To ypogeio.gr

Open'er Festival 2017

Lotnisko Gdynia-Kosakowo, Gdynia, Poland

28/6/17 - 1/7/17

Γράφει ο Γιώργος Χατζηδημητρίου
 

Day 1
Μόλις φτάσαμε στην Gdynia, έπρεπε να βρούμε έναν τρόπο να πάμε στο αεροδρόμιο του Kosakowo, όπου και διεξάγεται κάθε χρόνο αυτό το υπέροχο φεστιβάλ. Υπήρχαν λεωφορεία τα οποία εξυπηρετούσαν δωρεάν την πρόσβαση στο χώρο, για μια απόσταση 18 λεπτών. Το πάσο σου έιναι ένα αδιάβροχο βραχιολάκι, ασφαλισμένο με τανάλια πράγμα που μπορείς να βγάλεις μόνο αν το κόψεις με ψαλίδι. Φανταστείτε ένα παλιό απέραντο στρατιωτικό αεροδρόμιο (Baby Dolly Airport) διαμορφωμένο με  stages και διάφορα άλλα happenings-events σαν ένα μικρό χωριό με  που φιλοξενεί κάθε χρόνο περίπου 100.000 άτομα από όλη την Ευρώπη. Υπήρχαν και κάποια σημεία στα οποία έδιναν «σχεδόν» δωρεάν Jagermeister ποτό (330ml) με 4,00€ (!) το ποτήρι. Μπορείτε να καταλάβετε λοιπόν τι σημαίνει «ήμασταν μεθυσμένοι καθημερινά» . 

*** Για την ιστορία, φέτος το 2017 , το Opener Festival είχε διαμορφώσει 5 stages για πάνω από 50 acts***


Royal Blood 
Το duo από το Brighton, το οποίο βρίσκεται στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, έκανε την εμφάνιση του στο αεροδρόμιο του Kosakowo, στο Orange Main Stage κατά τις 18:00. Το κοινό δεν σταμάτησε να χορεύει και να ουρλιάζει. Στα highlights του σετ τους, βάζουμε ξεκάθαρα το “I Only Lie When I Love You”, το  “Lights out“ και ένα medley στο κλείσιμο με  "Iron Μan" και "Little Wing" πριν τον πανικό που προκάλεσε το “Οut Of The Black”. Ο Mike Kerr ζήτησε συγγνώμη για την βραχνή φωνή του λόγω κάποιας ιωσης - “sorry for my hoarse-sounding voice”, αλλά το κοινό δεν πτοήθηκε καθόλου όταν είπε στην συνέχεια “this is the best fucking place to play music in the world”. Είχε δίκιο. 

* Guitar-geek-comment: μεταξύ μας, όταν σε ένα rock and roll duo το main instrument έιναι το μπάσο και είναι καρφωμένο σε 4 μπασοκολώνες, ακόμα και ο πιο συντηρητικός drummer να είναι ο άλλος, ε δεν μπορεί να αντισταθεί και εύκολα. 
 

James Blake
Σκυτάλη πήρε ο James Blake. Με μια έντονη σε συναισθήματα εμφάνιση, κατάφερε να αποσπάσει από όλο το κοινό την προσοχή του, ακόμα και από τους fans των Radiohead που υπομονετικά περίμεναν για την συνέχεια (count me in). Αυτή η πολυπλοκη μίξη ενός indie-jazz ήχου, μαζί με μια telecaster, ενός ντράμερ που δεν φορούσε ακουστικά και τον James Blake «χτισμένο» κυριολεκτικά στα πλήκτρα και τα loop machines, ήταν κάτι το διαφορετικο. Σημαντική στιγμή το cover που έχει γίνει από τον ίδιο στο κομμάτι των Feist, "Limit To Your Love", όπως και η μελαγχολική μπαλάντα "Τhe Wilhelm Scream", που θα μπορούσε να γινει το personal favorite μου. 

Radiohead
Δεν υπάρχει καλύτερο feeling από το είναι να είναι Ιούνιος, να έχει 14 βαθμούς κελσίου, να είσαι σε ένα αεροδρόμιο στριμωγμένος μαζί με 18.000 άτομα και να περιμένεις να δεις τους Radiohead. Οι κανονισμοί του φεστιβάλ λένε ότι ακόμα και οι headliners κάθε ημέρας πρέπει αυστηρά να παρουσιάσουν πρόγραμμα διάρκειας maximum μιας ώρας, αλλά φυσικά το σετ των Radiohead (όπως και των Foo Fighters την επόμενη) κράτησε πάνω από 2 ώρες. 

