Φοίβος Δεληβοριάς
Threesome @Κύτταρο
7/2/2026
* Όλες οι φωτογραφίες που κοσμούν το παρόν άρθρο είναι του Δημήτρη Μακρή και τον ευχαριστούμε θερμά για την παραχώρησή τους.
Στα ολοήμερα γλέντια που σωρηδόν έστηναν οι γονείς μου και οι φίλοι τους πίσω στα 80s και στα 90s στο πατρικό μας, η πιο αγαπημένη μου “ενότητα” ήταν το a capella τραγούδισμα γύρω απ’το τραπέζι. Τα πρώτα χρόνια καθόμουν και τους παρατηρούσα όλους να τραγουδάνε με τα μάτια κλειστά σαν σε μυστικιστική τελετή, κάπως αλλόκοτο μου φαινόταν όταν ήμουν παιδάκι, μα συγχρόνως συγκινητικό και τρυφερό. Και όταν μεγάλωσα και άρχισα να συμμετέχω κι εγώ, η διαδικασία πήρε την μορφή ατόφιας κάθαρσης και απόλυτης ελευθερίας. Πέρα από τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά, την τιμητική τους είχανε και ο Νίκος Παπάζογλου και φυσικά ο Διονύσης Σαββόπουλος. Ο Νίκος ο ξάδερφος ήξερε απ’έξω όλους τους "Αχαρνής", ενώ ο πατέρας μου όλα τα υπόλοιπα ως και τα “Τραπεζάκια Έξω”. Θυμάμαι τον κόπο του και την προσπάθειά του να μας οργανώσει να πούμε τα “Αεροπλάνα και Βαπόρια” - αυτός να κάνει τη δεύτερη φωνή του Σαββόπουλου και μεις την πρώτη, τα λόγια της Μπέλλου. Δεν το πετύχαμε κα ποτέ πολύ καλά, αλλά η προσπάθεια μετρούσε πάνω απ’όλα - μετρούσε αμέτρητα αγαπημένα πρόσωπα, μετρούσε αμέτρητη αγάπη, μετρούσε αξέχαστη ζωή.
Κάπου 35-40 χρόνια μετά, κι ενώ ο Νιόνιος μας κοιτάζει πια από ψηλά, ο Φοίβος Δεληβοριάς το πέτυχε τούτο: οργάνωσε ένα κατάμεστο sold-out Κύτταρο να τραγουδήσει (σχεδόν) a capella το ιστορικό “Ζεϊμπέκικο” - εμείς τους στίχους τους ‘μπροστά’ και ο Φοίβος τους ‘πίσω’. Και ήταν μια στιγμή μαγική και ακριβή, θύμισε αμέτρητα αγαπημένα πρόσωπα, θύμισε αγάπη, θύμισε αξέχαστη ζωή.
Έτσι συγκλονιστικά τελείωσε το κύριο σώμα της παράστασης “Threesome” του Φοίβου Δεληβοριά και των δύο χαρισματικών μουσικών συντρόφων του, του Σωτήρη Ντούβα και του Κωστή Χριστοδούλου, στο Κύτταρο. Ακολούθησε το encore με 5 τραγούδια, ενώ είχαν προηγηθεί αλλά 26.
Κι αν ξεκίνησα σχεδόν από το τέλος, τώρα θα το πάρω από την αρχή: Με αγαπημένους φίλους βρέθηκα στο Κύτταρο και στο τραπέζι μας, κάποιους παλιούς σεσημασμένους Δεληβορικούς, αλλά και με καινούριους υποψήφιους... μύστες. Στις 10.30 sharp ο Φοίβος, ο Σωτήρης και ο Κωστής ανέβηκαν στη σκηνή με φόρα και μάλιστα με νέο κομμάτι, τον “Χάρτη”, πιθανότατα απαύγασμα της περσινής μεγάλης περιοδείας τους με το ίδιο όνομα, που μέτρησε 69 συναυλίες σε σχεδόν ισάριθμους προορισμούς στην Ελλάδα, αλλά και στην Ευρώπη. Το τραγούδι ήταν πολύ καλό, αλλά ομολογώ πως δεν το άκουσα όσο προσεκτικά θα ήθελα, μιας και η σερβιτόρα είχε έρθει να μας πάρει παραγγελία. Ακολούθησε μια δυνατή τετράδα με κλασικά “υπερχιτς” του Φοίβου - “Μπάσταρδος Γιος”, “Η Μπόσσα Νόβα του Ησαϊα”, “Αφου Δεν Μ’Αγαπάς”, “Χάλια”, στο οποίο μετάνοιωσα και ντράπηκα που από μέσα μου είχα στραβώσει με την σερβιτόρα που είχε έρθει για παραγγελία την ώρα που ξεκινούσε το live. Γι’αυτό και ίσως το τραγούδησα πιο δυνατά από το συνηθισμένο μου. Βουτιά με το σκοτεινό και στοιχειωτικό “Βolero” και ένα ακόμα νέο κομμάτι “Για Σένα Λέει” - και, ναι, αυτό το άκουσα όσο προσεκτικά θα ήθελα και ηταν στ’αλήθεια εξαιρετικό.
