Summer Nostos Festival 2019

Το Υπόγειο Προτείνει

 

Το Summer Nostos Festival επιστρέφει!

Για πέμπτη συνεχή χρονιά, το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ/SNF) μας προσκαλεί όλους σε έναν από τους πιο αγαπημένους θεσμούς και προορισμούς του ελληνικού καλοκαιριού, μία ανοιχτή γιορτή πολιτισμού, άθλησης, συνύπαρξης, διαλόγου, και φυσικά παιχνιδιού. Η έννοια του Νόστου ενεργοποιείται με περισσότερες από εβδομήντα εκδηλώσεις, εκατοντάδες καλλιτέχνες και ειδικούς σε θέματα άθλησης και επιστημών.

Η απόλαυση και η ανεμελιά που συχνά λείπουν από την καθημερινότητά μας καθορίζουν το SNFestival. Δεν είναι, όμως, τα μόνα. Η προσφορά στην ευρύτερη κοινότητα, η υποστήριξη σημαντικών κοινωνικών σκοπών, ο διάλογος για τη Δημοκρατία, είναι μερικά από τα κυρίαρχα ζητούμενα των περισσοτέρων καλλιτεχνών που θα εμφανιστούν στη φετινή διοργάνωση, άνθρωποι με διεθνή απήχηση και κοινό, που επιλέγουν να παίρνουν θέση, να ενισχύουν τους δεσμούς των κοινοτήτων, να στηρίζουν δράσεις.

Το φετινό SNFestival θα λάβει χώρα μεταξύ 23 και 30 Ιουνίου στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ, ανά ημέρα, θα το βρεις εδώ.

Εμάς, θα μας βρεις να τριγυρίζουμε στο ΚΠΙΣΝ όλη εκείνη την εβδομάδα, μιας και το φεστιβάλ είναι άχαστο!

Ακολουθεί κείμενο με τις προτάσεις της συντακτικής ομάδας του Υπογείου, για acts του φετινού SNFestival τα οποία μας έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον.

See you around, mates.

 

ΚΥΡΙΑΚΗ 23/06

Brian Eno

23 - 30 Ιουνίου 2019, 10.00 - 01.00, Πύργος Βιβλίων EBE

Mπορεί ο Brian Eno να είναι περισσότερο γνωστός από τη σπουδαία του καριέρα στη μουσική άλλωστε βρίσκεται στο επίκεντρο του χώρου
από την εποχή που υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Roxy Music στη δεκαετία του ‘70- όμως η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια πραγματική ιδιοφυία και στον τομέα των εικαστικών, με έργα που κατά κάποιο τρόπο αποτελούν προέκταση της άμπιεντ μουσικής του. Δημιουργεί εκπληκτικά τοπία ήχου και φωτός, όπως το 77 Million Paintings που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Τόκιο το 2006, έχει ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο και τώρα, επιτέλους, έρχεται στην Ελλάδα για το Summer Nostos Festival. Η εγκατάσταση θα παρουσιαστεί στον Πύργο Βιβλίων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος.

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Eno το έργο αποτελεί μια «οπτική μουσική». Το 77 Million Paintings είναι μια μεγάλης κλίμακας εγκατάσταση μουσικής και φωτός που διαρκώς εξελίσσεται μπροστά στον θεατή ο οποίος μπορεί να συνδεθεί με το έργο όπως ακριβώς με έναν συμβατικό πίνακα ζωγραφικής, γνωρίζοντας όμως ότι αυτό τον συνδυασμό και τη συνέχεια εικόνων δεν πρόκειται να τα δει ποτέ ξανά.

 

Tape Art

23 - 30 Ιουνίου 2019, Φάρος

To μεγαλύτερο συλλογικό έργο τέχνης θα δημιουργηθεί στο Summer Nostos Festival με τη συμμετοχή όλων των επισκεπτών, χωρίς κανένα όριο ή αποκλεισμό. Το εικαστικό κίνημα του Tape Art, που μοναδικό του μέσο είναι η χαρτοταινία, δημιουργεί τέχνη στον δημόσιο χώρο εδώ και 30 χρόνια. Στο Summer Nostos Festival τα ιδρυτικά μέλη του Tape Art έρχονται για να δουλέψουν με όλους τους επισκέπτες, από την πρώτη ως και την τελευταία μέρα.

H ομάδα του Tape Art δουλεύει και δημιουργεί ομαδικά και προσπαθεί πάντα να ενεργοποιήσει τις τοπικές κοινότητες. Η χρήση της χαρτοταινίας ως βασικού μέσου για την εικαστική έκφραση εκκινεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 όταν εμφανίστηκαν σχετικά έργα σε πάρκα, δρομάκια, δημόσιους χώρους και εγκαταλειμμένα κτίρια στο Providence του Rhode Island στις ΗΠΑ. Oι πρώτες απεικονίσεις παρέπεμπαν στο λευκό περίγραμμα των σωμάτων που σχεδιάζουν οι αστυνομικοί σε χώρους εγκλημάτων και ατυχημάτων. Το Tape Art Crew έχει δημιουργήσει περισσότερα από 500 murals με χαρτοταινία σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στο portfolio τους συναντάμε έργα διαφορετικής κλίμακας που ξεκινούν από εσωτερικούς χώρους και φτάνουν να καλύπτουν ως και ύψος δέκα ορόφων σε ουρανοξύστες! Η θεματική έχει πάντα σχέση με τον χώρο όπου δημιουργείται και αναρτάται το έργο και φυσικά εξαρτάται από τη διάθεση των συμμετεχόντων που αντιπροσωπεύουν τις τοπικές κοινότητες. Τα έργα αυτά είναι βραχύβια, ουσιαστικά διαρκούν όσο και η φάση της δημιουργίας τους, αφού από τη στιγμή που θα μπει η τελευταία ταινία, μέσα σε 24 ώρες το έργο απομακρύνεται από τον χώρο. Αποκαθηλώνεται. Εξάλλου, χρησιμοποιούν μια ειδική ταινία στην οποία κατέληξαν μετά από χρόνια έρευνας, η οποία αφαιρείται εύκολα και δεν αφήνει το παραμικρό ίχνος πάνω στην επιφάνεια όπου είχε κολληθεί.