Ο Jonny κάθεται στο πιάνο του αργά-αργά, πειραματίζεται με το reverse, πατάει τις πρώτες νότες του “Daydreaming” βάζοντας το κοινό σε ένα μουσικό λήθαργο-intro-υπνωτισμό, προϊδεάζοντας μας για το τι μπορεί να συμβέι μεσα στο επόμενο δίωρο. Αμέσως μετά ο Ed έπιασε την άσπρη Stratocaster του παίζοντας το ”Lucky”. Ένα κομμάτι που αποτελεί fan favorite πλέον, ακόμα και για τους πιο δύσκολους ακροατές. Το κοινό στο σημείο των στίχων “it’s gonna be... “ ούρλιαζε και δάκρυζε (count me in), νιώθοντας ότι ο σπαραγμός του στίχου διαπερνάει το είναι σου.  A dream came true, όταν φέρνουν το πιάνο του Thom στο stage, για να παίξει τα “All I need”, ”Pyramid song” και το πολυπόθητο “Everything in its right place”.

Λίγο πριν το πρώτο encore βρέθηκα να χορέυω ασταμάτητα μαζί με έναν άγνωστο απο την Βόρεια Ιρλανδία, φωνάζοντας παρέα τους στίχους του “Idioteque” λες και βρισκόμασταν σε γήπεδο και φωνάζαμε συνθήματα. Δεν γινόταν να συγκρατηθώ επίσης όταν έκαναν ένα “δώρο” στους hardcore fans το εκπληκτικά πειραματικό “The Gloaming” του Hail to the Thief. 

Η μπάντα κατέβηκε για το πρώτο encore και ανέβηκε σε δύο λεπτά για να συνεχίσει με την έκπληξη της βραδιάς , “Nude”, την ανατριχιαστική εκτέλεση στο “Let Down” με το αναμενόμενο παραδεισένιο interlude, το “Lotus Flower” δινοντας απλόχερα μαθήματα για το τι σημαίνει rhythm section, το all time classic & fan favorite "Paranoid Android" και τo άκρως συναισθηματικό ποίημα “Reckoner” (στο οποίο έκλαψα σαν ρουβίτσα). Το δεύτερο encore ολοκλήρωσε και το σετ τους με δύο τραγούδια που μάλλον τα κράταγαν επίτηδες για το τέλος. Το “National Anthem” και την μοναδική version που κάνουν στο κομμάτι συγκεκριμμένα για κάθε χώρα  που παίζουν, καθώς ο Jonny με το ραδιόφωνό του πιάνει τοπικό σταθμό και τον loop-άρει μέσα στο κομμάτι ζωντανά. Μας αποχαιρέτησαν με το συγκινητικό "Street Spirit", με όλο το κοινό σχεδόν, να τραγουδάει μαζί με τον Thom το “Immerse Υour Soul In Love”. Βύθισε την ψυχή σου στην αγάπη. 

Εμπειρία ζωής, και ίσως ένα από τα σόου που πρέπει να δει κάποιος πριν πεθάνει. Μετά κοίταξα το ρολόι μου και έγραφε 00:17. Είχαν παίξει 2 ώρες και 17 λεπτά και είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό χωρίς να είχα κάποια επαφή με την πραγματικότητα ή με κάτι κοντινό σε αυτή.

**Guitar-geek-comment no2: Η Starcaster του Jonny Greenwood κάνει θαύματα. O αδερφός του, Colin, είναι διάνοια.
 

Setlist
1. Daydreaming
2. Lucky
3. Ful Stop
4. 15 Step
5. Airbag
6. Myxomatosis
7. All I Need
8. Pyramid Song
9. Everything In its Right Place
10. Bloom
11. Identikit
12. Weird Fishes / Arpeggi
13. Idioteque
14. The Gloaming
15. The Numbers
16. Bodysnatchers
17. 2+2=5

Encore:
18. Nude
19. Let Down
20. Lotus Flower
21. Paranoid Android
22. Reckoner

Encore 2: 
23. National Anthem (version with random Polish Radio Station)
24. Street Spirit (Fade Out)

