40 Μέρες Και 40 Νύχτες

7 Τραγούδια 7 Ιστορίες

Για Τον Δικό Μας Μάγο.

 

40 μέρες και 40 νύχτες. Τόσες μέρες έχουν περάσει από τότε που έχασα ένα από τα δύο αδέρφια μου, με άφησες πολύ πιο μόνο, πολύ πιο βαρύ ως άνθρωπο. Από τότε δε γελάω, όταν με κάποιο τρόπο συμβαίνει το κάνω για να ξεχαστώ, να πάω το χρόνο πίσω. Τότε που όλα τελικά ήταν καλύτερα, όταν μιλούσαμε για πλανήτες, εξωγήινους και μαύρες τρύπες. Μια τέτοια βρήκες, μπήκες μέσα και τώρα είσαι σε ένα παράλληλο σύμπαν, περιμένοντας στωικά να βρούμε τα δρόμο και εμείς. Μην αγχώνεσαι παιχταρά μου, θα έρθουμε. Δεν νιώθω και πολλά, απλά περιφέρομαι, δουλεύω, καπνίζω, αράζω και σκέφτομαι. Αποφεύγω να κλείσω τα μάτια μου. Δε μου αρέσουν τα μεγάλα πράσινα μάτια πρησμένα και μια ηλίθια μάσκα να κάνει φασαρία. Καλώδια και σωληνάκια να μπλέκονται στα πόδια μας και ένα χαμόγελο που για δυο μήνες μας έλεγε την αλήθεια σου, αλλά κανείς δεν το έβλεπε ή δεν ήθελε να το δει. Αυτό το χαμόγελο που βγαίνει ασυναίσθητα, «μάγκα γελάω, αλλά μέσα μου ξέρω και πονάω». Δεν μπλέκομαι σε περίεργες συζητήσεις, μάλλον και εσύ στην θέση μου το ίδιο θα έκανες. Τέρμα το NBA, τέρμα όλα. Τώρα έχουμε μόνο αναμνήσεις. Επειδή οι φωτογραφίες πάντα μου την έσπαγαν, είναι έτοιμη τροφή, έψαξα μέσα στο κεφάλι μου και κατάφερα να θυμηθώ 7 τραγούδια, 7 καθημερινές ιστορίες που ζήσαμε παρέα. Αξέχαστες. Ακολουθεί μια λίστα λοιπόν, με αυτά τα τραγούδια ποτισμένα με τις μικρές τους ιστορίες. Για να μείνουν για πάντα κάπου, να τις θυμούνται οι φίλοι μας και να τις μάθουν όσοι δεν τις ξέρουν. Να μάθουν τι κάναμε, πόσο καμένοι ήμασταν. Ακόμα είμαστε, απλά δεν είμαστε παρέα. Είμαστε αλλού, δεν θα είμαστε για πάντα, αλλά θα είμαστε για καιρό μάλλον. Όσο κρατήσει αυτή η απόσταση μεταξύ μας αδερφέ μου, ας ανατρέχουμε εδώ για να μην ξεχνάμε πόσο ωραία περάσαμε, για να κρατήσουμε την φλόγα αναμμένη όπως την κρατούσαμε μέχρι το ξημέρωμα όταν έμπαινα σπίτι από τα φροντιστήρια, τότε που συγκατοικούσαμε, και μετά από την Γλυφάδα. Με περίμενες εσύ και η βασίλισσα, ήξερες ότι μόνο έτσι μπορούμε να κάνουμε παρέα, σε ευχαριστώ για αυτά τα βράδια, για την υπέρβαση. Καλή αντάμωση Μάγε.
 

