To ypogeio.gr

Top 11 (15)

Bon Jovi



To Top-11 είναι μία σειρά από λίστες, στην οποία πολύ απλά επιλέγουμε τα 11 καλύτερα κομμάτια μιας αγαπημένης μπάντας ή καλλιτέχνη, βασιζόμενοι στο σύνολο της δισκογραφίας τους. Βασικός κανόνας: Οι μπάντες/καλλιτέχνες που θα επιλέγουμε για να φτιάξουμε το Top-11, θα πρέπει να έχουν κυκλοφορήσει τουλάχιστον 3 LPs.


Οι, άξιοι πλέον Hall Of Famers, Bon Jovi είναι για μένα η αρχή, η σπίθα. Στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών ανακαλύπτοντας μια σακούλα με παλιές κασέτες που είχε ξεχάσει ο προηγούμενος, στο τότε νέο μας σπίτι. Δεν ξέρω ποιος είναι, αλλά θα τον ευγνωμονώ για πάντα. Ήταν καμιά 15αριά κασέτες. Τις άκουσα όλες, είχε από ηλεκτρονική μουσική και ελληνικά μέχρι κλασικό rock. Πέρασαν όλες από το sony walkman μου τότε. Ο έρωτας ήταν ακαριαίος με τρεις από αυτές. Χωρίς κανείς να μου δείξει ή να μου πει. Τρεις κράτησα και τις άκουγα ξανά και ξανά. Scorpions, μια συλλογή με κλασικά ροκ -κυρίως Beatles- και ακόμα μια που δεν είχε ετικέτα. Δεν ήξερα τι άκουγα για κανα-δύο χρόνια. Αυτή όμως ήταν η αγαπημένη μου, κάθε βράδυ πριν τον ύπνο. Δεν ήξερα ακόμα αγγλικά και τα είχα μάθει απ'έξω. Για τόσο λιώσιμο.

Η κασέτα αυτή ήταν το ''Crossroad'', το πρώτο best of των Bon Jovi, το 1995. Εκείνο που είχε και το καινούριο τότε "Always" αλλά και τις μέχρι τότε μεγαλύτερες επιτυχίες.

Το συγκρότημα αυτό μού άνοιξε την πόρτα σε αυτό που στα επόμενα με όρισε μουσικά αλλά και σαν άνθρωπο. Στο rock. 

Εντάξει σαφώς και οι BJ δεν επαναδημιούργησαν τον τροχό ούτε έφεραν ριζοσπαστικές αλλαγές στην ροκ, ούτε θα ακούσεις πάρα πολλούς να τους αναφέρουν ως πηγή επιρροής στη μουσική τους (για μένα ακόμα όχι, στο μέλλον σίγουρα). Όπως σίγουρα υπάρχουν ήδη, άλλα λόγω της στάμπας που έχει κολληθεί -επειδή έτυχε να είναι όμορφος ο Τζον και να αρέσει στα κορίτσια- δε θα το παραδέχονται. Δεν μπορώ να πιστέψω πως δεν ξεκίνησαν άτομα να παίζουν μουσική, επειδή ήρθαν σε οργασμό με το "Wanted Dead Or Alive" π.χ. Δεν τους εξομοιώνω με άλλα ονόματα που όντως είχαν μεγαλύτερη επίδραση… αλλά είναι τεράστιο συγκρότημα και όσο περνάνε τα χρόνια θα το καταλάβουμε καλύτερα.

Στη δεκαετία του ’80 κυριάρχησε ένα μουσικό ρεύμα ή στιλ αν θέλετε όσον αφορά την ροκ μουσική που όσοι μεγαλύτεροι διαβάζουν αυτές τις γραμμές λίγο πολύ το ξέρουν. Αρμόνια, πομπώδη φωνητικά, larger than life ρεφρέν αρένας, το λεγόμενο και ως ποπ μέταλ αν και σιχαίνομαι τον όρο, απλά χαρντ ροκ για μένα με ποπ στοιχεία. Το 1983, στο ξεκίνημα της καριέρας τους, οι Jovi έφεραν στο τραπέζι αυτό το ύφος. Θα πουν αρκετοί πως δεν το έκανα πρώτοι, ναι άλλα ήταν εκείνοι που το έκαναν ΜΕ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, το σινγκλ "Runaway" και όλο το πρώτο άλμπουμ έσπειρε τους σπόρους ώστε να γεννηθεί αυτό το στιλ.