Πάρτε και μία γεύση για το τι ακριβώς έζησα εκείνη την βραδιά:

 

 

 

 

Κατά τις 02:00 το ίδιο βράδυ στην επιστροφή, ήμουν και πάλι στριμωγμένος, μεσα σε ένα λεωφορείο αυτή τη φορά, σιγοτραγουδώντας μόνος μου το “Reckoner” και όλοι με κοιτούσαν παράξενα. Αξία ανεκτίμητη. Η επόμενη μέρα ήταν και αυτη μεγάλη όπως αποδείχθηκε. 

 

Day 2
Ο καιρός ήταν μουντός από το πρωί, μέχρι που λίγη ώρα πριν φύγουμε από το σπίτι άρχισε να βρεχει. Όχι καταρρακτωδώς αλλά ίσα ίσα για να σου σπάσει τα νεύρα. Εκεί που σε άφηνε το λεωφορείο, η απόσταση μέχρι τον έλεγχο των security ακριβώς δίπλα από το Orange Main Stage ήταν περίπου 15 λεπτά με τα πόδια και άλλα 15 λεπτά για να φτάσεις στο Tent Stage. Είναι τόσα πολλά τα acts του φεστιβάλ κάθε χρόνο, που αν είσαι κάποιος που θέλει να τα δει όλα, δυστυχώς κάποιο δεν θα το προλάβεις. 
 

Jimmy Eat World
Ποτέ μου δεν πίστευα ότι θα δω  live μία μπάντα η οποια μου άρεσε στα εφηβικά μου χρόνια, μια μπάντα που αντιπροσωπεύει το skate, το rock  and roll  και αυτό που λέμε «αμερικανιά». Περπατήσαμε μέχρι το Tent Stage (15 λεπτά με τα πόδια από την κεντρική είσοδο) και οι Jimmy Eat World  είχαν μόλις ανέβει στην σκηνή. Έπαιξαν 6 κομμάτια από το Κλασικό τους πλέον άλμπουμ το Bleed American, συμπεριλαμβανομένων του “A Praise Chorus”, “Sweetness” και το αγαπημένο σε όλους “The Middle”. O Jim Adkins ανακοίνωσε ότι είναι η πρώτη φορά που παίζουν στην Πολωνία και συνέχισε “Thanks for coming out. There is a lot of you.”
 

The Kills
Μεταφερθήκαμε στο Orange Main Stage  για να πιάσουμε θέση για τους Foo Fighters, και εκείνη την στιγμή είχαν ξεκινήσει ήδη οι Kills. Η Alison συνέχεια με ένα τσιγάρο στο στόμα, δεν έχανε στιγμή να δείχνει οτι «είμαι μια σέξυ γυναίκα και με εξιτάρει το αλανιάρικο rock and roll» και ο Jamie Hince είπε ότι έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είχαν έρθει στην Πολωνία και οτι επιτέλους τα κατάφεραν να επιστρέψουν. Ο Jamie είχε ένα ατύχημα και έιχε τραυματίσει τα χέρια του, οπότε το touring για τους Kills είχε παγώσει. Απτόητος όμως, άλλαζε συνέχεια κιθάρες σχεδόν σε κάθε κομμάτι, δείχνοντας όλα τα custom διαμάντια του, με αποκορύφωμα ένα ukelele  το οποίο ήταν εξάχορδο και με δύο μαγνήτες ξεσήκωσε τους πάντες. Στα highlights μπαίνουν ξεκάθαρα το “Monkey 23” και το ξεχασμένο στο συρτάρι "Fried My Little Βrains" και -πριν τελειώσουν το set  τους με το  “Now Wow”- ο Ηince αναφώνησε “I love you to death! Foo Fighters up next” με το κοινό να παραληρεί.