Βασική παράμετρος για την ομάδα του Tape Art είναι να βοηθήσουν τους πολίτες των τοπικών κοινοτήτων όχι μόνο να συνεργαστούν, αλλά κυρίως να ανοίξουν διάλογο για κρίσιμα ζητήματα, να αποκτήσουν φωνή και θέση στον δημόσιο λόγο και έτσι να συγκροτήσουν μαζί ένα καλύτερο μέλλον. Η ομάδα δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα όμως και στην εκπαίδευση. Εδώ και περίπου δύο δεκαετίες διδάσκει σε σχολεία, κοινοτικά κέντρα, νοσοκομεία, ψυχιατρικές μονάδες, σε ομάδες πληθυσμού που απαιτούν ειδικές μορφές εκπαίδευσης. Μέχρι στιγμής έχει έρθει σε επαφή μέσω του εκπαιδευτικού της κύκλου με 50.000 άτομα που έμαθαν να εκφράζονται με μέσο τη χαρτοταινία.

Στα εμβληματικά πρότζεκτ της ομάδας ανήκει σίγουρα αυτό που ακολούθησε την επίθεση της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Επί πέντε χρόνια (2001-2006) έκαναν ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα δημόσιας τέχνης σχεδιάζοντας τα πορτρέτα όλων των πυροσβεστών και των επιβατών των μοιραίων αεροσκαφών που έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας του τρομοκρατικού χτυπήματος. Μια πινακοθήκη μνήμης στους δρόμους της λαβωμένης μητρόπολης.

 

ΔΕΥΤΕΡΑ 24/06

Soap&Skin

24 Ιουνίου 2019, 20.30, Σκηνή στο Κανάλι

Είναι μόλις 29 ετών η Anja Plaschg, το μοναδικό πρόσωπο πίσω από τους Soap&Skin και όμως για έξι χρόνια είχε αποσυρθεί από τον δημόσιο βίο, είχε σιγήσει καλλιτεχνικά, αυτή που στα 18 της χρόνια είχε χαρακτηριστεί από το γερμανικό Der Spiegel ως το παιδί θαύμα της πειραματικής ποπ. Τώρα επιστρέφει μαζί με το τρίτο άλμπουμ της, με τίτλο From Gas to Solid | You are My Friend για να περιγράψει τις εμπειρίες, τους φόβους της, όσα την κράτησαν μακριά αυτά τα έξι χρόνια, διακόπτοντας τη φρενήρη εξέλιξη της καριέρας της. Με πιο ώριμη από ποτέ τη θλιμμένη πειραματική ηλεκτρονική μουσική της. Το πιάνο παραμένει φυσικά στο κέντρο του δημιουργικού της κόσμου. Άλλωστε η ίδια δηλώνει ότι η μουσική της δεν ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη μουσική σκηνή, νιώθει ότι είναι ένας είδος «ξένου».

Η Anja που γεννήθηκε και μεγάλωσε σε φάρμα σε ένα χωριό της Αυστρίας, εκθέτει στα άλμπουμ και στη σκηνή τα τραύματά της. Περνά από την απουσία στη σκηνική παρουσία, εξηγώντας ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα καταφύγιο για αυτήν στον κόσμο που ζούμε. «Το νέο άλμπουμ μιλά για αποχωρισμούς, για συγχώρεση, για τη διαδικασία ανάρρωσης και για τρομακτικές αναδρομές στο παρελθόν». Η σκηνική της παρουσία είναι ιδιαίτερη και εύθραυστη. «Η οικειότητα που μοιράζομαι με το κοινό μοιάζει με ελεύθερη πτώση. Σε κάθε συναυλία νιώθω αφόρητα και απίστευτα όμορφα ταυτόχρονα», λέει.

Οι θεματικές που την απασχολούν σε αυτό το άλμπουμ δεν διαφέρουν από αυτές που καθόρισαν τις προηγούμενες δουλειές της, όμως τώρα βλέπουμε μια λιγότερο άγουρη, επιθετική ματιά για τα πράγματα. Έγινε μητέρα, έχει ωριμάσει, όσο και αν συνεχίζει να αναζητά απαντήσεις, ακόμα και για προσωπικά θέματα που της προκαλούν πόνο. «Έπρεπε να αφήσω πίσω μου πράγματα που νόμιζα ότι αγαπούσα και είχα ανάγκη, γεγονός που σημαίνει ότι έπρεπε ταυτόχρονα να ανασύρω από το υποσυνείδητό μου εξαιρετικά επώδυνα πράγματα», λέει η ίδια. Ηχογράφησε το άλμπουμ στο διαμέρισμά της, σε ένα ήσυχο καταπράσινο διαμέρισμα στη Βιέννη. «Χρησιμοποίησα για αυτή τη διαδικασία έναν φανταστικό κόσμο –κάτι που αντικατοπτρίζεται και στο εξώφυλλο του άλμπουμ. Κλικ με κλικ ζωγράφισα στην οθόνη του υπολογιστή μου τη μουσική». Μια μετάβαση από τη σκέψη στην ηχογράφηση οδήγησε στο From Gas to Solid | You are My Friend. To άλμπουμ κλείνει με μια ονειρική, απολύτως γαλήνια εκδοχή της για το What a wonderful world του Louis Armstrong. Βλέπετε, η Anja Plaschg πιστεύει ότι αυτό είναι το πιο αισιόδοξο άλμπουμ που έχει κάνει ως τώρα.

 

Seven to Seventh

24 - 30 Ιουνίου 2019, Όχθη Καναλιού Α

Μια γιγαντιαία διαδικτυακή σκηνή που απλώνεται σε διαφορετικές πόλεις και χώρες ανά τη γη θα αναδυθεί από τις 24 έως τις 30 Ιουνίου, έχοντας στον πυρήνα της το Summer Nostos Festival στην Αθήνα. Οι πολίτες κάθε χώρας, ως πραγματικοί πολίτες του κόσμου, θα ξεπεράσουν τα σύνορα για χάρη της συνύπαρξης. Το Seven to the Seventh δημιουργήθηκε από το όραμα της χορογράφου Ana Sánchez-Colberg που κατάγεται από το Πουέρτο Ρίκο και του Theatre En Corps Collectif, σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Oι πόλεις που πρωταγωνιστούν μέσα από τη συνομιλία του που βασίζεται στη γλώσσα του χορού είναι οι: Αθήνα (Ελλάδα), Βηρυτός (Λίβανος), Pullheim (Γερμανία), Λοζάνη (Ελβετία), Σαν Χουάν (Πουέρτο Ρίκο), Chennai (Iνδία), Τόκιο (Ιαπωνία), Μαϊάμι (Φλόριντα, ΗΠΑ), Σαν Φρανσίσκο (Καλιφόρνια, ΗΠΑ).