Και ύστερα ο Φοίβος γεμάτος αγάπη και ευγνωμοσύνη αγκάλιασε τους ανθρώπους που αγαπά - την Βάσω τη σύζυγό του με το “Καταφύγιο”, την κορούλα την Ιόλη με το “Κουνελάκι” και τον πατέρα του τον Φώτη με το αφοπλιστικό ομώνυμο τραγούδι. Μεσολάβησε το παγκόσμιο και ακαταμάχητο σουξέ “Ελεφαντάκι”, στο οποίο αμέτρητοι θαμώνες του Κυττάρου σήκωσαν τα κινητά τους να το βιντεοσκοπήσουν. Το δεύτερο πιο αγαπημένο μου κομμάτι από το “ΑΝΙΜΕ”, ο “Λωτοφάγος”, ήταν σούπερ και ακόμα πιο σούπερ το πρώτο αγαπημένο μου από το δίσκο, το “Μόνο Ψέματα” έκλεισε το πρώτο μέρος της παράστασης. Ανάμεσά τους, όμως, κρυβόταν και μία εκ των κορυφαίων στιγμών της συναυλίας - αναφέρομαι στον ακριβοθώρητο “Πάτηρ Φοίβο Ολομόναχο”, ο οποίος είναι από μόνος του κομματάρα, στο “Threesome” όμως γίνεται αριστούργημα, σοκαριστικά τύμπανα από τον Ντούβα, αδιανόητα περάσματα του Χριστοδούλου, καθηλωτική ερμηνεία του Δεληβοριά.
Διάλειμμα για “iqos και vapes”, ¨οπως είπε και ο Φοίβος. Γνώριμα πρόσωπα στο φουαγιέ και στο πεζοδρόμιο της Ηπείρου, “όλοι δικοί μας είμαστε”, που λέει και το τραγούδι. Είχα καιρό να το νιώσω αυτό το συναίσθημα σύμπνοιας και επικοινωνίας σκεφτόμουν όσο κάπνιζα το iqos, δεν ξέρω αν φταίω εγώ που έχω σταματήσει να βγαίνω και να κυκλοφορώ ή αν φταίει η ρημάδα η εποχή και η άτιμη η κοινωνία... Δεν ξέρω που θα έφταναν οι σκέψεις μου και αν θα μου έκαναν εντέλει καλό, μα είδα τους φίλους μου να ξαναμπαίνουν μέσα, οπότε ακολούθησα γεμάτος προσμονή για τη συνέχεια της συναυλίας.
Ξεκίνημα με μία κάπως άνευρη απόδοση του “Απόψε Είμαι Κοντά Σου”, αποζημίωση όμως άμεση με μάλλον το πιο αγαπημένο μου τραγούδι απ’όλη τη δισκογραφία του Δεληβοριά, το “Μέλλον απ΄το Παρελθόν” από τον δίσκο “Καθρέφτης” του πολύ μακρινού πια 2003. Απίστευτο πώς, 23 ολόκληρα χρόνια έπειτα, το συγκεκριμένο τραγούδι κατορθώνει να με τραντάζει ολόκληρο όπως την πρώτη φορά που το άκουσα, στις παραστάσεις “ΚαΨιΜί” τότε, τον Χειμώνα του 2002-2003. Κι ύστερα, έτσι όπως οι αναμνήσεις μου και όσα άπειρα έχω περάσει με τη μουσική αυτού του τύπου εδώ και τρεις δεκαετίες, ο Φοίβος με χαιρετίζει από σκηνής και οριακά με πιάνουν δάκρυα, τον χαιρετάω κι εγώ με όλη την αγάπη μου, είναι αδερφός ο Φοίβος. Με χαιρετίζει και μου αφιερώνει, σε εμένα και σε άλλους φίλους του, το επόμενο τραγούδι, το καινούριο “Gospel”. Υπέροχο κομμάτι, που ανυπομονώ να ξαναπάω το άλλο Σάββατο στο Κύτταρο και να το ξανακούσω.
