Τα 15 Αγαπημένα μου

Opening Themes

Από την Τηλεόραση των 80's

Γεννήθηκα το 1976 και έζησα τα παιδικά μου χρόνια στη δεκαετία του '80, μια δεκαετία που έμεινε στην ιστορία σαν την πιο κιτς και κακόγουστη που πέρασε ποτέ. Δεν ήταν βέβαια (μόνο) αυτό. Ήταν πολλά περισσότερα και πολλά...ιερότερα. Ήταν η δεκαετία του Ανδρέα Παπανδρέου και της Αλλαγής, αλλά και η δεκαετία του Γκάλη και των άλλων παιδιών. Η δεκαετία των φτηνών καλτ βιντεοταινιών του Γαρδέλη και του Ψάλτη, αλλά και η δεκαετία της Γλυκειάς Συμμορίας και της Λούφας και της Παραλλαγής. Ήταν η δεκαετία του Πασχάλη και της Αλέξιας, αλλά και του Παύλου Σιδηρόπουλου, των Κατσιμιχαίων, του Παπάζογλου και των Τραπεζάκια Έξω του Νιόνιου. Σαν καλό παιδί που σέβεται τον εαυτό του, ρουφούσα σαν σφουγγάρι όλα τα προαναφερθέντα και άλλα πολλά που συνέβαιναν γύρω μου εκείνη την εποχή, όμως οι βασικές μου ασχολίες και έγνοιες ήταν άλλες: το διάβασμα (φίλε, ήμουν μεγάλο φυτό), το ποδόσφαιρο (αν και φυτό το κλώτσαγα καλά το τόπι), το Subbuteo και τα Playmobil και -φυσικά- η TV. H τηλεόραση των 80's αρχικά είχε δύο κανάλια, το εξής ένα: την ΕΡΤ. Και ήταν ένα, διότι το άλλο, η ΥΕΝΕΔ, ήταν το κανάλι των Ενόπλων Δυνάμεων και δεν έδειχνε τίποτα που να αφορά ένα παιδί, ίσως ούτε κι έναν ενήλικα... Το 1987 μετονομάστηκε σε ΕΡΤ 2 και -ναι!- είχαμε δύο κανάλια. Η ΕΡΤ ξεκινούσε το πρόγραμμά της στις 5. Ένα κορίτσι πήγαινε μ'ένα ποδήλατο σ'ένα σπίτι και κει μας έλεγε "Για να δούμε τι θα δούμε" κι έτσι πληροφορούμασταν το πρόγραμμα της ημέρας. Κατά τις 11.30 το πρόγραμμα τέλειωνε με τον εθνικό ύμνο κι ύστερα εμφανιζόταν αυτή η τρομακτική αλλοπρόσαλη εικόνα, συνοδευόμενη από έναν σχεδόν εξωγήινο ήχο... 

 

 

Παρόλα αυτά, μέσα σε αυτές τις σκάρτες 7 ώρες που τα δύο κανάλια λειτουργούσαν, είχες αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να δεις. Αλλά και ν'ακούσεις. Οι τίτλοι αρχής των εκπομπών ανέκαθεν -ακόμα και σήμερα- αποτελούν ένα πολύ μεγάλο και ξεχωριστό κομμάτι των εσωτερικών μου μουσικών ανησυχιών και πάντα μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και μου εξιτάριζαν την προσοχή. Αυτό μάλλον ξεκίνησε τότε, στις αρχές της δεκαετίας του 80, όταν ήμουν ακόμα παιδί. Τα παρακάτω 15 opening themes είναι στην ουσία το soundtrack της παιδικής μου ηλικίας και με μεγάλη χαρά σας τα παρουσιάζω με (σχεδόν) τυχαία σειρά. Ακούγοντάς τα, μου δίνεται η δυνατότητα να φέρνω στην μνήμη μου αρχέγονες παιδικές μνήμες, πρόσωπα και καταστάσεις, μυρωδιές, χώρους και τόπους και με βοηθούν να κρατάω ζωντανό το παιδί μέσα μου. Τον εαυτό μου δηλαδή πριν 30+ χρόνια. Να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε μία από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις του 21ου αιώνα, στο YouTube, που μου έδωσε την ευκαιρία να ξανακούσω όλες αυτές τις μελωδίες, κάτι που φάνταζε αδύνατον στην προ-YouTube εποχή...