Το πρότζεκτ Seven to the Seventh προσκαλεί τους πολίτες σε ένα παγκόσμιο χορό κατά τη διάρκεια επτά ημερών με τη βοήθεια που προσφέρει η χρήση νέων τεχνολογιών. Ένας χορός με άλλους μέσα στην κοινότητά μας, σε απομονωμένες περιοχές, σε διάφορα σημεία ανά τον πλανήτη, που έχει στόχο να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο «εμείς». Όλοι είναι ευπρόσδεκτοι να ανακαλύψουν αυτή τη συλλογική δράση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή να τη συναντήσουν ζωντανά κατά τη διάρκεια των επτά ημερών. Να τη δουν μία ή όσο περισσότερες φορές επιθυμούν, αλλάζοντας οπτική γωνία και να ακούσουν το ηχητικό θέμα. Να συνδεθούν με οποιαδήποτε από τις διεθνείς δράσεις που θα συμβαίνουν ταυτόχρονα, να λάβουν μέρος στον χορό και να αποτυπώσουν την εμπειρία μέσω των κινητών τηλεφώνων τους. Να μοιραστούν την εμπειρία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στη σχετική ιστοσελίδα και να συνεισφέρουν στο ζωντανό αρχείο του έργου (φωτογραφίες, βίντεο, γραπτά, ηχογραφήσεις). Να γίνουν ενεργό μέρος της δημιουργίας και της ζωής του Seven to the Seventh. Πολλαπλοί χώροι μέσα στο ΚΠΙΣΝ θα μεταμορφωθούν σε μια σύγχρονη Πνύκα. Οι πολίτες της Αθήνας ως πολίτες του κόσμου θα συνδεθούν με άλλες πόλεις σε ολόκληρη την υφήλιο. Η κάθε πόλη θα γίνει ένας φάρος ενότητας και θα δείξει νέους τρόπους για να αγκαλιάσουμε τον πολύπλοκο κόσμο μας.

Η Ana Sánchez-Colberg από το Πουέρτο Ρίκο είναι χορογράφος, χορεύτρια, ερευνήτρια, συγγραφέας και εκπαιδευτικός του χορού. Το 1989 ίδρυσε το Theatre en Corps Collectif, μια πολυβραβευμένη ομάδα χοροθεάτρου που έχει περιοδεύσει εκτενώς και έχει λάβει θετικές κριτικές διεθνώς. Η Sánchez-Colberg διδάσκει σε μερικές από τις κορυφαίες σχολές του κόσμου, ενώ έχει διευθύνει αρκετά φεστιβάλ, εργαστήρια και σεμινάρια χορού στην Ευρώπη και την Αμερική. Πλέον ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Συντελεστές:
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Ana Sánchez-Colberg
Σύνθεση και Σχεδιασμός Ήχου: Λάμπρος Πηγούνης
Δραματουργία: Ιωάννα Τζαρτζάνη
Συμμετέχουν: Ντέμη Παπαθανασίου, Εριφύλη Δρακοπούλου, Κωνσταντίνος Αναστασιάδης

 

ΤΡΙΤΗ 25/06

Balthazar

25 Ιουνίου 2019, 20.30, Σκηνή στο Κανάλι

Στη στιγμή της ιδανικής ωριμότητας, τόσο φωνητικά όσο και δημιουργικά, οι Balthazar έρχονται στο Summer Nostos Festival, εν μέσω της μεγάλης τους περιοδείας στην Ευρώπη, και με το νέο άλμπουμ τους Fever να κεντρίζει το ενδιαφέρον των κριτικών. Ουσιαστικά επιστρέφουν μετά από τέσσερα χρόνια σιωπής, απουσίας, περισυλλογής, αλλά και προσωπικής αναζήτησης των μελών της μπάντας, που σε αυτό το διάστημα έκανε ο καθένας δικά του, ανεξάρτητα βήματα στην καριέρα του. Η βέλγικη μπάντα δημιουργήθηκε το 2004 όταν ακόμα βρίσκονταν στην εφηβεία τα τρία ιδρυτικά μέλη της και κέρδισε αμέσως σημαντικές διακρίσεις και μουσικούς διαγωνισμούς. Ακολούθησε μια φρενήρης πορεία την οποία κάποια στιγμή ένιωσαν την ανάγκη να διακόψουν για λίγο.

Οι ίδιοι λένε ότι τα δύο πρώτα άλμπουμ τους (Applause και Rats) προήλθαν από το μυαλό και το τρίτο (Thin Walls) από τα σωθικά τους. Tώρα είναι η σειρά του Fever που κυκλοφόρησε στα τέλη Ιανουαρίου, το οποίο «ξεκάθαρα προέρχεται από τους γοφούς», όπως λένε γελώντας προκειμένου να περιγράψουν τη φινετσάτη ποιότητα των ρυθμών και της μουσικότητας που το χαρακτηρίζουν. Με αυτό το άλμπουμ αφήνουν πίσω τους τη μελαγχολία που διαπερνούσε σημαντικό μέρος των προηγούμενων τραγουδιών τους χωρίς να χάνουν στο παραμικρό την ικανότητα να δημιουργούν στιβαρές μελωδίες.

Ο ένας από τους δύο frontmen της μπάντας Maarten Devoldere, γνωστός και από το duo Warhaus -που είναι απολύτως προσωπικό του πρότζεκτ, και το οποίο αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό κοινό έχοντας κάνει δυο εμφανίσεις στη χώρα μας- εξηγεί ότι δεν ονόμασαν τυχαία Fever το νέο άλμπουμ. «Όταν το γράφαμε νιώθαμε κυριολεκτικά τη θερμοκρασία να ανεβαίνει. Είναι ζεστό, με southern ήχο και σαφή αίσθηση… grooviness». Στη μπάντα συμμετέχουν επίσης ο δεύτερος frontman Jinte Deprez, και οι Simon Casier, Michiel Balcaen και Tijs Delbek. Οι ίδιοι πιστεύουν ότι το Fever χαρακτηρίζεται από εξωστρέφεια, σε παρακινεί να χορέψεις και για αυτό είναι ιδανικό για τις συναυλίες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρά το γεγονός πως η μπάντα ήταν ανενεργή για τέσσερα χρόνια, η επιστροφή της την οδήγησε σε περισσότερες συναυλίες και κυρίως σε σημαντικότερους και μεγαλύτερους χώρους από ποτέ πριν. Προφανώς, όχι μόνο δεν ξεχάστηκε, αλλά έλειψε στο κοινό της. Με αυτή τη δυναμική έρχεται και στο Summer Nostos Festival, φυσικά. «Ίσως όλα τα προηγούμενα χρόνια θεωρούσαμε ο ένας τον άλλο δεδομένο. Όταν δουλέψαμε μόνοι μας συνειδητοποιήσαμε πόσο πολύτιμη είναι η μπάντα για εμάς. Νιώθουμε ευγνώμονες που έχουμε ο ένας τον άλλο».

