To ypogeio.gr

Κομμάτια Kαραντίνας Part 1

[1-15]


Κομμάτια Kαραντίνας Part 1


1. Rory Gallagher – Shadow Play
Κομμάτι της Ιρλανδίας, της Ιρλανδίας του Oscar Wilde, του George Best, της Guinness και των Classy Girls κάποιας Ιρλανδέζικης Pub. Ενός νησιού που -σύμφωνα με τους κατοίκους του- θα έπρεπε να βρίσκεται κάπου νοτιότερα, κάπου εκεί στη Μεσόγειο. Ο Rory ήταν όλα αυτά. Ήταν ένα σεμνό και ντροπαλό παιδί, ένα παιδί με φωτιά στα μάτια που όταν έπιανε τη Stratocaster στα χέρια του, μεταμορφωνόταν από άγγελος σε δαίμονα. Δύο πρόσωπα…"a little bit of Jekyll, a little Mr. Hyde", όπως μας λέει κι ο ίδιος στο "Shadow Play". 
 

 

 

 

2. Nick Cave and The Bad Seeds – Higgs Boson Blues
Βροχερές μέρες και κάποια τραγούδια που "ζωντανεύουν" έτσι διαφορετικά. Mood και σκηνικό για την τέλεια αφήγηση ιστοριών. Ατμόσφαιρα, μελωδία και soundtrack-ικά ξεσπάσματα από τον Nick Cave και τους Bad Seeds, στην "μετά τον Harvey" εποχή. Μελαγχολικό, σκοτεινό και αργό παίξιμο, παράλληλα με το garage rock ξεχαρμάνιασμα του side project που ακούει στο όνομα Grinderman. Το σωματίδιο του Θεού (μποζόνιο του Χιγκς), η συμφωνία του μπλουζίστα Robert Johnson με τον διάβολο και η νεαρά Hannah Montana (!) εμπλέκονται σε ένα από τα πιο αγαπημένα κομμάτια του album "Push The Sky Away" (2013). "Rainy days always make me sad"...όχι φίλε, εδώ δεν θα συμφωνήσω μαζί σου!
 

 

 

 

3. Woven hand – The Refractory
Το “Refractory” μεταφράζεται ως “ατίθασος”. Το “Obdurate” σημαίνει “αμετάπειστος”. Ο David Eugene Edwards χωρίς να τιθασεύει τις μουσικές του ορμές, χωρίς να πειθαρχεί σε κανόνες που διέπουν τη μουσική βιομηχανία του σήμερα και τέλος, εμμένοντας στις θέσεις του για το "δεν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος", μας χαρίζει το 2014 την -ίσως- καλύτερη δουλειά του. "Ατίθασα αμετάπειστος" λοιπόν...
 

 

 

 

4. Tuxedomoon – No Tears
Η ζωή μας μια ταινία. Τραγούδια που θα συνόδευαν την κάθε μας σκηνή…Act 1 Scene 1.

Πάντα γούσταρα τη σκηνή “choose life” από το Trainspoting, με τον Ewan McGregor να τρέχει στους δρόμους του Εδιμβούργου και τον Iggy Pop να τραγουδάει “Lust for Life”. Στη δική μου ταινία, μπαίνω «λιωμένος» σε ένα μπαράκι στα τέλη των 90s, προγκάω τον κόσμο, πλακώνομαι, πίνω άφθονες ποσότητες αλκοόλ και ζητάω από τον DJ να παίξει το “No Tears” από τους Tuxedomoon. Χορεύω σαν να μην υπάρχει αύριο. Μια σκηνή με φίλμ από video clip, κοψίματα και εναλλαγές στην εικόνα. Νιώθεις σαν να μην ξενερώνεις ποτέ...
 

 

 

 

5. Tim Buckley – Phantasmagoria In Two
Η ζωή μας μια ταινία. Τραγούδια που θα συνόδευαν την κάθε μας σκηνή…Act 1 Scene 2

“I miss her smell… and the way she tastes. It’s a mystery of human chemistry and I don’t understand it. Some people, as far as your senses are concerned, just feel like home.”
Γίνεσαι για λίγο John Cusack στη θέση του Cusack και ξεκινάς την απαρίθμησή σου. Λες όσα πράγματα θέλεις να πεις, καπνίζοντας, πίνοντας κι όλα αυτά απευθυνόμενος στον καθρέφτη. Αν έχεις και κατοικίδιο να σε κοιτάει, ακόμη καλύτερα. Ξεκινάς τον μονόλογό σου, σε απόλυτη αρμονία πάντα με την εισαγωγή του “Phantasmagoria in Two” του Tim Buckley που παίζει κάπου στο βάθος και καθώς κορυφώνεις την πρότασή σου, κορυφώνεται και το κομμάτι. “I’ll never smile again” σιγοτραγουδάς…Λες να ‘ναι αλήθεια;
 

 

 

 

6. Calexico – Epic
Αφήνεις τον εαυτό σου -έστω και μέσω του Youtube- να περιπλανηθεί σε μια κωμόπολη που χωρίζει την Καλιφόρνια από το Μεξικό. Τον αφήνεις να περιπλανηθεί στις ατέλειωτες αμερικάνικες πεδιάδες και σε πόλεις φαντάσματα μιας ταινίας γουέστερν. Καυτός ήλιος, σκονισμένες μπότες κι ένα μπουκάλι Jack Daniels στο χέρι.
 

