To ypogeio.gr

Top-20 Διεθνή Albums

+ 1 EP 2020

by Mike Nikolitsis


Εδώ οι 20 πιο αγαπημένοι μου διεθνείς δίσκοι για το 2020. Σε μια χρονιά που εξελίχθηκε για όλους τους ανθρώπους σε μία ατέλειωτη δυστοπική περιπέτεια, η μουσική στάθηκε -όπως πάντα- όρθια και ολοζώντανη, η καλύτερη και η πιο πιστή παρέα, έστω και χωρίς την πεμπτουσία των συναυλιών. Εύχομαι τον νέο χρόνο όλο αυτό σταδιακά να κοπάσει, μέχρι κάποτε να εξαφανιστεί. Να μείνει μονάχα ως μία μακρινή ανάμνηση, που κάποτε συνέβη, έφερε τα πάνω-κάτω κι ύστερα χάθηκε στη λήθη...  

Happy new year mates!


* If You Like This, Check Also These:

Top-60 Εγχώρια Tracks από το 2020
Top-50 Διεθνή Tracks από το 2020
Top-25 Εγώρια Albums + 5 EPs από το 2020

 




1. Ohms - Trees Speak (out 6/3)

Οι Trees Speak είναι ένα ντουέτο από το Tucson της Arizona, απαρτιζόμενο από τους Daniel Martin Diaz και Damian Diaz. Ντεμπουτάρισαν δισκογραφικά το 2017 με το self-titled LP τους. Όλες τους οι συνθέσεις είναι ορχηστρικές.

Η τελευταία κυκλοφορία τους, 3η κατά σειρά, είναι το "Shadow Forms", που κατέφθασε στις 30 του περασμένου Οκτώβρη. Εμείς, όμως, πάμε 8 μήνες πίσω, στις 6 Μαρτίου, οπότε και κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ για το 2020, το "Ohms". Κι αυτό, αφενός για να πάρουμε τα δρώμενα με κάποια σειρά και αφετέρου γιατί το "Ohms' είναι ένας δίσκος από... άλλον πλανήτη, ένας δίσκος που μάλλον θα "γράψει" για πολλά χρόνια - θ'αφήσει το αποτύπωμά του σε βάθος χρόνου και σε πλάτος κοινού. Είναι μια πληκτροειδής αμφιβληστροειδής χοάνη, που μέσα της φλέγονται αμέτρητα genres της μουσικής ιστορίας, το kraut, το experimental rock, το post-punk, η ψυχεδέλεια, η electronica και η jazz, oι Goblin και ο Morricone... Κι όλο τούτο το πυρωμένο μίγμα αγωνιωδώς και περιπετειωδώς γεννάει κάτι συναρπαστικό και σχεδόν πρωτόγνωρο. Εκπλήξεις παραμονεύουν σε κάθε εναλλαγή track, αιφνιδιασμοί ενίοτε περιμένουν και "επιτίθενται" ακόμα και μέσα στο ίδιο τραγούδι. 