 

Neneh Cherry

25 Ιουνίου 2019, 22.00, Ξέφωτο

Ήταν σχεδόν 15 ετών όταν αποφάσισε να ζήσει στο Λονδίνο της πανκ επανάστασης, βίωσε από πρώτο χέρι τις σεισμικές αλλαγές στην ευρύτερη ποπ κουλτούρα εκείνης της εποχής και κατόρθωσε να γίνει μία από τις κυρίαρχες δυνάμεις διαμόρφωσης της βρετανικής σκηνής στη δεκαετία του ’90. Έκτοτε η Neneh Cherry δεν σταμάτησε να διαμαρτύρεται, να αγωνίζεται, να εκφράζεται. Έγινε icon της ποπ κουλτούρας. Κάθε τραγούδι της είναι μια φωνή διαμαρτυρίας, όσο λυρική ή μινιμαλιστική και αν είναι η φόρμα του. Στο Summer Nostos Festival θα παρουσιάσει μεταξύ άλλων το πέμπτο άλμπουμ της καριέρας της, το Broken Politics.

H πορεία της Cherry στη μουσική έμοιαζε κάπως προδιαγεγραμμένη: γεννήθηκε στη Στοκχόλμη, η σουηδή μητέρα της ήταν εικαστικός και ο πατέρας της που καταγόταν από τη Σιέρα Λεόνε (ο παππούς της ήταν αρχηγός φυλής) ήταν μουσικός. Ο δεύτερος σύζυγος της μητέρας της, ο τζαζίστας Don Cherry ήταν ουσιαστικά αυτός που την μεγάλωσε και που διαμόρφωσε τη μουσική της παιδεία. Στην αρχή της εφηβείας της η οικογένεια της που διαρκώς ταξίδευε, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, μετά από κάποιο επεισόδιο ρατσιστικής φραστικής επίθεσης στη Στοκχόλμη. Σύντομα, αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχολείο και να ζήσει στο Λονδίνο, στην πόλη όπου πάνω στην έκρηξη του πανκ ένιωσε ότι βρήκε τους ανθρώπους με τους οποίους μπορεί πραγματικά να συνυπάρξει –καλλιτεχνικά και όχι μόνο. Εκεί είναι το σπίτι της και σήμερα, σε μία ήσυχη πλευρά του Noting Hill. Πριν την απόφασή της να ζήσει στο Λονδίνο είχε προηγηθεί ένα ταξίδι της στη Σιέρα Λεόνε, την πατρίδα του πατέρα της. Ένα ταξίδι για το οποίο η ίδια λέει «δεν ξέρω αν πρέπει να πω ότι άλλαξε τη ζωή μου, αλλά σίγουρα την έβαλε σε ένα συγκεκριμένο μονοπάτι».

Αν και καθοριστική μορφή με τεράστια καριέρα η Neneh Cherry έχει μόλις πέντε άλμπουμ, με τελευταίο το Broken Politics που έγραψε μαζί με τον σύζυγό της Cameron McVey (ο οποίος έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τους Massive Attack και τους Portishead). Το Broken Politics ενώνει ουσιαστικά τα νήματα και το δημιουργικό στίγμα που έχουν όλες οι προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές της, ενώ η ίδια η Cherry πιστεύει ότι ηχητικά της ανοίγει μια νέα πόρτα. Είναι σαφώς το πιο πολιτικό της άλμπουμ όπως φανερώνει και ο τίτλος του, αντανακλώντας τον προβληματισμό της για τον Τραμπ, το Brexit, αλλά και συνολικά για τη θύελλα πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων που σαρώνει τις σύγχρονες κοινωνίες. Φυσικά η κρίση στη Βρετανία διαπερνά αυτό τον προβληματισμό: για παράδειγμα το τραγούδι Kong αναφέρεται στην προσφυγική κρίση και στην αποικιοκρατική κληρονομιά της Βρετανίας. Το Shot Gun Shack μιλά για την οπλοκατοχή, τη βία, τον πόλεμο.

«Μου αρέσει να γράφω από προσωπική σκοπιά και η αλήθεια είναι ότι η εποχή που ζούμε μας καλεί να βρούμε τη δική μας φωνή», λέει η ίδια για το Broken Politics που έχει κατακτήσει διθυραμβικές κριτικές. «Πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ακουστούν, είναι παρεξηγημένοι, αποπροσανατολισμένοι. Τι μπορώ να κάνω για αυτό; Ίσως η πολιτική να αρχίζει στην κρεβατοκάμαρα ή στο σπίτι σου –μια μορφή ακτιβισμού και ευθύνης. Το άλμπουμ αφορά όλα αυτά: το να νιώθεις διαλυμένος, απογοητευμένος, θλιμμένος αλλά με μεγάλη επιμονή. Είναι μια μάχη εναντίον της εξάλειψης της ελεύθερης σκέψης». Oπως σχολιάζει το περιοδικό i-D «χρωστάμε πολλά στην απαράμιλλη Neneh Cherry».

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 26/06

Triptych (Eyes of One on Another)

26 Ιουνίου 2019, 20.00, Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ

Ηταν μόλις 14 ετών ο Bryce Dessner, o συνθέτης και κιθαρίστας των «The National», όταν ένα κύμα διαμαρτυριών σάρωσε την πόλη του, το Σινσινάτι των ΗΠΑ, εναντίον της παρουσίασης μιας μεγάλης αναδρομικής έκθεσης φωτογραφιών του Robert Mapplethorpe με τίτλο The Perfect Moment. Δεν ήταν φυσικά οι στιλπνές φωτογραφίες των λουλουδιών του που προκάλεσαν τις αντιδράσεις, αλλά οι γυμνές φωτογραφίες του, η ωδή στο ανδρικό μαύρο σώμα και οι σαδομαζοχιστικές αναφορές. Το ξέσπασμα βίας γύρω από το Κέντρο Σύγχρονων Τεχνών ενεγράφη βαθιά στον Bryce που τότε δεν του επέτρεψαν να δει τις φωτογραφίες. Σήμερα επιστρέφει σε αυτό το περιστατικό δημιουργώντας ένα multimedia θέαμα, αφιερωμένο στο δημιουργικό σύμπαν του καθοριστικού για την σύγχρονη φωτογραφία Robert Mapplethorpe. Αφιερωμένο στον τρόπο με τον οποίο η δημιουργία του σοκάρει, σαγηνεύει, προκαλεί, πυροδοτεί συζητήσεις και εσωτερικές αναζητήσεις.