 

 

 

7. Godspeed You! Black Emperor - The Sad Mafioso (part του “East Hastings")
Ακρόαση μουσικής ή η εμπειρία κάποιας συναυλίας. Ένιωσες ή ταυτίστηκες με κάποιον αγαπημένο ήρωα κατά τη διάρκειά της; Είσαι ένας Harry Haller που δίνει μάχες με το είναι του, ένας άνθρωπος που τιθασεύει το λύκο και που πάντα έχει σημάδια από τα κοφτερά του δόντια; Ένα φάντασμα, ένας Tom Joad που μονολογεί και φωνάζει για το δίκαιο ή ένας Goethe που θεωρεί πως  ζωή είναι όμορφη, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή;
 

 

 

 

8. Radiohead – Planet Telex
Τα τραγούδια φέρνουν αναμνήσεις και θυμίζουν καταστάσεις ή το αντίθετο; Φυσικά υπάρχουν και τραγούδια που θυμίζουν έναν μεγάλο έρωτα που κερδίσαμε ή έναν μεγάλο έρωτα που χάσαμε. Ένα τέλειο βράδυ που περάσαμε με φίλους (πάντα όμως θα υπάρξουν κι άλλα βράδια), ένα ταξίδι (θα κάνουμε κι άλλα) και μια κραιπάλη (χαχα…ουδέν σχόλιο). Ξύλο που ίσως παίξαμε, ένα πρόσωπο, μια κουβέντα, πόνο, θυμό, χαρά ή μια σημαντική στιγμή στη ζωή μας. Αυτές οι πόρτες όμως είναι τόσο μα τόσο φανερές, ανοίγουν τόσο απλά κι εύκολα και πάντα θα ανοίγουν, αρκεί απλώς να το θελήσουμε. Τι γίνεται όμως με τις καλά κρυμμένες και το βασικότερο… τι ξεπετάγεται από μέσα;
 

 

 

 

9. Dido – Here With Me
Ένοχες μουσικές απολαύσεις ("Guilty Pleasure") ή απλώς: "Τραγούδια που με μισώ που μου αρέσουν" (check article).

Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες φίλων… Στις καλύτερες ροκ οικογένειες. Σε όλους μας έχει συμβεί και πάντα θα συμβαίνει. Πάντα θα μας αρέσουν πέντε έξι τραγούδια που ντρεπόμαστε να ομολογήσουμε, τραγούδια που τα ακούμε μόνοι μας και που ακόμη κι εκεί -στη μοναξιά μας- ντρεπόμαστε. Τραγούδια που τα έχουμε στην κάρτα μνήμης του κινητού και κρύβουμε διακριτικά την οθόνη όταν τα ακούμε στο μετρό ή στον ηλεκτρικό.
 

 

 

 

10. Moby – Everloving
Γλυκοί σαν "Honey" ή εύθραυστοι σαν "Porcelain"; Θύματα εμπορικής εκμετάλλευσης ή θύτες; Άσκοπες καταναλωτικές γιορτές ή πολύ άσκοπες καταναλωτικές γιορτές χωρίς λογική; Ζωή ή βόλεμα; Συναισθήματα που γιορτάζονται χαζοχαρούμενα μια φορά το χρόνο με πυροτεχνήματα σαν πρωτοχρονιά ή συναισθήματα που εκφράζονται συνέχεια και με κάθε τρόπο, χωρίς να χρειάζεται αφορμή;
 

 

 

 

11. Lou Reed – Pale Blue Eyes
Lou Reed, τα χλωμά θλιμμένα μάτια και οι κυριακάτικες βόλτες. Η απελευθέρωση από έναν κόσμο και σίγουρα από μια κοινωνία στην οποία βρέθηκε κατά τύχη -επειδή πολύ απλά γεννήθηκε εδώ- κι εξέφρασε και παρουσίασε με τον καλύτερο για εμάς τρόπο τους δαίμονες που τον κυνήγησαν για χρόνια. Τους δικούς του δαίμονες. Τα πιστεύω, μια στάση ζωής και κάτι που σίγουρα δεν θεώρησε ποτέ κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του.
 

 

 

 

12. Solstafir – Fjara
Δεν καταλαβαίνω τι λένε οι στίχοι αλλά νιώθω ακριβώς αυτό, νιώθω όπως θα ένιωθα εάν τους καταλάβαινα…δύσκολο να το εξηγήσω.
 

 

 

 

13. Porcupine Tree – Trains
Αυτός ο ήχος που λίγοι πλέον προτιμούν ν' ακούσουν. Αυτός ο ήχος που λίγοι προτιμούν να παίξουν. Αυτός ο ήχος που υπενθυμίζει κάποιες καταβολές...Dark Floyd θα έλεγα!
 

 

 

 

14. Pinebox Serenade – Woven Arms
Gothic country, gothic americana και gothic folk rock. Τραγούδια γαλήνης ή φωτιάς; Ύμνοι ελπίδας ή απελπισίας; Ποιήματα απόρριψης ή αγάπης; Καταστάσεις ζωής ή θανάτου; Καθημερινές απολαύσεις ή εφήμεροι πόνοι; Το πώς θα το δεις... εξαρτάται από εσένα!
 

 

 

 

15. Sparklehorse – Piano Fire
Η κατάθλιψη κι ο δρόμος που ακολούθησε μέχρι τέλους. Ο δρόμος των ρομαντικών, καταραμένων κι αυτοκαταστροφικών τραγουδοποιών/ποιητών.
 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
30 Protest Songs
Part 1 [10-1]
(03/05/2020)
ypogeio.gr
30 Protest Songs
[Part 2: 20-11]
(25/04/2020)
ypogeio.gr
Top 11 (13)
Ramones
(07/07/2018)
ypogeio.gr
Local Music 2019:
20 Tracks + 10 Albums
by Dimitris Nikolitsis
(31/12/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