Από το εναρκτήριο δαιμονισμένο "Soul Sequencer" συνειδητοποείς πως τα πράγματα είναι επικίνδυνα. Το κομμάτι σε ψαρώνει από τα πρώτα του δευτερόλεπτα και μέσα στα 5 λεπτά της διάρκειάς του σε ταρακουνάει πάνω-κάτω αδιάκοπα, από το πάτωμα (της ψυχής σου) ως το ταβάνι (του μυαλού σου), ώσπου σ'αφήνει παραζαλισμένο και εκστασιασμένο να τρέξεις με ανυπομονησία στ'αυλάκια των υπόλοιπων 16 συνθέσεων που απαρτίζουν το δίσκο. Εκεί, μέσα στο αχανές αχνά προσδιοριζόμενο χάος, θα βρεις σίγουρα τα δικά σου εκτυφλωτικά διαμάντια. Για μένα είναι σίγουρα το προαναφερθέν "Soul Sequencer", το αργόσυρτο "Blame Shifter" με το μεγάλο μπάσο, το διαστημικό πληκτροφόρο "Spirit Duplicator" (ω, φίλε με βουρκώνει με έναν αναστεναγμό αγνώστου ταυτότητας κάθαρσης), το ομώνυμο ανείπωτο "Ohms", το μυσταγωγικό "Octave Cycle". Κι, όμως, τούτοι οι τίτλοι είναι εντελώς ενδεικτικοί, το άλμπουμ των Trees Speak ακούγεται μονοκόμματα, έτσι αποκαλύπτεται και ορθώνει το τεράστιο εκτόπισμά του, δεν υπάρχει ούτε ένα δευτερόλεπτο κενό ανάμεσα στα κομμάτια κι αυτό είναι ενδεχομένως ενδεικτικό των διαθέσεων των δημιουργών.

Ένας δίσκος ξεχωριστός, που μέσα στο φλεγόμενο παλλόμενο πυρήνα του ξεχειλίζουν η έμπνευση και η ψυχή, η ευρηματικότητα και ο αυθεντικός και πηγαίος, διόλου επιτηδευμένος, νεωτερισμός. 


* διάβασε τη συνέντευξη των Trees Speak στο Υπόγειο εδώ.


 

2. Quartermass Seven - Little Barrie & Malcolm Catto (England - out 16/10)

Η συνεργασία του κιθαρίστα Barrie Cadogan, γνωστό μας από την εξαιρετική μπάντα των Little Barrie, και του ντράμερ, παραγωγού και εκ των ιδρυτών του σχήματος των Heliocentrics, Malcolm Catto, γέννησε μια δισκάρα. Μόλις 7 tracks και μισή ώρα διάρκειας ήταν αρκετά για να μας πάρουν και να μας σηκώσουν, σε ένα μαγικό συνονθύλευμα blues και εναλλακτικής rock, με κάποια jazz στοιχεία να "γδέρνουν" διακριτικά το βρώμικο rock 'n' roll δέρμα του δίσκου. Οι κοφτερές κιθάρες του Barrie είναι σε πρώτο πλάνο, όμως το μπάσο και τα τύμπανα κάνουν εδώ μια δουλειά "ιερή" και καταλυτική, υφαίνοντας εντέλει ένα πυκνό 60's ψυχεδελικό πέπλο, που από μέσα του δεν θες με κανέναν τρόπο να βγεις.


 

3. A Hero's Death - Fontaines D.C. (out 31/7)

Δύο δίσκοι μέσα σε 15 μήνες, ένα επικό back to back από τα lads από το Δουβλίνο.


[κείμενο Γιώργος Δημητριάδης]

“Life ain’t always empty. Life ain’t always empty. Life ain’t always empty. Life ain’t always empty.”

Όταν η κουβέντα έρχεται στους Fontaines D.C. όλα έχουν να κάνουν με τις λέξεις. Τα λόγια. Τους στίχους. Ήδη από το “Dogrel”, το εμβληματικό ντεμπούτο των Ιρλανδών αυτό ήταν σαφές. Έτσι και αλλιώς, κάπως έτσι ξεκίνησε η μπάντα. Οι 5 συμμαθητές δεν ήθελαν κατά βάθος να φτιάξουν μια μπάντα. Ήθελαν να μοιραστούν ποίηση.

Τα υπόλοιπα συνέβησαν ως φυσικό επακόλουθο.

Το “Dogrel” ανήκει στο ένδοξο παρελθόν (released April 12, 2019), ο κόσμος μας βρίσκεται στο 2020 εν μέσω πανδημίας και οι Fontaines κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους, στο πιο περίεργο καλοκαίρι που θυμάμαι. Σανίδα σωτηρίας, οι ήρωές μου για φέτος. Κάτι σημαντικό από το οποίο μπορώ να πιαστώ για να πάω λίγο παρακάτω.