Το Triptych (Eyes of One on Another) όπως μαρτυρά ο τίτλος του, δεν φέρνει το κοινό απλώς απέναντι στα έργα του Mapplethorpe μέσα από τα φίλτρα νέας ανάγνωσης που δημιουργεί ο Dessner. Προχωρά σε βάθος και εξερευνά τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε αλλά και μας κοιτάζουν. Λειτουργεί ως ένα κάτοπτρο που μας επιτρέπει να δούμε κατάματα τις βαθύτερες επιθυμίες, τους πραγματικούς φόβους αλλά και την ίδια την ανθρωπιά μας. Διότι ακόμα και τριάντα χρόνια μετά τον θάνατο του Robert Mapplethorpe από AIDS, το έργο του συνεχίζει να μας ενεργοποιεί. Οι εικόνες του Mapplethοrpe – που θα προβάλλονται στο βάθος κατά τη διάρκεια της παράστασης- διατηρούν ανέπαφη την σπάνια ικανότητα να ενώνουν και να διχάζουν το κοινό συναισθηματικά, πολιτισμικά ακόμα και κοινωνικά. Τα συντηρητικά αντανακλαστικά και οι κυρίαρχες προσλήψεις περί φύλου και σεξουαλικότητας δεν έχουν εξάλλου ακόμα εξοικειωθεί πλήρως με τον κόσμο του νεοϋορκέζου φωτογράφου.

Ειδικότερα, ο Dessner πιστεύει ότι είναι μια ιδανική στιγμή τώρα για να εξετάσουμε θέματα της αμερικανικής ταυτότητας και εστιάζει στην κληρονομιά που μας άφησε ο Mapplethorpe μέσω του τρόπου που παρουσίασε τους αφροαμερικανούς άνδρες και το μαύρο σώμα. Αυτό, σύμφωνα με τον συνθέτη, αποτελεί σημαντική παράμετρο του Triptych. «Στο έργο του Mapplethorpe εισέρχομαι μέσω της αγάπης μου για αυτές τις εικόνες και της εκτίμησης που έχω για την ομορφιά της δημιουργίας του», δήλωσε ο συνθέτης στο aadl.org. «Και ελπίζω αυτό να φανεί στη μουσική και το λιμπρέτο μας. Δεν έχουμε απαραίτητα κάποια θέση ή μια ατζέντα. Στην καρδιά της δημιουργίας μας βρίσκεται η αγάπη και η ανθρωπιά».

Επί σκηνής θα βρίσκεται το βραβευμένο με Grammy σύνολο οκτώ φωνών Roomful of Teeth που επαναδιαπραγματεύεται και θέτει σε συνεχείς δοκιμασίες τις δυνατότητες της ανθρώπινης φωνής. Με εξελιγμένες φωνητικές τεχνικές, βαθιά γνώση της ιστορίας και της παράδοσης, ουσιαστικά δημιουργούν ένα ρεπερτόριο χωρίς σύνορα. Μαζί τους θα ακούσουμε το ελληνικό σύνολο σύγχρονης μουσικής με τη διεθνή πορεία Ergon Ensemble. H σκηνοθεσία είναι του Daniel Fish και το λιμπρέτο του Korde Arrington Tuttle, συμπεριλαμβάνοντας κείμενα της στενής φίλης και μούσας του Mapplethorpe της Patti Smith, αλλά και του Essex Hemphill. Η πρεμιέρα έγινε στις 5 Μαρτίου από την Los Angeles Philarmonic στο Walt Disney Concert Hall.

Το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ) ανήκει στην ομάδα των διεθνών οργανισμών που έκαναν την ανάθεση του έργου, μέσω της υποστήριξης του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).

Μουσική σύνθεση: Bryce Dessner
Λιμπρέτο: Korde Arrington Tuttle
με λέξεις των: Essex Hemphill & Patti Smith
Σκηνοθεσία:Kaneza Schaal
Συμμετέχει το φωνητικό σύνολο: Roomful of Teeth
και το σύνολο σύγχρονης μουσικής: Ergon Ensemble
Μουσική Διεύθυνση: Brad Wells
Κοστούμια - Σκηνικά: Carlos Soto
Φωτισμοί: Yuki Nakase
Βίντεο: Simon Harding
Παραγωγή: ArKtype/ Thomas O. Kriegsmann
Σε συνεργασία με το Robert Mapplethorpe Foundation

 

ΠΕΜΠΤΗ 27/06

Low

27 Ιουνίου 2019, 22.00, Ξέφωτο

Οι Low από την Μινεσότα, μετά από 25 χρόνια καριέρας, αποτελούν ένα είδος θεσμού για την indie rock παγκοσμίως. Άξιοι εκπρόσωποι της slow tempo rock, ιδρύθηκαν από τους Alan Sparhawk και Mimi Parker που γνωρίζονται από εννέα ετών, είναι παντρεμένοι και γονείς δυο εφήβων –ο τρόπος που αλληλεπιδρούν οι φωνές τους είναι καθοριστικός. Η μπάντα συμπληρώνεται από τον Steve Garrington.

To κυρίαρχο χαρακτηριστικό τους, αυτό που βρίσκουν συναρπαστικό οι ειδικοί, είναι το γεγονός ότι ο ήχος τους διαρκώς εξελίσσεται. Είναι συνεχείς οι πειραματισμοί τους και συνειδητή η ανάπτυξη του ήχου τους που εξερευνά τον μινιμαλισμό και αναδεικνύει την αρμονία των φωνών. Η έντονη πνευματικότητά τους είναι μεν πρωταρχική πηγή έμπνευσης, όμως δεν έχει τον απόλυτο έλεγχο επί των συνθέσεών τους. Το αποτέλεσμα είναι ότι διαρκώς δημιουργούν άλμπουμ που διακρίνονται τόσο για το μουσικό τους βάθος, όσο και για την εσωτερικότητα των στίχων τους, όπως σημειώνει η εφημερίδα Guardian.