 

1. Ο Κήπος Με Τ’Αγάλματα (1981)
H πρώτη παιδική σειρά που είδα στη ζωή μου, που έμελε τελικά να μείνει και η πιο η αγαπημένη μου. Πρόκειται για μεταφορά του παιδικού βιβλίου της Ελένης Σαραντίτη στην τηλεόραση σε σενάριο-σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και παραγωγή του Νίκου Πιλάβιου. Πρόκειται για την πρώτη παιδική σειρά παραγωγής ΕΡΤ και από τα δημοφιλέστερα παιδικά προγράμματα της δεκαετίας του '80. Το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε για πρώτη φορά το Σάββατο 10 Ιανουαρίου 1981 και η σειρά ολοκληρώθηκε με την προβολή του έκτου επεισοδίου το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 1981. Το ορχηστρικό κομμάτι στους τίτλους αρχής είναι απλά αριστούργημα, γραμμένο από το Σταμάτη Σπανουδάκη. Τραγουδάω τη “λα λα λα” μελωδία του σε ανύποπτες στιγμές της ζωής μου από το 1981 ως και σήμερα... Το κοριτσάκι που εμφανίζεται στο 1’11” παίζει να ήταν ο πρώτος μου ever έρωτας (μαζί με την Αλίκη, την κόρη του Βαγγέλη Γερμανού, για την οποία σας έχω μιλήσει παλιότερα στο Υπόγειο / check here).

 

 
 

 

2. Οι Ιερόσυλοι (1983)
Το “μεσαίο” μέρος της τριλογίας των περιπετειών του δαιμόνιου δημοσιογράφου Άρη Μαρτέλη, o οποίος καβάλα στην άσπρη του Toyota Celica ξόρκιζε το κακό ανά την Ελληνική (και όχι μόνο) επικράτεια. Το ρόλο ενσάρκωνε ο Θάνος Λειβαδίτης, που ήταν επίσης και ο σεναριογράφος της σειράς, ενώ η σκηνοθεσία ήταν του Κώστα Λυχναρά. Είχαν προηγηθεί οι Αξιόπιστοι (1982) και ακολούθησε η Δέκατη Εντολή (1986). Οι Ιερόσυλοι είχαν κάνει πάταγο, με το τελευταίο επεισόδιο να ξεπερνάει το 80% της τηλεθέασης ξεπερνώντας την πρωτοκαθεδρία του “Άγνωστου Πολέμου” που κράταγε από το 1974. Η στοιχειωτική μουσική στους τίτλους αρχής (την είχα στο μυαλό μου “αυτούσια” για 25 χρόνια, μέχρι που την εντόπισα στο YouTube το 2008) είναι απόσπασμα από το κομμάτι Lovin’, Livin’ and Givin’ της Diana Ross (Beat Broker remix / Lovin', Livin' And Dubbin', 1978). 

 

 
 

 

3. Ο Θησαυρός της Βαγίας (1984)
Η μεγαλοφυία του Σπανουδάκη ξαναχτυπά... Κι οσα κι αν έχουν γραφτεί για τις συντηρητικότατες, αποκρουστικές και ως ένα βαθμό επικίνδυνες πολιτικές του πεποιθήσεις, ο άνθρωπος το είχε... Εδώ γράφει ένα ακόμα -εναμισάλεπτο- αριστουργηματάκι για τους τίτλους αρχής της τηλεοπτικής σειράς Ο Θησαυρός της Βαγίας, που προβλήθηκε στην ΕΡΤ το 1984. Ολοκληρώθηκε σε 6 επεισόδια και ήταν η τηλεοπτική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της Ζωρζ Σαρρή. 

