Matt Berninger
@ Brooklyn Steel, New York, NY
25/3/26
Μια από τις πιο αγαπημένες μου συμπτώσεις είναι να έχω κανονίσει κάποιο ταξίδι, είτε αναψυχής, είτε επαγγελματικό και, αφού έχω κανονίσει τα του ταξιδιού, να ανακαλύπτω ότι στο μέρος που θα βρεθώ, πρόκειται να γίνει συναυλία που θα ήθελα να παρακολουθήσω. Μου είχε συμβεί το 2010 στη Nέα Υόρκη με τη Florence, με τους Depeche Mode στο Παρίσι, στην Κοπεγχάγη με τους Chromatics, στη Ρώμη με τον Bruce Springsteen. Έτσι έγινε και ανήμερα της εθνικής μας επετείου, όπου βρέθηκα στο Brooklyn της Νέας Υόρκης και είχα την τύχη να απολαύσω τον εξαιρετικό κύριο Matt Berninger, frontman και τραγουδιστή των The National, μιας από τις καλύτερες ροκ μπάντες στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα.
Θα πει κανείς, σιγά, το καλοκαίρι θα έρθει και στα μέρη μας, ενώ κάποιος άλλος ίσως το πάει ένα βήμα παραπέρα και υποστηρίξει ότι μόνος του περιοδεύει αυτόν τον καιρό, δεν είναι δα και όλοι οι National μαζί επί σκηνής! Στο πρώτο θα αντιτείνω, ότι ναι, θα έρθει, αλλά μάλλον δεν θα παίξει για πάνω από 40-50 λεπτά, ενώ στη συγκεκριμένη περίπτωση είχα την τύχη να απολαύσω μια συναυλία διάρκειας 1 ώρας και 40 λεπτών. Στο δεύτερο, θα αντιτείνω όσα θα διαβάσετε παρακάτω.
Θα ξεκινήσω, ωστόσο, λέγοντας ότι μάλλον δεν υπάρχει πιο κομπλικέ μετρό στον κόσμο από αυτό της Νέας Υόρκης, παρόλο που ήταν η τρίτη φορά που επισκεπτόμουν την πόλη τα τελευταία 16 χρόνια. Για να πας Brooklyn από το κέντρο του Manhattan, πρέπει να πάρεις μία γραμμή, να κατεβείς σε έναν σταθμό, να βγεις από το μετρό, να πας σε άλλο σταθμό (πράγμα όχι δεδομένα εύκολο) και από εκεί να πάρεις τη γραμμή για Brooklyn… Τουλάχιστον, το περπάτημα στους δρόμους του Brooklyn από τον σταθμό προς τον συναυλιακό χώρο με αποζημίωσε αρκούντως, μια και το Brooklyn με τα χαμηλά του κτίρια τελεί σε πλήρη και υπέροχη αντιδιαστολή με το – εντυπωσιακό, η αλήθεια είναι – Manhattan, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε χωριό σε σχέση με τα μεγαθήρια λίγα χιλιόμετρα παραδίπλα, έχει δηλαδή ένα χαρακτήρα διαφορετικό από αυτόν της μητρόπολης του κόσμου που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε.
Και επιτέλους, από μακριά ξεπροβάλει αυτό που καταλαβαίνω ότι πρέπει να είναι ο συναυλιακός χώρος. Brooklyn Steel. Το κτίριο που αντίκρυσα σε συνδυασμό με το όνομα του venue με υποψίασε και σκαλίζοντας λίγο την ιστορία του, επρόκειτο, όντως, για εργοστάσιο παραγωγής χάλυβα, που μεταποιήθηκε για να στεγάσει τις ανάγκες ενός συναυλιακού χώρου χωρητικότητας 1800 ατόμων. Και τι χώρος, τι ακουστική! Η πράσινη – κυριολεκτικά - οροφή του συμβάλλει στην απόδοση ενός τρομερού ήχου που, ομολογώ, δεν έχω βιώσει σε άλλο, τουλάχιστον αντίστοιχου διαμετρήματος, venue.