Oι Low έρχονται στο Summer Nostos Festival έχοντας ολοκληρώσει την παγκόσμια περιοδεία τους και λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ Double Negative, το δωδέκατο της καριέρας τους. Σύμφωνα με τους κριτικούς είναι το καλύτερο τους άλμπουμ (η Guardian έδωσε πέντε αστέρια) και εκφράζει ιδανικά την ανησυχία και τον αποπροσανατολισμό που κυριαρχεί στις ΗΠΑ αυτή την εποχή, αφού η σύνθεση των τραγουδιών και η ηχογράφηση έγιναν λίγο πριν και αμέσως μετά τις εκλογές που ανέδειξαν πρόεδρο τον Τραμπ. Οι ίδιοι λένε ότι το Double Negative έχει στοιχεία απόγνωσης, αφού «η αντίδρασή μας σε μια χαοτική κατάσταση σαν και αυτή, ήταν να απαντήσουμε με κάτι περισσότερο χαοτικό».

Στη διάρκεια των 25 χρόνων καριέρας με τις χιλιάδες ζωντανές εμφανίσεις και τα 12 άλμπουμ, έχει ενδιαφέρον ότι η πλέον mainstream στιγμή τους, αυτή που τους κράτησε ζωντανούς επαγγελματικά, ήταν όταν ηχογράφησαν το 1999 το άλμπουμ Just like Christmas. Tότε τους προσέγγισε η εταιρεία Gap και ζήτησε να χρησιμοποιήσει στην τηλεοπτική της διαφήμιση τη διασκευή τους για τον Μικρό Τυμπανιστή. Έγινε αμέσως ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα, εμβληματικά χριστουγεννιάτικα τραγούδια όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά παγκοσμίως, και σύστησε τους Low στο ευρύ κοινό. Ήταν η πρώτη φορά που χρησιμοποιήθηκε indie rock τραγούδι για διαφημιστικό.

Οι Sparhawk και Parker έχουν παραδεχθεί ότι χάρη σε αυτή τη συνεργασία μπόρεσαν να δημιουργήσουν οικογένεια και να κρατήσουν ενεργή την μπάντα. «Είναι ένα δώρο που συνεχίζει να μας προσφέρεται, ξανά και ξανά» λέει η Parker. Η πνευματικότητα και η πίστη (είναι Μορμόνοι) είναι κυρίαρχα στοιχεία στη ζωή του ζευγαριού και φυσικά επηρεάζουν τους στίχους που γράφουν. Μια άλλη, ιδιαίτερης σημασίας, στιγμή στην καριέρα τους ήταν όταν το 2010 ο Robert Plant συμπεριέλαβε στο άλμπουμ του Band of Joy δύο διασκευές των τραγουδιών Μonkey και Silver Rider που προέρχονται από το άλμπουμ των Low The Great Destroyer.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28/06

Local Natives

28 Ιουνίου 2019, 22.00, Ξέφωτο

Aπό τα πλέον επιδραστικά indie rock συγκροτήματα, οι καλιφορνέζοι Local Natives έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα λίγες μόνο μέρες μετά τη συναυλία τους στο Λος Άντζελες, τελευταίο σταθμό της περιοδείας τους Spiral Choir σε Καναδά και ΗΠΑ, όπου σημειώνουν συνεχή sold out. Η πενταμελής μπάντα έχει μια κλασική αμερικανική ιστορία πίσω από τη δημιουργία της: γεννήθηκε στο Orange County στο υπόγειο του σπιτιού ενός από τα τρία ιδρυτικά μέλη της (είναι οι Taylor, Ryan και Κelcey) όταν ακόμα πήγαιναν στο Γυμνάσιο. «Δεν μας θεωρούσαν cool τότε. Όλοι άκουγαν disco-punk, άκουγαν Rupture και εμείς λατρεύαμε τους Beach Boys», λένε οι ίδιοι. Σήμερα η μπάντα αποτελείται από τους Taylor Rice (φωνητικά, κιθάρα), Kelcey Ayer (φωνητικά, πλήκτρα, κιθάρα, κρουστά), Ryan Hahn (κιθάρα, φωνητικά), Matt Frazier (ντραμς), Nik Ewing (μπάσο, φωνητικά).

Η μουσική των Local Natives περιγράφεται ως «απόσταγμα των ήχων και του παλμού της Καλιφόρνιας». Ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται στον ήχο τους η φωνή, η κιθάρα και ο ρυθμός χαρακτηρίζεται από μια συμπαγή ενέργεια που παραπέμπει αμέσως στις νότιες παρυφές της Καλιφόρνιας. Ήχος που περιέργως φέρει ταυτόχρονα στοιχεία των Beach Boys, Jackson Browne και Radiohead. Όταν τους ρώτησαν σε μια συνέντευξη ποιο τραγούδι θεωρούν ότι αντιπροσωπεύει καλύτερα τον ήχο τους, αναφέρθηκαν στο Wide Eyes. Ενσωματώνει τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της indie rock εποχής όπως την συνδιαμόρφωσαν οι Local Natives: ποπ αισθητική, ακουστική ποιότητα, πολυεπίπεδα φωνητικά και αρμονίες, κυριαρχία της κιθάρας, ρυθμός που σε κάνει να θέλεις να κινηθείς μαζί του, ακόμα και να χορέψεις.

Άρχισαν να ηχογραφούν στο Silver Lake, προπύργιο των hipster στην Καλιφόρνια, άδραξαν τις ευκαιρίες που προσέφερε η νέα –τότε- εποχή του MySpace και με συνέπεια και πάθος έστησαν μια σειρά αλλεπάλληλων ζωντανών εμφανίσεων οικοδομώντας έτσι αργά, μεθοδικά και επίμονα τον μύθο τους. Σε μια από αυτές τις εμφανίσεις, στο Austin, τους ανακάλυψαν συνεργάτες δισκογραφικών εταιρειών από τη Βρετανία. Ήταν αυτοί που πρώτοι συνειδητοποίησαν τη δύναμη του ανερχόμενου τότε γκρουπ. Το πρώτο τους άλμπουμ, πάντως, το ηχογράφησαν χάρη στο δάνειο που τους έδωσε ο πατέρας του Ryan. Πέρασαν σύντομα από την περισσότερο μελαγχολική μουσική γραμμή του παρθενικού τους άλμπουμ Gorilla Manor (2009) σε πιο ροκ περιοχές με το Hummingbird (2013). Στο Sunlit Youth (2016) επικοινώνησαν το μήνυμα ότι αν και ζούμε σε κυνικούς καιρούς, «υπάρχει ελπίδα».