Το δεύτερο βήμα μιας μπάντας είναι δύσκολο. Είναι τρομακτικά δύσκολο ειδικά όταν προηγείται ένα καταπληκτικό debut album, το οποίο έχει θέσει τον πήχη ψηλά. Η μπάντα που φώναζε “I’m gonna be big” έμοιαζε να είναι promising. Είναι κιόλας. Οι Fontaines ας ανησυχούν για το τρίτο ή το τέταρτο άλμπουμ τους, γιατί το δεύτερο είναι καταπληκτικό.

Worth the hype!

Τον τελευταίο 1,5 χρόνο η μπάντα ήταν στο δρόμο. Σε ένα εξαντλητικό tour: “It became a bit surreal as towns melted into each other and faces started to look a bit strange. It was a surreal environment we created for ourselves”. Αυτός ο σουρεαλισμός, η αυτοκαταστροφή που φλερτάρει με την ενηλικίωση της μπάντας, αυτή η αίσθηση κούρασης από την αέναη αντιμετώπιση δυσκολιών, με πινελιές μαύρης κωμωδίας κυριαρχεί στον νέο δίσκο των Fontaines.

“That was the year of the sneer. Now the real thing’s here.”

Με ένα γρήγορο άκουσμα, το άλμπουμ προκαλεί ένα μούδιασμα. Καταλαβαίνεις την αλλαγή στον ήχο, ενώ δεν είναι τόσο άμεσο, όσο ο προκάτοχός του. Πιο δύσκολο άκουσμα, που θέλει και άλλη ακρόαση. Και μετά και άλλη. Πιο πολύπλοκη μουσική, με χρώματα από τις πιο σκοτεινές παλέτες. Το εναρκτήριο “I Don’t Belong” είναι η μεγαλύτερη απόδειξη και δεν βρίσκεται τυχαία στη θέση του album opener. Loose ρυθμός και χαμηλομένες κιθάρες.

Το “Love is the Main Thing” μου έδειξε ότι στο tour η μπάντα άκουγε μανιωδώς Can & Black Angels, ενώ τα φωνητικά του Chatten είναι ίσως από τις καλύτερες στιγμές του.

Το “Televised Mind” είναι εθιστικό, το μπάσο του είναι συνεχείς σφαλιάρες στο πρόσωπο, ενώ οι επαναλαμβανόμενες φράσεις συνθέτουν μια υπνωτική δύναμη που σε μεταφέρει στιγμιαία στις καλύτερες στιγμές της δισκογραφίας των BJM.

Lucid Dream”. Το κομμάτι που ίσως κόπηκε από το tracklisting του Dogrel.

Μετά πέφτουν οι ρυθμοί κάπως με το “You Said”, ένα μεθυστικό, σκαλωματικό low tempo Interpol κομμάτι, ενώ ακολουθεί το “Oh Such A Spring”, το οποίο εμένα μου θύμισε τις πιο γλυκιές στιγμές των Oasis. Και τα δυο κομμάτια μας βουτάνε σε μια υπέροχη, ατόφια θλίψη, στα νερά της λίμνης της νοσταλγίας. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το “Sunny”, το κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ. Συναισθηματική απόγνωση στα καλύτερά της. Η μπάντα λάμπει ακόμα και όταν κατεβάζει ρυθμό.

Για τη συνέχεια, η αγία τριάδα του δίσκου: “A Hero’s Death”, “Living In America” & “I Was Not Born”.

Δύναμη, κιθάρες, γκάζια που σε βγάζουν από την καθηλωτική υπνωτική δύναμη που είχες βιώσει πριν και οι Fontaines σε πετάνε μέσα στη φωτιά τους.

