To ypogeio.gr

EJEKT Festival Day 2

MUSE, UNKLE, Temples, Ilia Darling

23/7/2016


photo by Panos Petropoulos (Eternity GR)
 

Σάββατο απογευματάκι και κατηφόρισα στην Πλατεία Νερού για μία ακόμα φορά φέτος, για να δω να πέφτει η αυλαία αυτού του αξέχαστου φετινού συναυλιακού Καλοκαιριού με τη 2η μέρα του Ejekt Festival. Και ήμουν πανέτοιμος για το grand finale, με τους αγαπημένους μου Temples, τους πάντα ξεχωριστούς στη (μουσική) καρδιά μου UNKLE και φυσικά τους MUSE (τη δική μας Ilia Darlin δεν την πρόλαβα).

Έφτασα just με το που βγήκαν οι Temples με το φραπεδάκι μου ανά χείρας (το οποίο σύντομα αντικαταστάθηκε από μία όχι πολύ παγωμένη μπύρα)... Γνωρίζοντάς τους από το 2013 και όταν είχαν κυκλοφορήσει το 5-track EP τους Shelter Song και έχοντας λιώσει την επόμενη χρονιά (2014) το ντεμπούτο τους Sun Structures, περίμενα πώς και πώς να τους δω για πρώτη φορά live. Να πω ότι τους θεωρώ μία από τις καλύτερες μπάντες στο Νησί στα 10's; Το λέω. Αυτά που συνέβησαν πάνω στη σκηνή ήταν περίπου όπως τα περίμενα: Τα αγγλόνια έπαιζαν γαμάτα και δεμένα, η φωνή του James Bagshaw ξυράφι, όταν τζαμάρανε χανότανε η μπάλα, η ψυχεδέλεια των Temples είναι εξαιρετική και τους κάνει να ξεχωρίζουν από τον χαμό των τελευταίων χρόνων στο συγκεκριμένο είδος. Συνέβαιναν και πράγματα όμως εκτός σκηνής, που δεν μου επέτρεψαν να χαρώ το live όσο περίμενα: Πρώτον, η ζέστη. Κανονικό λιοπύρι. Αυτομπουγελωνόμουν αστάματητα με τα νερά που είχα προμηθευτεί, πήγα σε ένα κιόσκι στο venue κι έπαιξα μόνος μου ένα ηλίθιο παιχνίδι κατασκευασμάνο και προορισμένο για 2 παίχτες για να κερδίσω ένα διαφημιστικό καπέλο, τα κατάφερα, κέρδισα τον εαυτό μου και το ασπρόμαυρο αλά ΠΑΟΚ καπελάκι και επέστρεψα στη θέση μου δριμύτερος. Για 5 λεπτά. Μετά άρχισα πάλι να βράζω και θυμόμουν τα νιάτα μου που ήμουν φέτες, αν δεν είχα πια γίνει σαν έγκυος 8 μηνών, θα έβγαζα την μπλούζα μου και όλα θα ήταν καγκουρικώς υπέροχα. Αυτά για τη ζέστη. Δεύτερο πρόβλημα: Δεν ήταν νύχτα, ούτε καν σούρουπο. Θεωρώ πως η μουσική των Temples είναι κατασκευασμένη μασίφ για πιο προχωρημένες ώρες, θέλει τα φώτα της κλπ. Τρίτον ο ήχος, προβληματικός απ'άκρη σ'άκρη, το τσέκαρα και με το μίνι τουρ που έκανα στο χώρο ψάχνοντας το 'μαγικό' καπέλο. Κι όμως, η μπάντα έδινε ασταμάτητα και απλόχερα αγνό ψυχεδελικό πόνο πάνω σε υπέροχες σιξτίζουσες μελωδίες, με αποκορύφωμα το Sun Structures, στο οποίο μου κρέμασε το σαγόνι. Το set περιλάμβανε και 2 καινούρια κομμάτια (Roman God Like Man και Certainty), από τον επερχόμενο μέσα στο 2016 δεύτερο δίσκο της μπάντας, δεν με εντυπωσίασαν, αλλά με τις συνθήκες που περιέγραψα προηγουμένως δεν μπορώ να είμαι και σίγουρος.