20:00 η ώρα και στη σκηνή εμφανίζεται το support act, που ομολογώ ότι δεν είχα αντιληφθεί ότι θα υπάρχει, παρά μόνο όταν εισήλθα στον χώρο και είδα το όνομα Ronboy. Το δεύτερο συνθετικό του ονόματος δεν με προϊδέασε για το τι θα έβλεπα. Σβήνουν τα φώτα και ακούω επευφημίες του τύπου “I love you” τη στιγμή που, προς μεγάλη μου έκπληξη, κάνει την εμφάνισή της στη σκηνή μια αρκούντως εκρηκτική γυναικεία παρουσία. Ακόμα κι έτσι όμως, δεν έχω πειστεί ακόμα, κάτι στη φωνή, στην ερμηνεία δεν μου κολλάει. Τελειώνει το πρώτο τραγούδι, το οποίο και φυσικά αγνοώ – θα έχετε καταλάβει ήδη ότι τη συγκεκριμένη καλλιτέχνιδα δεν την έχω ξανακούσει στη ζωή μου μέχρι εκείνη τη στιγμή – και είμαι πολύ επιφυλακτικός και σκέφτομαι πώς στο καλό την επέλεξε ο Matt Berninger για support. Την απάντηση θα τη λάμβανα από το μεθεπόμενο τραγούδι και μετά. Κι αυτό γιατί, αφού τελείωσε το πρώτο της τραγούδι και μας γνωστοποίησε τις απόψεις της για την ICE (“fuck ICE, right?”), οι οποίες βρήκαν σύμφωνο, κατά γενική ομολογία, το κοινό και ούτε και το δεύτερο τραγούδι της δεν με βοήθησε να συντονιστώ μαζί της και να πω ναι, αυτό είναι ένα καλό support act! Αλοίμονο, όμως, δεν άργησε η τρομερή αυτή τύπισσα να με διαψεύσει. Τραγουδώντας και παίζοντας το μπάσο της (και αργότερα τα πλήκτρα της, αφού έβγαλε και όλο το σετ του Matt πίσω από το όργανο αυτό) κι αφού ανέβασε στη σκηνή τον ίδιο τον Matt Berninger για ένα απρόσμενο ντουέτο κι έχοντας αφηγηθεί πώς τον πέτυχε στον δρόμο να τρώει ένα σάντουιτς, μας παρουσίασε 7-8 τραγούδια από τον δίσκο της Pity To Love (πραγματικά αναζητήστε τον, αξίζει, αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές αυτόν ακριβώς τον δίσκο ακούω), ούσα αεικίνητη πάνω στη σκηνή τραγουδώντας και «ερωτοτροπώντας» (και χρησιμοποιώ, πραγματικά, τη λέξη αυτή δίχως ίχνος σεξισμού) με το μπάσο της, φροντίζοντας, παράλληλα, να εξαλείψει κάθε επιφύλαξη του γράφοντος για τις φωνητικές και σκηνικές της ικανότητες και να μας ανανεώσει το επί σκηνής ραντεβού με τον ίδιο τον Matt.
Πλέον η ώρα είναι 21:00 και στη σκηνή εμφανίζεται – για δεύτερη φορά, αλλά πλέον για να παραμείνει μαζί μας για το υπόλοιπο της βραδιάς – ο Μatt Berninger. Kαι δεξιά του, βεβαίως, πίσω από τα keyboards η τρομερή Ronboy. Ξεκίνημα με το No Love από το δεύτερο προσωπικό του άλμπουμ, Get Sunk και συνέχεια με ακόμα δύο από τον ίδιο δίσκο: το υπέροχο Frozen Oranges, την ερμηνεία του οποίου θα θυμόμαστε για καιρό, μια και μας ταξίδεψε σε μακρινούς χειμώνες στην παγωμένη Indiana (κι αυτή ακριβώς είναι η δύναμη της μουσικής που δημιουργούν οι μεγάλοι καλλιτέχνες: να πλάθεις με τη μουσική τους εικόνες στο μυαλό σου, να ταξιδεύεις σε τόπους μακρινούς, στους οποίους μάλλον το πόδι σου δεν θα πατήσει ποτέ, αλλά, παρόλα αυτά, το μυαλό θα φτάσει εκεί, δραπετεύοντας από οποιονδήποτε φυσικό περιορισμό) και, ακολούθως, το εύθραυστο και προσωπικά εξομολογητικό Breaking Into Acting. Η Ronboy, εκτός από τα πλήκτρα, συμβάλλει και με τα όμορφα backing vocals της και πλέον έχουμε ζεσταθεί για τα καλά. Δεν έλειψε φυσικά το πέρασμα από τον πρώτο προσωπικό δίσκο του Berninger, το Serpentine Prison, με τα κατά τεκμήριο πιο όμορφα τραγούδια του, One More Second, Distant Axis και Silver Springs να βρίσκουν τον δρόμο τους στο setlist της βραδιάς.