Οι ίδιοι περιγράφουν το τέταρτο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε την άνοιξη του 2019 ως psych rock. To βιντεοκλίπ του πρώτου single του άλμπουμ που κυκλοφόρησε, το Café Amarillo, είναι σκηνοθετημένο από τον εικαστικό (γκράφιτι, ζωγραφική, φωτογραφία) και κινηματογραφιστή Van Alpert που έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με εμπορικές φίρμες που είναι καθοριστικές για την κυρίαρχη εικόνα της ποπ κουλτούρας.

Το γκρουπ φημίζεται για τη σκηνική παρουσία του, τη δυναμική επικοινωνία με το κοινό και την προώθηση σημαντικών κοινωνικών σκοπών. Ανήμερα των εκλογών τον Νοέμβριο του 2016, προκειμένου να ενισχύσουν τη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία, οι Local Natives ανακοίνωσαν ότι το νέο τους τραγούδι θα μπορεί να το ακούσει όποιος επιθυμεί μέσω ειδικής εφαρμογής, μόνο αν βρίσκεται μέσα σε εκλογικό κέντρο, ενώ συχνά στις συναυλίες τους παροτρύνουν τους νέους να ψηφίζουν. Ανάμεσα στους σκοπούς που υποστηρίζουν είναι ο έλεγχος της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ, η αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης κ.ά.

 

Mihalis Kalkanis Group

28 Ιουνίου 2019, 20.30, Σκηνή στο Κανάλι

Η μουσική του Mihalis Kalkanis Group πηγάζει από στιγμιότυπα της πραγματικής ζωής τα οποία μετατρέπονται σε μελωδικά κομψοτεχνήματα και παίρνουν τον δικό τους δρόμο. Αποκτούν νέα ζωή. Ηλεκτρονικοί ήχοι σμίγουν με ηχογραφήσεις πεδίου, ηχορυθμίες της παράδοσης αναδύονται μέσα από αυτοσχεδιαστικές διαδικασίες, νότες και ήχοι του κόσμου μετασχηματίζονται με βάση μια καθαρόαιμη τζαζ τεχνοτροπία. Πειραματισμοί και μινιμαλιστική διάθεση διαπερνούν τον ήχο που δημιουργούν. O Μιχάλης Καλκάνης ξεχωρίζει για την πρωτοποριακή του ματιά, τη διάθεσή του να ρισκάρει προκειμένου να ανακαλύψει νέους μουσικούς τόπους. Από τον Μπαχ ως τον Τσιτσάνη και τις προσωπικές του δημιουργίες είναι πάντα έτοιμος για το επόμενο βήμα.

Το έθνικ-τζαζ γκρουπ του τζαζίστα Μιχάλη Καλκάνη, μαζί με τον συνθέτη και πολυοργανίστα από τη Σιβηρία, Nadishana, θα δημιουργήσουν μια ξεχωριστή παράσταση ειδικά για το Summer Nostos Festival, όπου η μουσική θα κάνει δυναμικό διάλογο με το video art και την αφήγηση.

Ο Μιχάλης Καλκάνης προέρχεται από μουσική οικογένεια με μακρά μικρασιατική και βορειοελλαδίτικη παράδοση, όμως οι δικές του συνθέσεις αν και έχουν δυνατές ρίζες διαθέτουν ξεκάθαρες αστικές αναφορές. Με σπουδαία κλασική παιδεία, ο ταλαντούχος μπασίστας είναι δεξιοτέχνης στον αυτοσχεδιασμό και βαθύς γνώστης της παραδοσιακής μουσικής, γεγονός που του επιτρέπει να κάνει τολμηρές διαδρομές μέσα σε αυτή την παράδοση, αλλά με μια σύγχρονη ματιά. Ο παππούς του Μιχάλη Καλκάνη ήταν ο πνευστός του Μανώλη Χιώτη, ο πατέρας του είναι πιανίστας και συνθέτης. Ο ίδιος έχει πει για τη συνθετική του ταυτότητα: «Προσωπικά σαν μουσικός απολαμβάνω να είμαι μοιρασμένος από τη μια στη μελέτη της κλασικής μουσικής που απαιτεί έναν τρόπο σκέψης δυτικού ορθολογισμού και από την άλλη αναζητώ τις ρίζες μου, με έναν περισσότερο διαισθητικό τρόπο σκέψης σε αυτοδίδακτες και πιο αυτοσχεδιαστικές παραδοσιακές μουσικές. Όταν γράφω φυσικά δεν τα σκέφτομαι όλα αυτά. Εκεί μάλλον μπλέκονται όλα τα παραπάνω και απλώς καλείσαι να είσαι ένας καλός παρατηρητής ώστε να επιλέξεις και να δουλέψεις πάνω στην πιο δυνατή και αυθεντική ιδέα».

Το συγκρότημα αποτελείται από τους Λευτέρη Ανδριώτη (κρητική λύρα), Μανώλη Γιαννίκιο (ντραμ), Μιχάλη Καλκάνη (κοντραμπάσο), Χρήστο Καλκάνη (κλαρινέτο), Ορέστη Μπενέκα (πιάνο, πλήκτρα).

Ο Νadishana που θα συμπράξει μαζί τους στο Summer Nostos Festival έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον Andreas Vollenweider στην Ελβετία, τον Ross Daly στην Κρήτη και το Hadouk Trio στη Γαλλία. Παίζει περισσότερα από 200 όργανα, κάποια εκ των οποίων είναι δικής του επινόησης. Έχει αναπτύξει νέες τεχνικές για να παίζει συγκεκριμένα όργανα, ενώ κάποια αυτά απόκτησαν κυριολεκτικά νέα ζωή και έκφραση αφού βρίσκονταν μόνο μέσα σε μουσεία πριν ασχοληθεί μαζί τους. «Πιστεύω ότι η μουσική πρέπει να συνδυάζει μυστηριακή ομορφιά, δεξιοτεχνία, πρωτοπορία, υψηλό γούστο, γνώση και ένα μήνυμα για κάτι πραγματικά ουσιαστικό» λέει ο ίδιος. «Φυσικά είναι εξαιρετικά δύσκολο να επιτευχθεί αυτός ο υψηλός στόχος, όμως κατά τη γνώμη μου είναι ο μόνος τρόπος για να κρατήσεις την τέχνη σου όσο πιο ειλικρινή γίνεται».