 

1. Blur – Song 2 (1997)

Αύγουστος 2007. Αμοργός. Οι φορές που κάναμε μαζί διακοπές, για κάποιο ανεξήγητο λόγο, είναι ελάχιστες. Μια φορά από αυτές ήταν τότε. Έστω και αν έκατσες μόνο δυο βράδια. Είχαμε μόλις 2 νύχτες και καταφέραμε να βάλουμε στο πάνθεον της ζωής μας μια από αυτές. Ήμασταν στο Que γύρω στα 10 άτομα, έπαιζε Παπάζογλου και τα συναφή του. Σιγά-σιγά. ένας μετά τον άλλον έφευγαν για τις σκηνές τους. Τελικά γύρω στη 1 μείναμε εγώ, εσύ και η Νένα. Το επόμενο πρωινό στις 7:30 έφευγε το καράβι σου για Μύκονο, το βράδυ δεν φαινόταν ότι θα μας δώσει κάποια μεγάλη συγκίνηση. Ξαφνικά όμως, η μουσική αλλάζει: το Que μετατρέπεται σε καλοκαιρινό Mo Βetter. Tα 90's έχουν την τιμητική τους. Με τα χίλια ζόρια σας πείθω να αφήσετε τις αιώρες σας και να μπούμε λίγο μέσα για μπύρα. Αυτό ήταν η αρχή της καταστροφής. Η μια μπύρα έφερε τη δεύτερη, η οποία με την σειρά της έφερε αρκετά υποβρύχια και χορό μέχρι το πρωί. Από τότε είχα τα άγχη μου, οπότε από τις 5 παρά σου έλεγα πάμε να φύγουμε, πρέπει να πάρεις το καράβι, και εσύ μου έλεγες λίγο ακόμα προλαβαίνουμε. Σε κάποια φάση κόπηκε η σαγιονάρα σου και έσβηνες τα τσιγάρα ξυπόλυτος. Τελικά 7 παρά μαζέψαμε και οι τρεις τα κομμάτια μας και φύγαμε. Σου υποσχέθηκα ότι θα σε πάω με τα πόδια από το camping στο λιμάνι. Έτσι λοιπόν, μαζέψαμε τα πράγματα σου, κλέψαμε τις σαγιονάρες του Σάκη και ξεκινήσαμε. Για καλή μου τύχη, στην είσοδο του camping πετύχαμε το βανάκι για το λιμάνι. Αποχαιρετιστήκαμε και πήγα για ύπνο. Λίγο μετά χτυπάει το κινητό μου, είσαι εσύ, σου λέω τι θέλεις; κοιμάμαι. Η απάντηση με αφήνει άφωνο. «Έλα ρε, έχασα το καράβι, μπορείς να μου φέρεις ένα sleeping bag στην παραλία;» «Πώς έχασες το καράβι;» / «Ε, όταν έφτασα ψιλο-έφευγε το καράβι, αλλά νόμιζα ότι προλαβαίνω να φάω μια ζαμπονοτυρόπιτα». Τελικά πήρες τρία καράβια αργότερα μέσα στην μέρα και έφτασες στους άλλους.
 

 

 

2. Jack White – Wayfaring Stranger (2003)

Νοέμβρης 2007. Έξι άτομα (εγώ, εσύ, Σάκης, Ηλέκτρα, Μαρία, Μονέ) νοικιάσαμε ένα transporter και φύγαμε για τον Άγιο Γεώργιο στο  Καρπενήσι. Εκείνη την εποχή είχα αγοράσει το soundtrack από το Cold Mountain, ο καιρός ήταν με το μέρος μου, βροχερός και μουντός κι έτσι το cd έπαιξε ουκ ολίγες φορές. Θυμάμαι σαν τώρα να οδηγάω σε μια τεράστια ανηφόρα με ατελείωτες στροφές εν μέσω καταιγίδας και να μου λες «Μήτσο βάλε αυτό του Jack White». Έκτοτε, όποτε τύχαινε να ακούμε αυτό το τραγούδι, σταματούσες ό,τι λέγαμε για να πούμε για αυτό το τριήμερο. Όταν γυρίσαμε, μόλις στρίψαμε στον δρόμο σου, καταλάβαμε ότι αυτό το Σαββατοκύριακο θα έληγε άδοξα, με τον ίδιο τρόπο που έληξαν τελικά όλα. Τωρά θα σιγοτράγουδαμε τους στίχους χώρια, αλλά ξέρω ότι ψάχνουμε το ίδιο μέρος και κάποια στιγμή θα φτάσουμε εκεί - και οι δύο εκεί χαμογελαστοί και αγαπημένοι, ίσως τότε να αγκαλιαστούμε μπορεί και να σε φιλήσω στο μάγουλο και εσύ να το δεχτείς.
 