Για το τέλος, ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι. Το “No”. Μετά το πάρτι της φωτιάς οι Fontaines σε παίρνουν από το χέρι, σε καθίζουν σε ένα δωμάτιο, σου παίζουν μια μελαγχολική μπαλάντα φιλοσοφικών αναζητήσεων και σε βάζουν για ύπνο λέγοντας σου να αγαπήσεις το γκρι και ότι όλα θα πάνε καλά.

Το πρωί που ξύπνησα σκέφτηκα ότι είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ.

Θα μπορούσε πολύ εύκολα να μην είναι. Οι Fontaines πήραν κάποια ρίσκα που δε χρειάζονταν.

Ευτυχώς τους βγήκε. Έχουν αποφασίσει να γίνουν μια από τις καλύτερες μπάντες όλων των εποχών και θα το κάνουν. Απλά θα το κάνουν με τον δύσκολο τρόπο.

Και αυτό είναι οκ. Αυτό είναι κάτι περισσότερο από οκ.


 

4. Mierda De Toro - The Budos Band (US - out 9/10)

Δεν μας έχουν συνηθίσει σε απανωτές κυκλοφορίες οι Αμερικανοί (New York), όμως ο 5ος τους δίσκος "Mierda De Toro", που ήρθε λίγους μήνες ύστερα από το περσινό "V", είναι καταπληκτικός και -κατά τη γνώμη μου- μία από τις καλύτερες καταθέσεις στην 15ετή δισκογραφική τους πορεία. Ρέει σαν δαιμονισμένο ποτάμι στα 11 tracks του και στα 32 λεπτά του, δίχως ανάσα σε παρασέρνει στον φλεγόμενο πυρήνα τούτου του one of a kind funk, soul, jazz, psych rock μίγμα της μουσικής τους. Σχετικά εύκολο να το (κατα)γράφεις, απείρως δύσκολο να το δημιουργήσεις και να το εκτελέσεις. Hats off...

 


 

5. Ultra Mono - IDLES (England - 25/9)

Ο δίσκος των Βρετανών IDLES, σε προσωπικό επίπεδο, με είχε πετύχει σε μια περίεργη φάση, που η όλη ένταση και η αναμπουμπούλα του έξω, όσα περίεργα κι ακραία συνέβαιναν (κι εξακολουθούν να συμβαίνουν) στις ζωές μας τους τελευταίους μήνες, με είχαν κάνει να ψάχνω να ακούσω πιο ήρεμες μουσικές ή μουσικές που βγάζουν την έντασή τους έμμεσα, υπόκωφα και υποδόρια. Με αυτή τη λογική, το καταιγιστικό και θορυβώδες "Ultra Mono" κάπως με δυσκόλεψε... Από την άλλη, αφήνοντας στην απ΄έξω τούτα τα προσωπικά "βίτσια" και ακούγοντάς το με πιο αντικειμενικά αυτιά, είναι σχεδόν δισκάρα. 

To "Ultra Mono" έρχεται δύο χρόνια μετά το ευρέως, από μουσικό τύπο και μουσικό κοινό, αποθεωμένο και ούτως ή άλλως εξαιρετικό "Joy As An Act of Resistance." και καταλαβαίνει κανείς πως εκ προοιμίου είχε ένα δύσκολο έργο, με τις συγκρίσεις αναπόφευκτες και τις απαιτήσεις φουσκωμένες σαν τη ροζ μπάλα που βλέπουμε στο εξώφυλλό του. Κι όσο κι αν προσπαθεί κάποιος να ακούσει και να κρίνει ένα δίσκο ανεξάρτητα από τον/τους προκατόχους του είναι πολύ δύσκολο, είναι μια διαδικασία που γίνεται ασυνείδητα και από μόνη της. Ακόμα κι έτσι, όμως, το νέο δημιούργημα των IDLES είναι πληρέστατο από έμπνευση και άποψη, σφύζει από ενέργεια και δύναμη, σε ταρακουνάει σαν σεισμός από το εναρκτήριο λάκτισμα του "War" ως και το τελευταίο... σφύριγμα με το πιο αγαπημένο μου track του δίσκου "Danke". Η εξέλιξη της μπάντας παικτικά είναι εμφανής, συνθετικά πατούν σε όσα ξέρουν να κάνουν καλά και -με ασφάλεια και χωρίς πολλά ρίσκα η αλήθεια είναι- προχωρούν ένα βήμα παραπέρα, καταστώντας για τα καλά εαυτούς ως μία από τις σημαντικότερες punk μπάντες του καιρού μας και διατηρώντας το θόρυβο γύρω από το όνομά τους σταθερά εκκωφαντικό και απολύτως δικαιολογημένο. 