Το Get Sunk, παρόλα αυτά, είχε την τιμητική του, αφού ερμηνεύτηκε ζωντανά, σχεδόν στο σύνολό του – μόνο το Junk δεν ακούσαμε - ωστόσο ήταν τόσο μεστή η εμφάνιση του Matt που σίγουρα δεν μας άφησε παραπονεμένους. Και πώς θα μπορούσε, άλλωστε, αφού, επί παραδείγματι, στο Nowhere Special μας άφησε άφωνους τόσο ως προς την φωνητική ερμηνεία, όσο και τη μουσική απόδοση από την μπάντα του. Πραγματικά, στο τέλος του κομματιού, αισθάνθηκα το σαγόνι μου να πέφτει και ένα “what the fuck was that” να σχηματίζεται στα χείλη μου, μια και η απόδοση του τραγουδιού ζωντανά είχε ασύλληπτα μεγαλύτερη ένταση από την, επίσης υπέροχη βεβαίως, αλλά σε άλλο επίπεδο, στουντιακή εκτέλεση.
Και να ήταν μόνο αυτό; Τα εναλλασσόμενα ηχοχρώματα της φωνής αυτού του ανθρώπου, σε τραγούδια όπως το Little By Little ή στο ντουέτο με τη Ronboy – δεύτερο για τη βραδιά – στο Silver Jeep, ή ακόμα ακόμα στα τραγούδια των The National που δεν θα μπορούσαν, βεβαίως, να λείπουν από μια τέτοια βραδιά (είχαμε την τύχη να απολαύσουμε τα Gospel και Terrible Love), καθώς και σε κάποια ακυκλοφόρητα τραγούδια που διάνθισαν το σετ, κατορθώνουν να σε ανεβάσουν σε επίπεδα ψυχικής ανάτασης που δεν θα φανταζόσουν ότι θα μπορούσες να ανέλθεις με ένα τέτοιο live performance.
Kι αν δεν μπορέσουμε να ξεχάσουμε το Frozen Oranges, που ανέφερα παραπάνω, μία φορά, δεν θα μπορέσουμε να ξεχάσουμε δέκα φορές το Bonnet of Pins, στο οποίο o Matt κατέβηκε από τη σκηνή, αναμείχθηκε με το πλήθος παραδίδοντάς μας, κλείνοντας το κυρίως μενού της βραδιάς, το τραγούδι αυτό σε μια αδιανόητα κλιμακούμενης έντασης και χτισίματος ερμηνεία που θα θυμόμαστε για καιρό.
Μετά από λίγο, επιστρέφουν όλοι στη σκηνή για τρία ακόμα τραγούδια, μεταξύ των οποίων και μια κάπως πιο downtempo διασκευή στο Blue Monday των πολυαγαπημένων New Order, την αγάπη του για τους οποίους ο Berninger δεν χάνει ευκαιρία να δηλώνει στην καλλιτεχνική του έκφραση. Τελευταίο κομμάτι της βραδιάς το εναρκτήριο τραγούδι του Get Sunk: Inland Ocean - και αυτή η εισαγωγή με την κιθάρα και τα φωνητικά επιβεβαιώνουν ότι λάβαμε μέρος σε μια μυσταγωγική βραδιά γιορτής, από έναν καλλιτέχνη που, η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα ότι θα στεκόταν live μόνος του τόσο εμφατικά, σε σημείο που φτάνει τα, ομολογουμένως πολύ υψηλά, στάνταρ που έχει θέσει εδώ και πάνω από δυο δεκαετίες τώρα με την μπάντα του, που τυγχάνει να μας έχει χαρίσει καμιά δεκαριά εξαιρετικούς δίσκους. Μετά ταύτα, πήρα τον δρόμο της επιστροφής προς το ξενοδοχείο, αναλογιζόμενος τι ωραία που θα είναι το καλοκαίρι που θα τον πετύχω και στα μέρη μας και πόσο επιτακτική ανάγκη είναι να έρθουν επιτέλους οι National στην Ελλάδα.
Παρακάτω θα βρείτε το setlist (δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρω της Ronboy, αλλά δεν έχει σημασία, ακούστε όλο τον δίσκο και ευχαριστείστε με αργότερα).
Setlist
No Love
Frozen Oranges
Breaking Into Acting
Distant Axis
Silver Springs
Invisible Jerk (formerly called “Black Letter Font,” changed because it sounds like Black Leather Thong)
Martini Me Fatso
Kinder (new title; formerly "Ask for Water”)
Nowhere Special
Walking on a String
One More Second
Silver Jeep
Little by Little
Gospel (The National song)
Terrible Love (The National song)
Bonnet of Pins
Encore:
Times of Difficulty
Blue Monday (New Order cover)
Inland Ocean