Foo Fighters
Περιμέναμε υπομονετικά στην θέση μας και όσο περνούσε η ώρα όλο και περισσότερος κόσμος ερχόταν. Μέσα σε 2 λεπτά ήμασταν σαν σαρδέλες σε κονσέρβα. Είχε σκοτεινιάσει ήδη, η ώρα έλεγε 22:00, το πρόγραμμα έγραφε ότι οι Foo Fighters θα βγουν στις 22:30, αλλά κατα τις 22:10 τα φώτα έσβησαν και τα ουρλιαχτά δεν σταμάτησαν. Α dream came true, once again. To set ξεκίνησε με ένα intro- jam σαν καλωσόρισμα για το κοινό, και ακολουθήθηκε αμέσως από το “All my Life”. Πολύ συζήτηση-παρλα με το κοινό, μεχρι που ίσως να γινόταν ενοχλητικό σε κάποια σημεία. Δεν έλειπε φυσικά η παράδοση που έχουν οι μπάντες της Αμερικής όταν είναι headliners, που ο τραγουδιστής πρέπει να παρουσιάσει όλα τα μέλη, παίζοντας ενα ριφ για κάθε ένα απο αυτά. Σε αυτό το σημείο, το συγκεκριμμένο medley ήταν απο την μπασσογραμμή του Another Bites The Dust και το κιθαριστικό κομμάτι από το Schools Οut , όπως και το Kashmir.

Το κοινό βρισκόταν σε μία παράνοια και όταν μπήκε το “These Days” έγινε το γνωστό pit, το οποίο έιχε ώς αποτέλεσμα να βρω το παπούτσι μου κάποια μέτρα πιο πέρα. Στις σημαντικές στιγμές της βραδιάς θα μπορούσα άνετα να συμπεριλάβω τη στιγμή που ο Grohl φώναξε στο stage την Alison Mosshart απο τους Kills που είχαν παίξει πριν, για να τραγουδήσουν ένα κομμάτι μαζί. Είναι το "La Di Da", ένα νέο κομμάτι απο την καινούρια τους δισκογραφική δουλειά "Concrete & Gold”, η οποία θα κυκλοφορήσει στις 15 Σεπτεμβρίου - η Mosshart συμμετέχει και στο δίσκο. Όταν ανέβηκε η Alison, κλασικά με το τσιγάρο της, ο Dave είπε ότι  “She’s the one backstage who said: ‘Wait till you get out there, those people are fucking crazy”. To υπόλοιπο σετ ήταν παρόμοιο με αυτό του Glastonbury, όπου οι Foos ήταν και εκεί headliners, με τα fan favorites "Best Of You" και την τρομερή εκτέλεση του “Everlong”, με το οποίο ολοκλήρωσαν και το σετ τους. Στα λάφυρα της βραδιάς βάζω και μια πένα του Pat Smear. :)  
 

Setlist
1. All my Life
2. Times Like These
3. Learn to Fly
4. Something From nothing
5. The Pretender
6. Another one Bites The Dust
7. School’s Out
8. Cool Day in the Sun
9. Congregation
10. Walk
11. These Days
12. My Hero
13. Skin and Bones
14. La Di Da ( with Alison Mosshart)
15. White Limo
16. Arlandria
17. Monkey Wrench
18. Wheels
19. Run
20. Best Of You
21. Everlong


Trentemoller
Το βράδυ της ίδιας μέρας , 00:45, στο Tent Stage ανέβηκε ο Trentemoller και η full band του, για να δώσει ακόμα μια φορά ένα πολύ σκοτεινό ηλεκτρονικό show. Δευτέρη φορά που τον βλέπω να παίζει live μέσα στο ίδιο έτος, καθως το tour του  “Fixion” ξεκίνησε απο την χώρα μας τον Φεβρουάριο. Με ένα setlist καρμπόν σαν εκείνο στην Ελλάδα, με τις υπέροχες μελωδίες και την καθηλωτική φωνάρα της Μarie Fisker να τραγουδάει με πολύ νάζι τους στίχους του “Moan” και ένα κοινό να χάνεται μέσα στον καπνό και τα beats. Η ατμόσφαιρα εκπληκτική και φυσικά όταν ήρθε η ώρα του "Miss You", όλοι έιχαμε κλεισει τα μάτια μας και αφήναμε τους εαυτούς μας στo flow που ειχε δημιουργηθεί. Ο κόσμος από κάτω μεθυσμένος από τις μελωδίες και εναν εκπληκτικό ντράμερ που αν θέλετε την γνώμη μου, θα μπορόυσε να είναι το ανθρώπινο drum machine. 
 

