King Gizzard And

The Lizard Wizard

@ Fuzz Club, 16/3/2017


Θα ξεκινήσω αυτό το review ανάποδα, από το πέρας δηλαδή της συναυλίας, και πιο συγκεκριμένα από την καθιερωμένη και ευλογημένη μπίρα αποτίμησης και αποφόρτισης που ακολουθεί ένα live. Σε τούτη λοιπόν την... ιερή περίσταση, σ'ένα μπαράκι στου Ψυρρή, ο Υπόγειος σύντροφος Φάνης διατύπωσε μέσες-άκρες τον εξής συλλογισμό: "Φανταστείτε μία από τις καλύτερες ποδοσφαιρικές ομάδες του πλανήτη αυτή τη στιγμή, την Μπάρτσα ας πούμε... Κατεβαίνει στο γήπεδο και στο πρώτο ημίχρονο μας κάνει πλάκα, μέχρι να πάει στα αποδυτήρια για την ανάπαυλα έχει κάνει το 4-0 και ενώ στο δεύτερο μέρος περιμένουμε άλλα τόσα και παραπάνω, απλά κάνει συντήρηση και τελειώνει το ματς στο χαλαρό με 5-1".

Μου φάνηκε αρκετά εύστοχος ο... ποδοσφαιρομανής παραλληλισμός του Φάνη και γι'αυτό τον συμπεριέλαβα στο παρόν αρθράκι. Διότι, ναι, συμφωνώ απόλυτα μαζί του, κάπως έτσι μας... συμπεριφέρθηκαν King Gizzard And The Lizard Wizard το βράδυ της περασμένης Παρασκευής στο Fuzz. Η επταμελής πολυσχιδής νεο-ψυχεδελική (ο όρος μοιάζει να μην χωράει επαρκώς την γκάμα της μουσικής τους, αλλά ας το πούμε έτσι για να συνεννοούμαστε) συμμορία από τη Μελβούρνη, με ηγέτη τον χαρισματικό Stu Mackenzie, ανέβηκε στη σκηνή του venue και από την πρώτη νότα του εναρκτήριου "Rattlesnake" έδειξε τα δόντια της: Απίστευτο δέσιμο και χημεία, ηχητική πανδαισία που πλημμύριζε το Fuzz απ'άκρη σ'άκρη, δύναμη, καταπληκτικά φωνητικά, χτύπημα, άπλετο air-guitaring και head banging, τα οποία κατέληγαν μαγικά σε ένα αίσθημα εξιλέωσης και συγκίνησης. Σε αυτό το πρώτο μέρος της βραδιάς, το οποίο οι ίδιοι έχουν ονομάσει στις προηγούμενες (πολλές) συναυλίες της τρέχουσας περιοδείας τους "Microtonal" (εξαιτίας της ανατολίτικης βάσης του, βασισμένο στις μικροτονικές κλίμακες της Ινδίας και της Βυζαντινής μουσικής), οι KGLW μας  πήραν και μας σήκωσαν στα πολύχρωμα και αδιάκοπα εναλλασσόμενα ουράνια της μουσικής τους, μας άφησαν εκεί να αιωρούμαστε ευτυχισμένοι και εκστασιασμένοι. Πλήρεις και έκθαμβοι. Κορωνίδες σε αυτό το διαολεμένο πρώτο 45λεπτο (το πρώτο... ημίχρονο του Φάνη), o προαναφερθέντας σχεδόν 10λεπτος "Κροταλίας", το "Greenhouse Heat Death", το "Nuclear Fusion" και φυσικά το αγαπημένο μου track από την περσινή πενταλογία της μπάντας, το υπέροχο "Billabong Valley". Ο Stu άφησε τις κιθάρες και το μικρόφωνο, πήγε στα πλήκτρα και από εκεί (από τα πλήκτρα του), ήρθε το υπεραγαπημένο μου "Μερλόκι", o ένας και μοναδικός Ambrose Kenny-Smith, τραγουδιστής και ιδρυτής των -επίσης Αυστραλών- The Murlocs. H φωνή του και η ερμηνεία του ήταν συγκλονιστικές, κάνοντας το ούτως ή άλλως διαμαντένιο "Billabong Valley" την κορυφαία ίσως στιγμή της βραδιάς. 
 