Ο ήλιος επιτέλους άρχισε να πέφτει και περιμέναμε τους UNKLE. Μέγα project που μας έχει χαρίσει άπειρες όμορφες και ψαγμένες μουσικές στιγμές, τόσο σε επίπεδο δισκογραφίας όσο και live. Αν ο ήχος στους Temples ήταν προβληματικός, στους UNKLE αγκομαχούσε λες και άκουγες μουσική σε πάρτυ που είχαν καει τα τουιτεράκια των ηχείων. Παρόλα αυτά, ο Lavelle και η παρέα του έκαναν μια χαρά τη δουλειά, βασισμένη σε ένα πληρέστατο setlist, το οποίο εμπεριείχε και το all time αγαπημένο μου κομμάτι τους, το Reign. Εντάξει, δεν είχαμε και τον Ian Brown στο stage του Ejekt για να μας το τραγουδήσει, αλλά ο Steven Young το είπε αξιοπρεπώς. Το ίδιο αξιοπρεπής και η Liela Moss, που είχε αναλάβει τα κομμάτια με γυναικεία φωνητικά. Το καταπληκτικό Heaven το αφιέρωσαν στον φίλο και μέλος της μπάντας Gavin Clark, ο οποίος έφυγε απ'τη ζωή στις 16 Φεβρουαρίου του 2015.  "HEAVEN IS A PLACE WHERE NOTHING EVER HAPPENS" έγραψε η γιγαντοθόνη και μ'έπιασαν για λίγο τα υπαρξιακά μου, το παθαίνω συχνά τελευταία και έχει αρχίσει να με κουράζει.


photo by our good friend Maria Kommata
 

Οι UNKLE αποχώρησαν μέσα σε μέγα ενθουσιασμό και ξεκίνησε η αναμονή για τους MUSE, η οποία διήρκεσε μία ώρα και κάτι. Αρκετή ώρα, η οποία φάνηκε αιώνας λόγω της τεράστιας ανυπομονησίας μου. Όταν τον περασμένο Φλεβάρη ανακοινώθηκε η συναυλία, στο πρόσωπό μου σχηματίστηκε ένα χαμόγελο ικανοποίησης που έφτανε μέχρι τ'αυτιά μου. Θα είχα επιτέλους την ευκαιρία να διορθώσω το λάθος που είχα κάνει 9 χρόνια πριν, όταν οι το Βρετανικό τρίο απ'το Devon είχε έρθει στο Terra Vibe για να μας παρουσιάσει την περιοδεία Black Holes and Revelations, με αφορμή την κυκλοφορία του ομώνυμου και καλύτερου -κατά τη γνώμη μου- δίσκου τους ως τώρα, ο οποίος είχε κυκλοφορήσει ένα χρόνο πριν. 4 Οκτωβρίου είχε γίνει το live και δεν ήμουν εκεί, δούλευα και θεώρησα πως δεν ήταν καλό να κάνω κοπάνα. Ποτέ δεν θα συγχωρήσω τον εαυτό μου γι'αυτή τη "φυτουλίστικη" απόφαση, όσα μου είπαν οι φίλοι μου που ήταν εκεί ήταν μόνο διθύραμβοι και προσκυνήματα, το επιβεβαίωσε λίγο αργότερα (Μάρτιος 2008) και η κυκλοφορία του live δίσκου τους HAARP, o οποίος ηχογραφήθηκε από τη συναυλία που έδωσαν οι MUSE στο Reading 4 μήνες πριν πατήσουν Ελλάδα, στις 16 Ιουνίου του 2007. Όσα άκουσα και ένιωσα σε αυτό το δίσκο, είναι όσα άκουσαν και ένιωσαν και επιπροσθέτως (προφανώς) είδαν όσοι πήγαν εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη στη Μαλακάσα. Και ήταν πέρα για πέρα απίστευτα. Τοποθετώ το HAARP σαν ένα από τα καλύτερα live albums που έχουν κυκλοφορήσει στην ιστορία της ροκ μουσικής ever...

Αυτά σκεφτόμουν όλους τους μήνες που μεσολάβησαν από την ανακοίνωση ως και κείνη τη μία ώρα που μεσολάβησε από τον "goodbye" των UNKLE ως και την εμφάνιση των MUSE στη σκηνή του Ejekt. Να διορθώσω το λάθος του 2007. Βέβαια, από τότε έχουν συμβεί πολλά, και σε μένα και στους MUSE, εννιά χρόνια είναι αυτά: Εγώ πατάω τα 40, έχω γίνει πιο γκρινιάρης και ψείρας (γεροξεκούτης;), αλλά και πιο απαιτητικός όταν πηγαίνω να δω μια συναυλία, ειδικά όταν πληρώνω γι'αυτήν 50 ευρώ. Οι MUSE απ'την άλλη, αυτά τα 9 χρόνια έχουν γίνει μία από τις πιο mainstream ροκ μπάντες του πλανήτη, τα ραδιόφωνα παίζουν ασταμάτητα τα anthems τους και θεωρούνται (δικαίως) ένα από τα καλύτερα live acts globally. Έχουν όμως βγάλει και 3 σερί μετριούτσικους δίσκους (Drones/2015, The Second Law/2012 και The Resistance/2009), οι οποίοι ναι μεν έχουν τις στιγμές τους και τις απογειώσεις τους, αλλά επ'ουδενί δεν φτάνουν το μεγαλείο των 4 πρώτων. Ο συνδυασμός αυτών των προαναφερθέντων παραγόντων συντέλεσε μάλλον ούτως ώστε το πολυαναμενόμενο live των MUSE στο EJEKT να μου αφήσει μία κάπως γλυκόπικρη γεύση. Το λάθος του 2007 δεν διορθώθηκε ποτέ, διότι εκ των πραγμάτων δεν μπορούσε να διορθωθεί. 