Bitamina
Οι Bitamina είναι ένα αγαπητο στο Πολωνικό κοινο συγκρότημα με πολωνικό στίχο, που αποτελείται από ενα κοντραμπάσο , έναν drummer  (που πρέπει να εχει δύο επιπλεον χερια), έναν πληκτρά και η κιθάρα ήταν βοηθητική. Τα φωνητικά είναι κάτι σαν κολεκτίβα και σχεδόν σε κάθε κομμάτι έχουν διαφορετικό frontman, καθώς ο ήχος τους βρίσκεται στα μονοπάτια της hip-hop, trip hop – reggae. Είναι πραγματικά πολύ όμορφο να ακούς σε έναν κλειστό χώρο (Alter Stage) όλους τους Πολωνούς να τραγουδούν το κάθε τους κομμάτι και να λικνίζονται στον ρυθμό αυτού του τρελού. Δεν μπορούσα να μην γράψω κάτι για αυτούς καθώς μου έκαναν τρομερή εντύπωση. Εδώ έχω ένα δείγμα για το τι περίπου εννοώ.

 

 


Day 3 

Prophets Of Rage
Αν κάποιος μου έλεγε ότι κάποια στιγμή το 2017 θα δεις live τον Tom Morello, θα γελαγα μαζί του. Όμως, κάτι τέτοιο εντέλει συνέβη και είδα όχι μόνο αυτόν, αλλά και τα υπόλοιπα μέλη των θηρίων που ακούν στο όνομα Rage Against the Machine (πλην του Zack De la Rocha ο οποίος έχει αποχωρήσει απο την μπάντα). Μαζί τους, ο DJ Lord και ο Chuck D από τους Public Enemy, και ο τρελός ραπερ των Cypress Hill, B-Real. Oλοι αυτοί μαζί έφτιαξαν τους Prophets Of Rage, ένα rap-rock supergroup συγκρότημα που ξεκίνησε το 2016 «για πλάκα», όπως έχουν πει οι ίδιοι, αλλά τελικά μόνο περί πλάκας δεν πρόκειται. Το σετλιστ τους έχει όλα τα μεγαθήρια και αγαπημένα κομμάτια, όπως το “Bulls on Parade”, “Guerilla Radio”, “Testify”, την διασκευή που είχαν κάνει ως Rage Against The Machine  στο "Ηοw I just Kill a Man" των Cypress Hill , και δεν θα μπορούσε να έλειπε το πιο.. dangerous κομμάτι, το διαβόητο “Killing In The Name Of”. Όπως δήλωσε χαρακτηριστηκά ο B-Real : “We came together to talk about and against injustice and fuckery. We hope we connected with you today to make a change in the world. Dangerous times call for dangerous songs. Here’s a dangerous fucking song.” Από την άλλη, ο Tom Morello έιχε πιάσει την αγαπημένη του κιθάρα , μια γαλάζια Stratocaster, η  οποία μπροστά έγραφε  “Arm the homeless” και απο πίσω “FUCK TRUMP”. Η βροχή δεν σταματούσε, έιχαμε γίνει μούσκεμα μέχρι τη μέση και χτυπιόμασταν σαν να μην υπάρχει αύριο σε ένα εκπληκτικό medley απο παλιό καλό αγαπημένο Old School Hip hop με "Hand on the Pump / Can’t Truss It / Insane in the Brain / Bring the Noise / I Ain’t Goin' Out Like That / Welcome to the Terrordome / Jump Around”. Αξία, ανεκτίμητη. Είναι πραγματικά εκπληκτικό το γεγονός να βλέπεις και να ακούς live κομμάτια και συγκροτήματα που κατά κύριο λόγο έχεις λιώσει στο youtube. Πιστέψτε με. 

Σημαντικο highlight,  το instrumental “Like A stone" των Audioslave, σαν φόρο τιμής για τον Chris Cornell, με όλο το κοινό να σιγοτραγουδάει τους στίχους, μαζί τους και εγώ.  Όπως δήλωσε χαρακτηριστηκά ο Τοm για αυτό : “Not that long ago a good friend of ours and a musical comrade passed away. Please give an enormous ovation for Chris Cornell. We loved him very much too. We’d like to sing a song in his memory. If you know the words, sing along. If you don’t, say a prayer for peace.” Ένα τελευταίο σχόλιο από αυτή τη μέρα: Βροχή και Rage Against the Machine είναι ίσως better than sex... 
ΜΑΚΕ POLAND RAGE AGAIN!