 

 
 

 

4. Παρασκήνιο (1976 - 2012)
Ο απόλυτος τρόμος. Οι τίτλοι αρχής της συγκεκριμένης πολιτιστικής εκπομπής ήταν το πρώτο θρίλερ που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου, τόσο σε επίπεδο εικόνας, όσο και ηχητικής συνοδείας. Το τρομακτικό και στοιχειωμένο θέμα είναι το κομμάτι του Βαγγέλη Παπαθανασίου L'Apocalypse Des Animaux: Generique

 

 
 

 

5. Φρουτοπία (1985 - 1988)
Η θαυματουργή οικογένεια Σοφιανού (υπεύθυνη για τα καλύτερα εγχώρια παιδικά προγράμματα των 80’s) ανέλαβε να μεταφέρει το υπερεπιτυχημένο κόμικ του Ευγένιου Τριβιζά (κείμενα) και Νίκου Μαρουλάκη (σκίτσα) στη μικρή οθόνη. Η Φρουτοπία άφησε εποχή, το ίδιο και το τραγούδι στους τίτλους αρχής, σε στίχους της Ήβης Σοφιανού και μουσική Φαίδωνα Σοφιανού. Στα φωνητικά οι δυο τους, μαζί με τον εμβληματικό Σπύρο Σακκά.

 

 
 

 

6. Χιλιποδαρούσα (1983 - 1987)
Σπανουδάκης again... Κυριακές μεσημέρι εν μέσω διαβάσματος εν όψει Δευτέρας και συνοδευόμενης αναπόφευκτης βαριάς και ασήκωτης μελαγχολίας, τούτο το παιδικό μαγκαζίνο μου κρατούσε συντροφιά - αν και ποτέ δεν μου άρεσε πραγματικά, το βαριόμουν. Το opening theme του όμως ήταν εξαίσιο, απείρως ατμοσφαιρικό και μελαγχολικό - έτσι για να ταιριάζει με το πνεύμα που υπαγόρευε η μέρα. Σημειωτέον πως 6 χρόνια αργότερα η βασική μελωδία του “έχτισε” το κομμάτι της Άλκηστις Πρωτοψάλτη Γιορτή (check here), το οποίο συμπεριλήφθηκε στο δίσκο της Δυο Βήματα Απ’την Άμμο (1989).

 

 
 

 

7. Κάντυ Κάντυ (1984 - 1987)
Κάπου στα μέσα των 00’s, παρευρέθην μέσω μιας φίλης και με μοναδικό συνδετικό κρίκο με την πολυπληθή ομήγυρη τη συγκεκριμένη φίλη, σ’ένα πάρτυ “ταβλας”, ξέρεις αυτά που αράζεις σε ένα τραπέζι, τρως και πίνεις τον αγλέορα, και μετά όλη μαζί η παρέα τραγουδάει μέχρι να ξελαρυγγιαστεί και σαν να μην υπάρχει αύριο... Εκεί, λοιπόν, συνέβη το ακόλουθο -κατά τη γνώμη μου εντυπωσιακό- γεγονός: Αφού είχαμε πει τα άπαντα του Μάλαμα, του Θανάση, του Παπάζογλου και άλλα πολλά τέτοια, η φίλη μου, που σημειωτέoν με ήξερε καλύτερα και από τη μάνα μου, (μου) είπε το εξής, φωναχτά και δίχως ίχνος ενσυναίσθησης για την ντροπή που ενδεχομένως θα έριχνε άπλετη πάνω μου: “Έλα, Mike, τραγούδα μας τώρα το μυστικό σου, τραγούδα την Κάντυ Κάντυ!”... Μεγάλη προδοσία ήταν αυτό κυρία, τέτοια πράγματα είναι καλύτερο να μη γίνονται! Όλοι γέλασαν και ήθελα να ανοίξει η Γη να με καταπιεί. Ναι, το ήξερα απ’έξω 20 χρόνια μετά το κομμάτι, ναι, στο είχα εμπιστευτεί και τραγουδήσει προ διετίας κυρία φίλη μου, αλλά αυτό υποτίθεται ήταν ένα εφτασφράγιστο μυστικό που γνωρίζουν (και ενίοτε με ακούν να το τραγουδώ) μόνο οι κολλητοί μου. Μέσα στα γέλια που κατέκλυσαν το χώρο με την ατάκα της προδότρας, ακούστηκε μία αντρική φωνή (και αυτή δεν ήταν η δική μου) να τραγουδά μελωδικότατα τα παρακάτω σπαρακτικά λόγια: “Είναι όλο ομορφιά με χρώματα πολλά, με λουλούδια στα μαλλιά και στην καλή της την καρδιά...”. Και σύντομα όλη η 30+ παρέα άρχισε να συνοδεύει, μαζί φυσικά κι εγώ. Στο γύρισμα “είναι στιγμές που η μοναξιά μες στην καρδιά φωλιάζει” παραλίγο να μου φύγουν δάκρυα, εξίσου τεράστια και τόνους βαριά σαν αυτά που αφειδώς σχεδόν σε κάθε επεισόδιο έχυνε η κεντρική ηρωίδα της υπέρατατης Ιαπωνικής anime 80’s σειράς, η Κάντυ. Κι έτσι αποδείχτηκε πως το μυστικό μου μοιράζονταν πολλοί άλλοι συνομήλικοί μου, μονάχα που όλοι ντρεπόμασταν να το ομολογήσουμε. Το τραγούδι, προσαρμοσμένο από το Ιαπωνέζικο πρωτότυπο στις 80's εγχώριες μουσικές επιταγές, ερμηνεύθηκε από τον Ανδρέα Διαμαντίδη.