Οι MUSE έκαναν τη δουλειά τους όπως μόνο αυτοί ξέρουν να την κάνουν, είναι και οι τρεις παιχταράδες που βελτιώνονται και την ψάχνουν συνέχεια, μας έδωσαν ένα set τύπου Best Of (εντάξει με 7 δίσκους και με περίπου 90 τραγούδια στην πλάτη λογικό θα ήταν να υπάρχουν παράπονα του τύπου "δεν παίξανε εκείνο, δεν παίξανε το άλλο"), μας έδωσαν άπειρη τεχνική και φαντασμαγορία, μας σκέπασαν με κομφετί, ο Matt χοροπήδαγε φωνητικά από οκτάβα σε οκτάβα με χαρακτηριστική άνεση, για πλάκα η μπάντα σε ένα σημείο μας έκανε ό,τι ήθελε. Κάτι όμως μου έλειπε καθ'όλη τη διάρκεια του live - το εντόπισα στο ταξί της επιστροφής: Λίγη περισσότερη ψυχή, λίγος περισσότερος και ειλικρινής μουσικός πόνος... Και τι είναι αυτό ρε παπαρίδη Μιχαλάκη που τσαμπουνάς έτσι και περιμένεις να το πάρουμε κιόλας στα σοβαρά; Πώς μετριέται η μουσική ψυχή και ο μουσικός πόνος; Ε, δεν ξέρω, αυτά τα βρίσκει και τα υπολογίζει ο καθένας μόνος του με βάση τα δικά του κριτήρια/ζητούμενα και τη δική του ψυχή. :)  Αυτά. Κατά τ'άλλα οι MUSE ήταν άψογοι, με τον ήχο τους όμως να μπορούσε να είναι και πιο ψηλά. Κορυφαία μου στιγμή το Knights Of Cydonia με εισαγωγή το ανατριχιαστικό Man With Harmonica του Ennio Morricone. Το κομμάτι ήταν το τελευταίο της συναυλίας - 3ο κομμάτι του encore, ναι, υπήρχε encore, διότι πολλοί δεν το αντιλήφθηκαν και ξενέρωσαν άδικα. Μόνο μία μπάντα δεν έχει παίξει encore στα χρονικά των συναυλιών στην Ελλάδα: οι Black Keys.

Για τη διοργάνωση: Πολλά γράφτηκαν και θα συμφωνήσω πως ήταν λίγο αποπνικτικά και...φοβιστικά να βλέπεις 30.000 ανθρώπους γύρω σου στοιβαγμένους σε ελάχιστα (γι'αυτό το νούμερο) τετραγωνικά μέτρα, ειδικά στις εποχές που ζούμε. Απ'την άλλη για τουαλέτες (καθυστερήσεις σε ουρές), μπύρες (ζεστές), νεράκια (τελειώσαν;), ε, αυτά συμβαίνουν στις μεγάλες συναυλίες. Αυτό που δεν συμβαίνει είναι να σου παίρνει 2 1/2 ώρες να βγεις απ'το venue με αμάξι, ή να περπατάς για τρία τέταρτα με ταχύτητα 1 μέτρο/ώρα λόγω της πολυκοσμίας...

Και κάπως έτσι τέλειωσε το πιο ένδοξο Ελληνικό συναυλιακό Καλοκαίρι ever, επιφυλάσσομαι με ένα ανακεφαλαιωτικό άρθρο πολύ σύντομα. Και του χρόνου με υγεία (και με Arcade Fire, Night Beats, Foxygen, UMO και ξανά Kasabian και ξανά Black Angels) ! ;)  

 

 
 

 

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Desert Monks
Live from the Recover Studio
9/5/2021
(11/05/2021)
ypogeio.gr
Τηλελάιβ 4: Nalyssa Green,
Δεσποινίς Τρίχρωμη, The Boy
15/4/2021
(08/05/2021)
ypogeio.gr
The Cure
The SSE Arena Wembley
2/12/2016
(07/12/2016)
ypogeio.gr
Nick Cave & The Bad Seeds
@Tae Kwon Do Arena
16/11/2017
(22/11/2017)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