Οι BJ εμφανίστηκαν τότε στην εθνική τηλεόραση της Αμερικής με κολλητά τζιν, περίεργο flashy ντύσιμο να παίξουν αυτό το ροκ. Συνέχισαν με το δεύτερο άλμπουμ τους σε παρόμοιο στιλ με λίγο περισσότερη επιτυχία, τίποτε όμως δεν θα ήταν ξανά ίδιο και για τα 80ς και για εκείνους μέχρι το 1986 και το "Slippery When Wet" με 23 εκ. πωλήσεις εδραιώθηκαν στη συνείδηση του κόσμου ως το μεγαλύτερο ανερχόμενο γκουπ της εποχής, με κομμάτια όπως "Livin' on a Prayer", "You Give Love a Bad Νame" & "Wanted Dead Or Alive"

Η μίξη εκείνη των πιασάρικων hooks με τα γιγαντιαία ρεφρέν, τα πομπώδη φωνητικά και τα αριστοτεχνικά μικρά αλλά έντονα κιθαριστικα σόλο ΟΡΙΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ. Και φυσικά «έκαναν μάγκες» όλους τους υπόλοιπους που υπήρχαν ή ακολούθησαν σε ανάλογο ύφος. Κρατώντας ζωντανή την Ροκ βάζοντας την σε ραδιόφωνα και στα σπίτια του κόσμου σε μια εποχή που βασίλευε η ντίσκο και η χιπ-χοπ ήταν το next big thing.




Oι Bon Jovi ζωγράφισαν τον πρώτο πίνακα μιας μουσικής εποχής που πλέον είναι κλεισμένη στην γκαλερί των αναμνήσεων κάθε σημερινού 45+άρη που την έζησε δυνατά και ανυπομονεί να επιστρέψει.

Επιβεβαίωσαν τη βασιλεία τους όταν ο επόμενος δίσκος ''New Jersey'' το 1988, έβαλε 5 (!!) singles στη κορυφαία δεκάδα των τσαρτς. Ήταν ο πιο αναμενόμενος δίσκος εκείνης της χρονιάς και επιβεβαίωσε πως η παρέα αυτή δεν ήταν φωτοβολίδα, αλλά είχε έρθει για να μείνει. Και το έκανε εμφατικά, όντας το ΜΟΝΑΔΙΚΟ γκρουπ της τότε σκηνής εκείνης που παρέμεινε για 4 δεκαετίες στο προσκήνιο. Είναι πολλές. 

Με δύο come-backs σε ξεχωριστές φάσεις της καριέρας τους, έχουν εφεύρει τους εαυτούς τους από το μηδέν με επιτυχία ξανά και ξανά για να παραμένουν στον αφρό. Σε αυτό, είτε τους αγαπάς είτε όχι, μπορείς μόνο να βγάλεις το καπέλο καταφατικά στο γεγονός πως είναι πολύ απλά «μαγκιά». Έχουν κρατηθεί όρθιοι, με εκκωφαντικό τρόπο όταν η λαίλαπα της grunge κυριάρχησε στα 90ς και εκθρόνισε το προηγούμενο μουσικό trend, του οποίου οι Jovi υπήρξαν τιτάνες. 
"Runaway" και "You Give Love A Bad Name" μέχρι "It's My Life" και "Have A Nice Day"

Τα 4 αυτά τραγούδια είναι από το ίδιο συγκρότημα, ξέρω πως το ξέρετε αλλά σκεφτείτε το λίγο παραπάνω... Το ''It's My Life'' είναι άνετα από τα πιο επικά come-back που έχουμε δει.

Παρά την εκκωφαντική επιτυχία τους και την αναγνώριση, είναι για μερίδα κόσμου ακόμα παρεξηγημένοι. Δεν μπόρεσα να το καταλάβω ποτέ. Έψαχνα να βρω τι φταίει, όταν έλεγα πως τους λατρεύω, κάποιοι σκληροπυρηνικοί ροκάδες -όχι πολλοί- με κοιτούσαν περίεργα. Πόσα συγκροτήματα της rock μπορείς να σκεφτείς με 14 κομμάτια που ορίζονται ως επιτυχίες; Δεν είναι τόσο εύκολο να βρεθεί. Δεν είναι μόνο αυτό το επιχείρημα, αλλά από εκεί ξεκινάμε. Από την καταξίωση. Πάνω απο δέκα τραγούδια τους έχουν περάσει στη στρατόσφαιρα εκείνων που ορίζονται και ως ''κλασικά''. 130 εκατομμύρια πωλήσεις δίσκων δεν έχουν πολλοί και όσο πάει φυσικά, ο,τι πούλησες πούλησες, πλέον θα τα μετράμε σε downloads. 