 

 
 

 

8. Του Κουτιού Τα Παραμύθια (1987)
Η οικογένεια Σοφιανού ξαναχτυπά με αυτήν late 80’s παιδική σειρά με κούκλες που -αν και δεν μ’άρεσε καθόλου - ίσως επειδή είχα αρχίσει να τύπου μεγαλωνω- την περίμενα πώς και πώς για να ακούσω το τραγούδι των τίτλων. Έπειτα από την επική και υπερκάλτ εισαγωγή με την συμπαθέστατη Παρασκευούλα να πηγαίνει στο κρεβάτι της για ύπνο (-Καληνύχτα μαμά. -Καληνύχτα Παρασκευούλα και φρόνιμα), ξεκίναγε το δαιμονισμένο rock ‘n’ roll theme, τραγουδισμένο από τους Παύλο Χαϊκάλη, Παύλο Κοντογιαννίδη, Μιχάλη Μητρούση και Ήβη Σοφιανού. Μουσική από τον Φαίδωνα Σοφιανό, στίχοι από την Ήβη...

 

 
 

 

9. Ο Ιππότης Της Ασφάλτου (1982 - 1986)
Αν ένας ιστορικός τους μέλλοντος, ή ακόμα χειρότερα ένας παιδοψυχολόγος του μέλλοντος, μπορούσε να τηλεμεταφερθεί με κάποιο τρόπο στα προαύλια των δημοτικών (και όχι μόνο) σχολείων στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, θα ερχόταν αντιμέτωπος με ένα ανεξήγητο και κάπως creepy φαινόμενο: θα έβλεπε τους αρσενικούς μαθητές να επικοινωνούν μεταξύ τους με έναν παράξενο συνθηματικό ήχο, ένα υπόκωφο και υπόγειο “χχχχουχχχχχου - χχχχουχχχχχου”, βγαλμένο από τα ψηλότερα ταβάνια των ουρανίσκων τους. Δεν ήταν όμως παρά η προσπάθεια των παιδιών να μιμηθούν τη “φωνή του ματιού” του Κιτ, του αυτοκινήτου που πρωταγωνιστουσε στη σειρά Ο Ιππότης Της Ασφάλτου (μπορείς να ακούσεις τον ήχο του Κιτ εδώ). Ναι, πρωταγωνιστουσε, διότι οδηγουσε μόνος του, άλλαζε ταχύτητες μόνος του, έπιανε κακούς μόνος του, μιλούσε, έκανε αστεία, συμπαραστεκόταν στο φίλο του, φλερτάριζε, τα έκανε όλα τελοσπάντων... Μία εντυπωσιακή πανέμορφη Podiak Transam του 1982 ήταν ο Κιτ και είχε στοιχειώσει για τα καλά τις παιδικές ψυχές μας τότε. Στο πλάι του, ή μάλλον καλύτερα στη θέση του οδηγού, ο Michael Knight, ο ένας και μοναδικός David Hasselhoff, ο μετέπειτα Mitch του Baywatch. Κάθε Τετάρτη στις 10 το βράδυ έκανα μάχη με τον πατέρα μου για να μ’αφήσει να...ξενυχτήσω και να δω το νέο επεισόδιο, θυμάμαι φορές που κέρδιζα, αλλά τελικά μ’έπαιρνε ο ύπνος μετά τους τίτλους αρχής. Φοβερό θέμα, σε σύνθεση των Stu Phillips και Glen A.Larsson