 

 

3. Smashing Pumpkins – The Beginning Is The End Is The Beginning (1997)

Χειμώνας 2007-2008. Η αρχή της συγκατοίκησης και της χρυσής κασετίνας. Είχα νοικιάσει αυτό το υπέροχο σπίτι στο Δαφνί. Εκείνο που έμενε ο αδερφός μου και το 2005 διαβάζαμε όλη μέρα παρέα. Εγώ έδινα Τρίτη φορά εσύ δεύτερη. Εγώ διάβαζα κυρίως, εσυ άραζες στο σαλόνι, διάβαζες στο πάτωμα με φραπέ. Στα διαλείμματά μας, τρώγαμε σουβλάκια και αυνανίζαμε τον Ζουπ, τον γάτο του αδερφού μου. Το 2007 δεν είχαμε γάτο αλλά είχαμε ξενύχτια με σφηνάκια αψέντι και tanqueray ten. Τα πρωινά, όταν ξυπνούσαμε από τους αγαπημένους καναπέδες μας, ναι αυτούς που μας φιλοξένησαν άπειρα βράδια για 10 ολόκληρα χρόνια, σε ρώταγα αν είναι βάλω ένα dvd από ένα live των Pumpkins. Πάντα έλεγες συγκαταβατικά οκ. Μέχρι πρόσφατα, όποτε έλεγα αυτή την ιστορία με έκραζες για εκείνη την αρρώστια μου. Ένα από αυτά τα πρωινά σου είπα δώσε μου ένα τσιγάρο, αυτή ήταν η αρχή του καπνίσματος για μένα. Από τότε δεν έχω αλλάξει μάρκα, ίσως το έκανα αυτό γιατί μέσα μου αυτό το πακέτο μου θύμιζε μια από τις χρυσές εποχές μας.Αφιερωμένο το κομμάτι...
 

 

 

4. MGMT – The Handshake (2007)

Αύγουστος 2010 (μάλλον). Εγώ, εσύ και ο Σάκης. Πάντα ακούγαμε μουσική, κυρίως και βασικά σε έπρηζα με τις μουσικές μου. Εκείνο το απόγευμα όμως, καθώς οδηγούσαμε στη μεγάλη ευθεία του Άστρους γυρνάς και μου λες «Μήτσο αυτό είναι πάρα πολύ ωραίο κομμάτι». Δεν έχω ιστορία γι’αυτό το κομμάτι, απλά μου καρφώθηκε αυτή η πρόταση στο μυαλό για πάντα. Δεν νομίζω ποτέ να κάναμε μια κλασσική χειραψία…
 

 

 

