είχα κάτι στο μυαλό μου. Δεν ήξερα τι ήθελα να γράψω και δεν ήξερα αν ήθελα να γράψω κάτι. Έτσι και έγινε. Έκατσα μπροστά από την οθόνη μου και πάνω από το πληκτρολόγιο, ήπια μια γουλιά από τον καφέ μου και άναψα ένα τσιγάρο σε συνοδεία το ΑΜ. Τα υπόλοιπα είναι αυτό το άρθρο. Με τον Τάσο είχαμε πει κάποια στιγμή στο παρελθόν ότι θέλαμε και οι δύο μαζί να γράψουμε ένα άρθρο για το πρώτο άλμπουμ των Μάνκειζ, το Whatever People Think I Am, That’s What I’m Not.. Έφτασε όμως η στιγμή που κάνουμε κάτι μαζί για το ΑΜ. Τον δίσκο που μας στιγμάτισε, τον δίσκο που μας έφερε σε επαφή. Ένα άλμπουμ που έφερε στην επιφάνεια τους Arctic Monkeys. Ένα άλμπουμ που εκτόξευσε τις πωλήσεις και την δημοσιότητα του συγκροτήματος. Ένα άλμπουμ και μια era όπου ο Alex Turner ήταν ένα από τα κύρια selling points του band. Επτά χρόνια μετά από την κυκλοφορία του δίσκου, δυο άγνωστοι μεταξύ τους-στην αρχή τουλάχιστον-  ο ένας με το ταλέντο από την Σύρο και ο άλλος από ένα χωριό έξω από την Χαλκίδα, ένωσαν τις εικονικές τους πέννες και την αγάπη τους για την μουσική του συγκροτήματος αυτού και παρέδωσαν αυτό εδώ. 

Take it away honey.»


If You Like This, Check Also This:

Album Stories 16: AM by Stevi B.
Album Stories 34: ΑΜ Revisited by Tasos Zannis



Ώρα να κλείσει το κεφάλαιο AM. Προχωράμε με τα greek entries.

20 Αγαπημένα Ελληνικά Άλμπουμ των 10s

1.The Vagina Lips - ATHANASIA (2016)
2. ΗΧΟΤΟΠίΑ - ΗΧΟΤΟΠίΑ (2017)
3. Monsieur Minimal - High Times (2015)
4. MAZOHA - The Weight Of Existence (2017)
5. Blakaut - Συσκότιση (2018)
6. Nalyssa Green - Μπλουμ (2018)
7. The Boy - Έτοιμοι Ένα (2016)
8. The Boy - Έτοιμοι Δύο (2017)
9. Keep Shelly In Athens ‎- Philokalia (2017)
10. My Drunken Haze - My Drunken Haze (2014)
11. Στέρεο Νόβα - Ουρανός (2018)
12. Φοίβος Δεληβοριάς - Καλλιθέα (2015)
13. Σtella - Works For You (2017)
14. Bazooka - Άχρηστη Γενιά (2016)
15. The Bitter Sweet ‎– The Age Of New Delirium (2018)
16. Dusk - The Debut Of Crossing The Lines (2014)
17. Playground Theory - Connect The Dots (2016)
18. Electric Litany - Enduring Days Will Overcome (2014)
19. Cyanna Mercury - Archetypes (2016)
20. Leon of Athens - Xenos (2018)
 

Ξανά εν συντομία:

- Καλοκαίρι 2016, τρίτο έτος σχολής. Μια περίοδος που άρχιζα να ασχολούμαι πιο ενεργά με την εγχώρια μουσική σκηνή, άκουσα πρώτη φορά Vagina Lips και δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Πώς είναι εκείνο το αίσθημα όταν ακούς ένα τραγούδι και νιώθεις ότι έχει γραφτεί για σένα, όταν η μελωδία πατάει πάνω στις αναμνήσεις σου και σ' τις ξεσκίζει, όταν θες να κλείσεις τα μάτια σου και να ταξιδέψεις στον χαοτικό κόσμο του; Τότε δεν είναι που καταλαβαίνει κάποιος ότι έχει βρει ένα πραγματικά ξεχωριστό τραγούδι; Οι όμορφες μουσικές σε βρίσκουν ανέτοιμο, με σκέψεις και άλυτους προβληματισμούς, και μοιραία σε σημαδεύουν. Και οι μουσικές του Τζίμι είναι τέτοιες. Καυλωτικά μοιραίες. Μοιραία καυλωτικές. Απ’ το 2016 και μετά, ό,τι έβγαζε ο Τζίμης πήγαινε κατευθείαν κορυφή στις ετήσιες επιλογές μου. Πολλές καρδούλες, όμως, συγκεκριμένα για το ATHANASIA που επαναπροσδιόρισε τα μουσικά μου ακούσματα.



 

- Αντιστοίχως, το αυτό ισχύει για τους MAZOHA, το άλλο πρότζεκτ του Τζίμη.
- ΗΧΟΤΟΠίΑ. Η φάση είναι tech-noir με samples από παλιό ελληνικό κινηματογράφο.
- Blakaut. Αθηναϊκό darkwave/minimal synth, σου τριπάρει το μυαλό και σκέφτεσαι Decadence. 
- Monsieur Minimal. Πάντα κεφάτος, πάντα παραγωγικός, πάντα πρωτοποριακός με τις λαμπερές indie pop μελωδίες του.
- The Boy. Το πουλέν του Υπογείου.



- Η Nalyssa μας με το Μπλουμ. Ανθίσματα με νεραϊδένια φωνητικά και ονειρικές μελωδίες συναντούν καταδύσεις-βαπτίσματα στον σκοτεινό βυθό της ψυχής.
- Οι Keep Shelly In Athens φέρνουν το καλοκαίρι μες τον χειμώνα κι εγώ λαχταρώ ένα Αυγουστιάτικο σούρουπο με κοκτέιλ στην παραλία. Τι έχουμε να ζηλέψουμε από τους ξένους, τι;

- My Drunken Haze και Playground Theory. Υπνωτιστικές και ταξιδιάρικες μουσικές.

- Enduring Days Will Overcome, Electric Litany. Όταν ερωτεύτηκα απόκοσμες μελωδίες.

σΝ, η επιστροφή.
 

* θα ακολουθήσει λίστα με τα αγαπημένα tracks των 10s.

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The 10's: 10 Εγχώριοι Δίσκοι
για Κάθε Χρόνο της Δεκαετίας
που πέρασε
(09/09/2020)
ypogeio.gr
Then We Take The 10's:
Οι 15 Καλύτερες Συναυλίες
(+2 απογοητεύσεις +2 misses)
(25/02/2020)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια του Μήνα
Ιούνιος 2019
(02/07/2019)
ypogeio.gr
Τα 10 Καλύτερα Live
Της Ζωής Μου Ως Σήμερα
(25/02/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