Τις χρονιές 2006, 2008 και 2013 οι περιοδείες των Bon Jovi ανακηρύχθηκαν οι κορυφαίες στον πλανήτη! Σε συνδυασμό εσόδων, εισιτηρίων και αριθμό συναυλιών. Ξεπερνώντας ονόματα όπως Madonna, Michael Jackson, U2, Rolling Stones, Beyonce, Jay-Z και πολλούς άλλους. Τις υπόλοιπες χρονιές που φυσικά θα ήταν σε περιοδεία αν δεν έπιασαν κορυφή, ήταν κάπου εκεί κοντά.

Αυτό που μπορώ να πω από την μεριά μου είναι πως, σε ο,τι έχουν κάνει υπάρχει άλλοτε μικρότερη, άλλοτε μεγαλύτερη, μια σπίθα Μεγαλειότητας. Δεν κρύφτηκαν ποτέ, ήθελαν την κορυφή, ήθελαν την επιτυχία. Όμως το έκαναν δίνοντας στο κόσμο ακριβώς αυτό που ήθελε. Οι Jovi ανέκαθεν είχαν μια ποιότητα και ένα ύφος που έκανε τον κόσμο να ταυτιστεί με τα τραγούδια τους. Δεν είναι εύκολο. Καθόλου.

Στις 11 επιλογές μου δε θα αναλωθώ σε κομμάτια που τα ξέρετε και τα έχετε χιλιο-ακούσει. Όχι, "Livin On a Prayer", "Always", "Bad Name", "Runaway", "Bad Medicine" και τα όλα εκείνα τα hits είναι η βιτρίνα. Αυτό όμως που γνωρίζουμε εμείς οι fans, είναι πως υπάρχει μια αδικία. Υπάρχουν πολλά κομμάτια τους, που επισκιάστηκαν από τα singles, όμως η δυναμική τους και η ποιότητα τους είναι μεγαλύτερη. Φυσικά έχω στη λίστα και πιο γνωστά, αλλά θέλω να αναδείξω τα δικά μου αγαπημένα, τα κρυφά διαμάντια. Από την μία γιατί πραγματικά πιστεύω πως αυτά και άλλα τόσα όχι τόσο δημοφιλή διασφαλίζουν πως υπάρχει σοβαρή υπόσταση. Όλα μου αυτά τα λόγια αποτυπώνονται στον δίσκο ''These Days'' (1995) το δημιουργικό τους ζενίθ, θα μπορούσα να έχω 11 από εκείνο τον δίσκο, αλλά μη το παρακάνω...


Δισκογραφία: 

Bon Jovi (1984)
7800 Fahrenheit (1985)
Slippery When Wet (1986)
New Jersey (1988)
Keep The Faith (1992)
These Days (1995)
Crush (2000)
Bounce (2002)
Have A Nice Day (2005)
Lost Highway (2007)
The Circle (2009)
What About Now (2013)
This House Is Not For Sale (2016)

 




Top 11 Songs

11. Just Older (Crush, 2000) 
Ένα πράγμα έχει ορίσει αυτό το συγκρότημα όσο τίποτα. Τα ρεφρέν. Τα πομπώδη, δυναμικά ρεφρέν με hook που τρυπάει στο θυμικό σου. Εδώ από τον comeback δίσκο που είχε το mega-hit ''Its's My Life'', το Just Older όμως είναι ο ύμνος του δίσκου. Το κομμάτι γράφτηκε από τον JBJ αφιερωμένο στον ίδιο και το συγκρότημα που είχε περάσει την νιότη του. Ένας δυναμικό ύμνος για τον άνθρωπο και την ζωή με όπως πάντα αισιόδοξο τόνο. Περιέχει κάποιους στίχους που κάλλιστα μπορούν να γίνουν viral quotes όπως για παράδειγμα το αγαπημένο μου ''You can'n win until you're not afraid to lose''.