Κλείνω με την ευχή το ερχόμενο Καλοκαίρι να μας αφήσει ο κορωνοϊός στην ησυχία μας και να τους δούμε επιτέλους live, κάτι που θα γινόταν τον περασμένο Ιούνιο, εάν δεν μας έβρισκε η πανδημία.


 

6. The Archer - Alexandra Savior

Ο μίστερ Άλεξ Τέρνερ τη γνώρισε λίγο αφότου τελείωσε το σχολείο και, διακρίνοντας το πηγαίο ταλέντο της τόσο στο songwriting όσο και στο τραγούδι, την πήρε απ'το χεράκι και με φροντίδα την έφερε στο μουσικό στερέωμα. Αφού πρώτα τη "βάφτισε" καλλιτεχνικά με το middle name της (Savior) αντί του κανονικού της επίθετου (McDermott), ανέλαβε, μαζί με τον συνήθη ύποπτο James Ford, την παραγωγή του πολύ δυνατού debut album της "Belladonna of Sadness" (2017), το οποίο κυκλοφόρησε από την τεράστια Columbia.

Η Alexandra Savior τον Ιούλιο θα κλείσει τα 26. Τον Ιανουάριο του 2020, το "The Archer" και, ας το πούμε από την αρχή να ξεμπερδεύουμε, είναι ακόμα καλύτερος από τον πρώτο και μια καθώς πρέπει δισκάρα εν γένει. Αυτή τη φορά την παραγωγή επιμελήθηκε o Sam Cohen, ενώ την κυκλοφορία ανέλαβε η 30th Century Records του δαιμόνιου Danger Mouse. Θεωρώ -εκ του αποτελέσματος κρίνοντας- πως στην παρούσα φάση η "απελευθέρωσή" της από την τεραστίου μεγέθους σκια του Άλεξ Τέρνερ αλλά και από το βάρος της πολυεθνικής Columbia, έδωσαν στην Alexandra το χώρο να αναδείξει ακόμα περισσότερο τις (σπάνιες) μουσικές δυνάμεις της. 

Το "The Archer" ακούγεται ασταμάτητα, χωρίς σχεδόν κανένα ψεγάδι να "μπλοκάρει" τη ροή του, ακούγεται απολαυστικό σε όλα τα 30 λεπτά του, κατορθώνοντας να αιωρείται αρμονικά σε διάφορα genres και διάφορες εποχές - ακούγεται φρέσκο, διατηρεί όμως μία στενή επαφή με τα 60's cinematic μονοπάτια. Η όλη φάση θυμίζει Lana (Del Rey), αλλά όλα εδώ είναι πολύ καλύτερα και πιο ζωντανά, όλα εδώ είναι πιο ζόρικα και πιο ψυχωμένα. Το "Archer" είναι κομψό και καλοφτιαγμένο και αναδεικνύει στο μέγιστο την πολυσχιδή δυναμική της Αμερικανίδας (Portland) singer-songwriter. Οι ερμηνείες της είναι αψεγάδιαστες και στοιχειωτικές και σε συνεπαίρνουν βαθιά στις ιστορίες που διηγούνται.