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 29/06

Choir! Choir! Choir!

29, 30 Ιουνίου 2019, 23.00, Εναλλακτική Σκηνή ΕΛΣ

Το Choir! Choir! Choir! είναι μια ιδιαίτερη ομάδα από το Τορόντο με καλλιτεχνικούς διευθυντές τους Nobu Adilman και Daveed Goldman. To δίδυμο υιοθετεί μία μη-παραδοσιακή προσέγγιση, όπου δεν υπάρχουν πρόβες και το κοινό έχει τον ρόλο της χορωδίας. Απλά ελάτε και θα σας μάθουν πώς να τραγουδήσετε το αγαπημένο σας τραγούδι. Το Choir! Choir! Choir! ξεκίνησε το 2011, και έκτοτε το ακολουθεί μία παθιασμένη κοινότητα καλλιτεχνών, ενώ έχει fans απ’ όλον τον κόσμο που διαρκώς πληθαίνουν (κάτι που φαίνεται και απ’ το fanbase τους στο YouTube). Η ομάδα έχει συνεργαστεί με καταξιωμένους καλλιτέχνες όπως η Patti Smith, οι Tegan and Sara, και ο Rufus Wainwright, ενώ έχουν εμφανιστεί στο Carnegie Hall και στο Radio City Music Hall της Νέας Υόρκης, μαζί με την Debbie Harry και τους Flaming Lips. Ο σκοπός ύπαρξης του Choir! Choir! Choir! είναι να γιορτάσει τη μουσική αμφισβητώντας τα όρια που διαχωρίζουν μια πρόβα από μία παράσταση και το κοινό από τους καλλιτέχνες, προσφέροντας μία θεραπεία με σημαντικότερη παρενέργεια τη δημιουργία μία ισχυρής κοινότητας.

 

Sho Madjozi

29 Ιουνίου 2019, 21.30, Ξέφωτο

Ράπερ, ποιήτρια, η Sho Madjozi εμφανίστηκε το 2017 και προκάλεσε ακαριαία αίσθηση. Γεννημένη σε ένα χωριό έξω από το Limpopo της Νοτίου Αφρικής αλλά πραγματική πολίτης του κόσμου, έχει σαφέστατες αναφορές στην παράδοση της χώρας της που την παντρεύει με την Gqom και την Shangaan ηλεκτρονική μουσική. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις εμφανίσεις της φοράει την παραδοσιακή αφρικανική φούστα Xibelani.

Έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με τον dj Μaphorisa (παραγωγό των Drake, Wizkid κ.α.) και τους ράπερ Okmalumkoolcat, Kwesta και Khuli Chana.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ 30/06

Lisa Hannigan & s t a r g a z e

30 Ιουνίου 2019, 20.00, Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ

H Lisa Hannigan, αυτή η μυστηριώδης μορφή με την κρυστάλλινη φωνή που όταν τραγούδησε για πρώτη φορά πλάι στον Damien Rice το 2001 έκανε τους πάντες να αναζητούν να μάθουν το όνομά της, έρχεται στο Summer Nostos Festival μαζί με την περίφημη μουσική κολεκτίβα ευρωπαίων μουσικών κλασικής μουσικής s t a r g a z e. H ιρλανδή τραγουδίστρια – τη φωνή της την έχουμε ακούσει σε πολλά κινηματογραφικά και τηλεοπτικά σάουντρακ, μεταξύ των οποίων στη βραβευμένη με Όσκαρ μουσική της ταινίας Gravity- και οι ευρωπαίοι μουσικοί με τη μοναδική ικανότητα να εφορμούν από τις ρίζες τους στην κλασική μουσική για να «επισκεφθούν» με τον δικό τους τρόπο τραγούδια από την ποπ, φολκ, ηλεκτρονική μουσική, θα παρουσιάσουν νέες προσεγγίσεις τραγουδιών της Hannigan.

Ο τελευταίος της δίσκος ήταν το At Swim (παραγωγός του είναι ο Aaron Dessner του συγκροτήματος The National) που κέρδισε αυτομάτως τους κριτικούς, με την εφημερίδα The Telegraph να γράφει «η φωνή της είναι ένα απίστευτο όργανο. Αντλεί τόσο από την όπερα όσο και από τη φολκ, με τρυφερότητα και οικειότητα». Χρειάστηκαν μόλις δύο εβδομάδες για να δημιουργήσει το πρώτο της άλμπουμ, το Sea Sew που ήταν υποψήφιο για το βραβείο Mercury, ενώ το 2012 κυκλοφόρησε το Passenger. Τον Μάιο του 2019 κυκλοφορεί η ηχογράφηση της συναυλίας που έδωσε στο Δουβλίνο μαζί με τους s t a r g a z e.

Μαζί με την Lisa Hannigan έρχεται στο Summer Nostos Festival η δραστήρια ομάδα του s t a r g a z e που ιδρύθηκε το 2013 από τον φημισμένο διευθυντή ορχήστρας Andre de Ridder. Τα μέλη τα ομάδας, όλοι τους διακεκριμένοι μουσικοί, δεν λειτουργούν μόνο ως ορχηστρική κολεκτίβα, αλλά και ως επιμελητές που αναθέτουν και ενεργοποιούν πρότζεκτ σύγχρονης ποπ, ηλεκτρονικής και κλασικής μουσικής.

 

 

Σχετικα Αρθρα
ypogeio.gr
Φεστιβάλ Θέρος
26-28/07/2019
Κτήμα Νειός, Κοζάνη
(17/07/2019)
ypogeio.gr
Ο PERTURBATOR
Επιστρέφει στο Gagarin
στις 16/10/2019
(15/07/2019)
ypogeio.gr
Ο Apparat στην Αθήνα!
Στο Gagarin 205 την
Παρασκευή 20/09/2019
(12/07/2019)
ypogeio.gr
Saristra Festival 2019
Σπουδαία Ονόματα Στο
Μεγάλο Φεστιβάλ της Κεφαλονιάς
(06/07/2019)
Χρησιμοποιούμε cookies μόνο για στατιστικούς λόγους (google analytics). Δεν συλλέγουμε κανένα προσωπικό δεδομένο.
ΕΝΤΑΞΕΙ