10. Blood on Blood  (New Jersey, 1988)
Ήταν ένα από τα 5 (!) singles που έβαλε αυτός ο εμβληματικός δίσκος στο top ten εκείνης της χρονιάς. Ένα άσμα για την φιλία και την αξία της. Είναι ένα απόλυτα rock κομμάτι από εκείνα που θα ήθελε να είχε γράψει ο Bruce Springsteen. Η επιρροή από το ίνδαλμα του Τζον εδώ είναι εμφανής. Η γέφυρα πριν το τελευταίο ρεφρέν με τον μονόλογο που οδηγεί στην κορύφωση είναι από τις πιο αισθαντικέ στιγμές της μπάντας.

9. Someday I'll Be Saturday Night (Crossroad, 1995)
Ήταν το ένα από τα δύο καινούρια κομμάτια που συμπεριλήφθηκαν στο πρώτο τους compilation. Το άλλο φυσικά ήταν το μη εξαιρετέο ''Always'' που είχε κάτσει κανά χρόνο στην κορυφή των charts. Θα πάω όμως με αυτό το acoustic-based κομμάτι με απόλυτα 90s ήχο και ύφος που θυμίζει το ''Runaway Train''. Είναι από τα ξεχωριστά στη δισκογραφία τους, δεν θυμίζει κλασικούς Bon Jovi. Αυτός είναι ο λόγος που το κάνει μοναδικό και τραβάει την προσοχή. Ένα βαθιά συναισθηματικό κομμάτι σε γεμίζει αισιοδοξία όπως μόνο εκείνοι ξέρουν να κάνουν...

8. Santa Fe (Young Guns II OST, 1990, Jon Bon Jovi)
Θα μου πει τώρα κάποιος "Μα καλά δε βάζεις την κομματάρα Blaze og Glory από εκείνον τον δίσκο;". Και θα πω εγώ, γιατί να βάλω εκείνη την πραγματικά κομματάρα με το απίστευτο riff που έχει την αναγνώριση ήδη, και να μην βάλω αυτό εδώ το απόλυτο κρυφό διαμάντι του JBJ; Ήταν ένας solo δίσκος γραμμένος για ταινία γουέστερν. Το κομμάτι είναι κατ'εμε η σπουδαιότερη φωνητική του ερμηνεία. Βάλτε στη συνταγή υψηλότατο λυρισμό και μια εξαιρετική παραγωγή με βιολιά τόσο όσο, και έχεις ένα χωρίς υπερβολή, αριστοτέχνημα.

7. Bed of Roses (Keep The Faith, 1992)
Δεν έχω πολλά να πω εδώ. Από τις τρεις πιο γνωστές power ballads που έχουν, δηλαδή, ''Always'', ''I'll Be There For You'', το Bed Of Roses είναι με διαφορά η πιο σπαρακτική, η πιο ζοφερή, η πιο λυρική και η πιο δυνατή μπαλάντα της καριέρας τους. 

6. My Guitar Lies Bleeding In My Arms (These Days, 1995)
Από τον ποιοτικότερο δίσκο του συγκροτήματος. Το άλμπουμ αυτό δεν έχει την αίγλη και τα σουπερ-χιτς των υπόλοιπων, όχι. Βρίσκει όμως το συγκρότημα σε μια εποχή που προσπαθούσε να αποδείξει την αξία του. Πιο ώριμοι από ποτέ στο καλλιτεχνικό τους ζενίθ, ο δίσκος αυτός όσο περνάνε τα χρόνια θα βρίσκει όλο και περισσότερους θαυμαστές. Όλος ο δίσκος κινείται σε επίπεδα πιο στοχαστικά πιο μελαγχολικά. Το κομμάτι αυτό είναι βαρύ, πολύ βαρύ και σκοτεινό. Καμία σχέση με ο,τι μας είχαν συνηθίσει. Ο κιθαρίστας Sambora εδώ κλέβει τη παράσταση με την δουλειά του στο ξέσπασμα κάπου πριν τα μισά και με το, ίσως, πιο υποτιμημένο σόλο του. Αν το τραγούδι αυτό το είχε γράψει π.χ. Ο Kurt Cobain, θα μιλούσαμε σε άλλη βάση τώρα...