Setlist
1. Prophets of Rage (Public Enemy)
2. Testify (Rage Against the Machine)
3. Take the Power Back (Rage Against the Machine)
4. (Rock) Superstar (Cypress Hill)
5. Guerrilla Radio (Rage Against the Machine)
6. Unfuck The World (Prophets of Rage)
7. Bombtrack (Rage Against the Machine)
8. Fight the Power (Public Enemy)
9. Rap interlude: Hand on the Pump / Can’t Truss It / Insane in the Brain / Bring the Noise / I Ain’t Goin’ Out Like That / Welcome to the Terrordome / Jump Around
10. Sleep Now in the Fire (Rage Against the Machine)
11. Like a Stone (instrumental) (Audioslave)
12. Know Your Enemy (Rage Against the Machine)
13. Bullet in the Head (Rage Against the Machine)
14. How I Could Just Kill a Man (Cypress Hill)
15. Bulls on Parade (Rage Against the Machine)
16. Killing in the Name (Rage Against the Machine) 



Warpaint 
Ξανά στο Tent Stage,  για να δούμε τις Warpaint κατά τις 23:00,  μια μπάντα από την Καλιφόρνια πολύ αγαπητή στο πολωνικό κοινό καθώς η ντράμμερ, Stella Mogzawa είναι από την Πολωνία. Η Emily Kokal (κιθάρα-vocals) και η Jenny Lee (Bass), όταν δεν έπαιζαν τα όργανά τους, δεν έχαναν ευκαιρία να χορέψουν μαζί με τις πρώτες σειρές στο κοινό. Στα highlights μπαινουν φυσικά το "Undertow", το "Elephants", το "Love Is To Die" και το εκπληκτικο "Disco/Very".  Ίσως το καλύτερο female rhythm section του πλανήτη. Η Theresa με την κόκκινη Fender Μustang της και η Stella με τα πολυ όμορφα Pearl Drums της, τα αιθέρια φωνητικά της Emily και τα πολυ σεξυ κουνήματα της Jenny. Ήταν κάτι κοντινό σε παράδεισο, χωρίς υπερβολή. 


Moderat
Δύο φορές στην Ελλάδα και άλλη μια στην Πολωνία αρκούν για να μάθεις απέξω το setlist των Moderat. Λίγο κουραστικοί, αλλά το "Bad Kingdom" παίχτηκε σε άλλη version από όλες τις άλλες φορές. Το trio από το Βερολίνο, γνωστό από την ηλεκτρονική ατμόσφαιρα που δημιουργεί και τα εκπληκτικά φώτα στο background, με το κρυφό μήνυμα “Hell is Above”, καθώς το "Rusty Nails" διαχεόταν στον χώρο. Βγήκαν κατά τις 00:30, παίζοντας περίπου 1 ώρα και 15 λεπτά, αλλά όχι στο Τent Stage, που εγώ προσωπικά προτιμούσα, γιατί ο ήχος των Moderat είναι ιδανικός για κλειστό χώρο. Το κοινό βέβαια είχε παρανοήσει και χόρευε ασταμάτητα (καθώς ήταν η πρώτη φορά που έπαιζαν σε πολωνικό έδαφος).


Kiasmos
Οι Kiasmos  είναι ένα experimental- techno duo από την Ισλανδία, αποτελούμενο από τον πιανίστα (και όχι μόνο) Olafur Arnalds και τον Janus Rasmussen. Τα riff του πιάνου του Olafur είναι πολύ “catchy” και, σε συνδιασμό με τα beat του Janus,  φτιάχνουν ένα κλίμα ηλεκτρονικού ήχου και ασταμάτητου χορού, που δεν γίνεται να κρατηθείς και να μην κουνήσεις λίγο το κεφάλι σου. Πολύ ωραίο κομμάτι το "Lit", όπως και το "Looped"


Η ώρα είχε πάει ήδη 3 τα ξημερώματα και η κούραση μαζί με την βροχή έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Απολογισμός ημέρας: λασπωμένα παπούτσια και χέρια, βρεγμένος μέχρι τα μαλλιά και κλειστή φωνή από τα ουρλιαχτά. Καλά είναι για σήμερα.