Η Alexandra Savior δεν είναι πια κοριτσάκι και δεν είναι πια ένα wonderkid, το τελευταίο της δισκογράφημα την κάνει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες γυναικείες περσόνες της νέας εποχής. Και μάλλον δικαιώνεται η γάτα η Courtney Love που όταν την είχε δει πριν 9 χρόνια σε ένα βιντεάκι στο YouTube να διασκευάζει με μια φίλη της το "Big Jet Plane" του Angus Stone, είχε πει πως αυτό το κορίτσι θα γράψει ιστορία... Τη γράφει.


 

7. Meridiens - Chapelier Fou (28/2)

Ο Chapelier Fou, κατά κόσμον Louis Warynski, είναι ένας Γάλλος (Metz) συνθέτης ορχηστρικής μουσικής. Στο έργο του συνδυάζει την ηλεκτρονική μουσική και φυσικά όργανα και το αποτέλεσμα συνήθως είναι εκθαμβωτικό. Το "Meridiens", το πρώτο από τα δύο LPs που μας έδωσε μέσα στο 20 (ακολούθησε λίγο αργότερα το "Parallèles"),  είναι κατά τη γνώμη μου το πιο πλήρες και το πιο εμπνευσμένο του album, το οποίο "έλιωσα" δεόντως τη χρονιά που πέρασε. Η συνθετική δεινότητα του Warynski απλώνεται επιβλητική στα αυλάκια του δίσκου, και μέσα από πιάνα, κιθάρες και έγχορδα, επιβλητικά synths και διακριτικά beats, επέρχεται μια μουσική εμπειρία νεωτεριστική και καθηλωτική. 


 

8. Every Bad - Porridge Radio (13/3)

Η Αγγλία έχει πάρει φόρα. Από το Brighton μας χαιρετούν οι Porridge Radio και μας δίνουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και εντυπωσιακά albums της χρονιάς που πέρασε. Με καταιγιστικό post-punk, αλλά και έναν αέρα παλιού καλού indie να πνέει ολούθε, κι έχοντας στις τάξεις τους μια χαρισματική frontwoman, την ξεχωριστή Dana Margolin, με κέρδισαν ακαριαία και βαθέως. Τracks όπως τα "Sweet" (Νο2 στη λίστα μου με τα Κομμάτια της Χρονιάς) και "Lilac" δεν γράφονται κάθε μέρα, τουναντίον - τον τελευταίο καιρό σπανίζουν...


 

9. Mixing Colours - Brian Eno & Roger Eno (out 20/3)

Ο ένας και μοναδικός Brian Eno συνεργάζεται με τον κατά 11 χρόνια μικρότερο αδελφό του, Roger. Το αποτέλεσμα είναι ένα απολαυστικό και πέρα για πέρα συγκινητικό album, στο οποίο τα δύο αδέρφια "κεντούν" πάνω από πιάνα και synths, δημιουργώντας ατέλειωτα γλυκόπικρα πέπλα σπάνιας συνθετικής ομορφιάς. Αχίλλειος πτέρνα του δίσκου αποτελεί μάλλον η μακρά διάρκειά του -75 λεπτά είναι πολλά για έναν δίσκο που σε κανένα του σημείο δεν αλλάζει την ενορχηστρωτική του προσέγγιση. Κατά τ'άλλα με κομμάτια όπως το "Celeste" και το "Blonde" με πήραν τα δάκρυα και ο δίσκος έχει μια παντοτινή περίοπτη θέση στην καρδιά μου και στη δισκοθήκη μου.


 

10. Magic Oneohtrix Point Never - Oneohtrix Point Never (out 30/10)

"I wanted to make a cohesive, punchy, 50-minute record that was very personal, but pulled from FM palettes that I was personally interested in [...] I think it works really well as a metaphor for how I've changed. The things that I try to understand about my own life and being an avid musical listener and how much that's influenced me as a musician is kind of apparent on this record. That metaphor of transformation is something that I came to by thinking about the radio."