5. Dry County (Keep The Faith, 1992)
Κάθε συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του, έχει ένα επικό σε διάρκεια και σύνθεση κομμάτι. Αυτό εδώ είναι το δικό τους. Ακόμα και ο πιο εμπαθής και δύσπιστος hater δεν έχει να πει τίποτα εδώ. Απλά στέκεσαι με δέος και ανοιχτό στόμα στο κορυφαίο σόλο του Richie Sambora που τραβάει δύο λεπτά λίγο μετά τα μισά, οδηγεί σε ένα ξέσπασμα από όλα τα μέλη. Ο JBJ ήθελε και κατάφερε να σφυρηλατήσει την αξία της μπάντας με το πρώτο ολοκληρωμένο από κάθε άποψη κομμάτι τους.

4. Something To Believe In (These Days, 1995)
Εδώ τα βάζουν με τον Θεό, την θρησκεία και τους πάντες. Το πιο περίεργο συνθετικά κομμάτι που έχουν. Το μπάσο και τα ντραμς οδηγούν με έναν ιδιαίτερο ρυθμό και ύφος που σε συνδυασμό με τους στίχους σε μελαγχολεί και σε παίρνει μαζί του στο ταξίδι αυτό της αμφιβολίας και της εκτόνωσης. Ένα από τα τραγούδια που με έκαναν να αγαπήσω αυτή την μπάντα. Το γλυκό δένει με τα καλύτερα backing vocals του Richie Sambora και την πιο υποτιμημένη κραυγή του JBJ στην κορύφωση.

3. Keep the Faith (Keep The Faith, 1992)
Το hard rock στα καλύτερα του. Από το πρώτο comeback τους εν μέσω grunge κυριαρχίας. Η επιτυχία αυτή όπως και όλος ο δίσκος αποδίωξαν την στάμπα της ποπ-μέταλ των 80s από πάνω τους και τους έβαλα στην δεύτερη , ωριμότερη και καλύτερη φάση της καριέρας του ως ένα ατόφιο rock γκρουπ. Το κομμάτι βρίσκει τους Jovi να αποθεώνουν τις ικανότητες κάθε μέλους. Η εκτέλεση του κομματιού στο Live From Wembley '95 είναι καλύτερη από το studio version. 

2. Wanted Dead Or Alive (Slippery When Wet, 1986)
Δεν γίνεται να λείπει. Αυτός είναι ο απόλυτος ύμνος τους. Το λένε και οι ίδιοι. Εδώ και είκοσι χρόνια το πρώτο κουπλέ και ρεφρέν τραγουδιέται από το κοινό, στη πιο μαγική στιγμή κάθε συναυλίας τους. Η διακύμανση του κομματιού σε πάει σαν ρόλερ κόστερ, σε οδηγεί μετά το αριστοτεχνικό και φημισμένο σόλο του Sambora σε μια κορύφωση και ένα ξέσπασμα που με το πέρας του ακούσματος σε έχει αφήσει εξουθενωμένο... Το Wanted νομίζω είναι το κομμάτι τους που δεν έχει ούτε μια αντιπάθεια.

1. These Days (These Days, 1995)
Τρίτη επιλογή από τον εν λόγω υποτιμημένο δίσκο. Το βάζω στην κορυφή γιατί δυσκολεύομαι να εξηγήσω τους λόγους που το θεωρώ το αγαπημένο μου κομμάτι. Αυτή η εναλλαγή συναισθημάτων μεταξά ρεφρέν και κουπλέ, ο λυρισμός, ο πεσιμισμός, τα φωνητικά, το πιάνο; Αν ήταν χαμηλότερα θα έπρεπε να γράψω κάτι σαφέστερο, στο νο1, μπορώ απλά να πω, είναι το κορυφαίο, άκουσε το και ο,τι νιώσεις... Μη ξεχνάς τους στίχους γενικά ποτέ.


Σας τα έβαλα με σειρά σε αυτήν την playlist, όλα σε άριστη ποιότητα, για να μη μου κουράζεστε :)
 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Top 11 (32)
Ορφέας Περίδης
(21/06/2020)
ypogeio.gr
Top 11 (31)
Νίκος Παπάζογλου
(ομαδικό x 7)
(16/04/2020)
ypogeio.gr
30 Protest Songs
[Part 2: 20-11]
(25/04/2020)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Σεπτέμβριος 2017
(30/09/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