την Τρίτη ημέρα του φεστιβάλ έπαιξαν και οι The Weeknd, αλλά δεν γινόταν να τους δω γιατί παράλληλα έπαιζαν οι Warpaint, τους οποίους και προτίμησα. 


Day 4
Η τέταρτη και τελευταία μέρα του φεστιβάλ για μένα ξεκινούσε στις 21:00 το βράδυ με τους ΧΧ και τον Nicolas Jaar (01:00). Βροχή που δεν σταματούσε από το πρωί , αλλά εμείς απτόητοι, κάναμε λίγο sightseeing και μαζέψαμε τα πραγματά μας όπως και τα μυαλά μας, για όλα αυτά που είχαμε ζήσει μέχρι τότε.


The XX  
Δεν είμαι φαν των XX,  αλλά από εκείνη την μέρα και έπειτα ανέβηκαν πολύ στα μάτια μου. Φοβερός ήχος με μία κιθάρα, ένα μπάσο και έναν πληκτρά, ο οποίος έκανε όλη την «δουλειά». Η βροχή ασταμάτητη και το σκληροτράχηλο, όπως αποδείχθηκε, κοινό δεν φαίνεται να χαλιέται από τις δυσμενείς μετεωρολογικές συνθήκες... Ίσα-ίσα, σε συνδυασμό με το φαντασμαγορικό σόου με τα φώτα και τους καθρέπτες από πίσω, ίσως να ήταν το πιο εντυπωσιακό act του φεστιβάλ. Πολύ αγαπητός στον κόσμο ο Oliver, ο οποίος μάλλον δεν πίστευε στα μάτια του για το «πόσο τρελοί είναι αυτοί οι Πολωνοί», οπως ανέφερε. Αγαπημένο πλέον κομμάτι το “On Hold”, αλλά και το fan favorite “Intro”. Τελείωσαν το σετ τους με το “Angels”, σε μια version που είναι πολύ μεγαλύτερη σε διάρκεια σε σχέση με αυτή στο άλμπουμ, και ευχαρίστησαν το κοινό που έμεινε μαζί τους στην βροχή υπομονετικά για να τους ακούσει. 


Νιcolas Jaar 
Κατά τη 01:00 τα ξημερώματα, περπατήσαμε για τελευταία φορά στο Tent Stage και περιμέναμε υπομονετικά τον Nicolas Jaar . Ο κόσμος άρχισε να έρχεται και να πιάνει τις θέσεις του, μέχρι που τα φώτα εσβησαν και ο Jaar βγήκε στο stage. Αυτός και τα μηχανήματά του, τα οποία είναι 4 cd-ιέρες, 3 κονσόλες, 2 drum machines, 2 keyboards και ένα analog synthesizer. Ξεκίνησε πολύ χαλαρά, αλλά μετά απο 5 λεπτά έβλεπες 2.000 κόσμο να έχει κλεισει τα μάτια και να αφήνεται στην μουσική του ολοκληρωτικά, υπνωτισμένο από τα μπάσα και τα beats, μέσα σε μια σκοτεινή ατμόσφαιρα με πολυ καπνό και αλκοόλ. Πραγματικά, ο ήχος του μπορεί να κλείσει σπίτια...


 

Κάπως έτσι, το Open’er  2017 τελείωσε για εμάς. Δυστυχώς, δεν μπορείς να δείς όλα τα acts, διότι είναι πολλά και παίζουν παράλληλα, οπότε αναγκαστικά κάποια θα χάσεις. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όσους γουστάρουν την μουσική. Απογοητευμένος σίγουρα δεν θα βγεις...  

Παρακάτω ο χάρτης, τον οποίο περπάταγα πάνω-κάτω μούσκεμα επί 4 ημέρες... :)
 


Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Leprous, Κlone, Maraton
@Fuzz Club
15/2/2020
(17/02/2020)
ypogeio.gr
Φοίβος Δεληβοριάς
Μόνο Ψέματα
Η Πρεμιέρα στο Κύτταρο (1/2/2020)
(08/02/2020)
ypogeio.gr
Slowdive
@ Fuzz
9/9/2017
(13/09/2017)
ypogeio.gr
Αποστόλης Αρμάγος
Ξένια Ροδοθεάτου
@Restart-17/3/16
(21/03/2016)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