 

Περνώντας στο δεύτερο μέρος της συναυλίας (Β'Ημίχρονο κατά το Φάνη ευαγγέλιον), το οποίο οι King Gizzard έχουν ονομάσει "Normal", τα δρώμενα στο κατάμεστο (sold out γαρ) Fuzz έκαναν μία σεβαστή... κοιλίτσα με την μπάντα να εξακολουθεί απνευστί να παίζει παπάδες, αλλά να μην μας απογειώνει για τα καλά, να το πω αλλιώς, να μην μας αποτελειώνει με μία χαριστική βολή... Ως το καταιγιστικό "Cellophane" και το επικό και ατέλειωτο "Crumbling Castle" ήμασταν ακόμα σε άλλη διάσταση, όμως αργότερα ξεκίνησε μία -ομαλή και γλυκειά η αλήθεια είναι- κατάβαση στα εγκόσμια. Η εξαιρετική και εκκωφαντική εκτέλεση του "Gamma Knife" και το τζαζέ "The River" αποτέλεσαν συναυλιακές στιγμές που δύσκολα θα ξεχάσω στη ζωή μου, παρόλα αυτά στο τελευταίο μισάωρο κάτι δεν (μου) πήγε (τόσο) καλά, σε σύγκριση πάντα με όσα φοβερά και τρομερά έζησα στα πρώτα 45-60 λεπτά της συναυλίας. Σαν να το είχαν στον αυτόματο τα παιδιά μας, χωρίς όμως ούτε κατά διάνοια να ρίχνουν δραματικά την ποιότητα του performance τους ή να αντιμετωπίζουν την παρουσία τους σαν κάτι διαδικαστικό ή αγγαρεία. 

Περί αγγαρείας πολλά ακούστηκαν στο τέλος της συναυλίας από πολλούς παρευρισκόμενους, με αφορμή το γεγονός πως η μπάντα -κόντρα στα θερμά χειροκροτήματα και παρακάλια μας- δεν βγήκε για encore. Έχω πάει σε άπειρες συναυλίες στη ζωή μου και αυτή ήταν η δεύτερη που μου συμβαίνει να μην ξαναβγεί το συγκρότημα για την καθιερωμένη... παράταση (παραμένω εκνευριστικά σε ποδοσφαιρική ορολογία). Η μία ήταν στους Black Keys στο Terra Vibe το '15, η δεύτερη αυτή των KGLW. Κι αν στους Black Keys ξενέρωσα (γενικώς και από την αρχή σχεδόν της συναυλίας), στην περίπτωση των King Gizzard είμαι πολύ περισσότερο επιεικής. Τους το δίνω. Τους το δίνω, διότι πέρα απ'το ότι επί 90 λεπτά παικτικά τα έδωσαν όλα, πέρα απ'το ότι ήταν η τελευταία συναυλία της περιοδείας τους, θεωρώ πως ήταν στο concept τους να μην ξαναβγούν. Ένα concept μελετημένο και βασισμένο σε ένα setlist καθόλου τυχαία φτιαγμένο, όπου κάθε κομμάτι είχε ξεχωριστό λόγο ύπαρξης, και δομημένο με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε να οδηγήσει σε συγκεκριμένα ηχητικά τοπία δημιουργώντας μία ενιαία μουσική εμπειρία με αρχή, μέση και τέλος. Και το τέλος έπρεπε να είναι αυτό που ήταν και τίποτα παραπάνω ή διαφορετικό. Έτσι κατάλαβα εγώ και απλά το καταθέτω...

Αυτά. Η πρώτη εμφάνιση των King Gizzard And The Lizard Wizard στα μέρη μας ήταν υπερηχητική και καθηλωτική, μπορεί το 4-0 να μην έγινε 8-0, αλλά 5-1, εντούτοις αυτό που ζήσαμε όσοι βρεθήκαμε την Παρασκευή της 16ης Μαρτίου στο Fuzz, αποτελεί μία από τις καλύτερες εν Ελλάδι συναυλιακές βραδιές των τελευταίων χρόνων. Και σημειωτέον πως -αυτό είναι υπέροχο να το γράφεις- ο "ανταγωνισμός" είναι αρκετά μεγάλος, μιας και πολλές και σημαντικότατες μπάντες του πλανήτη επισκέπτονται τη χώρα μας κάθε χρόνο. 


* Για το support της βραδιάς "Montero" δεν έχω γνώμη, μιας και πρόλαβα μονάχα τα δύο τελευταία κομμάτια του set.

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Still Corners
Gagarin 205
21/11/2018
(24/11/2018)
ypogeio.gr
Χριστίνα Μαξούρη
Σταυρός Του Νότου
22 & 29/10 & 5/11/2018
(20/11/2018)
ypogeio.gr
One Hour Before The Trip
AN Club
7/10/2016
(08/10/2016)
ypogeio.gr
Kasabian
Πλατεία Νερού
27/6/2012
(10/04/2015)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