 

 
 

 

10. McGyver (1985 - 1992)
Ένας τύπος που μπορούσε να σου φτιάξει πυρηνική κεφαλή από ένα σπίρτο και ιπτάμενο δίσκο από μία χαλασμένη βίδα. Νιτρογλυκερίνη, αμέτρητες εκρήξεις και...εκατομμύρια ευρεσιτεχνίες ήταν το ρεζουμέ της σειράς. Ο μυστικός πράκτορας McGyver, χρησιμοποιώντας την απαράμιλλη ευφυία του, εξουδετέρωνε κάθε λογής “κακό” και άφηνε εμάς τους μικρούς του θαυμαστές μ’ανοιχτό το στόμα να φανταζόμαστε τους εαυτούς μας secret agents... Το intro, σε σύνθεση Randy Edelman, ήταν εξίσου πορωτικό και...εκρηκτικό όπως και η σειρά.

 

 
 

 

11. 21 Jump Street (1987 - 1992)
Όπως ανάφερα και πριν “είχα αρχίσει τύπου να μεγαλώνω” και η συγκεκριμένη σειρά αποτέλεσε το απόλυτο άρμα μου προς την περιβόητη εφηβεία. Undercover νεαροί αστυνομικοί, υποθέσεις σεξουαλικών παρενοχλήσεων και ναρκωτικών, ληστείες και εγκλήματα και -ναι!- είχε έρθει ο καιρός να μεγαλώσω και να ασχοληθώ κι εγώ με σοβαρά κοινωνικά προβλήματα. Εδώ βρίσκεις σε πρωταγωνιστικό ρόλο τον 24χρονο τότε Johnny Depp, μαζί με τον κολλητό cool τύπο που νομίζω τον έλεγαν Doug, που φόραγε πάντα ακόμα πιο cool καρώ πουκάμισα με T-shirt από μέσα... Σχεδον όλα τα κορίτσια της Ελλάδας από τη Γαύδο ως τον Έβρο ήταν ερωτευμένες με τον Johnny, ενώ κάποιες πιο...ψαγμένες και κουλτουριάρες έσκιζαν τα τετράδιά τους για τον Doug. Ήξερα και ένα κορίτσι από το φροντιστήριο Αγγλικών μου, που ήθελε να παντρευτεί τον τρίτο της παρέας, τον Ioki που εμείς τα αγόρια των λέγαμε “κινέζο” επειδή είχε σχιστά μάτια (στην πραγματικότητα είχε γεννηθεί στο Βιετνάμ). Η κομματάρα των τίτλων αρχής ήταν σε σύνθεση του Liam Sternberg και την τραγούδησε η Holly Robinson Peete. Η σειρά μεταφέρθηκε σε μορφη παρωδίας στη μεγάλη οθόνη το 2012 με βασικούς πρωταγωνιστές τους Jonah Hill και Channing Tatum. Ακολούθησε sequel το 2014. 

 

 
 

 

12. Μικροί Μεγάλοι (1986 - 1990)
Μία καρά-80’s τετραμελής οικογένεια, ο μπαμπάς, η μαμά, και οι around 20 γιος και κόρη. Τα προβλήματά τους, οι καβγάδες τους, τα αδιέξοδα, μία εμβληματική μίλια μπροστά σειρά, τύφλα να ‘χουν οι σύγχρονες Οικογενειακές Ιστορίες. Νομίζω την έδειχνε Σάββατο απογευματάκι, ότι είχα γυρίσει από την (ποδοσφαιρική μου) προπόνηση και ήταν ό,τι έπρεπε για να χαλαρώσω και να χουχουλιάσω στο κρεβατάκι μου. Μουσικάρα στους τίτλους από τον υπέρτατο Mike Oldfield με το κομμάτι Guilty (single, 1979).