5. Arcade Fire – Laika (2004)

Καλοκαίρι 2011. Μια από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου. Καστάνιτσα. Ήμασταν σε ένα πανηγύρι στην Σίταινα, ίσα που πρόλαβα να κάνω το καθιερωμένο ξεφτιλέ show μου μπροστά σε όλους τους συγγενείς σου με την βοήθεια του Τζίνο, όταν ο Λίζας που μας είχε πρήξει όλη μέρα, μας έπεισε να φύγουμε. Να φύγουμε κόκκαλα και να πάμε σε κάποιο ξέφωτο στην μέση του πουθενά στον Πάρνωνα για να δούμε μια βροχή από αστέρια. Ξεκινήσαμε λοιπόν και σε κάποια στιγμή και ενώ έχουμε μπει σε κάτι χωματόδρομους της κακιάς ώρας, παίζει το Laika. Νιώθω ότι ειμάστε ζώα - ουρλίαζουμε τους στίχους, είσαι συνοδήγος, γυρνάω να σε κοιτάξω και σε βλέπω να έχεις στο στόμα σου τρία τσιγάρα (χρυσή κασετίνα πάντα), τα ανάβεις ταυτόχρονα ένα για μένα, ένα για τον Σάκη και ένα για σένα. Λιώνω στα γέλια. Ξαφνικά ακούω τον Σάκη να φωνάζει «ώπα ώπα». Γυρνάω να δω τι γίνεται πίσω και βλέπω τον Τζίνο να έχει ανοίξει την πόρτα εν κινήσει και να ποτίζει το χώμα με τα άπειρα λίτρα κρασιού που είχαμε πιει προηγουμένως. Για την ιστορία, αστέρια δεν είδαμε ποτέ να πέφτουν.
 

 

 

6. Kavinsky – Nightcall (2011)

2013 - 2017. Αν από την πρώτη μέρα που άκουσα αυτό το υπέροχο κομμάτι, το άκουγα με την Νένα και με σένα, τότε απλά δεν θα είχα καταλάβει πόσο ωραίο είναι αυτό το τραγούδι. Γιατί όμως; Διότι κάθε φόρα που ξεκινούσε το τραγούδι, ταυτόχρονα ξεκινούσε και η συζήτηση για το αν είναι καλύτερη αυτή η εκτέλεση ή όπως υποστηρίζει η Νένα, αυτή των London Grammar. Προφανώς, δεν συμφωνούσαμε ποτέ με την Νένα. Αλλά με την φωνούλα της Νένας και την δική σου τρέλα όταν δεν συμφωνούσαμε, το τελευταίο πράγμα που μπορούσα να ακούσω ήταν το ίδιο το τραγούδι.
 

 

 

7. Florence And The Machine – What The Water Gave Me (2011)

* Ή αλλιώς Ευβοιώτισσα

Ιούλιος 2016. Με κάποιο μαγικό τρόπο κανονίστηκε 3μερο - εγώ, εσύ, η Ελένη και η Δεσποινάρα. Από τις ελάχιστες φορές που δεν ήμουν οδηγός εγώ, αλλά εσύ. Αλλά είχα κάνει τα κουμάντα μου και είχα γράψει καμιά 10αρια cds για 3 ώρες ταξίδι. Florence δεν είχα, αλλά κάπως πήγε η κουβέντα και μας λες η Florence έχει ένα κομμάτι που είναι «κλεμμένο» από την Ευβοιώτισσα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, πάντως μας έπεισες ότι λες αλήθεια. Όμως, δεν ήξερες για ποιο κομμάτι μιλάμε, επειδή πάντα google-άραμε τα πάντα, περάσαμε ένα μισάωρο να το ψάχνουμε πιο πολύ γελούσαμε με αυτά που έλεγες παρά ψάχναμε. Τελικά το βρήκαμε και είχες λίγο δίκιο… Απλά από τότε δεν μπορούμε να ακούσουμε το κομμάτι χωρίς να σιγοψιθυρίσουμε το «ευβοιώτισσα». Για του λόγου το αληθές ακούστε το κομμάτι στο 01:47 . Κλεμμένο δεν είναι, αλλά η Florence μας τρολλάρει.
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
10+1 Μουσικά Θέματα
Από Video Games των 90's
(19/07/2019)
ypogeio.gr
15 Πράγματα που με
Εκνευρίζουν Ανεξήγητα Πολύ
(15 Μέρες Οργής και Μένους)
(22/06/2019)
ypogeio.gr
Top 11 (17)
Blur
[Ομαδικό x 5]
(09/09/2018)
ypogeio.gr
Top 11 (1)
The Smashing Pumpkins
(24/04/2018)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