Στη συνέχεια, αρχής γενομένης με το αγέραστο “MP3”, η παράσταση μπαίνει σε ένα uplifting party mode, με την “Υβρεοπομπη” και την οργισμένη“Άγρια Ορχιδέα”, τον συγκινητικά ραγισμένο και αιώνια κοφτερό “Καθρέφτη”, το “Όταν Σου Χορεύω” (και ένα μικρό γλεντζέδικο medley με διασκευές), το “Και Του Χρόνου”, απνευστί στο "Αυτή που Περνάει" και στο “Θέλω Να Σε Ξεπεράσω” και στην εντέλει… αξεπέραστη και μοιραία “Εκείνη”. Κάπου εκεί ήρθε η ώρα μηδέν με το “Ζεϊμπέκικο” του Σαββόπολου που ανάφερα στην αρχή και χαθήκαμε όλοι σε υπόγειες στοές. Γεμάτοι και πλήρεις από μαγικές μουσικές (η χημεία του Δεληβοριά με Ντούβα και Πράγμα είναι πιο εύφλεκτη από ποτέ) και πολύτιμες λέξεις (οι στίχοι είναι το διαχρονικό υπερόπλο του Φοίβου).
Το encore ξεκίνησε με το old time συναυλιακό anthem “ΟΚ”, συνέχισε με το ανατριχιαστικό “Τέμπη”, που πρώτη φορά άκουσα live, και στο “Ο Κόσμος Σου”, που μάλλον είναι το πιο όμορφο κομμάτι που έχει γράψει ο Δεληβοριάς για άλλον (στη Νεφέλη Φασούλη εν προκειμένω). Λίγο πριν το τελειωτικό φινάλε, η σκηνή πλημμύρισε με την “Κική”. Έχω ξαναγράψει πόσο με σκαλώνει τούτο το -ούτως ή άλλως αριστουργηματικό- κομμάτι στις συναυλίες και πώς ο Φοίβος γκρεμίζει τους τοίχους και τρυπάει τα ταβάνια με την ερμηνεία του. Το ίδιο συνέβη και στο Κύτταρο το περασμένο Σάββατο. Outro η “Μπαλάντα” από το ΑΝΙΜΕ, που ξεκάθαρα και δίκαια έχει βρει περίοπτη και σημαντική θέση στο Δεληβορικό σύμπαν.
Στα αξιοσημείωτα του Δεύτερου Μέρους, αναφέρω οπωσδήποτε την παρουσία στη σκηνή του αξιλογότατου και πάντοτε αγαπητού Μανώλη Φάμμελου (ερμήνευσε μεταξύ άλλων και το ορόσημο "Η Ευτυχία Ειν' Αυτό"), αλλά και της Ελεονόρας Μανόνα, που μαζί με τον Φοίβο τραγούδησαν το εξαιρετικό κομμάτι "Ένα Τραγούδι Για Τ'Αστέρια", που η νέα τραγουδοποιός -με τη συμμετοχή του Φοίβου- είχε κυκλοφορήσει σαν single τον περασμένο Οκτώβρη.
Πίσω στο πεζοδρόμιο της Ηπείρου, αργά πια το βράδυ. Χαμογελαστά πρόσωπα, αγκαλιές, φιλιά χαιρετισμοί και καληνύχτες. «Να ξανάρθουμε σίγουρα ρε, κανόνισέ το». Θα ξανάρθουμε σίγουρα, ναι. Λέω ένα βράδυ να φέρω και τον πατέρα μου να ακολουθήσει τον Φοίβο στην πίσω φωνή στα “Αεροπλάνα και Βαπόρια” να του φύγει το απωθημένο…