 

 
 

 

13. Αθλητική Κυριακή (1972 - ως σήμερα)
Αν στη Χιλιοποδαρούσα που προβαλόταν Κυριακή μεσημέρι η περίφημη μελαγχολία της συγκεκριμένης ημέρας είχε αρχίσει να κάνει δειλά-δειλά την εμφανισή της, στην Αθλητική Κυριακή που ξεκινούσε αργά το βράδυ, ο ζόφος και η θλίψη που έπνιγαν την ψυχή μου απ’άκρη σ’ακρη ήταν αβάσταχτα. Μία σειρά αδιάκοπων και επίπονων σκέψεων του στιλ ‘έχω διαβάσει καλά Ιστορία; Θυμάμαι την ορθογραφία; Πότε πρόλαβε και πέρασε το Σαββατοκύριακο; Πότε θα ξαναρθεί η Παρασκευή; Πότε θα ρθει το Καλοκαίρι ή έστω τα Χριστούγεννα και το Πάσχα;” πλημμύριζαν το μυαλό μου. Το opening theme της εκπομπής (παραμένει απείραχτο εν έτει 2016 στη μακροβιότερη εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης) μού ξυπνάει ακόμα και σήμερα -εντελώς παβλοφικά- μία έντονη θλίψη και ένα αδιόρατο άγχος 30 χρόνια μετά... Παρόλα αυτά, πυροδοτεί και υπέροχες μνήμες οικογενειακής θαλπωρής της παιδικής μου ηλικίας - Κυριακή βράδυ, ο πατέρας μου και οι θείοι μου μαζεμένοι γύρω από την TV για να δούμε τα κατορθώματα του Αναστόπουλου και του Μητρόπουλου, του Σαραβάκου και του Χατζηπαναγή, του Θωμά Μαύρου και του Βαμβακούλα. Και τη μάνα μου να μας φέρνει πιατέλες με μήλα και μέλι, τηγανίτες και κούπες με τσάι. Το “καταραμένο” κομμάτι στους τίτλους αρχής είναι σύνθεση του Χρήστου Λεοντή (1969).

 

 
 

 

14. Thundercats (1985 - 1989)
Τα πρώτα τηλεοπτικά δείγματα για το τι σημαίνει επιστημονική φαντασία μου τα έδωσε απλόχερα η σειρά κινουμένων σχεδίων “για μεγάλους” (έτσι μας το σερβίρισαν τότε οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ) ονόματι Thundercats. Κάθε βράδυ, κι ύστερα από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων, στις 8.30 άραζα στον καναπέ σκεπασμένος με την κουβέρτα μου και έβλεπα σαν αποχαυνωμένος τις περιπέτειες των εξωγήινων ανθρωπόμορφων αιλουροειδών. Το opening theme ήτανε σκέτο έπος και με είχε ξετρελάνει από το πρώτο άκουσμα. Οι στίχοι ήταν του Jules Bass και η σύνθεση του Bernand Hoffer, ενώ υπάρχει μία ανεπιβεβαίωτη φήμη πως ο Mark Ronson συνέβαλε στη σύνθεση σε ηλικία 8 χρονών.  

 

 
 


15. H Δυναστεία (1981 - 1990)
Αν και δεν είχα δει ούτε ένα επεισόδιο αυτής της σαπουνόπερας που καθήλωνε τη μισή και βάλε Ελλάδα στους δέκτες της για μια δεκαετία, οφείλω να ομολογήσω πως έτρωγα σκάλωμα με το επικό ορχηστρικό θέμα που έπεφτε στους τίτλους αρχής. Ειδικά το γύρισμα στη μέση (στα 49” του παρακάτω βίντεο) μου κοβε τα γονατα.  

 

 

That was it.. Σας αφήνω με τον εθνικό ύμνο, όπως μας τον παρουσιάζε στα 80's η ΕΡΤ στο τέλος του προγράμματος της ημέρας, ο οποίος είχε εισαγωγή με κουδούνες από πρόβατα... :)

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
The BSMNT Group Verdict:
30 Απαίσια Τραγούδια
(#tinaftore)
(12/10/2018)
ypogeio.gr
42 Τραγούδια που
Έχουμε Βαρεθεί Να Ακούμε
(Όχι Άλλο Κάρβουνο)
(17/09/2018)
ypogeio.gr
Top 11 (9)
Pixies
(08/06/2018)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Ιανουάριος 17
(28/01/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