Μεγαλειώδες δημιούρημα του Αμερικανού παραγωγού Daniel Lopatin, το ένατο κατά σειρά και το δεύτερο, ύστερα από το "Age Of" του 2018, με δικά του φωνητικά. Το "Magic Oneohtrix Point Never" είναι ένα μαγεμένο ταξίδι πολυστρωματικής και πολυσυλλεκτικής γραφής, που με μαεστρία και απόλυτη φυσικότητα μεταπηδά από genre σε genre, καταλήγοντας υφολογικά σε κάτι εντελώς ξεχωριστό και πρωτότυπο. Η βάση είναι ηλεκτρονική και από εκεί ξεκινούν πλήθος ηχητικές περιπέτειες που σπάνε στεγανά και μέσα από τις ρωγμές εμφανίζονται διαμαντένια κομμάτια, όπως το "Longroad Home" (θυμάσαι τους Efterklang;), το LCD Soundsystem-ίζον "I Don't Love Me Anymore" και το... ξεκούρδιστο συγκλονιστικό "Lost But Never Alone"


 


 

11. Fetch The Bolt Cutters - Fiona Apple (out 17/4)

Πιάνο, κρουστά σε ρόλο πρωταγωνιστικό, στίχοι ξυράφια και ερμήνειες καθήλωσης από την Αμερικανίδα singer/songwriter, που έστησε μια επική επιστροφή έπειτα από το "The Idler Wheel..." του 2012.


 

12. Miss Anthropocene - Grimes (out 21/2)

Ο πέμπτος δίσκος της Καναδής αποτέλεσε ένα ακόμα τρανό διαπιστευτήριο του πολυσχιδούς ταλέντου της. Αν δεν είχε 2-3 μετριούτσικα κομμάτια, θα ήταν πολύ ψηλότερα στη λίστα. 

 


 

13. Circles - Mac Miller (out 17/1)

Post-mortem συγκινητικό διαμάντι από τον Αμερικανό rapper, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το Σεπτέμβριο του 2018 από υπερβολική δόση ναρκωτικών ουσιών. Ο δίσκος γράφτηκε από τον Mac Miller και την παραγωγή και τη γενικότερη επιμέλεια, μετά το θάνατό του, ανέλαβε ο Jon Brion.  


 

14. For Their Love - Other Lives (out 24/4)

Αξιοπρεπέστατος 4ος δίσκος από τo indie/alternative σχήμα που μας έρχεται από την Oklahoma των Η.Π.Α. Μάλλον ο πιο αγαπημένος μου, εξαιτίας κυρίως του αριστουργηματικού track "Nites Out", που κρύβει στα indie/alternative σωθικά του.


 

15. Beyond The Pale - Jarv Is (out 17/7)

Αμάσητος, αγέραστος, μουσικά ευφυέστατος. Αυτός είναι Jarvis Cocker, που στα 57 του ντεμπουτάρισε ως Jarv Is, έδωσε ένα άλμπουμ ευρηματικής pop/rock, χτίζοντας ήχητικές ατμόσφαιρες σκοτεινές και γράφοντας λέξεις πανίσχυρες και σκληρά ποιητικές.


 

16. Jazzhound - The Buttertones (out 10/4)

Δίσκαρος βουτηγμένος μέσα στη σπάνια φωνή του frontman Richard Araiza. ένα ακόμα βήμα μεγάλης εξέλιξης για την Αμερικάνικη (L.A.) μπάντα. Δυστυχώς, όμως, το "Jazzhound" έμελλε να είναι ο τελευταίος του σχήματος όπως το ξέραμε, μιας και το γκρουπ "έσπασε" υπό το βάρος του "Burger Records" σκανδάλου, που μας τάραξε και πολύ μας στενοχώρησε το περασμένο Καλοκαίρι. 

 


 

17. Untitled (Black Is) - SAULT (out 19/6)

Πέρα για πέρα δίκαιο και δικαιολογημένο "μπαμ" για τη Βρετανική κολεκτίβα, που με μεγάλη έμπνευση συνδυάζουν το funk τη soul και τη disco, για να ντύσουν ηχητικά στίχους-ξυράφια, σχόλια-μανιφέστο στα κοινωνικό-πολιτικά δρώμενα και στην περιρρέουσα δυστοπία που σκεπάζει ολοένα και πιο πυκνά τον 21ο αιώνα. Το "Untitled (Black Is)" ήταν ο τρίτος δίσκος τους, μέσα στο 20 ήρθε και ο 4ος, εξίσου δυνατός και σκαλωματικός, ονόματι "Untitled (Rise)".


 

18. Three Mile Ditch - The Wytches (13/11)

Κάπου διάβασα ένα review που έλεγε πως είναι ο καλύτερός τους δίσκος. Νομίζω σε κάποια φάση το δήλωσε και ο τραγουδιστής, η φωνάρα Kristian Bell. Όχι, με τίποτα - επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Για την ακρίβεια σε σχέση με τους δύο προηγούμενους ("Annabel Dream Reader", 2014 / "All Your Happy Life", 2016) είναι ο πιο αδύναμος. Παρόλα αυτά, είναι τέτοια η πάστα και η δυναμική της Βρετανικής (Peterborough) μπάντας, που το "Three Mile Ditch" μπαίνει σχετικά εύκολα στην 20άδα μου, με το build-up των ακροάσεων να "δίνει" ολοένα και περισσότερο όσο ο καιρός περνάει.


 

19. K.G. - King Gizzard And The Lizard Wizard (out 20/11)

Ναι, είναι γεγονός πως η ασταμάτητη κι αδιάκοπη δισκογραφική τους παρουσία και η υπερέκθεσή μου στις μουσικές τους με έκανε κάπως να τους βαρεθώ και -προφανώς- έφερε κάποια στιγμή και στους ίδιους ένα "μπούκωμα" έμπνευσης και ιδεών. Από την άλλη, το "K.G." είναι θυελλώδες και σεισμογενές, παραπέμπει δε και σε μία από τις πιο αγαπημένες μου "μεταμορφώσεις" της Αυστραλιανής μπάντας, αυτή της "μικροτονικής" era (βλ. "Flying Microtonal Banana" LP/2017)


 

20. Tomorrows I - Son Lux (out 14/8)

Άλλη μια μπάντα της λίστας που κυκλοφόρησε δυο δίσκους σε μια χρονιά! Κι αν για την αξία του "Tommorows II", που μας ήρθε στις αρχές του περασμένου Δεκεμβρίου, δεν έχω ακόμα ξεκάθαρη άποψη, για το "Ι" καταθέτω με βεβαιότητα πως είναι ένα απολαυστικό και συμπαγές ηλεκτοφόρο δημιούργημα, κάπως δύσκολο στην αρχικη του απορρόφηση, εξαιρετικά, όμως, rewarding στο πέρασμα των ακροάσεων και του χρόνου. 


 

+ 1 Extended Play

When I Shoot My Fortress of Delusions - Emma Acs (out 31/1)

Πανάξια προσοχής η Δανέζα singer/songwriter που με τούτο το ατμοσφαιρικό και υπερπλήρες extended play απογείωσε την υπόσταση και τη δυναμική της. 

 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
30+1 Albums
για το 2021
(14/01/2021)
ypogeio.gr
20 Αγαπημένα Διεθνή Άλμπουμ
του 2020 (+10 Εγχώρια)
by Tasos Zannis
(14/01/2021)
ypogeio.gr
Τα 10 Κομμάτια Του Μήνα
Μάιος 17
(01/06/2017)
ypogeio.gr
10+1 Μουσικά Θέματα
Από Video Games των 90's
(19/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